Odcinek zawiera drastyczne opisy samobójstw.
Wrażliwych widzów prosimy o ostrożność.
Zmagający się z tym problemem,
informacje znajdziecie na www.wannatalkaboutit.com.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
DELHI, INDIE
Śmiercią kieruje przeznaczenie.
Kiedy i jak nastąpi, nie wiemy.
Czy czeka nas upadek z góry?
A może śmierć we śnie bądź utonięcie?
Niezależnie jaka, śmierć jest zawsze pewna.
To wola Boża.
Nawet ja nie wiem, kiedy umrę.
W końcu wszystko przemija.
Wprowadziłem się tu w roku 1997, kiedy przeszedłem na emeryturę.
Nie mieszkało tu wielu ludzi.
Dziś mamy przeludnienie.
Poznałem ich, kiedy się wprowadziłem.
Razem budowaliśmy nasze domy.
SĄSIAD
Dobrze się dogadywaliśmy.
Zostały tylko ruiny.
1 LIPCA 2018
Zazwyczaj otwierali sklep około piątej rano.
Wtedy mleczarz dostarczał mleko.
Tamtego dnia nie otworzyli sklepu.
Około siódmej wyszłam na balkon
i zobaczyłam, że ktoś chce kupić mleko.
Zastanawiałam się, czemu nie otwierają sklepu.
Nikt nie odbierał telefonu, dzwonił cały czas.
Nietypowa sytuacja.
Poszedłem na dół, by sprawdzić.
Pukając, zauważyłem, że drzwi nie są zamknięte od środka.
Otworzyłem je.
Spanikowałem.
Wszedłem po schodach…
Moja mama to starsza kobieta, ma płytki sen.
SĄSIAD
Wyszła na poranny spacer.
Wróciła z krzykiem.
Wciąż byłem senny po nocnej zmianie.
W tym stanie pobiegłem do ich domu.
Stałem tam dwie minuty, nie wierząc własnym oczom.
Kazałem synowi szybko przynieść telefon. Zadzwoniłem na policję.
O około 7,35 dostałem telefon z posterunku w Burari
o samobójstwie na moim terenie.
GŁÓWNY KONSTABL
Wychowywałem się w Sant Nagar.
Zanim zostałem policjantem, byłem ich sąsiadem.
Przełożeni kazali mi tam pojechać.
Gdy tylko tam podjechałem,
zobaczyłem mężczyzn i kobiety
zbiegających z krzykiem ze schodów.
Wszedłem na górę i zobaczyłem…
dziewięcioro ludzi zwisających z kraty na suficie.
Dziesiąta kobieta wisiała obok.
Ich matka leżała w innym pokoju obok łóżka.
Na dachu szczekał związany pies.
Układ, w jakim wisieli, przypominał mi baniana
i jego zwisające gałęzie.
Wszyscy wisieli na kolorowych tkaninach.
POSTERUNEK POLICJI, BURARI
Halo. Tak?
Jestem na miejscu.
Kręcą dokument o mojej sprawie. Jestem zajęty.
Dobrze.
Nie mogłem przestać o tym myśleć,
to zostanie ze mną do śmierci.
FUNKCJONARIUSZ POLICJI
Z samego rana byłem na komisariacie.
Do piątej rano byłem na patrolu.
Powiedziałem dyżurnemu, że jestem zmęczony i muszę odpocząć.
Spanikowany obudził mnie: „To bardzo ważne”.
Obudziłem się.
Rozmawiałem przez telefon z Rajeevem, był spanikowany.
„Wszyscy tam wiszą”.
Spytałem: „Ilu?”. On na to: „Nie mogłem policzyć”.
Mózg w takiej chwili nie pracuje.
Powiedział: „Wiszą w jednej linii”.
Kazałem mu nikogo nie wpuszczać.
„Zostań tam, już jadę”.
Niech wszyscy tam jadą.
Wsiadłem do auta, niezapiąwszy jeszcze paska.
Wciąż pamiętam chwilę, gdy zobaczyłem miejsce zbrodni.
Wszyscy… wisieli.
Zasłonięte oczy. Związane ręce.
Od 12 i 13-latków po 60 i 80-latków.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem, nawet w filmie.
Nikt nigdy nie widział takiego miejsca zbrodni.
Ważny jest fakt, że to była rodzina,
nie jakaś nietypowa…
HIP
…lecz zupełnie zwyczajna.
Trzy pokolenia pod jednym dachem.
Dziadkowie, rodzice i dzieci.
W wielopokoleniowych rodzinach każdy ma swoją rolę,
zna swoje miejsce.
Wykształceni.
CHIRURG, PISARZ
Zaangażowani członkowie społeczności.
Ludzie w kwiecie wieku.
Niebywała sytuacja.
Pierwsze nasuwa się pytanie: „Dlaczego?”.
Czemu to się stało? Wszyscy chcą wiedzieć.
Odpowiedź nie jest prosta, a skomplikowana.
Nie wiemy, co dzieje się u naszych sąsiadów.
A już na pewno nie wiemy, co dzieje się w naszej okolicy.
Ale czasem wydarzy się coś,
co wstrząśnie każdym.
DZIENNIKARKA
Pomyślicie: „Boże!”.
Gdyby ktoś chciał zabić tylu ludzi jednocześnie,
jedenaście osób, musiałby…
Jeśli dwie osoby przypadałyby na jedną ofiarę,
potrzeba by było 20-30 osób.
Miejsce zbrodni nic takiego nie wykazało.
Ofiary wciąż miały na sobie biżuterię. Nic nie wskazywało motywu rabunkowego.
A jeśli to samobójstwo, dlaczego ofiary miały zasłonięte oczy i były związane?
Co właściwie się stało?
Może ktoś ich otruł i powiesił?
Mógł upozorować samobójstwo.
Było wcześnie rano.
PODINSPEKTOR
Jakieś 50-60 osób stało tam, chcąc kupić mleko.
Stali klienci.
Wieści szybko się rozeszły.
Sekretarz generalny Delhi, Shri Arvind Kejriwal,
odwiedził miejsce zbrodni.
SEKRETARZ GENERALNY DELHI
Co spowodowało 11 zgonów? To zabójstwo czy samobójstwo?
Najważniejsze było zabezpieczenie miejsca zbrodni.
Wszyscy byli zajęci kontrolą tłumów.
Postawiliśmy barykady.
Potem ludzie weszli na dachy.
Chcieli widzieć, co się dzieje.
Sprawa budziła ogromną ciekawość.
Okna i tarasy były wypełnione ludźmi.
Wtedy dostałem telefon od mojego informatora.
Powiedział mi,
że w domu znaleziono 11 ciał.
„Zamordowani!”
Znalezienie 11 ciał obok siebie w Delhi to niebagatelna sprawa.
Dlaczego? Kto to zrobił? Jak?
Mówi się, że reporterzy kryminalni nie mają uczuć,
podobnie jak policjanci,
codziennie widzą ciała i wypadki.
Stają się emocjonalnie martwi.
Częściowo to prawda.
Ale tamtego dnia wstrząsnęło mną…
STARSZY KORESPONDENT
…że znaleziono martwą rodzinę.
Odkąd pracuję w zawodzie,
nigdy nie miałem takiej sprawy.
Na początku pomyślałem, że to bzdura.
Próbowałem znaleźć więcej informacji,
nikt nie odbierał moich telefonów, jako że była to wielka sprawa.
Porozmawiałem z miejscowymi policjantami.
Potwierdzili.
Jako pierwszy doniosłem o sprawie Burari.
Zasłonięte oczy.
Co to było?
Jako pierwszy ujawniłem to światu.
11 WISIELCÓW W BURARI
Udostępniono mój tweet. Wieści rozeszły się błyskawicznie.
Wszyscy rzucili się na tę historię.
W Burari znaleziono 11 wiszących ciał.
Siedem kobiet i czterech mężczyzn…
O 8,30 były tam już wszystkie stacje.
Policjanci pierwszy raz mieli z czymś takim do czynienia,
jedenaście ofiar w jednym domu.
To wyścig.
Ogromna presja, by być pierwszym.
Z powodu blokady utknęliśmy w tłumie.
Z tego, co usłyszeliśmy, udało nam się połączyć fakty.
Za mną widzą państwo policjantów,
którzy wciąż są na miejscu.
Pokażemy państwu widok z góry.
Dostaliśmy poranne nagranie
z miejsca zbrodni.
Policja dotarła tam o 7,40.
Do tego czasu ktoś już zamieścił film.
Nagranie stało się popularne w sieci.
Dostałem je przez WhatsApp.
Było przerażające.
Okropne.
Całe nagranie trwało prawie dwie minuty.
Nie widać na nim żadnych policjantów.
Nagrał je ktoś z tłumu.
Wydano instrukcję,
by nikt go nie udostępniał,
ponieważ jest drastyczne i niepokojące.
Wszyscy, którzy je widzieli, byli wstrząśnięci.
Nie mogliśmy w to uwierzyć. To było tak niepokojące.
Potrzebowaliśmy potwierdzenia.
Nagranie potwierdziło wiadomości.
Przerażające doniesienia,
odkryto 11 ciał członków jednej rodziny,
7 kobiet i 4 mężczyzn
znaleziono w północnym Burari, Delhi…
Znaleziono 11 ciał…
Wiadomości z Burari, Delhi…
Jedenaście ciał…
Policjanci odebrali telefon…
Jedenaście ofiar…
Ekskluzywny…
Kiedy nagranie wyciekło,
pojawiły się coraz dramatyczniejsze wiadomości.
SPECJALNY KORESPONDENT
Na nagraniu wyglądało to tak, jakby ktoś ich zabił.
Jak 11 osób mogło to sobie zrobić?
Ludzie w to nie wierzyli i zbierało ich się tam mnóstwo.
Wymagało to ogromnej odpowiedzialności.
Praca dziennikarza wymaga pewności.
Nawet drobny błąd może spowodować problemy z prawem.
W tego typu sytuacjach ludzie łatwo się emocjonują,
co prowadzi do tragedii.
Wtedy ciężko opanować sytuację.
A nie możemy pozwolić na zamieszki.
Antyspołeczne jednostki próbują się wybić.
Policja niebawem wyda oświadczenie.
Po godzinie dotarli na miejsce starsi funkcjonariusze.
Niczego nie wykluczamy.
KOMISARZ POLICJI, DELHI
Badamy sprawę pod wszelkimi kątami. Dziękujemy.
Na tę chwilę zbieramy dowody,
przyjechał zespół kryminologów,
zbierają materiał dowodowy.
O 9,30 przyjechał zespół kryminologów.
Biologia, fizyka, chemia.
Fotografia. Chcieliśmy wszystkich.
Wszystkich ekspertów.
Każdy zareagował tak samo. „O co tu chodzi?”
Po wejściu na piętro
zobaczyliśmy ciała.
ZESPÓŁ FOTOGRAFÓW
Pierwszą reakcją było: „Boże!”.
Nie mogliśmy uwierzyć.
Szokujący widok, okrutna sprawa.
WYDZIAŁ FIZYKI, DELHI
Byli tam starsi ludzie i dzieci.
Trudno było znaleźć sens.
Trzypokoleniowa rodzina martwa.
Zespół fotografów zaczął dokumentację
wszystkiego, co się dało.
Nie chcieliśmy niczego pominąć.
Oznaczyliśmy ciała.
Jeden, dwa, trzy, cztery i tak dalej.
Trudno było to zrobić.
Wiszące ciała się ruszały.
BIOLOGIA
Musieliśmy być ostrożni przy ich oznaczaniu.
To nie było typowe miejsce zbrodni.
Coś było nie tak.
Dziewięcioro wisielców wskazywało na samobójstwo,
ale po co były podwójne węzły? Zasłonięte oczy?
Zagadka.
Wisieli na sari i na kablach.
Część z nich miała spętane ręce.
Kobieta, która wisiała obok,
miała nogi na ziemi.
Matka, 80-letnia kobieta, umarła w innym pokoju.
Czemu w takiej pozycji?
Wciąż te same pytania. Samobójstwo czy zabójstwo?
Należało poznać motyw. Kto i dlaczego?
Nie zostawili listu.
Nie mogliśmy niczego przeoczyć.
Ani też z góry założyć, że doszło do samobójstwa.
Każdy dowód był na wagę złota.
Zauważyliśmy kamerę przemysłową naprzeciwko.
Natychmiast wysłaliśmy zespół,
by sprawdził nagrania.
Począwszy od poprzedniego wieczora
po siódmą, ósmą rano,
należało obejrzeć każdą sekundę.
By wykluczyć osoby trzecie.
Upewnić się, że nie pojawił się nikt z zewnątrz.
Zabójstwo czy zbiorowe samobójstwo?
Ta kwestia nęka
nie tylko mieszkańców Burari,
ale cały kraj.
To ich dom.
Obok naszego. Często z nimi stąd rozmawialiśmy.
Mieszkamy tuż obok. Byliśmy blisko.
SĄSIADKA
Byli mili i spokojni.
Byli ze sobą blisko.
Cudowni sąsiedzi.
Mój syn często odwiedzał ich sklep,
bardzo go lubili.
Często wołał do nich z tarasu.
Bardzo za nimi tęskni.
Przyjaźniliśmy się.
Przyjechali tu z Tohany.
Zajmowali się rolnictwem.
Otworzyli tu jeden sklep, a potem kolejny.
Sklep spożywczy.
Młodszy syn, Lalit, miał sklep drzewny.
Dobrze sobie radzili.
Osiem lat pracowałem z Lalitem w ich sklepie drzewnym.
Nigdy nie widziałem żadnej kłótni w ich rodzinie.
PRACOWNIK
Ani w domu, ani na zewnątrz, żadne z nich nigdy nie podniosło głosu.
Byli religijni, modlili się w świątyni dwa razy dziennie.
Byli hojni.
Kiedy zapomniałem śniadania, dawali mi jeść.
Traktowali mnie jak rodzinę.
Kiedy się wprowadziliśmy, staliśmy się rodziną.
Byliśmy razem na dobre i na złe.
Razem braliśmy udział w wydarzeniach.
Nasze rodziny zostały na wsiach.
W mieście sąsiedzi stają się rodziną.
Mój najstarszy syn był nieco starszy od ich synów.
Bardzo się zaprzyjaźnili.
Bawili się na zewnątrz do 23.
Spędzali razem czas.
Odnosili się do mnie z szacunkiem. Dotykali stóp.
Zawsze chciałem, by moje dzieci takie były.
Cała trójka była inteligentna.
PRYWATNY NAUCZYCIEL
Osobiście uczyłem Neetu.
Zawsze była odważna i mówiła, co myśli.
Była inteligentna, dobrze się uczyła.
Dziewczyny były odważne i mądre.
Silne osobowości. Nie bały się.
Zawsze znałam ich jako rodzinę Bhatia.
To panieńskie nazwisko Narayani.
Ciocia Narayani kochała wszystkich.
Traktowała gości z miłością i troską.
Jej synowe, Savita i Tina, były przemiłe.
Nie tylko one, cała rodzina robiła wszystko, by pomagać innym.
Zawsze mogliśmy na nich liczyć.
Wyjeżdżając z miasta, zostawialiśmy im dzieci.
SĄSIAD
Byłem w innej dzielnicy, kiedy do mnie zadzwoniła.
Powiedziała: „Wracaj szybko,
u Bhupiego wydarzyła się tragedia”.
Pierwsze, co przyszło mi do głowy,
to że ktoś ich okradł, jako że szykowali ślub Priyanki.
Jak ktoś mógł zabić trzypokoleniową rodzinę?
Zabójstwo 11 osób byłoby nie do pomyślenia.
Zginęła cała rodzina,
jedenaście osób,
nie było świadków,
nikt nie wiedział, co się stało.
Przeżył jedynie pies.
Widziałem wiadomości.
Znaleziono 11 ciał.
Zauważyłem, że wciąż pokazują psa,
który nikogo nie obchodzi.
OBROŃCA ZWIERZĄT
Mówili o wszystkim, tylko nie o psie.
Wszystkie stacje go pokazywały.
Musiałem biedaczka uratować.
Cierpiał, a do tego prażyło go słońce.
Był przywiązany do tej samej kraty, na której wisiała rodzina.
Był cichym świadkiem wydarzeń, bez możliwości powstrzymania ich.
Nie miał swojego głosu.
Policjanci poprowadzili nas na górę.
Tommy był bardzo agresywny.
Nie mogliśmy nad nim zapanować.
Musieliśmy sprowadzić hycla.
Tommy był dwunastym członkiem rodziny.
Gdyby nie był związany,
możliwe, że oni nadal by żyli.
Tam.
Pokażę państwu.
Pojawił się członek rodziny.
- Widzą państwo… - Przepraszam.
Proszę spojrzeć…
Nie róbcie zbiegowiska.
Przepuśćcie ich.
Na miejscu jest członek rodziny.
Wszyscy nie żyją!
Nie róbcie sceny!
To byli święci ludzie. Nie spekulujcie.
Spokojnie.
To byli cudowni ludzie!
Pierwsza pojawiła się siostra z Panipatu. Sujata.
Musieliśmy uważać, by nie zemdlała.
Powiedzieliśmy jej wszystko i pocieszyliśmy.
Powiedzieliśmy: „Życie i śmierć są w rękach Boga.
Stało się coś strasznego.
Żadne z nas tego nie zmieni”.
Podobno byli to prości i religijni ludzie.
Tak. Sąsiedzi zaświadczą.
SIOSTRA OFIAR
Byli wspaniałymi ludźmi.
Ich rodzina cierpi.
Nie są w stanie rozmawiać.
Musimy mieć nadzieję,
że gruntowne dochodzenie
pozwoli nam odpowiedzieć na pytania rodziny.
Brat poinformował nas,
że coś strasznego stało się w Delhi.
Spytałem: „Co się stało?”.
Powiedział, że zginęła cała rodzina.
Nie wierzyłem w to, co słyszę.
Włączyłem telewizor i zobaczyłem straszne informacje.
BRAT SAVITY
Byłem zdruzgotany.
KUZYN SAVITY
Nie mogliśmy w to uwierzyć.
Ale zobaczyliśmy nagranie z domu i okolicy.
Potwierdziło się, że to nasza rodzina.
Rodzina naszej siostry.
Tak się dowiedzieliśmy.
Zawsze była zajęta pracą, taka była jej natura.
Rodzina była dla niej najważniejsza. Łączyła ich.
Dla rodziny była bezinteresowna.
Nigdy niczego od nikogo nie oczekiwała.
BRATANEK SAVITY
Byliśmy w Rawatbhacie,
poznaliśmy tam Bhuvnesha i zaaranżowaliśmy ślub.
Po trzech miesiącach od zaręczyn pobrali się.
Prowadzili skromne, proste życie.
Żadnych kłótni czy konfliktów.
Dlaczego? Jak? Nic nie wiemy.
CIOTKA SAVITY
Nie mamy pojęcia.
Mężczyźni wtedy wyszli. My, kobiety, zostałyśmy.
SZWAGIERKA SAVITY
Mamy w sercu pustkę
i ogromny ból.
Tej pustki nic nie wypełni.
Straciliśmy kochaną siostrę.
Nasza rodzina straciła córkę.
Straciliśmy kochanego zięcia.
Siostrzenice i siostrzeńców.
Nawet przyszłe pokolenia nie wypełnią tej pustki.
Rozmawiałam tamtego dnia z Tiną.
Zadzwoniła do mnie w dniu tragedii.
Rozmawiałam też z Lalitem.
Rozmawialiśmy pięć minut.
BRAT TINY
„U nas wszystko gra. Co u was? Wszystko dobrze.
Porozmawiamy rano”.
Po tym, jak dziewczyna wychodzi za mąż, jej brat, rodzice, cała rodzina
martwią się o to, jak radzi sobie w nowym domu.
Czy jest szczęśliwa.
Ale nasza rodzina i ja
nigdy nie musieliśmy martwić się o Tinę.
Mało jest takich idealnie dobranych par.
Zawsze się zgadzali.
Aż ciężko było uwierzyć.
To Lalit i Tina.
Zdjęcia ślubne.
„Stworzeni dla siebie”.
Ciężko było patrzeć, jak mama to przeżywa.
SZWAGIERKA TINY
Na świecie jest dobro i zło. W równych ilościach.
BRATANICA TINY
Nie wiem, co jest prawdą, a co kłamstwem.
MATKA TINY
Tragedia w stolicy…
Członkowie rodziny, którzy przeżyli, mówią:
„Jak mogli się zabić
po dwóch tygodniach od wyprawienia przyjęcia córce?”
To samobójstwo.
Druga córka, Sujata, nie zgadza się z tym
i twierdzi, że zostali zamordowani.
To kłamstwa przeciwko mojej rodzinie.
Same bzdury. Zmyślona historyjka.
Przyjechała Sujata, siostra z Panipatu,
sytuacja zrobiła się jeszcze bardziej napięta.
Rodzina nie przyjmowała teorii o samobójstwie.
- Co mogło się stać? - Ktoś ich pozabijał.
Policja ukrywa prawdę.
Ukrywają coś, by się wybielić.
Żaden z członków rodziny nie przyjmował wersji,
że to zbiorowe samobójstwo.
Najstarszy syn, Dinesh, mieszkał w Radżastanie.
Oto, co powiedział.
Moja rodzina była dzielna, nie kupuję tego.
BRAT OFIAR
Dzieci i moi bracia byli nowocześni.
Nie wierzę, że zrobiliby coś takiego.
Nie byli słabi.
Nie mieli pojęcia o tym, co się działo,
nawet oni nie potrafili nam powiedzieć.
Byli pewni, że to morderstwo, a my mówimy nieprawdę.
Wieści rozniosły się po kraju, zostaliśmy oskarżeni o kłamstwo.
„Mówicie, co każe wam policja”.
Sprawiedliwość!
Sprawiedliwość dla ofiar!
Żądamy sprawiedliwości!
Niech żyje Karni Sena!
Niektórzy zaczęli uprawiać politykę.
Krzyczeli o morderstwie, oskarżali policję.
Część członków ich społeczności, ich nazwiska nie są istotne,
ma swoją organizację.
Pojawili się na miejscu zbrodni.
To kłamstwo.
Chcą uniknąć odpowiedzialności.
Policja nie odpowiada nawet przed rządem,
a co dopiero przed tą rodziną.
Ta rodzina nie jest sama. Jest z nimi Karni Sena.
Karni Sena pojawili się tam
i twierdzili,
że część zmarłych to ich krewni.
Byli z Chittaurgarhu w stanie Radżastan.
Mieli zaangażować miasto
i kraj w walkę o sprawiedliwość.
Zrobimy, co w naszej mocy, by nasza rodzina uzyskała sprawiedliwość.
W tego typu skomplikowanych sprawach
pierwszym, kogo się oskarża, jest policja.
Tłum wymykał się spod kontroli.
Byliśmy przygotowani na taką sytuację.
To Delhi. Musieliśmy opanować sytuację.
Mylą się, jeśli myślą, że mogą nękać policję.
Policja próbuje oddalić sprawę.
Żądamy zbadania sprawy przez CBI i uznania jej za zabójstwo.
Spytaliśmy, czego żądają.
Uznaliśmy ją za zabójstwo.
Mimo tego, co sądziliśmy.
Tak, badamy sprawę. Zajmiemy się każdym szczegółem.
Oto raport.
Opisaliśmy wszystkie szczegóły.
Zarejestrowanie sprawy to nie koniec dochodzenia.
To dopiero początek.
DZIENNIK SPRAWY
Ostatnie wieści w sprawie zgonów w Burari…
Zarejestrowano sprawę jako zabójstwo.
Dzień po tym, jak znaleziono 11 ciał ludzi
należących do jednej rodziny z Delhi.
Czasem ludzie zakładają, że policja
chce tylko wyciszyć sprawę.
Wydział kryminalny ma dobrą opinię,
sprawa będzie w dobrych rękach,
a dochodzenie dokładne.
Wydział kryminalny zajmuje się delikatnymi sprawami.
WICEKOMISARZ POLICJI
W każdej sprawie jest coś, co nazywamy zamiarem.
Musi być świadomość. Musi być intencja.
Musi być też motyw.
Dlaczego musieli zginąć? Kto chciał ich zabić? Po co?
Byłem pierwszy na miejscu zbrodni.
Nie byłem w szoku. Byłem ciekawy,
bo pracowałem już nad wieloma zbrodniami.
Instynkt mówił mi,
że ktoś mógł ich powiesić po dokonaniu zbrodni.
Dzwoniłem do zespołu.
Chodziło mi zwłaszcza o Satisha.
Jest moim najlepszym oficerem śledczym.
W filmach gliniarze pokazywani są raz pozytywnie,
a raz negatywnie.
Cieszymy się, gdy są przedstawiani pozytywnie.
Wkładamy całe serce w schwytanie przestępcy.
A kiedy rozwiążemy sprawę, cieszymy się.
Jak tylko wszedłem do tamtego domu,
to, co zobaczyłem na górze…
OFICER ŚLEDCZY
Nigdy nie zapomnę tego widoku.
Byłem zdruzgotany. Rozbolał mnie brzuch.
Badaliśmy sprawę pod wszelkimi możliwymi kątami.
Planowaliśmy odrzucać teorie jedna po drugiej.
Systematycznie przeszukiwaliśmy dom.
Nic nie było naruszone. Żadnych śladów włamania.
W lodówce było mleko,
a domownicy jedli.
Gdyby to był napad, byłyby ślady walki.
A wyglądało, jakby wszystko było w porządku.
Między piętrami była siatka.
Zakryto ją.
Zastanawiałem się, czy ktoś mógł ją ruszać.
Była zrobiona z włókna szklanego i drewna.
Zobaczyłem, że węzły są w równej odległości od siebie.
Wyglądało jak kostka Rubika.
Zbyt trudne do zaaranżowania.
Pojawiły się kolejne tropy,
które musieliśmy odrzucić.
Bhuvnesh, „Bhupi”, próbował się uwolnić.
Jedną z dłoni miał wolną, próbował się uwolnić.
Dzieci nie dały rady, bo ich nogi były ciasno związane.
Ręce związane z tyłu.
Brutalnie związano je kablami telefonicznymi.
Nawet gdyby chciały się uwolnić, nie dałyby rady.
Mieli zaklejone taśmą usta i oczy.
W uszach watę.
Matka
została znaleziona obok łóżka.
Leżała na boku.
Jak wszyscy, miała wokół szyi szal.
Był też pasek.
Miała ślady na szyi.
Zauważyliśmy to i my, i kryminolodzy.
Tej samej szerokości, co pasek, ale tylko z jednej strony.
Ślady u wisielców zazwyczaj mają kształt litery V.
To było co najmniej podejrzane.
Ostrożnie zabrano i ponumerowano ciała.
Zapakowano je, zanim zabraliśmy je do kostnicy.
A to wszystko mimo chaosu na zewnątrz.
Pięć tysięcy ludzi. Mnóstwo kamer.
Dostaliśmy 11 karetek.
Dwóch ludzi niosło ciało,
jedna osoba siedziała przy kierowcy i pilnowała drogi.
Dwie karetki musiały się cofać,
bo nie było miejsca, by skręcić.
Zaparkowały tuż przed schodami.
Przy zdejmowaniu ciał dbaliśmy,
by nie naruszyć węzłów.
Zapakowaliśmy je do toreb.
Bolesny widok. Nie dało się powstrzymać emocji.
Jak coś takiego mogło się stać?
Powieszone dzieci?
Historia wciąż pozostaje taka, jak wtedy.
Nikt inny nie tknął ciał.
Moi koledzy i ja
przenieśliśmy ciała jedno po drugim.
Wyczerpująca praca.
Karetki od razu robiły miejsce dla kolejnych.
Otoczeni ze wszystkich stron.
Zrobiliśmy to dwójkami.
Zniesienie ciał zajęło nam dwie godziny.
Musieliśmy robić to powoli, jedno po drugim.
Transmitowano to na żywo.
Telewizja śledziła konwój.
Na początku ci, którzy widzieli miejsce zbrodni,
byli pewni, że to było zabójstwo.
Wielu policjantów zgadzało się z tym.
To dlatego,
że ofiary miały związane ręce
i zakneblowane usta.
Poszlaki wskazywały na zabójstwo.
Jak 11 osób mogło zrobić coś takiego?
Dlaczego mieliby?
Wiedzieliśmy, że musiało stać za tym coś strasznego.
Znaleźliśmy ślady rytuału z poprzedniego wieczora.
Miejsce zbrodni wydawało się dziwne.
Dochodzenie wykazało nowe odkrycia.
Nagranie z kamery wszystko zmieniło.
Kamera była skierowana na okolicę domu.
Wszystko obejrzeliśmy.
Klatka po klatce, żeby nic nam nie umknęło.
28 czerwca 2018 roku,
Tina, żona Lalita,
i jej syn kupili cztery stołki.
Wieczorem 30 czerwca, kiedy zdarzenie miało miejsce,
o 21,40
Tina, żona Lalita,
niosła nowo zakupione stołki razem z inną kobietą.
O 22,29
syn Lalita otworzył sklep drzewny
i zabrał z niego kable. Zaniósł je na górę.
Widzieliśmy też, że szale i sari, na których wisieli,
kupili na rynku.
Nagranie z tamtego wieczora pokazało,
co robili członkowie rodziny.
Nikt inny nie wszedł do domu.
Wykluczyliśmy udział osób trzecich.
Pytanie brzmiało:
„Czy to robota wewnętrzna?”.
Napisy: Jakub Jadowski