Wstrząsający artykuł w Playboyu
pióra José Torresa opisuje barbarzyństwo Mike'a Tysona wobec Robin Givens.
Jego najlepszy cios był rzekomo wymierzony w byłą żonę...
- Carsona już nie obejrzymy. - Pieprzą, Don!
Jak mogą tak gadać?
- Tylko o mnie kłamią. - Słuchaj, wiem.
- Hej, mistrzu! - Puszczaj!
- Oczerniają mnie. - Odetchnij.
Tak, jak cię uczyli. Wdychaj nosem, wydychaj ustami.
Jakbyś był na ringu.
Wyluzuj. Pamiętaj, że jesteś w domu.
W swoim zamku. Jesteś wolny.
Będzie dobrze.
Nie pokonają cię.
- Tak. - Zadbam o ciebie, jasne?
- Tak. - Dobra?
- Tak. - Dobra.
Kogo widzisz?
- Dona. - Zgadza się?
Dona.
Don King.
Słuchajcie. Byłem królem świata.
Bogatym mistrzem świata. Robiłem, co chciałem.
Aż usiadłem do wywiadu z Barbarą Walters.
Straciłem władzę.
Nie liczyły się moje wygrane ani muskuły. Robin mnie pobiła.
Na oczach całego kraju.
Po tym wszystkim ocaliły mnie tylko dwie rzeczy:
Don King i ta gra wideo.
Dzisiaj w grach jest pełno czarnych,
ale w tamtych czasach to był niesamowity widok.
Ciekawi was potęga?
Wtedy byłem potężny.
Miło znów pana widzieć, panie Tyson.
Czym możemy dziś służyć?
Zawsze byłem ciekaw, jak te wózki wyjeżdżają.
Okno otwiera się jak brama.
Otwieramy i wyjeżdżamy.
Fajowo.
Bierzemy wszystkie.
- „My”? - Ej!
Macie turkusowy? To ulubiony kolor mamci.
- Macie turkusowy? - Już idę sprawdzić.
Spinks padł w pierwszej rundzie.
Dlatego z Brunem biłem się dla was dłużej.
STARCIE MISTRZÓW NOKAUT W PIĄTEJ RUNDZIE
CZTEROLETNI KONTRAKT KINGA I TYSONA
Ja ciebie chrzczę, w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.
Tyson!
Nie wstawiliśmy nigdy jacuzzi do limuzyny.
Nie wiem, czy się da.
Wróć pan za kilka dni.
Wrócimy jutro.
Dobra.
Kąpałyście się kiedyś w szampanie?
Nieźle wtedy szalałem.
KOCHANA MATKA
Pochowałem matkę drugi raz.
KOCHANY OJCIEC
Zostań, ile musisz, synu.
- Panie Tyson, czy dostałbym... - Jasne.
Dzięki.
Jak na mnie mówiłaś?
„Marny złodzieju”? „Śmieciu”?
Podobno miałem zgnić w pudle.
Pamiętasz?
Patrz teraz.
Będziesz leżała w trumnie kupionej za moją forsę.
Każdy ma mnóstwo oblicz, nie tylko jedno.
I czasem to, co prezentujemy sobą w danej chwili, nie wygląda za dobrze.
Ale to nie wszystko.
Stać nas na więcej.
Chyba że nazywasz się Don King. Wtedy jesteś tylko cwanym chujem.
Ale to był mój cwany chuj.
Gnat?
Nosił go, bo chodząc z obstawą czuł się jak bandzior.
Przed jego epoką promotorzy byli inni.
Don postawił to na głowie.
Nie rozrabiacie?
Nie, brachu.
Dobra, miłego wieczoru.
Don gadał jak klecha i myślał jak mistrz szachowy.
Ludzie go znali.
Wiedział, że będzie wielki.
Opowiadał, że był największym kurierem w Cleveland.
Co dzień zarabiał tysiące.
Sam!
Uważał się za szanowanego człowieka interesu.
Ale gdy ktoś ośmielił się go znieważyć...
Gdzie moja forsa?
Zapłacę ci, słowo!
Zaczekaj jeszcze chwilę.
Kup se zegarek!
Nazywał się Sam Garrett.
Zginął tamtej nocy.
A Don trafił prosto do paki.
Ale sprawił, że odsiadka mu służyła.
Starał się poszerzać horyzonty.
Czytał różne książki.
Fredericka Douglassa, Szekspira, Woltera, Martina Luthera Kinga, Marksa i Hitlera.
Gdy dostał zawiasy, ubił cwany interes
i kupił po znajomości 16 hektarów,
na których stanął...
Dwór z 30 pokojami, basenem, siłownią, zagrodami i, rzecz jasna...
Cus chciał, żebym był najlepszy, a ja chciałem, by był dumny.
Don srał na takie sprawy.
Zależało mu tylko na forsie, więc mnie też.
W zasadzie guzik wiedziałem o świecie.
Cus nauczył mnie boksu,
ale nie tego, jak być czarnym w Ameryce.
Co innego Don.
Jego najlepszy cios był rzekomo wymierzony w byłą żonę...
A, już widzieliście, jak się ciskam po pijaku.
- Kogo widzisz? - Dona.
- Dona, tak? - Dona.
Dobra. Idź na górę i odpocznij.
Zawieź mnie jutro do Playboya,
żebym nakopał tym skurwielom.
To Playboy, mistrzu. Mokry sen białasa, udający czasopismo.
Jesteś mistrzem wagi ciężkiej. Młodym, bogatym i czarnym.
Biała Ameryka się takich boi.
A dlaczego? Bo jesteś wolny.
Wywalczyłeś wolność, którą oni biorą za pewnik.
Widok zamożnego, wolnego czarnego
zawsze obnaża prawdę.
O ich czynach.
O czynach, które dzień w dzień są powtarzane.
Nie. Biali w życiu nie zapłacą za prawdę.
Wtedy musieliby się ze sobą rozliczyć.
Ale za występ – zapłacą krocie.
Zapłacą, by zobaczyć grę Jordana, tańce Michaela
albo to, jak rządzisz na ringu.
Bo póki was oglądają,
póki widzą garstkę czarnych z pieniędzmi i swobodą...
nie myślą o tych z nas, którym ich brak.
I dzięki temu łatwiej im zasnąć.
Ale gdy wejdziesz za wysoko, strącą cię na dno.
Będą cię malowali jako potwora, byle tylko nie ujrzeć tego, co ja.
Króla.
Nie bądź ich potworem.
Tylko naszym królem.
STARCIE MISTRZÓW 21 LIPCA 1989
Po stracie Cusa Don był jedyną namiastką ojca.
Załatwił i rozpromował walkę z Busterem Douglasem.
Drużyna Tysona leciała do Tokio.
Nie byle co.
Patrzcie na grubego jebańca. Najłatwiejsza kasa w życiu.
Trzepaliśmy kupę forsy.
Reklamy Toyoty.
Moc Tysona!
Spinał nawet walkę z Hulkiem Hoganem.
Sądziłem, że się nachapiemy.
Każdy chciał być przy nas.
Cóż, wszyscy oprócz...
Nie, fotel postaw tam!
...mojej siostry Denise. Zwykle uwielbiałem spędzać z nią czas.
Wiesz co? Kupiliśmy nie taki.
- Zwróć go. - Gdy nie sadziła fochów.
Luz, luz.
Po co nosisz brylki w domu?
Były takie drogie, że nie chcę ich zgubić.
Ściągaj.
Wiesz, że możesz robić uniki?
Czego cię uczą ci trenerzy?
Nicey.
Nie wycieraj tego spoconego cielska w moje nowe ciuchy!
Nicey.
Kochałem siostrę.
Ale jako mistrz rzadziej ją widywałem.
Wróciłem więc do domu, pokazać jej, jak mi się żyje.
Spóźniłeś się. Masz forsy jak lodu i na zegarek cię nie stać?
- Wskakuj! - Do kogo ta mowa?
Nie jestem twoim kumplem z podwórka. Zadźgam cię.
Zawsze gasiła mnie przy ludziach.
I robiła ze mnie łajzę.
Mike, chcę wracać.
Co? Też lubię polewać dziunie.
Nie podoba mi się. Odwieź mnie.
- Ale... - Ale już.
Co ten ulizany lokaj dla ciebie robi?
Don?
To mój promotor.
Trzymający na wszystkim łapę?
Co ty gadasz.
Dzwonię do ciebie, a on odbiera.
Podpisuje moje kartki urodzinowe.
Skąd w ogóle...
Bo ty bazgrzesz jak kura pazurem.
Przechwalasz się, ile masz kasy, ale z tego, co widzę,
patrząc na tamtego cwaniaka w loży dla VIP-ów,
to on ma całą władzę.
- Gówno wiesz. - Nie ty.
Gówno wiesz.
- Tak? - Tak.
Wiesz, ile masz na koncie?
Kiedy ostatnio wypisałeś czek?
Panie bogaczu, jeżdżący odpicowanymi bryczkami.
Kiedy ostatnio to ty podpisałeś się na jebanym czeku?
Płacę mu za to, żeby pilnował kasy.
I pewnie jeszcze lula cię do snu?
Mniejsza. Nie czaisz.
Wszystkie te bzdety, ta forsa...
paszteciary, które posuwasz w tym ciasnym wózku...
To wszystko bujda.
Daj spokój.
Wolisz być naiwny i dawać im cię wykorzystywać?
Droga wolna.
Ale mówię ci, że to nie jest prawda.
Prawda?
Prawda jest taka,
że w dzień zarabiam więcej, niż ty przez cały rok.
To prawda.
Możesz tylko marzyć o takim życiu.
Windują takich jak ty...
wysysają z nich wszystko i ich porzucają.
Tak już jest.
Każdy to wie.
Poza tobą.
Robiła wszystko dla mojego dobra.
Nie licząc się z tym, jak brzmiała, ani jak się z tym czułem.
Bo mnie kochała.
No.
Szkoda, że nie zostałem dłużej.
Ale miałem robotę.
TYSON POWRACA!
Nadeszła walka z Douglasem.
TOKIO ROK 1990
Miałem za dużo na łbie, by się przejmować. Przecież nie mogłem przegrać.
Odkąd biłem się zawodowo, nie przegrałem żadnej walki.
Ani jednej.
Jak się masz, mistrzu?
Dobrze.
Jak tam pokój?
Kazałem dać ci taki z najlepszym widokiem.
Jest gorszy od twojego, ale ujdzie.
Oj, bracie.
Co byś chciał?
Pogadajmy o forsie.
- Chyba nie chodzi o jacht? - Nie, tylko...
Joseph, wyjdź na chwilkę.
- Co jest, mistrzu? - Ile mam na koncie?
Jak to? Dużo.
Ale podaj dokładną kwotę.
Chcę ją poznać.
Jesteś bogaty.
Cholernie zamożny.
Należysz, kurwa, do światowej czołówki.
Chcę ją zobaczyć.
Bank nie pokaże ci na zawołanie setek milionów dolców.
Dlaczego nie? Ukrywasz coś?
- Niby co? - Ciebie to bawi?
Myślisz, że się zgrywam?
Nie, zupełnie.
Rozejrzyj się. Zostałem ci tylko ja.
Reszta wzięła, co chciała i spierdoliła.
Jestem tu, bo cię cenię.
Moja w tym głowa, żeby wszyscy znali twoją twarz.
Największego boksera świata.
Umieszczę tę twarz na pudełkach śniadaniowych, napojach
i w grach wideo.
Mike Tyson's Punch-Out!! na domową konsolę Nintendo.
Już w sklepach.
Skup się teraz lepiej na walce z Douglasem.
To łachudra. Łatwo pójdzie.
Rich Green jest lepszy, a sprałem go dwa razy.
Dobra, mistrzu.
Ale może trochę potrenujmy?
Może małe kardio?
Nie przejmowałem się tą walką.
Nie trenowałem i nie byłem w formie.
Pewnie dlatego...
TURNIEJ MISTRZOWSKI 11 LUTEGO 1990
Załatwisz go. Idź jak po swoje.
Załatw frajera, słyszysz?
Cofnij się, cofnij.
Do narożnika.
Cztery, pięć...
sześć, siedem...
Synu, spójrz na mnie.
Spokojnie, jestem tu.
Dobra?
Załatwimy rewanż i odzyskasz pas.
Obiecuję.
Zaufaj mi.
Gdy jesteś młody i nie ma przy tobie ojca...
nie dostrzegasz tego, że szukasz kogoś na jego miejsce.
Robisz wszystko, co mówi, by dać mu powód do dumy.
I mu ufasz, bo ojcu się powinno, nie?
Ale nie rozumiesz, że nim nie jest.
Gość po prostu chce zarobić.
Mało czego żałuję bardziej niż tego, że ufałem Donowi.
I tego, że nie przygotowałem się do walki.
Ten pas znaczył wszystko.
Kim byłem bez niego?
Wujku Mike'u,
naprawdę chcesz mi kupić Nintendo?
Mama mówiła, że mam karę.
Jak się nazywam?
Wujek Mike!
Nie, poważnie.
Mike Tyson.
I co robię?
Napierdalasz czarnuchów!
Zgadza się, ale nie bluzgaj.
Tak.
Kupię siostrzeńcowi Nintendo, bo chcę.
Bałbym się twojej matki?
No.
Dostałeś!
Wujku Mike'u.
Kupisz mi tę grę z tobą?
Chcę grać jako ty.
Jestem bossem. Spróbujesz mnie pokonać.
- I pokonam. - Tak?
Pan Mike Tyson.
Ani słowa.
Masz Nintendo?
- Chcesz? - Tak!
Może ci załatwię.
Pan Mike Tyson!
No.
Dostałbym autograf?
Zależy. Ile macie tych konsol?
Biorę wszystkie.
I dorzuć kopię Mike Tyson's Punch-Out!!.
Nie wie pan?
O czym?
Zniknąłem z okładki i zastąpili mnie białasem, „Panem Snem”.
Ale w istocie Mike Tyson był nikim, zanim zaczął się bić.
Płacili mi za naparzanie ludzi.
Zjebałem życie i zmieniłem je w broadwayowskie szoł – też płaciliście.
Każda bryka, dom i gra z moją twarzą...
Myślałem, że to władza.
Że ten czarny się liczył.
Aż straciłem pas, a jebany Pan Sen wszystko mi odebrał.
Po 11 dniach straciłem siostrę.
No.
Nicey nie usłyszała więcej, że ją kocham.
Kim, kurwa, byłem, jeśli nie mistrzem?
Czułem się na dnie.
Nie miałem pojęcia, że mogło być jeszcze gorzej.
Napisy: Piotr Kacprzak