Odcinek zawiera drastyczne opisy samobójstw.
Wrażliwych widzów prosimy o ostrożność.
Zmagający się z problemem,
zapraszamy na www.wannatalkaboutit.com.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
CUDOWNIE BYĆ TWOJĄ SIOSTRĄ
NAJLEPSZY BRAT
Nigdy nie poznamy tak cudownej rodziny.
Miłość, którą nam dali, była nie do podrobienia.
ZAWSZE BĘDZIESZ MIAŁ SIOSTRĘ
Moja starsza siostra.
PRZYJACIÓŁKA LALITA
BRATOWA PARVEEN
Moja bratowa.
Mój mąż przyjaźnił się z Lalitem.
Powoli nasza rodzina i ich w pewnym sensie się połączyły.
Nasze dzieci kochały ich dzieci. Były bardzo blisko.
Mój syn Karan i jej syn Vishwa…
To prezenty od Menaki dla Karana.
Tak kochała mojego syna.
Czy taka miłość do brata jest możliwa?
Wszystko stworzyła sama.
Unikalne prezenty.
„Sto lat, braciszku”.
Kreatywność Menaki w pełnej krasie.
Menaka była dobrą dziewczyną,
bardzo mądrą.
Chciała, żeby jej życie miało znaczenie.
Nie miała pojęcia, co ją spotka.
ULUBIONY BRAT NA ZAWSZE
NAJLEPSZE WSPARCIE
NAJLEPSZY UZDRAWIACZ
Nie wysyłała mi kartek jedna po drugiej,
ale dała mi to wszystko na urodziny.
PRZYJACIEL MENAKI
Byliśmy blisko, chciała mi zrobić niespodziankę.
Sama zrobiła te kartki.
JESTEŚMY JAK SŁOŃCE.
MOŻE MNIE NIE WIDZISZ, ALE ŚWIECĘ
Nasza więź była silniejsza niż jakiegokolwiek rodzeństwa.
Czasem nagle dostrzegam,
że już jej nie ma.
Muszę z tym żyć.
W moim synu zaszła zmiana.
Wiele dni spałam w jego pokoju.
Nie mogłam zostawić go samego.
Powtarzał: „To nie mogło jej się stać”.
„Czemu to zrobili? Czemu wujek Lalit kazał im to zrobić?”
Tylko Bóg to wie.
Co się stało? Dlaczego? Jak?
To bez sensu. Parveen, nie płacz.
Naszym dziedzictwem są piękne wspomnienia, które nam zostawili.
TAKI BRAT TO SKARB
JESTEŚ NAJLEPSZYM PREZENTEM,
ZAWSZE Z TOBĄ BĘDĘ…
Zaskoczyło mnie, że nie było więcej dyskusji na temat tego,
co właściwie stało się w Burari.
PSYCHIATRA
Rozmowa na ten temat, przemyślana refleksja,
zamiast odcinania się,
może pomóc na przyszłość.
Oczywiście coś poszło strasznie nie tak.
To były urojenia umysłu Lalita.
Od lat przerabiał coś w swojej głowie,
coś, w co sam się zaplątał.
Podchodził ich psychologicznie
od samego początku.
Rodzina na to nie zasłużyła.
Wieczorne modlitwy to nie żart.
Unikajcie ludzi, z którymi nie wolno wam rozmawiać.
Lalicie, za każdym razem, gdy odpuszczasz, Tina i Shivam ponoszą konsekwencje.
Zapominasz o tym.
Każdy błąd i odstępstwo od instrukcji
z dziennika oznaczało karę.
To dobrze, że Bóg pokazuje ci twoje błędy.
Przez cały rok, od grudnia, będzie trwała twoja kara.
To twój ostatni rok.
Jego stan się pogarszał.
Ta zmiana powiedziała mi,
że w wielu kwestiach czuł się poza kontrolą,
nie mógł tego dalej ciągnąć.
Poddał się.
Lalit był najważniejszy.
Udało mu się,
bo został głową rodziny.
Wszyscy musieli go słuchać.
Za to, co się im stało, odpowiadała jedna osoba.
PODINSPEKTOR
Lalit.
Przez ciebie wszyscy nie żyją.
NACZELNIK KOMISARIATU
Dochodzenie policyjne wykazało,
że najmłodszy syn, Lalit, namówił rodzinę do zbiorowego samobójstwa.
DOM STRACHU W DELHI
ROLA LALITA W ZBRODNI
Tragiczne jest to, że przedstawiają to jako coś dziwacznego.
W tym wydarzeniu chodzi o wiele więcej,
ale przedstawiane jest jako sensacja,
możliwość podejrzenia cudzej tragedii.
Nie możecie przestać, takie to osobliwe.
Koniec ogłuszającej ciszy, mamy dla was sensację.
TAJEMNICE ŚMIERCI 11 OSÓB
Prawda o domu śmierci z Burari!
Media różnie podchodzą do tego typu spraw.
Tak było, jest i będzie.
Popierasz tego typu podejście?
Będę miał kłopoty.
Dobrze.
Nie popieram robienia sensacji.
Niektórzy reporterzy tak robili,
podkręcali swoje materiały.
Policja nie bada możliwości zabójstwa?
Czy w sprawę był wmieszany „baba”?
Czy te rury miały pomóc duszom uciec?
Jedno jest pewne,
wiemy o sprawie tak mało,
bo informacje były przekazywane w ten sposób.
DZIENNIKARKA
Jako historia o numerologii,
niemal coś tantrycznego.
Myślę, że pokazywało nam to,
do jakiego poziomu
telewizja mainstreamowa w Indiach
w końcu dobrnęła.
Media mówiły o krzykach w domu,
o tym, że widziano duchy.
Ludzie lubią bzdury i podkręcone wiadomości.
Media to zapewniały.
Dodawały kłamstw i pikanterii, by sprzedać swoje materiały.
SĄSIAD
Reporter musi być obiektywny i rozważny.
W sprawie z Burari było to istotne,
bo była to dziwna, bezsensowna sytuacja…
REPORTERKA
…co wymagało delikatnego podejścia.
Zbiorowe uwielbienie skandalu
bierze się z „niezwykłości” jakiegoś zaburzenia.
Łatwiej jest udawać,
że dzieje się to tylko komuś, a nie tobie.
Cała rodzina powiesiła się,
a przynajmniej tak mówią, a my nie wiemy nic?
Nikt nie powiedział, dlaczego i jak.
I nikt nie próbował tego zbadać?
Sprawa przestała być interesująca.
Ojciec nazywał się Bhopal Singh.
Był prostym człowiekiem. Nie palił, nie miał nałogów.
My, staruszkowie, siadywaliśmy porozmawiać.
SĄSIAD
Często wspominał Tohanę.
Życie na roli, swój interes mleczarski.
Mieli krowy i bawoły.
Te trzy hektary ziemi wokół nas
należały do Bhopala Singha.
Sprzedał je nam w 1988 roku.
Nazywam się Gurdayal Singh.
PRZYJACIEL RODZINY
To moi bracia.
Starszy, Karam Singh.
Młodszy, Gurcharan Singh.
Mówimy na niego Tari.
Kiedy poznał mojego ojca, od razu się dogadali.
Traktowali się jak bracia. Kochali się.
Produkował nabiał na jego farmie.
Ciężko pracował, potem urodziły im się dzieci.
Kupił traktor.
Zaczęli uprawiać rolę.
Ale potem wydał wszystko na śluby swoich dzieci.
Powiedział mojemu ojcu, że wpadł w długi.
Sprzedali nam ziemię.
Powiedział, że nie ma już z czego żyć.
„Moim dzieciom żyło tu się dobrze,
ale tutaj nie mogę pozwolić sobie na obniżenie statusu”.
Miał rodzinę w Delhi, więc postanowili pojechać tam.
Bhopal Singh był bardzo miły.
Nazywaliśmy go wujkiem.
Był bardzo rzeczowy.
Miał niezwykle otwarty umysł.
PRZYJACIEL RODZINY
Nie był surowy.
Żyło im się szczęśliwie.
Lalit był naiwnym i psotnym chłopakiem.
Był bardzo niegrzeczny.
Najmłodsze dzieci są rozpieszczone.
Jako najmłodszy był ulubieńcem wszystkich.
2 LISTOPADA 1970 - URODZINY LALITA
Lalit, Chander i ja…
1987 - LALIT ZAPISUJE SIĘ NA STUDIA
…chodziliśmy razem do 12. klasy i piliśmy piwo.
Nie odpuszczaliśmy szansy na spotkanie przy piwku.
Potrafiliśmy rozmawiać do nocy.
Lalit zawsze prowadził rozmowę.
Dużo mówił o przeszłości i przyszłości.
PRZYJACIEL LALITA
Dużo mówił i nas zabawiał.
Nie byliśmy krewnymi. Nasza relacja była głębsza.
PRZYJACIEL LALITA
Był prawdziwym przyjacielem.
Kiedy go poznałem, miał już za sobą wypadek.
Nie pamiętam dokładnie,
ale chyba pierwszy był wypadek na motorze.
Kilka dni leżał w szpitalu.
Miał mieć egzaminy,
ale nie mógł na nie pójść.
Dowiedziałem się od jego rodziców,
że miał poważne uszkodzenia głowy.
Ciągle zasypiał.
Potrafił zasnąć w trakcie rozmowy.
To był pierwszy wypadek,
spędził w szpitalu kilka dni.
Po przeprowadzce do Delhi miał kolejny.
Nawet nie wypadek. To była napaść na jego życie.
Ci, którzy go zaatakowali, chcieli go zabić.
To wtedy stracił głos.
Lalit pracował w sklepie drzewnym na przedmieściach.
Pokłócił się z szefem o pieniądze.
OFICER ŚLEDCZY
Posprzeczali się.
Ktoś zamknął Lalita w sklepie i podpalił budynek.
26 MARCA 2004
Nikt nie wie, czego chcieli,
ale mocno go pobili i zamknęli w sklepie.
Podpalili pudła z deskami.
Kiedy odzyskał przytomność,
zauważył, że przygniotły go deski.
Nie mógł ich podnieść.
Wyjął telefon i zadzwonił po brata.
„Napadli na mnie!
Pobili i zamknęli w sklepie.
Przyjedź szybko. Podpalili sklep”.
Ktoś to zaplanował. Musiał go nienawidzić.
To była próba zabójstwa.
Był w tak ciężkim stanie, że zakładano śmierć.
Miał za sobą uraz głowy,
ale po drugim wypadku
dym dostał się do jego płuc.
Stracił wtedy głos.
Kiedy go odwiedziłem,
zobaczyłem, jak się wyłączył.
Musiał pisać, co chce powiedzieć.
Rzucił pracę.
Rodzina cierpiała,
bo tylko on zarabiał.
Syn urodził mu się, kiedy nie mógł mówić,
myślałam o tym,
jakie to dla niego trudne, nie mógł zawołać syna po imieniu.
Wierzyłam, że naprawdę stracił głos.
Nie miałam powodu nie wierzyć.
To mało prawdopodobne,
o ile osoba nie miała udaru ani krwawienia w mózgu,
by w ten sposób stracić głos.
Można też stracić głos w wyniku urazu lub choroby
krtani, strun głosowych.
CHIRURG NACZYNIOWY, PISARZ
Nie wydaje mi się, by to miało miejsce.
Naprawdę stracił głos? A może tylko udawał?
Nie mam pewności.
Rodzina przestała o tym wspominać.
Jego matka mówiła, żebym z nim o tym nie rozmawiał.
„Zapomnijmy o tym i więcej do tego nie wracajmy”.
W końcu przestaliśmy.
Wyjście z tego wymagało długiego leczenia.
Fizycznego i emocjonalnego.
A jako że po wypadku nie mówił,
wydawało się, że stracił głos.
Naprawdę stracił? Nie wiemy.
Może trauma była tak wielka i sięgała tak głęboko,
że postanowił więcej się nie odzywać.
Bo było to zbyt bolesne.
Nikt nie leczył jego PTSD.
PSYCHOLOG KLINICZNY
Nikt.
Po wypadku lekarz zaproponował Lalitowi,
by poszedł do psychiatry.
Rodzina też powiedziała nam,
że polecono im zabrać Lalita do psychiatry.
Ale ludzie sądzą, że do psychiatry chodzą tylko „wariaci”.
Był chory psychicznie. Powinni byli potraktować to poważnie.
Literatura z zakresu psychologii twierdzi,
że kiedy osoba ma za sobą poważna traumę,
której nie leczy,
pojawia się psychoza.
Psychoza to niezdolność umysłu,
by w racjonalny sposób przetwarzać to,
co ma miejsce w życiu.
Jednym z przykładów psychozy jest słyszenie głosów.
UTRATA GŁOSU PO WYPADKU
Doszła jeszcze śmierć ojca.
ŚMIERĆ BHOPALA SINGHA
Po tym, jak tata umarł,
pewnego dnia Lalit usłyszał jego głos,
który kazał mu recytować Hanuman Chalisę codziennie o 22.
„Lalit odzyska głos”.
Stało się to rutyną. Modlili się o 7 rano,
w południe i o 22.
Ale Lalit nie odzyskał głosu od razu, a po roku.
Recytowali Chalisę, kiedy Lalit nagle zaczął śpiewać.
Wszyscy inni przestali,
a Lalit dokończył pieśń.
Będąc w transie, Lalit nie zauważył, że tylko on śpiewa.
Podekscytowani, zadzwonili powiedzieć, że odzyskał głos.
„W trakcie modlitwy. Tata miał rację!”
Lalit wspomniał mi,
że to wszystko dzięki błogosławieństwu taty.
Ale nigdy nie wspominał o jego duchu.
PRZYJACIEL LALITA
O tym, że przez niego przemawiał.
Mówił mi o wszystkim, ale o tym nigdy.
Po tym, jak ojciec odszedł, nie było w rodzinie autorytetu.
Matka była przykuta do łóżka,
a starszy brat nie przejmował inicjatywy,
Lalit musiał więc trzymać rodzinę razem.
Co mu się udało.
Przez ostatnie 11 lat nikomu nie stała się krzywda.
WICEKOMISARZ POLICJI
Poza tą sytuacją.
Kiedy ich poziom życia wzrósł, ich wiara była niezachwiana.
Dlatego ślepo wierzyli Lalitowi.
Od momentu odzyskania głosu
do czasu tego, co mówiły dzienniki,
budował narrację: „Tego chce ojciec.
To musimy zrobić”.
Kazał wszystkim zachowywać się
w określony sposób, byli ograniczeni.
Wszyscy mu wierzyli.
Zaczęli się modlić, a Bóg odpowiadał na ich modlitwy.
Cokolwiek Lalit im kazał,
oni uważali, że to życzenia ojca.
Dzięki temu miał coraz więcej władzy.
To cała formuła,
dzięki której stał się idealizowanym…
PSYCHOLOG
…dość strasznym autorytetem.
Wszyscy robili, co im kazał.
Byli niemal jak sekta.
Początki sekt są podobne,
tak zwany lider sekty
musi dokonać czegoś niezwykłego,
zazwyczaj łamiącego prawa natury,
by udowodnić, że ma nadnaturalne umiejętności.
Odzyskanie głosu
jest czymś takim.
Nie da się rządzić sektą bez całkowitego posłuszeństwa.
Izolacja tego typu uniemożliwia zabawę.
Wolno cieszyć się jedynie
z rzeczy związanych z religią.
Nieważne, co jeszcze było w dziennikach,
wielokrotnie powtarzane było: „Niech nikt się nie sprzeciwia”.
W przeszłości im to pasowało. Podniósł się ich poziom życia.
Otworzyli drugi sklep.
Notatki mówiły im, w co inwestować,
szło im dobrze.
Zaaranżowali córce małżeństwo. Też się udało.
Przestrzeganie instrukcji przynosiło dobre owoce.
Zaczęli wierzyć tak bardzo,
że nie przestaliby ich przestrzegać.
Lalit powoli wpływał na wszystkich.
A ci mu wierzyli.
Uważali, że to najlepsza droga.
Musiał im mówić: „To nasza tajemnica”.
Często wychowujemy dzieci podobnie,
mówimy im, by nie wynosiły spraw domowych na zewnątrz.
Obchodzi nas, co ludzie sobie pomyślą.
Więc w to wierzymy.
Wielu z nas wierzy,
że rodzinne sekrety powinny być sekretami.
W życiu zdarza się wiele rzeczy,
ale tylko konkretne mogą wywołać psychozę.
30,06.2018 - RYTUAŁ
17,06.2018 - ZARĘCZYNY PRIYANKI
Czy mógł myśleć,
że zaręczyny będą problemem?
13 DNI
Czy gdyby Priyanka się wyprowadziła, ludzie dowiedzieliby się,
co działo się w rodzinie?
To mogło oznaczać niebezpieczeństwo.
Nagle zauważył, że ona się wyprowadzi,
a świat stanie.
Powiedzmy, że osobiste królestwo Lalita
miało stracić swoją bardzo ważną część,
która właśnie miała opuścić rodzinę.
Dla niego było to zakazane królestwo.
Nikt nie mógł go opuścić.
Zauważyłam, że na kilka dni przed zaręczynami Priyanki
Lalit bardzo się zmienił.
Był dużo bardziej powściągliwy.
Unikał rozmowy.
Kiedy dzieci ćwiczyły przed przyjęciem Priyanki,
spytałam Lalita, jak im idzie.
Zignorował mnie i wyszedł.
Jego zachowanie zmieniło się drastycznie.
Podczas jednego z naszych spacerów spytałam Priyankę,
czy z Lalitem wszystko gra.
Zawahała się i powiedziała, że tak.
Powiedziałam, że mało się odzywa.
Ona na to, że ma problem z gardłem.
Spytałam, czy bierze leki, odpowiedziała, że tak.
Było to dla mnie dziwne. Nigdy nie widziałam go tak ponurego.
Spał całą noc i cały dzień.
Po zaręczynach przesypiał całe dnie.
Spytałam Tinę: „Co z Lalitem? Czemu tyle śpi?”.
Powiedziała, że to przez nerwobóle.
„Wziął leki i poszedł spać”.
Więcej nie naciskałam.
Ale było dla mnie dziwne, że tyle śpi.
Zadzwoniłem potem do Lalita.
Tina odebrała, powiedziała, że ciągle śpi.
Ja na to, że właśnie o tym chciałem z nim pogadać.
Czemu tyle śpi?
Kazała mi się nie przejmować.
Wtedy rozmawialiśmy ostatni raz.
To było moje pierwsze doświadczenie śmierci.
Przez tydzień bałem się.
SĄSIAD
Nie mogłem być sam w pokoju. Nie chciałem być sam.
Widywałem ich w snach. Czasem wciąż ich widuję.
Widziałem ich kilka miesięcy temu.
Była noc.
We śnie stałem na dachu.
Z moją siostrą. Droczyliśmy się.
Zobaczyliśmy Dhruva. Stał tam jak wtedy, gdy żył.
Tak po prostu.
Wołaliśmy „Dhruv!”.
Odpowiedział: „Jatin, co tam?”.
Wtedy obudziłem się wystraszony.
Chłopaki przypominają mi się wieczorem.
Wtedy spędzaliśmy razem czas.
Jak opisać to zdarzenie?
Nie była to zbrodnia.
Nie planowali umrzeć,
więc to nie samobójstwo.
Zrobili to z własnej woli, więc nie zabójstwo.
Jak to nazwać?
Cholernie dobre pytanie.
POSTERUNEK POLICJI
Wszystko wskazuje na samobójstwo.
Ale czy możemy mieć pewność?
- Tak. - Może wypadek?
Przypadek. Według dziennika
wszyscy mieli pomóc sobie nawzajem się rozwiązać.
Ale tak się nie stało.
Mieli przeżyć ten rytuał.
Uważamy, że to był przypadek.
Nie zabójstwo, nie samobójstwo.
Przypadkowa śmierć.
Po zakończeniu śledztwa
przyszedł czas
na tak zwaną autopsję psychologiczną.
Zespół naukowców, w tym psycholog,
badają psychikę zmarłych,
by dowiedzieć się, co i jak się stało.
Zrobiono autopsję psychologiczną.
Lalit cierpiał na psychozę.
To on przekazał ją rodzinie,
przez co cierpieli na psychozę zbiorową.
Wierzyli we wszystko, co Lalit mówił.
Biorąc to wszystko pod uwagę,
autopsja psychologiczna
wykazała, że nie planowali się zabić.
To nie było samobójstwo.
Miał miejsce rytuał, który skończył się tragicznie.
Bardzo łatwo jest rzucać wyjaśnienia,
takie jak psychoza zbiorowa, co według mnie…
Może tak było. Ale to pojęcie,
które jednocześnie mówi wszystko i nic.
Zadowoli ludzi,
którzy chcą mieć konkretne odpowiedzi.
A powinniśmy żyć z myślą,
że niekoniecznie je poznamy.
Lepiej powiedzieć:
„Myślimy, że tak mogło być.
Tak mogło to wyglądać”.
Zamiast…
Jak to się nazywa? Autopsja psychologiczna?
Potrzebujemy autopsji socjologicznej.
Głównym problemem jest zbiorowy opór
przed rozmawianiem o zdrowiu psychicznym,
stygmatyzujemy tego typu rozmowy.
Myślę, że to powód,
dlaczego często nie znamy prawdy.
Społeczeństwo musi otworzyć się na ten temat.
Brak tego typu rozmów to nie odpowiedź.
PSYCHIATRA
Jeśli nie będziemy podejmować się tych trudnych rozmów,
to może się powtórzyć.
KOSTNICA
Oddali nam ciała kolejnego wieczora.
Dinesh był już na miejscu.
Razem z nim zidentyfikowaliśmy je i zabraliśmy.
Patrzenie na ciała i noszenie ich…
Nie zapomnimy tego.
Straszne było,
gdy pokazywali nam twarze do identyfikacji.
Kiedy dostaliśmy zgodę na kremację,
zabraliśmy ciała z kostnicy.
DZIĘKUJEMY, DALEJ PÓJDZIEMY JUŻ SAMI
Zajęliśmy cały teren krematorium.
Jest tam miejsce na 12 do 15 kremacji.
Wszelkie formalności, począwszy od kapłana po stosy,
załatwiliśmy z góry.
W centrum kremacyjnym
było mnóstwo ludzi.
Przyjaciele, rodzina, krewni, sąsiedzi.
Byli wszyscy.
Jednak wciąż za mało.
Nie było wystarczającej liczby kapłanów.
Nie udało się zapewnić kapłana każdemu zmarłemu.
Chcieliśmy…
oddać każdemu sprawiedliwość.
Potraktować ich jednakowo.
Postanowiliśmy, że starszy kapłan zajmie się ciałami.
KAPŁAN POGRZEBOWY
Przeprowadzi rytuały.
Wtedy ja i mama widzieliśmy Tinę ostatni raz.
BRAT TINY
Lalit.
Shivam.
Powiedzieliśmy,
że chcemy zobaczyć ich twarze ostatni raz.
Pokazali nam je.
Wtedy widziałem ją ostatni raz.
Mama strasznie płakała.
Ostatnimi obrzędami zazwyczaj zajmuje się syn lub wnuk.
Tylko nieliczni mogą to robić.
Nie mieliśmy 11 krewnych, którzy mogliby to zrobić.
Kiedy Dinesh zapalił jeden stos, od razu szedł do kolejnego.
Patrzyłem na Dinesha, brata.
Odprawiał rytuały jeden po drugim. Płakał, a potem szedł do kolejnego ciała.
Jego syn robił to samo.
Nikt nie powinien tego przechodzić.
Po raz pierwszy w życiu
widziałem ostatnie obrzędy dla 11 członków rodziny.
Kriszna powiedział Arjunowi…
„Arjunie, nasz umysł nie koroduje.
Nie da się go zniszczyć ani zabić. Jest niezniszczalny. Nieśmiertelny”.
Skończyliśmy płakać.
Ale wciąż przypominały nam się miłe chwile z przeszłości.
Ja nigdy…
nie przestanę pamiętać.
Te wspomnienia będą przypominać mi…
o pustce, którą zostawili.
Wiem, że oddali swoje oczy.
W końcu światełko w tunelu.
Jakieś zamknięcie.
Drobna ulga.
BRAT OFIAR
Kiedy ktoś umiera,
rodzinę przekonuje się
do oddania oczu zmarłych.
Szanuję pana Dinesha, że zachował spokój
i podjął tę decyzję tego samego dnia,
kiedy zmarła jego trzypokoleniowa rodzina.
Mimo tego, pomyślał…
PSYCHOLOG
…że jeśli odda oczy, jego rodzina w pewien sposób przetrwa.
Czuję się zły i smutny jednocześnie.
Chciałbym, by choć jedno z dzieci dało mi znak.
Złożyli jakiegoś rodzaju przysięgę,
że nic nikomu nie powiedzą.
To, co te 11 osób ukrywało,
umarło wraz z nimi.
Byli dobrymi, normalnymi ludźmi. Wciąż są z nami.
Po ich śmierci wiele się zmieniło.
Nasze sklepy były obok siebie.
Zawsze widzieliśmy Bhuvnesha lub Neetu.
Teraz nie.
Najlepsze dni były przed nami.
Nasze dzieci dorastały. Czekałyby nas śluby.
Mogliśmy być razem.
Wraz ze śmiercią tych 11 osób
dużo straciliśmy.
Okolica podupadła.
Nasz sklep był zamknięty prawie rok.
Nikt nie chciał przychodzić.
Z czasem o wszystkim zapomną.
Wprowadzą się nowi ludzie. Ruszymy naprzód. Tak już jest.
Potrzeba znalezienia odpowiedzi,
które wszystko zgrabnie wyjaśnią
i pozwolą, by ich śmierć nagle miała sens,
jest bardzo silna.
Niestety odpowiedzi mogą nie istnieć.
Prawdziwe rozwiązanie leży gdzieś indziej.
Każda sprawa ma swój koniec.
Ale tu mamy mnóstwo pytań,
które pozostaną bez odpowiedzi,
bo nikt nie powie, co się stało.
Przeżywałam każdą chwilę tej sprawy, pracując nad nią.
Każdą.
Dziś, jak wrócę do domu,
będę o niej myśleć.
Zostanie w głowie.
Minął rok.
Ale ta rozmowa przeniosła mnie w czasie.
Znów przeżywałem swoje emocje i konflikty z tamtego czasu.
Do dziś ludzie wypytują mnie o tę sprawę.
Wciąż jest dla nich tajemnicą.
Mimo że czytali o niej w gazetach.
Oglądali wiadomości. Wiedzą o niej.
Ale chcą znać „całą prawdę”. Mówię im, że nie ma innej prawdy.
„Co mam wam powiedzieć?”
Niektórzy nie akceptują naszej teorii.
Każda sprawa jest inna.
Robimy wszystko, by schwytać przestępcę.
Bardzo się cieszę z rozwikłanych spraw.
Tę rozwikłaliśmy.
To tyle.
Ciekawe, co myśleli tamtego wieczora?
Dlaczego zgodzili się na to szaleństwo?
Coś działo się w ich umysłach.
Przestałem wierzyć w Boga.
Parveen, moja żona, mówi, że nigdy nie byłem zbyt wierzący,
ale teraz jestem ateistą.
Ta sytuacja bardzo na to wpłynęła.
Czemu Bóg pozwolił na coś takiego?
Gdyby istniał, pozwoliłby,
by ktoś zawołał po pomoc, by jakiś sąsiad mógł ich usłyszeć.
Gdzie wtedy był Bóg?
Aura tajemnicy, w jakiej tego dokonano,
mówi nam o braku wzajemnych powiązań
w społeczeństwie.
Ludzie muszą o tych rzeczach rozmawiać,
mimo że to trudne, historia tych ludzi,
sama w sobie…
zamyka ten rozdział…
dla nich i dla nas.
Napisy: Jakub Jadowski