Oddaj mu, kochany! Oddaj!
To gamoń, mistrzu.
Rozłóżmy go, mistrzu.
- I to już! - Zaczynamy!
DRUGA WALKA O TYTUŁ MISTRZOWSKI
28 CZERWCA 1997
Nie, chuj z tym. Od tego nie zaczynamy.
Omówimy sporo zjebanych akcji.
Ale teraz... wychodzę na scenę.
TEATR MAJESTIC
ENID W INDIANIE
Słuchajcie.
Ciekawostka.
24 KWIETNIA 2017
Siedzę w pudle.
Gadam przez telefon z dealerem samochodowym.
Mówi, że chce kupić konie.
Ja na to: „Konie? Jak to, konie?”.
Jestem z Brooklynu, nie znam się.
„Jasne, wszystko ci skołuję. Pumę, lwa, tygrysa”...
To ja z moim tygrysem.
Obłęd.
To znak, że wyrwałem się z Brownsville. Byłem wtedy szurnięty.
Nie skłamię tu ani razu.
Powiem wszystko i będę z wami do bólu szczery.
Gdy wracam myślami do tamtych czasów,
do wszystkich tych wizyt w psychiatryku,
zastanawiam się, co mi dolegało. Byłem mocno walnięty.
Byłem przedziwnym dzieciakiem.
Kim jestem?
Widzicie tego, którego chcecie widzieć.
Kim jestem?
Najbardziej brutalnym, zajadłym i bezwzględnym mistrzem w dziejach.
Niepowtarzalnym. Niezrównanym.
Porywcze ataki i znakomita obrona.
Jestem żarłoczny. Zjem wasze serca! Zjem wasze dzieci!
Na chwałę Allaha!
Czy to ja?
Tak.
Nie.
To ledwie początek. Jestem Żelazny Mike.
Nie fikaj do mojego brata, bo oberwiesz! Ostrzeż kumpli!
Żałosna, słaba beksa z ciebie, Michaelu Gerardzie Tysonie.
Zawsze będziesz grubaskiem do bicia.
- Dlaczego? - Postaw się.
Nie chcę się bić.
Walczysz albo umierasz. Co wolisz?
Uciec?
Kurna, Mike.
Dokąd zwiejesz? Nie masz dokąd!
Jestem z Brownsville w Nowym Jorku.
W 1971 był tam największy odsetek morderstw w kraju.
Dziwki, prochy i zabójcy na każdym rogu.
Teraz umieśćcie tam małego grubaska.
Wstawałem i zgarniałem łomot.
Szedłem do szkoły – łomot.
Wracałem ze szkoły – łomot.
To był mój świat.
Nie ma co.
- Ćwiartka? - Biedna cipa.
Nie radziłem sobie.
Gadałem do siebie na głos. Byłem dziwnym dzieciakiem.
Matka zabrała mnie do jakiegoś lekarza.
Pani syn jest opóźniony.
Musi się pani z tym liczyć.
Nie. Na pewno?
Tymi słowami facet zabił wszystkie jej marzenia.
Już nigdy we mnie nie uwierzyła.
Byłem opóźnionym, sepleniącym grubasem.
Jasne, że mnie lali.
Widziałem to tak, że każdy kiedyś obrywał.
Mój nowy złoty ząb, skurwielu.
Mike, pomóż mi w kuchni.
Denise, Rodney, pod kołdrę. Już, pora spać.
Nie przeszkadzaj mi, Mike.
Nie mamy się gdzie podziać.
Ale wcale nie musimy tego znosić.
Eddie, chcesz zupy?
Tak, słonko. Dzięki.
Patrz, Mike, zdziwisz się.
Mike, chodź. Popatrz.
Zobacz, co teraz zrobi.
Wchodzi na barierkę...
Okładali się jak wariaci, a potem dymali.
Myślałem, że się kochają.
Gdy nie dźgali się nożami.
Matka miała lepsze życie, nim trafiła do Brownsville.
Była pielęgniarką i dietetyczką.
Uczyła się na pedagożkę, gdy poznała mojego domniemanego ojca.
Zawsze miała straszny gust.
Poprzedni zostawił nas bez grosza na ulicy.
Są trzy rodzaje biedy. Bieda, straszne bieda...
I jebana nędza.
Czarna, samotna matka z trójką dzieci nie wyjdzie z jebanej nędzy.
Rozumiała to.
Straciliśmy całe oparcie.
To był wyrok śmierci.
Koczowaliśmy w opuszczonych budynkach.
Każdy był coraz gorszy.
Jej marzenia umierały. Robiła, co musiała.
To by zjebało każde dziecko.
Przez łobuzów rzuciłem szkołę.
Skończyłem edukację w drugiej klasie.
Przychodziłem z siostrą i uciekałem.
Wracałem tylko na obiad.
- Masz kasę? - Nie.
Bierzemy wszystko!
- Kradł nam ptaki. - Macie ptaki?
Kurna, całą kupę!
W życiu nie widziałem ptaków z tak bliska.
One jako jedyne odwzajemniały moją miłość.
Zawsze wracały, choć mogły polecieć wszędzie.
Poznałem je wszystkie.
- I pokochałem. - Ej, knypku!
Skocz do zoologicznego po ziarno.
Nazwałem wszystkie te brudne gołębie.
Dalej mi dokuczano.
Jezu, knypku! Jebie od ciebie! Myć się nie umiesz?
Chrzaniłem to.
Byłem szczęśliwy – aż Gary Flowers skrzywdził gołębia Georgiego.
Wtedy zacząłem się bić.
Szczera, kurwa, prawda.
Weź, oddaj mi ptaka.
Jakiego?
Proszę cię.
A co mi zrobisz?
Niby co mi, kurwa, zrobisz, Mike?
Z jakiej paki mam ci go dać? Na moje oko jest mój.
- Tak! - Myślałem, żeby go zjeść.
- Tak! - Świetna myśl!
Pewnie smakuje jak kurczak.
No weź, czego chcesz?
Dobra, wybacz.
Tyson zastrasza wszystkim, co robi.
Wychodzi bez peleryny. Jest cały spocony.
Jego pełne pogardy spojrzenie mówi:
„Jedziemy, miejmy to z głowy”.
WALKA O TYTUŁ MISTRZOWSKI
27 CZERWCA 1988
Na ring wchodzi mistrz świata wagi ciężkiej.
To właśnie chcemy zobaczyć.
Tyson zaczyna rundę z kopyta.
Dotkliwe ciosy w tułów! Upada!
Hak w tułów powalił Spinksa.
Trzymasz się? Dawaj.
Spinks wraca do akcji.
Pada! Teraz już raczej nie wstanie.
Spinks leży na wznak.
Sześć. Siedem. Osiem. Dziewięć.
To koniec. Mike Tyson wygrywa dramatycznym nokautem w pierwszej rundzie.
Nasuwa się pytanie,
kto ma z nim jakiekolwiek szanse?
Życie zaczęło się zmieniać.
Barkim mnie z nimi poznał.
Kradliśmy, co nam wpadło w ręce.
Kasę, ciuchy, biżuterię. Ceniłem ich ponad rodzinę.
Matka dała się ubezwłasnowolnić systemowi.
Przy nich – miałem władzę. Miałem osiem lat, oni – jakieś 12.
Nazwaliśmy się Bandą z Rutland Road.
Obiady jedliśmy w szkole. Nawet nie w naszej.
Każdy miał czarne bachory gdzieś.
Ej, oddawaj torebkę!
Tak żyłem jako dziesięciolatek.
Bierz!
Im byłeś gorszy, tym lepszy.
Wiedzieliśmy, że długo nie pożyjemy, więc żyliśmy na całego.
Uznałem, że wkrótce to ja dostanę kulę w łeb.
Kłamliwe uliczne cwaniaczki mówiły, że jestem super.
Takimi ludźmi się otaczałem. To był mój dom.
Wpadałem w ten schemat całe życie.
Mike'u Tysonie, brachu!
Pozwól, że się przedstawię! Jestem Don King!
Chciałbym.
Michael.
Nettie i Sal przyszli się do nas napić
i ktoś obrobił ich mieszkanie.
- Zabrał kasę, kaszkę dla dziecka... - To nie ja.
Nie łżyj, patrząc mi w oczy.
Wiem, że to ty.
Nie wychodziłem z pokoju.
Twoje rodzeństwo nie rozrabia.
Denise ma dobre stopnie, Rodney chce być naukowcem.
- Rodney to świr. - Z przyszłością.
Szalonego naukowca? Tu nikt nie ceni nauki.
Został chirurgiem.
Po co to robisz?
Paradujesz w ładnych, kradzionych ciuchach?
- Ja nic nie ukradłam. - Bo wolisz żebrać.
Lepsze to niż być złodziejem, gnoju.
Jak mam do ciebie przemówić?
Oddaj forsę, którą ci pożyczyłem.
Nic ci nie oddam, sknero jebana.
Dałam ci życie. Chcesz je spędzić w pudle?
- Mam to gdzieś. - Tak trzymaj.
Jaki ptak nie lata?
Ten w klatce.
W klatce.
Słuchaj mnie, bo zginiesz.
Nie zgarnęli mnie.
Jaki 10-latek tak mówi?
Nie ma się czym chwalić.
Ta droga prowadzi na dno.
To cię czeka, Mike.
Gówno wiesz.
Pierwszy raz wpadłem właśnie w tym wieku.
A dom Sala i Nettie...
Dobra, to ja.
Nie rozumiecie tego dreszczyku.
To taki szał kogoś przechytrzyć.
Wejść komuś do domu...
i ujrzeć cały ten luksus.
Jest twój.
Czujesz się potężny. U władzy.
Na ulicy zaczęli gadać, że pobiję się z każdym.
Nie sądziłem, że dożyję 20-ki, więc mi nie zależało.
Było mi tak wstyd.
Nie nauczyłem się dobrze czytać ani pisać.
Byłem wtedy kłamliwym śmieciem.
Gdy sam się nie cierpisz, nie pokochasz nikogo innego.
Czy trudniej być nazywanym gwałcicielem czy wyjść na ring?
Trudniej gadać z takim kutasem jak ty.
- Weź, Mike. - Kutas jesteś i tyle.
Nadajemy na żywo.
- Chrzanię to, kutasie. - Kończymy wywiad.
- Dzięki za wizytę. - Jeb się.
Wrócimy do tego.
Spadam stąd.
Nic mnie nie czekało, więc nikomu nie współczułem.
Wolałem się mścić na łobuzach.
Co jest, Mike? Po co stajemy?
Matka była strażniczką więzienną, zanim się urodziłem.
Widziała za kratkami morze czarnych twarzy.
Bała się.
Mnie też chciała nastraszyć.
Gdy zaczęli mnie aresztować...
przychodziła na posterunek...
i robiła jedyne, co umiała.
Skur...
To był regularny widok.
Raz tak mnie sprała, że nie usłyszałem zarzutów.
Biała rodzina by tego nie pochwalała.
Kręcicie głowami, co nie?
Tymczasem czarni widzieli tylko matkę, chcącą ocalić dziecko.
Ile razy mam ci...
Nie umiała do mnie przemówić. Nie ułatwiałem tego.
Im bardziej się bała, tym mocniej mnie tłukła.
Nie zdążyła zobaczyć, jak odnoszę sukces.
Nie zrobiłem dla niej nic dobrego.
Moje rodzeństwo nie rozrabiało jak ja.
Chciała się tylko nie martwić.
Nie umiała uchronić mnie przed paką.
Ej, byłeś kiedyś w Spofford?
Kuzyn mówił, że pierwszej nocy złapali go i ogolili mu łeb.
To dom wariatów.
A takie młodziaki... Cóż, wariaci takich lubią.
Mike, siemano!
Barkim!
Luz, są tu wszystkie twoje ziomy.
- Jebany zlot absolwentów. - Co szkoły nie skończyli.
Spoff było, kurna, moim drugim domem.
Byłem w domach zastępczych, klasach integracyjnych, na Staten Island...
Gdy kończyłem 13 lat, miasto nie wiedziało, co zrobić.
Wysłali mnie do zakładu poprawczego Tryon.
Matka nawet się nie pożegnała.
Rozrabiałem tam bez przerwy.
„Walcie się, jestem z Brooklynu”.
Już by leżał, gdyby nie wybił mi zębów.
Pierdol się. Patrz na moje żebra.
- Lał cię jak powietrze. - Co wam się stało?
- Pan Stewart nam się stał. - Strażnik?
Nie, stary, doradca.
Jakiś amatorski mistrz bokserski.
Zlałbym go.
Ta, jasne.
Jeb się.
Słyszałem o tobie.
Ubieraj się.
Czułem, że gdy rozłożę tego białasa, reszta zacznie mnie ubóstwiać.
Rozpierdolę go.
Pamiętam, jak myślałem, że umieram. Serio.
Ale i że jeśli nauczę się tak walić,
będę w stanie stłuc i okraść każdego.
Proszę pana, nauczy mnie pan tak bić?
Nie.
- Chcę się nauczyć. - Nie chcesz. Zjeżdżaj.
Chcę być bokserem.
Tak?
Tak samo jak reszta.
Ale żadnemu nie chce się na to pracować.
Słyszałem o tobie. Groźny z ciebie twardziel, co?
Izolatka już drugiego dnia?
Też jesteś leniem. Nie będę cię uczył.
Nie jestem. Nie wkręcam cię, koleś.
- Potrzebuję cię. - Ja ciebie nie.
Zresztą, ja nie patrzę na punkty.
Ogarnij się, nie bądź chamski i okaż nieco szacunku, to pogadamy.
Do tego czasu – spierdalaj.
Zacząłem się przykładać.
W końcu dostałem wyróżnienie.
Ja. A zawsze miałem się za najgorszego głąba.
Ale byłem cwanym głąbem.
Bobby Stewart zaczął mnie trenować.
I po paru miesiącach... chyba się domyślacie.
Jestem niezły w te klocki.
Pierwszy raz szło mi coś, co nie było zabronione.
No weź, zadzwoń.
- Dzwoń. - Dobra.
- Niech matka usłyszy, że coś umiem. - Dobra.
Białemu uwierzy.
Chodź, pogadajmy chwilkę. Serio.
Nic nie zrobiłem.
Wiem, wiem.
Kogoś ci przedstawię.
Cus D'Amato. To znany trener bokserski.
Przy nim rozwinąłbyś skrzydła.
Dlaczego? Co zrobiłem?
- Jak to? - Trenuję z tobą.
Nie, Mike.
Zrobił z Floyda Pattersona mistrza.
Trenował José Torresa. Zaufaj mi.
Będę się starał, słowo.
Nie, Mike. To coś dobrego.
No weź, co zrobiłem? Co zrobiłem?
Nic nie zrobiłeś. Słuchaj.
Wkrótce cię zwolnią.
Nie chcę, żebyś znów rozrabiał w Brownsville.
Chcę ci pomóc, a nie cię karać.
Dobra?
Proszę cię. Rozchmurz się, to dobre wieści.
Dobra.
Cus był legendą. Trenował aż dwóch mistrzów świata.
30 MARCA 1965
Gdy go poznałem, miał mały klub w Catskill w Nowym Jorku.
Zapomniano o nim.
Uchodził za staroświeckiego.
- To była jego ostatnia szansa... - Wystarczy.
...na powrót do łask.
Jest tak.
Oto przyszły mistrz świata wagi ciężkiej.
Uczyniłem Pattersona najmłodszym mistrzem.
Słuchaj mnie, a osiągniesz to jeszcze szybciej.
Będziesz bestią. Postrachem. Potworem.
Co ty na to?
Uważałem go za zboka.
W moich stronach gada się tak, by się do kogoś dobrać.
Nie do wiary, że masz 13 lat.
Mam.
Masz wrodzony talent. Świetnie wyglądasz.
Wkrótce staniesz się największym pięściarzem w dziejach.
Wierzysz mi?
Sam nie wiedziałem.
Zastanawiałem się, jak obrobić jego dom.
- Brak mi słów. - To prawda.
Ludzie myślą, że jestem skończony, ale tylko czekałem.
Wydaje mi się, że na ciebie.
Cieszę się, że tego dożyłem.
Zgadzasz się?
Na współpracę?
Jak uważasz?
Czy to róże?
Co?
Róże.
W życiu nie widziałem ich na oczy.
Tylko w telewizji.
Wszystko gra?
Hej.
O czym myślisz?
Że chyba będę kimś.
Napisy: Piotr Kacprzak