‪(ฉากที่คุณกำลังจะได้รับชม ‪มีภาพการฆ่าตัวตาย)
‪(ซึ่งผู้ชมบางท่านอาจรู้สึกไม่สบายใจ ‪ขอให้ใช้วิจารณญาณในการรับชม)
‪(หากคุณรู้จักใครที่กำลังประสบปัญหา)
‪(หาข้อมูลได้ที่ ‪www.wannatalkaboutit.com)
‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪(เดลี อินเดีย)
‪ความตายถูกลิขิตไว้ล่วงหน้า
‪ไม่มีใครรู้ว่าอย่างไรและเมื่อไหร่
‪จะเป็นการตกจากเขาไหม
‪จะตายตอนหลับหรือจมน้ำตาย
‪ไม่ว่าจะมาในรูปแบบใด ‪ความตายเป็นเรื่องที่แน่นอนสำหรับทุกคน
‪เป็นประสงค์ของพระเจ้า
‪แม้แต่ผมยังไม่รู้ว่าจะตายยังไง
‪คือว่าในที่สุดแล้ว ‪ทุกอย่างจะมลายหายไป
‪(สันต์นาคร บูรารี)
‪ผมย้ายมาที่นี่ในปี 1997 ‪หลังจากเกษียณจากงานรถไฟ
‪ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่
‪ตอนนี้มีคนอยู่แน่นขนัด
‪ผมเจอครอบครัวนี้ตอนที่ย้ายมาที่นี่
‪ในปี 1997 เราสร้างบ้านของพวกเรามาด้วยกัน
‪(คุรจารัน สิงห์ ‪เพื่อนบ้าน)
‪ในฐานะเพื่อนบ้าน เราเข้ากันได้ดีมาก
‪สิ่งที่เหลืออยู่คือซากปรักหักพัง
‪(วันที่ 1 กรกฎาคม 2018)
‪ตามปกติ ร้านของพวกเขาจะเปิด ‪ตีห้าหรือตีห้าครึ่ง
‪นั่นเป็นตอนที่คนส่งนมมาส่งนม
‪วันนั้นร้านไม่ได้เปิด
‪พอตอนเจ็ดโมงเช้า ฉันไปดูที่ระเบียง
‪ฉันเห็นมีคนถามเรื่องซื้อนม
‪ฉันเลยสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงเปิดร้านช้า
‪ไม่มีใครรับโทรศัพท์ มันดังอยู่อย่างนั้น
‪นี่ออกจะแปลกอยู่
‪ผมเลยเดินไปดูข้างล่าง
‪ผมเคาะประตูแล้วก็ได้รู้ว่าข้างในไม่ได้ล็อก
‪ผมผลักประตูแล้วมันก็เปิดออก
‪พอถึงตอนนั้น ผมชักตกใจ
‪ผมเดินขึ้นบันไดไป…
‪แม่ผมอายุมากแล้วและตื่นง่าย
‪(กุลทีป สิงห์ ‪เพื่อนบ้าน)
‪เธอออกไปเดินเล่นตอนเช้า
‪เธอกลับมาจากถนนพร้อมร้องตะโกน
‪ผมยังง่วงอยู่หลังจากทำงานทั้งคืน
‪ทั้งที่งัวเงียอยู่ ผมรีบไปที่บ้านพวกเขา
‪ผมยืนอยู่ตรงนั้นสองนาที ‪ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นเรื่องจริง
‪ผมขอให้ลูกชายรีบเอาโทรศัพท์มาให้ ‪แล้วโทรไปหากองบัญชาการตำรวจ
‪เวลาประมาณ 7,35 น. ผมได้รับโทรศัพท์จาก ‪สถานีตำรวจบูรารีบอกผมว่า
‪มีการฆ่าตัวตายเกิดขึ้นในเขตของผม
‪(ราชีพ โตมาร์ ‪หัวหน้าตำรวจ)
‪คือว่า ผมโตขึ้นมาในย่านเดียวกัน ‪สันต์นาคร
‪ก่อนผมจะมาเป็นตำรวจ ‪ผมเป็นเพื่อนบ้านของพวกเขาก่อน
‪หัวหน้าขอให้ผมไปตรวจดูที่เกิดเหตุ
‪ในขณะที่ผมเข้ามาที่ถนนหน้าบ้าน
‪ผมเห็นพวกผู้ชายและผู้หญิง
‪วิ่งลงมาจากบันไดร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย
‪ผมขึ้นไปถึงชั้นบนแล้วเห็น…
‪คนเก้าคนแขวนคอจากตะแกรงเหล็กบนเพดาน
‪ผู้หญิงคนที่สิบแขวนคออยู่อีกฟากหนึ่ง
‪ผมพบแม่ของพวกเขาในอีกห้อง ‪นอนอยู่บนพื้นใกล้เตียง
‪ผมได้ยินเสียงหมาของพวกเขา ‪ที่ถูกผูกไว้บนหลังคากำลังเห่าไม่หยุด
‪รูปแบบของการแขวนคอทำให้ผมนึกถึงต้นไทร
‪เหมือนกิ่งเถาวัลย์ที่ห้อยลงมาจากข้างบน
‪พวกเขาต่างถูกแขวนด้วยผ้าพันคอหลากสี
‪(สถานีตำรวจ บูรารี)
‪ฮัลโหล ครับ
‪ผมอยู่ที่สถานี
‪คดีผมกำลังถูกทำเป็นสารคดี ‪ผมกำลังยุ่งกับการถ่ายทำ
‪โอเค
‪นี่เป็นสิ่งที่ฝังใจผม
‪ไปจนวันตาย มันจะคงอยู่ตลอดไป
‪(มาโนช กุมาร - สารวัตร)
‪ผมอยู่ที่สถานีตำรวจตอนเช้าตรู่
‪ผมออกลาดตระเวนจนถึงตีห้าเช้าวันนั้น
‪ผมบอกเจ้าหน้าที่เวรว่าผมเหนื่อยและต้องพัก
‪เขาปลุกผมด้วยความแตกตื่น ‪"ท่านครับ เรื่องนี้สำคัญมาก"
‪ผมตื่นมา
‪ราชีพอยู่ในสายและเขาร้อนรนมาก
‪"พวกเขาแขวนคอกันหมด" เขาพูด
‪ผมถาม "กี่คน" เขาตอบว่า "ผมนับไม่ไหว"
‪ในสภาพจิตใจแบบนั้น ใครจะไปนับ ‪"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก…" ได้ลง
‪เขาพูดว่า "พวกเขาแขวนคอเรียงเป็นแถว"
‪ผมสั่งให้เขากันพื้นที่ "ห้ามให้ใครเข้าไป"
‪"อยู่นั่นนะ ผมกำลังไป"
‪ทุกคนรีบรุดไปที่นั่น
‪ผมยังใส่เข็มขัดอยู่ตอนโดดขึ้นรถ
‪ผมยังจำตอนเข้าไปในที่เกิดเหตุได้
‪ทุกคนแขวนอยู่
‪ผ้าปิดตา มือถูกมัด
‪อายุ 12-13 ปี ไปจนถึง 60-80 ปี
‪ผมว่าผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้น ‪แม้แต่ในภาพยนตร์
‪ผมว่าไม่เคยมีใครเห็นที่เกิดเหตุแบบนั้นในชีวิต
‪สิ่งสำคัญคือมีครอบครัวหนึ่ง
‪ไม่ใช่ครอบครัวที่ผิดปกตินะ…
‪(อนิตา อนันด์ ‪นักสะกดจิตบำบัด)
‪เป็นครอบครัวที่ปกติมากๆ
‪มีคนสามรุ่นอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน
‪ปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และลูกๆ
‪และในครอบครัวขยาย ‪บทบาทของทุกคนถูกกำหนดไว้แล้ว
‪และทุกคนก็ทำตามนั้น
‪ทุกคนมีการศึกษา
‪(ดร.อัมบาริศ สัตวิก ‪ศัลยแพทย์เส้นเลือดและนักเขียน)
‪ทุกคนเป็นคนมีคุณภาพของสังคม
‪คนที่อยู่ในจุดสูงสุดของชีวิต
‪มันเหลือเชื่อจริงๆ
‪คำถามแรกที่ผุดขึ้นในใจคนคือทำไม
‪ทำไมจึงเกิดเหตุนี้ ทุกคนอยากรู้ว่าทำไม
‪และคำตอบไม่ได้ง่าย มันซับซ้อนทีเดียว
‪เราไม่รู้จริงๆ ว่า ‪เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนบ้านของเรา
‪และเราไม่รู้จริงๆ ว่า ‪เกิดอะไรขึ้นในละแวกบ้านของเรา
‪แต่นานๆ ครั้งจะเกิดเหตุ
‪ที่สะเทือนใจเราแม้แต่คนที่แกร่งที่สุด
‪(บาร์คา ดัตต์ ‪นักข่าว)
‪มันทำให้คุณร้อง "โอ้ พระเจ้า"
‪ถ้ามีใครต้องการทำการสังหารหมู่นี้
‪ฆ่าคน 11 คน ก็คงต้องใช้…
‪สมมติว่าใช้คนสองคนควบคุมเหยื่อหนึ่งคน
‪เหตุการณ์นี้จะต้องใช้ ‪คนถึง 20-30 คนในการลงมือ
‪ที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยความเสียหายอะไรแบบนั้น
‪เครื่องประดับยังอยู่ในตัวพวกเขา ‪จึงไม่มีเหตุชี้ว่าเป็นการปล้น
‪และถ้าเป็นการฆ่าตัวตายจริงๆ ‪ทำไมพวกเขาถึงมีผ้าปิดตาและมัดมือ
‪งั้นมันคืออะไรกันแน่
‪อาจมีใครวางยาแล้วแขวนคอพวกเขาหรือเปล่า
‪เมื่อถูกฆ่าตายแล้ว พวกเขาอาจถูกแขวน ‪ให้ดูเหมือนการฆ่าตัวตายก็ได้
‪ตอนนั้นเป็นตอนเช้า
‪(นเรศ ภาเตีย ‪รองสารวัตร)
‪มีคนมารอซื้อนม 50-60 คนแล้ว
‪- ลูกค้าขาประจำ ‪- ลูกค้าขาประจำ
‪พวกเขากระจายข่าว ‪แล้วมันก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว
‪มุขยมนตรีแห่งเดลี ท่านอาร์วินด์ เกชริวาลมาที่นี่
‪เพื่อดูที่เกิดเหตุและประเมินสถานการณ์
‪(อาร์วินด์ เกชริวาล ‪มุขยมนตรี เดลี)
‪อะไรคือสาเหตุการตาย 11 ศพ ‪นี่เป็นการฆาตกรรมหรือการฆ่าตัวตาย
‪การกันพื้นที่เกิดเหตุ ‪กลายเป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งของเรา
‪ตำรวจทุกคนลงถนนควบคุมฝูงชน
‪เราตั้งเครื่องกีดขวาง
‪เมื่อเรากั้นถนน คนก็ขึ้นหลังคา
‪พวกเขาพยายามมองจากดาดฟ้า
‪มีคนมากมายอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คนมามุงกันที่หน้าต่างและระเบียง ‪หวังว่าจะได้เห็น
‪ขณะนั้นเอง ‪ผมได้รับโทรศัพท์จากแหล่งข่าวของผม
‪เขาแจ้งผมว่า
‪"คน 11 คนถูกพบเสียชีวิตในบ้าน"
‪"พวกเขาถูกฆาตกรรม"
‪การพบคนตาย 11 ศพพร้อมกัน ‪ในเมืองอย่างเดลีเป็นเรื่องใหญ่
‪ทำไมจึงเกิดเหตุการณ์นี้ เกิดได้ยังไง ‪เป็นฝีมือใครและทำไม
‪มีคำกล่าวว่านักข่าวอาชญากรรมไร้ความรู้สึก
‪เหมือนเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‪ที่ต้องรับมือกับศพและอุบัติเหตุทุกวัน
‪พวกเขาตายด้านไร้ความรู้สึก
‪ผมว่ามันจริงบางส่วนสำหรับเรา
‪แต่ในวันนั้น ผมสะเทือนใจเมื่อได้ยินว่า…
‪(มูเกศ เสงการ์ ‪ผู้สื่อข่าวพิเศษอาวุโส)
‪ทั้งครอบครัวถูกพบเสียชีวิต
‪เพราะผมไม่เคยเจอคดีแบบนั้น
‪ตั้งแต่ผมเริ่มทำข่าวอาชญากรรม
‪สัญชาตญาณแรกของผมคือ ‪นี่อาจเป็นข่าวปลอมก็ได้
‪ผมพยายามอย่างยิ่ง ‪ที่จะให้ได้ข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้
‪แต่ไม่มีใครรับสายผม ‪เพราะมันเป็นคดีใหญ่มาก
‪ในขณะเดียวกัน ผมคุยกับตำรวจท้องถิ่นที่ผมรู้จัก
‪พวกเขายืนยันว่าเป็นเรื่องจริง
‪ผมเป็นคนแรกที่รายงานเรื่องคดีในบูรารี
‪(พวกเขามีผ้าปิดตา)
‪(สังหารหมู่หรือฆ่าตัวตาย)
‪ผมเป็นคนแรกที่นำเสนอคดีนี้ให้ชาวโลก
‪(ข่าวด่วนที่น่าตกใจ ‪พบ 11 ศพแขวนคอในบูรารี)
‪ทวีตของผมถูกทวีตต่ออย่างรวดเร็ว ‪ไม่ช้าข่าวก็สะพัดเหมือนไฟป่า
‪ทุกคนรีบรุดไปบูรารีเพื่อทำข่าว
‪พบ 11 ศพแขวนจากตะแกรงในบ้านที่บูรารี
‪เป็นหญิงเจ็ดคนกับชายสี่คน…
‪ก่อน 8,30 น. สื่อทุกช่องก็มาอยู่ในที่เกิดเหตุ
‪ตำรวจเดลีไม่เคยเจอคดีแบบนี้มาก่อน
‪คดีที่มีคนตาย 11 ศพในบ้านหลังเดียวกัน
‪มันเป็นการแข่งขันจริงๆ
‪มีความกดดันมาก ‪ที่จะต้องเป็นคนแรกที่เผยแพร่ข่าว
‪เราติดอยู่ในฝูงชนเพราะตำรวจกั้นทางเข้า
‪เราพยายามปะติดปะต่อเรื่องจากคำบอกเล่า
‪ข้างหลังผม คุณเห็นได้ว่า ‪เจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสต่างๆ
‪ยังยืนอยู่ในตำแหน่ง
‪ตอนนี้เราอยู่บนดาดฟ้า ‪และผมจะให้คุณเห็นภาพจากข้างบน
‪แล้วเราได้วิดีโอมา
‪เป็นวิดีโอในที่เกิดเหตุที่ถ่ายไว้ตอนเช้า
‪ตำรวจไปถึงที่เกิดเหตุประมาณ ‪7,35 น. หรือ 7,40 น.
‪วิดีโอถูกถ่ายและอัปโหลดไปแล้ว
‪ใครบางคนในฝูงชนเป็นคนถ่าย ‪และมันแพร่สะพัด
‪ผมได้วิดีโอนี้จากคนหนึ่งในกลุ่มวอตส์แอปของผม
‪มันน่าขนลุกมาก
‪เป็นวิดีโอที่สยดสยอง
‪วิดีโอทั้งหมดยาวเกือบสองนาที
‪ไม่เห็นตำรวจในวิดีโอสักคน
‪ใครบางคนในฝูงชนเป็นคนถ่าย ‪และเผยแพร่มัน
‪มีคำสั่งออกมาว่าห้ามบุคคลใด
‪เผยแพร่วิดีโอนั้นทางช่องตัวเอง
‪เพราะมันโหดร้ายและน่าสะเทือนใจ
‪หลังจากดูวิดีโอ เราสั่นเทิ้มกันทุกคน
‪เราไม่อยากจะเชื่อว่าเกิดเรื่องแบบนี้ได้ ‪มันน่าสะเทือนใจมาก
‪หลังจากดูวิดีโอนั้น ‪เราก็ไม่ต้องการคำยืนยันใดๆ
‪วิดีโอนั้นยืนยันข่าวให้เรา
‪ในเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัว
‪ศพ 11 ศพ ‪ซึ่งเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
‪หญิงเจ็ดคนและชายสี่คน
‪ถูกพบในบ้านที่บูรารี ‪พื้นที่ทางตอนเหนือของเดลี…
‪สมาชิกครอบครัว 11 คนถูกพบเสียชีวิต…
‪ข่าวใหญ่เข้ามาจากบูรารี เดลี…
‪พบ 11 ศพ…
‪มีสายแจ้งเข้ามาที่กองบัญชาการตำรวจ…
‪สิบเอ็ดศพ…
‪ชัดเจนแล้วว่า…
‪เมื่อวิดีโอนี้และภาพต่างๆ แพร่ออกไป
‪ข่าวก็ขยายวงกว้างไปเรื่อยๆ
‪(ปราโมด ศารมา ‪นักข่าวพิเศษ)
‪ถ้าดูจากวิดีโอ มันดูเหมือนพวกเขาถูกฆาตกรรม
‪คน 11 คนจะทำกับตัวเองแบบนี้ได้ยังไง
‪ประชาชนไม่อยากจะเชื่อ ‪และผู้คนยังหลั่งไหลเข้ามา
‪ในคดีแบบนี้ต้องมีความรับผิดชอบสูง
‪ขณะที่รายงานข่าว คุณต้องแน่ใจมากๆ
‪ความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย ‪อาจก่อให้เกิดความวุ่นวายขนานใหญ่
‪ในเหตุการณ์แบบนี้ คนมักจะใจร้อน
‪และไม่ช้ามันจะกลายเป็นการทำลายล้าง
‪คนหนึ่งก่อเรื่องขึ้นมา ‪ไม่ช้ามันจะเกินควบคุม
‪เราต้องทำให้คนอยู่ในความสงบ ‪ไม่ให้เกิดการจลาจล
‪คนที่ต่อต้านสังคมเตรียมก่อความไม่สงบ
‪อีกสักครู่ตำรวจจะแถลงการณ์
‪เจ้าหน้าที่ระดับสูง ‪มาถึงที่เกิดเหตุภายในหนึ่งชั่วโมง
‪ตอนนี้เราจะยังไม่ตัดความเป็นไปได้อะไรทั้งนั้น
‪(ราเชศ ขุรานา ‪ผบ.ตร. เดลี)
‪เรากำลังสืบสวนจากแง่ต่างๆ ‪ที่เป็นไปได้ ขอบคุณครับ
‪ณ เวลานี้ สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคือ ‪มีการรวบรวมหลักฐาน
‪และทีมนิติเวชก็มาถึงที่นี่แล้ว
‪เพื่อเก็บรวบรวมหลักฐาน
‪ก่อน 9,30 น. ทีมนิติเวชก็ไปถึง ‪ทั้งทีมเลย
‪ทั้งด้านชีววิทยา ฟิสิกส์ เคมี
‪ทีมถ่ายภาพนิติเวช ทุกคนที่เราต้องการให้มา
‪ผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย
‪แต่ละคนมีปฏิกิริยาเหมือนกัน ‪"นี่มันอะไรกัน"
‪"นี่อะไร"
‪ขณะที่เราเดินจากชั้นหนึ่งขึ้นไปชั้นสอง
‪เราเห็นศพหลายศพ
‪(สารเวศ สิงห์ ‪แผนกถ่ายภาพ)
‪ปฏิกิริยาแรกคือ "โอ้ พระเจ้า"
‪เราไม่อยากจะเชื่อเลย
‪มันน่าตกใจมากและโหดร้ายมาก
‪(วีแอล นาราสิมาน ‪แผนกฟิสิกส์)
‪เพราะมีทั้งคนแก่และเด็ก
‪มันทำความเข้าใจได้ยาก
‪คนสามรุ่นในครอบครัวแขวนคอ
‪ทีมถ่ายภาพของเราเริ่มบันทึกภาพ
‪ทุกสิ่งทุกอย่าง
‪เราไม่อยากพลาดรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว
‪เรากำหนดเลขให้ศพ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ตามลำดับ
‪การกำหนดเลขให้ศพเป็นงานที่ยากมาก
‪ศพที่ห้อยอยู่จะขยับขณะที่เราทำงาน
‪(บราเชศ กุมาร ‪แผนกชีววิทยา)
‪เราต้องค่อยๆ หาทาง ‪แหวกเข้าไปกำหนดเลขให้ศพ
‪มันรู้สึกไม่เหมือนที่เกิดเหตุทั่วไป
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪คนเก้าคนที่แขวนอยู่ด้วยกัน ‪ดูเหมือนฆ่าตัวตาย แต่ว่า
‪ทำไมถึงมัดสองปม ทำไมถึงมีผ้าปิดตา
‪มันเป็นปริศนา
‪นอกจากส่าหรีแล้ว ‪มีสายโทรศัพท์มัดเป็นห่วงอีกชั้นหนึ่ง
‪บางคนถูกมัดมือ บางคนไม่ถูกมัดมือ
‪ผู้หญิงที่แขวนอยู่ห่างออกไป
‪ขาเธอแตะพื้นอยู่
‪คนที่เป็นแม่อายุ 80 ปีตายอยู่ในอีกห้องหนึ่ง
‪ทำไมเธอถึงตายในท่านั้น
‪อีกนั่นแหละ เป็นคำถามเดิมๆ ‪มันเป็นการฆ่าตัวตายหรือฆาตกรรมกันแน่
‪เรายังไม่รู้เหตุจูงใจ ‪ทำไมมันจึงเกิดขึ้นและเกิดขึ้นยังไง
‪ไม่มีจดหมายลาตาย
‪เพราะสิ่งต่างๆ เหล่านี้ ‪เราจึงไม่อาจตัดอะไรออกไปได้
‪และเรายังตัดสินว่าเป็นการฆ่าตัวตายไม่ได้
‪เราต้องการเบาะแสทุกอย่าง ‪เท่าที่เราจะหาได้
‪เราสังเกตเห็นกล้องวงจรปิดฝั่งตรงข้าม
‪ทีมงานก็ได้รับมอบหมาย ‪ให้เช็กภาพกล้องวงจรปิดทันที
‪ตั้งแต่แรกๆ เลย
‪ดูตั้งแต่เย็นวันก่อนหน้านั้น
‪จนถึงเจ็ดถึงแปดโมงเช้าของวันถัดมา
‪ดูตลอดช่วงเวลาและไม่ข้ามเลย
‪เพื่อตัดประเด็นความเป็นไปได้ ‪ว่ามีคนนอกเข้าไป
‪เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนนอกเกี่ยวข้อง
‪มันเป็นการสังหารหมู่ ‪หรือเป็นการฆ่าตัวตายหมู่
‪นี่คือคำถามที่เกิดขึ้น
‪ไม่ใช่แค่กับคนแถวนี้ในบูรารี
‪แต่กับคนทั้งประเทศก็ว่าได้
‪นี่คือบ้านของพวกเขา
‪พวกเขาอยู่ข้างบ้านเรา ‪เราคุยกับพวกเขาบ่อยๆ จากตรงนี้
‪เราอยู่บ้านติดกัน เราสนิทกับพวกเขา
‪(ขุศบู รานี ‪เพื่อนบ้าน)
‪พวกเขาสมัครสมานสามัคคี
‪พวกเขาเป็นครอบครัว 11 คนที่ใกล้ชิดกันมาก
‪พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านที่ดี
‪ลูกชายฉันไปที่ร้านข้างล่างของพวกเขาบ่อยๆ
‪พวกเขาชอบลูกชายฉันมาก
‪เขาชอบตะโกนทักทายพวกเขาจากระเบียง
‪ลูกชายฉันคิดถึงพวกเขามาก
‪เราชอบพอกันในฐานะเพื่อนบ้าน
‪อันที่จริงพวกเขามาจากโทฮานะ
‪พวกเขาเคยทำไร่ที่นั่น
‪ก่อนหน้านั้นพวกเขามีร้านเดียว ‪แล้วต่อมาเปิดอีกร้านหนึ่ง
‪พวกเขาเปิดร้านขายของชำ
‪ละลิต ลูกคนเล็กทำธุรกิจไม้อัด
‪ธุรกิจพวกเขาเป็นไปด้วยดี
‪ผมทำงานที่ร้านไม้อัดกับละลิตมาแปดปี
‪ผมไม่เคยเห็นครอบครัวทะเลาะกันสักนิดเดียว
‪(ดีปัก โภลา ‪ลูกจ้างในครอบครัว)
‪ทั้งในบ้านและนอกบ้าน ‪ไม่มีใครเคยขึ้นเสียงเลย
‪พวกเขาเคร่งศาสนา ‪สวดมนต์ที่วัดวันละสองครั้ง
‪พวกเขาใจบุญ
‪ถ้าผมลืมเอาข้าวเที่ยงมา ‪พวกเขาก็เลี้ยงข้าว
‪พวกเขาปฏิบัติต่อผมเหมือนเป็นครอบครัว
‪เมื่อเราย้ายมาที่นี่ เราก็กลายเป็นครอบครัว
‪เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน
‪เราเคยไปงานสังคมด้วยกัน
‪ครอบครัวเราถูกทอดทิ้งอยู่ในหมู่บ้าน
‪ในเมือง เพื่อนบ้านกลายเป็นครอบครัว
‪ลูกชายคนโตของผมโตกว่า ‪บรรดาลูกชายของพวกเขานิดหน่อย
‪พวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
‪เล่นด้วยกันข้างนอกจนถึงห้าทุ่ม
‪ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
‪พวกเขาทักทายผมด้วยความเคารพ ‪แตะเท้าผมเสมอ
‪ผมอยากให้ลูกๆ ผม ‪เป็นเหมือนลูกๆ พวกเขาเสมอ
‪(ปรียังกา 33)
‪(นีตู 25 - เมนากา 22)
‪เด็กสามคนที่เรียนกับเราฉลาดทุกคน
‪(วิโนด มุดคัล ‪ครูสอนพิเศษ)
‪ผมติวหนังสือให้นีตู
‪เธอเป็นคนกล้าและกล้าแสดงความคิดเสมอ
‪เธอฉลาดและเรียนดี
‪พวกเธอเป็นเด็กกล้าหาญและฉลาด
‪มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่หวาดกลัว
‪ตั้งแต่ฉันรู้จักพวกเขา ‪ก็เรียกพวกเขาว่าครอบครัวภาเตีย
‪นารายานี เทวี… ‪ชื่อก่อนแต่งงานของเธอคือภาเตีย
‪ป้านารายานีมีมนุษยสัมพันธ์ดีกับทุกคน
‪ถ้าคุณไปเยือนบ้านนั้น ‪เธอจะต้อนรับคุณด้วยความรักและเอาใจใส่
‪ทั้งสาวิตาและทีน่า ลูกสะใภ้เป็นคนอ่อนโยนมาก
‪ไม่ใช่แค่สองคนนี้นะ ‪ทั้งครอบครัวชอบช่วยเหลือคน
‪พวกเขาคอยช่วยเหลือเราอยู่ตลอด
‪เราฝากลูกๆ ให้พวกเขาดูแล ‪เมื่อเราต้องออกนอกเมือง
‪(อัมริก สิงห์ ‪เพื่อนบ้าน)
‪ผมอยู่ที่จันทนี เจาก์ คุรุดวารา ‪ตอนที่เธอโทรหาผม
‪เธอบอกว่า "มาเร็วๆ
‪เกิดเรื่องเศร้าในบ้านภูปี"
‪ความรู้สึกแรกของผมคือ
‪ต้องเป็นการปล้นบ้านแน่ๆ ‪เพราะปรียังกากำลังจะแต่งงาน
‪คนสามรุ่นจะผูกคอตายด้วยกันได้ยังไง
‪และการฆ่าคนถึง 11 คน มันสุดจะเหลือเชื่อ
‪เนื่องจากคนทั้งครอบครัวถูกฆ่าตาย
‪คนทั้ง 11 คน
‪และไม่มีพยานรู้เห็น
‪จึงไม่มีใครบอกเราได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪หมาของพวกเขา ‪เป็นสมาชิกครอบครัวเดียวที่รอด
‪ผมเห็นข่าวด่วนนี้ทางทีวี
‪ครอบครัว 11 คนถูกพบเสียชีวิต ‪ด้วยการแขวนคอ
‪ผมสังเกตเห็นว่ามีหมาตัวหนึ่ง ‪ปรากฏอยู่เรื่อยๆ
‪แต่ดูเหมือนไม่มีใครสนใจ
‪(สัญชัย โมหาพัตรา ‪นักสิทธิสัตว์)
‪พวกเขาพูดถึงทุกอย่างยกเว้นหมา
‪ข่าวทุกช่องแสดงให้เห็นหมา
‪ผมจึงคิดว่าผมต้องช่วยมัน
‪เห็นชัดว่ามันเจ็บปวด ตกใจ ‪และทรมานจากแสงแดดที่แผดเผา
‪มันถูกผูกติดกับตะแกรงเดียวกัน ‪ที่คนพบครอบครัวถูกแขวนคอ
‪มันเป็นพยานรู้เห็นตลอดเหตุการณ์ ‪ที่พูดไม่ได้และหยุดพวกเขาไม่ได้
‪เพราะมันไม่มีปากมีเสียง
‪เมื่อเราไปถึง ตำรวจพาเราขึ้นไป
‪ทอมมี่ดุร้ายมาก
‪เราควบคุมมันไม่ได้เลย
‪เราจึงต้องพาคนจับหมามา
‪ทอมมี่เป็นสมาชิกคนที่ 12 ของครอบครัวนั้น
‪ถ้าทอมมี่ไม่ถูกมัดอยู่ข้างบน
‪ตอนนี้ครอบครัวอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้
‪ตรงนี้
‪ผมจะให้ดู
‪สมาชิกครอบครัวคนหนึ่งมาถึงที่เกิดเหตุ
‪- อย่างที่คุณเห็น… ‪- หลีกไป
‪ดูนะ…
‪อย่ามุง
‪หลีกทางให้พวกเขา
‪อย่างที่คุณเห็น สมาชิกครอบครัวคนหนึ่งอยู่ที่นี่
‪พวกเขาตายหมด
‪อย่ามามุง
‪พวกเขาเป็นคนดีมาก ไม่ต้องสงสัย
‪ใจเย็นๆ
‪พวกเขาเป็นคนดีมากๆ
‪คนแรกที่มาถึงคือสุชาตา พี่สาวจากปานิปัต
‪เราต้องทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ช็อกจนเป็นลม
‪เราเล่าให้เธอฟังทุกอย่างก่อน ‪แล้วเราก็ปลอบเธอ
‪เราบอกเธอว่า "ชีวิตและความตาย ‪พระเจ้าเป็นผู้กำหนด
‪เกิดเรื่องร้ายขึ้น
‪คุณหรือผมก็เปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่ได้"
‪เราได้ยินมาว่า ‪พวกเขาเป็นคนเรียบง่ายและเคร่งศาสนา
‪ค่ะ เพื่อนบ้านยืนยันได้
‪(สุชาตา นากปาล ‪พี่ที่รอดชีวิต)
‪พวกเขาเป็นคนดีมากทุกคน ‪เป็นคนดีมากๆ เลย
‪ครอบครัวพวกเขาเสียใจมาก
‪ไม่อยู่ในสภาพที่จะคุย
‪และเราได้แต่หวังว่า
‪การสืบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด
‪ในที่สุดจะนำคำตอบมาสู่ครอบครัวนี้ ‪ที่พบเห็นทุกอย่างแล้ว
‪(ธาร)
‪พี่ชายผมแจ้งเราว่า
‪เกิดเรื่องร้ายแรงกับครอบครัวเราที่เดลี
‪ผมถามเขาว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‪เขาบอกว่าทุกคนในครอบครัวตายแล้ว
‪ผมไม่อยากเชื่อสิ่งที่ผมได้ยิน
‪เมื่อผมเปิดทีวี ผมก็เห็นข่าวที่น่าตกใจ
‪(ลักษมัน เจาหาน ‪พี่ของสาวิตา)
‪ผมเสียใจมาก
‪(โลเกนดรา เจาหาน ‪ลูกพี่ลูกน้องของสาวิตา)
‪เราไม่อยากเชื่อเลย
‪แต่เมื่อเราเห็นภาพบ้านและสถานที่
‪มันก็ยืนยันว่านี่เป็นครอบครัวเรา
‪เป็นครอบครัวของน้องสาวเรา
‪เรารู้เรื่องจากข่าว
‪(สาวิตา 50)
‪เธองานยุ่งเสมอ เป็นนิสัยของเธอ
‪สำหรับเธอ ครอบครัวมาก่อน ‪เธอเป็นกาวใจของครอบครัว
‪เธอรักครอบครัวหมดใจอย่างไม่เหมือนใคร
‪เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากใคร
‪(ราวินเดอร์ เจาหาน ‪หลานของสาวิตา)
‪เราไปที่รวัตภาตะ
‪และหลังจากพบภูวเนศ ‪เราก็จัดการแต่งงาน
‪หมั้นกันได้สามเดือน พวกเขาก็แต่งงานกัน
‪พวกเขาใช้ชีวิตซื่อตรงและเรียบง่าย
‪ไม่มีวี่แววของการทะเลาะหรือความขัดแย้ง
‪ทำไมเรื่องถึงเกิดและเกิดได้ยังไง ‪เราไม่รู้เลย
‪(สาโรช กุนวาร์ ‪ป้าของสาวิตา)
‪เราไม่รู้สักนิด
‪พวกผู้ชายออกไปเย็นนั้น ‪เราพวกผู้หญิงอยู่กับบ้าน
‪(คยาตรี กุนวาร์ ‪พี่สะใภ้ของสาวิตา)
‪ใจเราปวดร้าว
‪และว่างเปล่าเป็นอย่างยิ่ง
‪ผมไม่คิดว่าเราจะหายได้
‪ครอบครัวเราสูญเสียน้องสาวอันเป็นที่รัก
‪บ้านเราสูญเสียลูกสาว
‪ครอบครัวเราสูญเสียลูกเขยที่ดีมาก
‪เราสูญเสียหลานสาวและหลานชายอันเป็นที่รัก
‪แม้แต่คนรุ่นต่อๆ มา ‪ก็จะไม่มีทางเติมเต็มความว่างเปล่านี้
‪(นารางการห์)
‪วันนั้นผมได้คุยกับทีน่า
‪เธอโทรหาผมคืนก่อนเกิดเหตุ
‪ผมได้คุยกับละลิตด้วย
‪เราคุยกันห้านาที
‪(มเหศ ราฐอร์ ‪พี่ของทีน่า)
‪"ชีวิตเราราบรื่นดี ‪ชีวิตเป็นไง ทุกอย่างดี
‪ไว้เราค่อยคุยกันตอนเช้า"
‪(ทีน่า 43)
‪หลังจากผู้หญิงแต่งงาน ‪พี่ชาย พ่อแม่ ทั้งครอบครัว
‪ต่างก็ห่วงว่าเธอจะปรับตัวในบ้านใหม่ยังไง
‪หวังว่าเธอจะมีความสุข
‪แต่ครอบครัวเราหรือผม
‪ไม่เคยต้องมีเหตุให้ห่วงทีน่า
‪หายากมากที่คุณจะเห็นคู่ที่เหมาะสมกันดี
‪พวกเขาช่วยเหลือกันและกัน ‪ให้ได้ทำความต้องการเสมอ
‪ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีจนเกินจริง
‪นี่คือละลิตและทีน่า
‪รูปแต่งงาน
‪"เกิดมาคู่กัน"
‪มันเจ็บปวดมาก ‪ที่ต้องเห็นแม่ผมมารับรู้เรื่องนี้
‪(สุภัทรา กุนวาร์ ‪พี่สะใภ้ของทีน่า)
‪ในโลกนี้มีทั้งคนดีและคนไม่ดี ‪มีจำนวนพอๆ กัน
‪(ทิยา ราฐอร์ ‪หลานของทีน่า)
‪ฉันไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง ‪และอะไรคือเรื่องโกหก
‪(ธันราช กุนวาร์ ‪แม่ของทีน่า)
‪เรื่องใหญ่ในเมืองหลวงของประเทศ…
‪ผู้รอดชีวิตของครอบครัวบูรารี ‪ออกมาพูดว่า
‪"เป็นไปได้ยังไงที่ครอบครัว
‪ที่เคยจัดงานใหญ่ให้ลูกสาว ‪จะฆ่าตัวตายหมู่ภายใน 14 วัน"
‪นี่เป็นคดีการฆ่าตัวตาย
‪สุชาตาลูกสาวคนที่สอง ‪ไม่ยอมรับการกล่าวอ้างเช่นนั้น
‪และเธอว่าพวกเขาถูกฆาตกรรม
‪มีคนเผยแพร่เรื่องโกหกเกี่ยวกับครอบครัวฉัน
‪ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก ‪เป็นเรื่องที่สร้างขึ้น
‪สุชาตา พี่สาวจากปานิปัตมาถึงแล้ว
‪และสถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง
‪พวกเขาคัดค้านความเห็นของเราต่อเหตุการณ์นี้ ‪ว่าเป็นการฆ่าตัวตายหมู่
‪- คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- มีคนฆ่าพวกเขา
‪ตำรวจพยายามปิดบังความจริง
‪พวกเขากำลังปิดบังบางอย่าง ‪เพื่อไม่ให้ตัวเองเดือดร้อน
‪ไม่มีญาติคนไหนเต็มใจยอมรับ
‪ว่านี่คือการฆ่าตัวตายหมู่
‪ขณะเกิดเหตุ ทิเนศ ‪ลูกชายคนโตอยู่ที่รัฐราชสถาน
‪นี่คือสิ่งที่เขาพูด
‪ครอบครัวผมเป็นคนกล้า ‪จนผมไม่อาจเชื่อทฤษฎีนี้
‪(ทิเนศ จันทวัต ‪พี่ที่รอดชีวิต)
‪เด็กๆ กับพี่ชายน้องชายผมเป็นคนกล้า
‪ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาจะทำอะไรแบบนี้
‪พวกเขาไม่ใช่คนอ่อนแอหรือสิ้นหวัง
‪พวกเขาไม่เข้าใจความจริงของสถานการณ์
‪แม้ว่าจะบอกเราไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪พวกเขาปักใจเชื่อว่าเป็นการฆาตกรรม ‪และเรารายงานผิดๆ
‪ข่าวนี้แพร่ไปทั่วประเทศ ‪และเราถูกกล่าวหาว่ารายงานเรื่องโกหก
‪"คุณรายงานข่าวตามที่ตำรวจต้องการ"
‪เราต้องการความยุติธรรม
‪ขอความยุติธรรมให้ครอบครัวนี้
‪เราต้องการความยุติธรรมให้ครอบครัวนี้
‪- การ์นี เสนาจงเจริญ ‪- เสนาจงเจริญ
‪ถึงตอนนั้นก็มีคนบางคนออกมาเรียกร้อง
‪พวกเขาตะโกนว่าฆาตกรรม ‪กล่าวหาตำรวจ
‪บางคนเป็นคนในครอบครัวนั้น ‪ไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อ
‪พวกเขามีองค์กรทางสังคม
‪พวกเขามาถึงที่เกิดเหตุ
‪นี่เป็นการโกหก
‪(วิศวบัณฑุ ราฐอร์)
‪พวกเขาพยายามปัดความรับผิดชอบ
‪ตำรวจไม่รับผิดชอบ ‪แม้แต่รัฐบาลเดลีก็ไม่รับผิดชอบ
‪ต่อครอบครัวที่น่าสงสารนี้
‪ผมขอประกาศว่าครอบครัวนี้ไม่ได้สู้ลำพัง ‪การ์นี เสนาอยู่ข้างพวกเขา
‪การ์นี เสนามาถึงที่เกิดเหตุ
‪และอ้างว่าครอบครัวนี้
‪คนบางคนที่เสียชีวิตเป็นญาติของพวกเขา
‪หลักๆ แล้วพวกเขามาจาก ‪จิตตอร์การห์ รัฐราชสถาน
‪พวกเขาขู่ว่าจะเอาเรื่อง ไม่ใช่แค่กับเมือง
‪แต่กับทั้งประเทศ ‪ในการต่อสู้เรียกร้องความยุติธรรม
‪เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม ‪ให้ครอบครัวเราที่เดลี
‪สิ่งที่เกิดเป็นประจำในคดีร้ายแรงเช่นนี้คือ
‪คนแรกที่เรามักโทษคือตำรวจ
‪ฝูงชนเริ่มลุกฮือ
‪เราเตรียมรับมือเผื่อสถานการณ์แย่ลง
‪นี่เดลีนะ เราต้องควบคุมเรื่องนี้ให้ได้
‪พวกเขาคิดผิดแล้ว ‪ถ้าคิดว่าจะรุมทำร้ายตำรวจได้
‪เห็นชัดว่าตำรวจพยายามปิดคดีซะ
‪เราขอเรียกร้องตำรวจสอบสวนกลาง ‪ต้องมีการบันทึกคดีฆาตกรรม
‪เราถามว่า "คุณจะเรียกร้องอะไร"
‪เราบันทึกว่านี่คือคดีฆาตกรรม
‪เราไม่คิดว่าใช่ แต่เราก็บันทึกว่าใช่
‪เรากำลังสืบสวน เราจะตรวจสอบทุกแง่มุม
‪นี่คือรายงานอุบัติการณ์
‪ในนี้เราอธิบายรายละเอียดทั้งหมด
‪การบันทึกคดีไม่ใช่ขั้นสุดท้ายของการสืบสวน
‪มันคือจุดเริ่มต้นของการสืบสวน
‪(บันทึกคดีภายใน)
‪ข่าวล่าสุดเกี่ยวกับการตายหลายศพ ‪ในพื้นที่บูรารีของเดลี
‪มีการบันทึกว่าเป็นคดีฆาตกรรม
‪นี่คือภาพหนึ่งวันหลังจากครอบครัว 11 คน
‪ถูกพบเสียชีวิตอย่างลึกลับในบ้านที่เดลี
‪บางครั้งคนก็สรุปเอาเองว่าตำรวจท้องถิ่น
‪อยากปิดบังคดี
‪เมื่อฝ่ายอาชญากรรมมาถึง ‪ซึ่งคนมองว่ามีประสิทธิภาพ
‪คดีก็จะได้รับการสืบสวน
‪และพวกเขาจะสืบสวนอย่างละเอียด
‪ฝ่ายอาชญากรรม ‪ชำนาญในการทำคดีที่มีความอ่อนไหว
‪(ดร.จอย ทิรกีย์ ‪รองผบ.ตร.)
‪ทุกอาชญากรรมมีสิ่งที่เรียกว่า เจตนาร้าย
‪ต้องมีความรู้ ต้องมีเจตนา
‪และต้องมีแรงจูงใจในการก่ออาชญากรรม
‪ทำไมพวกเขาจึงควรตาย ‪และใครควรฆ่าพวกเขา และเพื่ออะไร
‪ผมเป็นคนแรกจากฝ่ายอาชญากรรม ‪ที่ไปถึงที่เกิดเหตุ
‪ปฏิกิริยาของผมไม่ใช่ตกใจ แต่เป็นความอยากรู้
‪เพราะผมเคยรับมือกับ ‪คดีการสังหารหมู่มาหลายคดีแล้ว
‪สัญชาตญาณแรกของผมคือ
‪นี่อาจเป็นการแขวนคอ ‪หลังจากก่ออาชญากรรมแล้ว
‪ผมคอยโทรหาทีมของผม
‪โดยเฉพาะสาทิศ
‪เขาไม่ใช่หนึ่งในคนที่เก่งที่สุด ‪แต่เขาเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนมือหนึ่ง
‪ภาพลักษณ์ตำรวจในภาพยนตร์มีดีบ้าง
‪ไม่ดีบ้าง
‪เรารู้สึกดีใจเมื่อภาพลักษณ์ดี
‪เราทุ่มเทกายใจในการไล่จับคนร้าย
‪และเมื่อเราไขคดีได้ เราก็ดีใจ
‪ทันทีที่ผมย่างเท้าเข้าไปในบ้านที่บูรารี
‪ภาพที่ผมเห็นตอนเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง…
‪(สาทิศ กุมาร ‪เจ้าหน้าที่สืบสวน)
‪ผมไม่อาจลืมภาพนั้นได้
‪ผมรู้สึกสลดใจมากแทบอยากอาเจียน
‪เราสืบสวนคดีจากทุกมุมมองที่เป็นไปได้
‪เราตั้งใจตัดความเป็นไปได้ทีละอย่าง
‪เราเดินสำรวจรอบบ้านอย่างเป็นระบบ
‪ไม่มีอะไรถูกค้น ไม่มีการพังประตูหน้าต่าง
‪มีนมอยู่ในตู้เย็น
‪และมีร่องรอยว่าอาหารถูกกินไป
‪ถ้านี่เป็นการฆาตกรรม ‪จะต้องมีร่องรอยการต่อสู้
‪แต่มันแทบดูเหมือนว่า ‪พวกเขาแขวนคอโดยสงบ
‪ระหว่างชั้นสามและชั้นสอง ‪มีตะแกรงอยู่
‪มันถูกคลุมไว้
‪ผมสงสัยว่ามันเคลื่อนย้ายได้ไหม ‪มันเบามาก
‪มันทำจากไฟเบอร์กลาสกับไม้
‪แล้วผมเห็นว่าเชือกผูกห่างเท่าๆ กัน
‪เหมือนลูกรูบิก
‪ผมว่านี่ยากที่จะจัดฉาก
‪มุมมองอื่นๆ เผยออกมาในการสืบสวน
‪ซึ่งเราต้องตัดออกไป
‪ภูวเนศหรือ "ภูปี" พยายามแก้มัด
‪มือข้างหนึ่งของเขาหลุดจากเชือก ‪เห็นได้ชัดว่ามีการดิ้นรน
‪เด็กๆ ดิ้นไม่ได้เพราะเท้าถูกมัดแน่น
‪มือพวกเขาถูกมัดไว้ข้างหลัง
‪พวกเขาใช้สายโทรศัพท์ ‪มัดเด็กๆ อย่างไร้ความปรานี
‪ถึงพวกเขาจะพยายามดิ้นก็ดิ้นไม่หลุด
‪(ดรุฟ 15)
‪พวกเขาเอาเทปปิดปากและตา
‪สำลียัดอยู่ในหู
‪แม่ของพวกเขา…
‪(นารายานี เทวี 80)
‪เราพบเธอนอนอยู่ข้างเตียง
‪ร่างของเธอถูกพลิกมาครึ่งตัว
‪และมีผ้าพันคออยู่รอบคอเหมือนคนอื่นๆ
‪และมีเข็มขัดเส้นหนึ่ง
‪บนคอข้างหนึ่งของเธอมีรอยมากมาย
‪ที่เราและทีมนิติเวชก็เห็น
‪รอยพวกนี้มีขนาดเดียวกันกับเข็มขัด ‪แต่เป็นรอยบนคอเพียงด้านเดียว
‪ในกรณีที่เป็นการแขวนคอ ‪ปกติรอยจะชี้ขึ้นเป็นรูปตัววี
‪พูดว่าน่าสงสัยก็ยังน้อยไป
‪ศพต่างๆ ถูกเคลื่อนย้าย ‪และกำกับเลขอย่างระมัดระวัง
‪มันถูกห่ออย่างถูกต้องก่อนเราส่งไปห้องเก็บศพ
‪และทั้งหมดนี้ทำในขณะที่ข้างนอกโกลาหล
‪มีคนมารวมตัวกัน 5,000 คน ‪มีกล้องแอบถ่ายมากมาย
‪เราจัดเตรียมรถพยาบาล 11 คัน
‪ตำรวจสองคนจะแบกศพ
‪คนหนึ่งนั่งกับคนขับเพื่อเปิดทาง
‪รถพยาบาลสองคันจะขับถอยหลังมา
‪เพราะไม่มีที่ให้กลับรถ
‪รถทั้งสองคันจอดตรงกับบันไดพอดี
‪ขณะที่ปลดศพลงมา
‪เราทำให้แน่ใจว่า ‪เชือกที่ผูกแต่ละศพยังอยู่เหมือนเดิม
‪แล้วเราก็วางพวกเขาลงในถุงห่อศพ
‪มันเจ็บปวดที่ได้เห็น ‪เราอดสะเทือนใจไม่ได้
‪อะไรแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
‪เด็กๆ แขวนคอแบบนั้นได้ยังไง
‪เรื่องตอนนั้นเป็นยังไง ‪ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น
‪ไม่มีคนอื่นกล้าแตะต้องศพ
‪เพื่อนร่วมงานกับผม
‪นำศพทั้ง 11 ศพลงมาทีละศพ
‪มันเป็นงานสาหัส
‪รถพยาบาลคันหนึ่งขับออกไป ‪ให้รถพยาบาลอีกคันขับเข้ามา
‪ตำรวจคุ้มกันทุกด้าน
‪เราทำกันเป็นคู่
‪แค่เคลื่อนย้ายศพก็ใช้เวลาถึงสองชั่วโมง
‪เราต้องทำอย่างระมัดระวัง ‪และนำศพลงมาทีละศพ
‪มันถูกถ่ายทอดสด
‪ขบวนรถถูกติดตามอย่างใกล้ชิด
‪ในตอนแรก คนที่ออกจากที่เกิดเหตุ
‪ล้วนมั่นใจว่านี่เป็นการฆาตกรรม
‪เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนาย ‪ที่เคยเข้าไปข้างในก็รู้สึกแบบนั้น
‪นั่นเป็นเพราะว่า
‪ทุกคนถูกมัดมือ
‪ทุกคนถูกอุดปาก ‪ทุกคนถูกมัดด้วยสายโทรศัพท์
‪มีเบาะแสสำคัญๆ ชี้ไปที่การฆาตกรรม
‪คน 11 คนทำเรื่องนี้กับตัวเองได้ยังไง
‪ทำไมพวกเขาจึงทำอะไรเช่นนั้น
‪เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างแปลกๆ เกิดขึ้น
‪เราพบหลักฐานว่า ‪มีการทำพิธีบางอย่างคืนก่อนหน้านั้น
‪มีบางอย่างแปลกๆ ในที่เกิดเหตุ
‪ขณะที่การสืบสวนดำเนินไป ‪ก็มีข้อมูลใหม่ๆ เผยออกมา
‪ภาพกล้องวงจรปิดเป็นจุดเปลี่ยน
‪กล้องนั้นเก็บภาพภายนอกบ้านที่เกิดเหตุ
‪เราดูภาพไปพร้อมกัน
‪ทีละเฟรม เราจะได้ไม่พลาดรายละเอียด
‪วันที่ 28 มิถุนายน 2018
‪ทีน่า ภรรยาของละลิต
‪กับลูกชายเธอซื้อม้านั่งมาสี่ตัว
‪คืนวันที่ 30 มิถุนายน ‪ตอนที่เกิดเหตุการณ์สำคัญ
‪เวลา 21,40 น.
‪เราเห็นทีน่า ภรรยาของละลิต
‪กับผู้หญิงอีกคนถือม้านั่งที่ซื้อมาใหม่
‪เวลา 22,29 น.
‪ลูกชายของละลิตเปิดประตูร้านไม้อัด
‪และเอาสายโทรศัพท์ม้วนเล็กออกมา ‪เขาเอามันขึ้นชั้นบน
‪เราเจอด้วยว่าผ้าพันคอและส่าหรีที่ใช้แขวนคอ
‪ถูกซื้อมาจากตลาด
‪ภาพกล้องวงจรปิดในคืนนั้น
‪แสดงให้เห็นความเคลื่อนไหว ‪ของสมาชิกครอบครัวเท่านั้น
‪ไม่มีคนอื่นเข้าไปในบ้านหลังจากนั้น
‪นั่นยืนยันว่าไม่มีคนนอกเกี่ยวข้อง
‪ทีนี้คำถามก็คือ
‪"เป็นฝีมือของคนในครอบครัวหรือไม่"
‪คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช