SÝNIR TÓBAKSNOTKUN
Ba.
Ba! Ba!
Ba, ba, ba.
Bless. - Ba, ba.
Aðeins líffærahrúgald án neista sjálfsins úr heilanum
eða blóðdælingar frá hjartanu.
Eins og slátrarabakki fyrir sunnudagshádegisverð.
Jæja, hver hefur áhuga á því að setja líffærin aftur saman?
Hver greinir á milli líffæra manna og dýra, ef munurinn er nokkur?
Komið nú.
Leystuð þið aldrei þrautir í æsku?
Reynist fleirum torvelt að einbeita sér þegar skrímslið talar?
Hann er einstakur skurðlæknir.
Sannur brautryðjandi. Faðir hans stofnaði skólann.
Hélstu að þú tækir þátt í samræðunum, Max McCandles?
Nálægðin við okkur tryggir það ekki sjálfkrafa.
Drullaðu þér, vinur. Fáðu þér jakkaföt.
Heldurðu virkilega að lifrin eigi að vera þarna?
Má ég spyrja, hver er tilgangur þess að setja líffærin aftur á sinn stað?
Það er mér til skemmtunar.
Herra Max McCandles!
Gakktu með mér að kennslu lokinni.
Ritgerðin þín.
Varstu ánægður?
Hún bar vott um ófrumlega hugsun að rembast við að nálgast meðalmennsku.
Takk fyrir. - Mig vantar aðstoð við rannsókn.
Mín yrði ánægjan.
Ertu trúaður? -Ég trúi á Guð.
Mig eða æðri veruna? - Fyndið, því þú ert kallaður...
Ég sagði brandarann.
Þú þarft ekki að útskýra hann.
Handbendi djöfulsins.
Hefurðu íhugað að safna skeggi?
Ég er eins og hundur með hálsklút.
Börn elska hunda.
Þetta verkefni.
Já. Komdu.
Guð! Guð.
Guð.
Halló. - Halló.
Bella, þetta er herra McCandles.
Komdu sæl, Bella.
Bóð. - Blóð.
Blóð. - Stórkostlegt.
Ég jafna mig.
Þetta er snotur vanviti.
Hún varð fyrir heilaskaða.
Ég lagaði það.
Greindaraldurinn er ekki samstilltur líkama hennar.
Tungumálið er að koma. Henni fer stöðugt hraðar fram.
Hún er stórfengleg.
Ég þarf að halda ítarlega skrá yfir framför hennar.
Viltu sjá um það fyrir mig?
Minn væri heiðurinn.
Ví!
Já, þetta er spennandi, Bella.
Ég held að hún eigi við...
Frú Prim.
Ví.
Borðar þú ekki reykta síld?
Mér þykir hún ansi góð.
Mér finnst gott að fá mér svona á morgnana...
Bella skera líka?
Bara þá dauðu fyrir Bellu.
Bara dauða.
Mauka! Mauka, mauka.
Handur!
Hlauptu!
Handur.
Hún lærir fimmtán orð á dag.
Öll samhæfing er í miklu ójafnvægi.
Ég sé framför á kvöldin.
Hárið vex um þumlung á tveim dögum.
Hér er hárskema. - Fyrirtak.
Þú mátt fara. Sjáumst á morgun.
Herra, hvaðan kom hún?
Þitt verk er að safna gögnum.
Ég læt þig vita ef mig vantar innantómar spurningar.
"Þegar þau sneru heim úr skóginum
hitti hún loksins aftur mömmu sína og pabba.
Þá um kvöldið borðuðu þau köku í kvöldmat, þar til þeim varð bumbult.
Þau voru svo ánægð að vera saman á ný."
Þú minn pabbi, Guð?
Ég... - Prim segja þig ekki vera.
Bella hvergistelpa.
Hvar það vera? Hvergi?
Þú ert munaðarlaus.
Foreldrar þínir létust.
Þú svo skera foreldra, Guð?
Nei.
Þau voru vinir mínir.
Þau voru hugrakkir landkönnuðir
en þau fórust í aurskriðu í Suður-Ameríku.
Þau þöndu mörk hins viðurkennda
og guldu fyrir það.
Það er eina leiðin til að lifa, Bella.
Þau sendu þig hingað til að ég gæti annast þig.
Dauð?
Því miður, mín kæra.
Aumingja Bella.
En elska Guð.
Sofa hér.
Nei.
Góða nótt, kæra Bella.
Þetta, foreldrar.
Perú, já.
Af hverju penna í bók hverja hnetu?
Ég verð að skrá næringarnám þitt.
Hve margar?
Segðu Bellu aðra staði.
Þetta er Lissabon í Portúgal.
Suður-Frakkland. Alpafjöllin.
Ástralía.
Langt í burtu og hættulegt, bæði menn og skepnur.
Bella vilja skoða heiminn.
Bara...
Bella.
Bella, ég held að við megum ekki vera hérna.
Förum bara...
Bella.
Nei.
Bella, þetta er hættulegt.
Bella.
Nei, Bella.
Guð.
Út verð að fara.
Út? Nei, við þurfum að vinna.
Skera fingur?
Candles fara með mér.
Ég get það alveg...
Nei.
Jú. Út!
Hefur hún farið út áður?
Nei.
Ég hef skapað skemmtilegan og öruggan heim handa Bellu.
Núna.
Bella. - Núna!
Núna!
Bella.
Veistu, það er svo margt hérna úti sem getur drepið þig, Bella.
Drepið dauða?
Snákar, vagnar, fuglar með beittan gogg, jarðskjálftar
og innöndun eitraðra grasfræja.
Bella.
Bella. Sjáðu.
Drepa hann. - Hvað þá?
Af hverju skrýtnir þumlar, Guð?
Þegar ég var lítill drengur
skorðaði faðir minn þumlana á mér í litlu járnhulstri
til að kanna hvort hann gæti heft beinvöxtinn.
Sársaukinn var svo heiftarlegur
að til þess að gráta ekki
starði ég sem fastast á hina fingurna
og með athugun einni
fór ég að greina grunnþætti húðarinnar.
Þegar hann sneri aftur
kom það honum á óvart að sjá að ég brosti.
Guð minn góður.
Hann var óhefðbundinn maður.
Við skulum fara.
Það er stormur í aðsigi.
Því hræðirðu hana stöðugt?
Hún er tilraun.
Ég verð að stýra aðstæðunum
til að spilla ekki niðurstöðunum.
Stopp! Förum, Guð!
Nei, Bella.
Bella vilja labba fá ís.
Nei.
Bella vilja!
Andlit mitt. Fólk óttast Guð.
Hlær að Guði.
Guð yndislegur.
Eins og hundsfés.
Einmitt.
Stoppa. Ég labba. - Nei!
Nei núna? Nei aldrei?
Bara nei.
Bella! - Nei!
Nei! Nei! - Bella!
Nei!
Fyrirgefðu. - Nei!
Nei! Nei!
Fyrirgefðu, elskan mín.
Drottinn minn dýri.
virkni frátekin
Hvað gerðirðu henni?
Hví felurðu hana?
Útskýrðu þetta eða ég leita til lögreglunnar.
Ég skal gera það því þetta er mikil gleðisaga.
Það er sjaldgæft að fá líkama, vissulega dáinn en svo nærri lífi.
Það örlaði ekki enn á dauðastjarfa.
Líkaminn hafði varla kólnað.
Enginn púls.
Einhver rafboð. Ég hefði getað haldið henni á lífi.
Þú gerðir það ekki.
Ég vissi ekkert um það líf sem hún hafnaði
annað en að hún hataði það nóg til að kjósa að vera ekki til
um alla eilífð.
Hvernig þætti henni
að vera dregin til baka úr vandlega ígrunduðu eilífðartómi
og þvinguð inn á eitthvert fáliðað
og illa útbúið geðveikrahæli, betrunarhús eða fangelsi?
Því að þessi kristna þjóð okkar lítur á sjálfsvíg sem geðbilun eða glæp.
Hví ætti ég að ákveða örlög hennar?
Þar fyrir utan greindi ég sjálfur ákveðið tækifæri þarna.
Allar rannsóknir mínar höfðu leitt til þessa.
Forlögin höfðu fært mér lík...
og lifandi hvítvoðung.
Svarið var augljóst.
Var það?
Að taka heilann úr barninu,
setja í fullvaxta konuna, endurlífga hana og fylgjast með.
Jesús minn!
Veit hún þetta?
Nei.
Hver var hún?
Ekki hugmynd.
En hefðirðu frekað viljað að Bella væri ekki til?
Frú Prim?
Bella finna gleði hvenær sem er.
Þú ert fýluskjóða, en ég laga þig.
Loka augum.
Nei! - Bíddu. Það tekur smástund.
Hún þreif í lufsuna á mér.
Hún er sjúk!
Bella.
Bella uppgötva eitt sem vil deila.
Sjáðu.
Hvað ef ég sting gúrku í mig? - Nei.
Bella! Bella!
Hættu að fróa þér undir eins.
Hvað?
Siðmenntað fólk gerir ekki svona.
Hættu þessu bara.
Hvað... er þetta?
Faðir minn fjarlægði magakirtlana úr mér
og því verð ég að framleiða eigin magasafa.
Hví gerði hann það?
Til að uppgötva það sem enginn vissi.
Þá kom í ljós að við þörfnumst þeirra, helst.
Bella...
þú hefur ekkert borðað.
Ekki gera það.
Góða nótt.
Veistu, það vill svo til að ég er dálítill rómantíker, Max.
Hvað segirðu?
Mér sýnist ástin hafa kviknað á milli ykkar.
Ég... Hún er...
Þú ættir ef til vill að kvænast henni.
Hvað?
Ég held hún elski þig.
Ég hef séð fólk líta hvert annað ástaraugum
sem áhorfandi.
Ekki sem þátttakandi, en ég sé það.
Er það?
Ég...
Ég ber ástarhug til hennar.
Viltu það þá?
Fara með Bellu út.
Bella...
Ég...
Líður undarlega.
Gerðu Bellu.
Ég velti fyrir mér
hvort þú værir að ala hana upp sem hjákonu.
Það er myrk tilhugsun og mér ósæmandi.
En sefurðu ekki hjá henni?
Fari svo að ég hafi sáðlát næ ég ekki líkamlegu jafnvægi
nema með langvarandi örvun taugastöðva heilans,
hverra þrýstingur á innkirtlana umturnar blóðinu í mér,
ekki í nokkrar krampakenndar mínútur
heldur heilu dagana.
Hvað?
Ég er geldingur og get ekki riðið henni.
Að örva líkama minn kynferðislega
krefst svo mikils rafmagns að það gæti knúið Norður-Lundúnir.
Þar fyrir utan virðast föðurlegar kenndir mínar
vega þyngra en kynlífslanganir.
Ég biðst afsökunar á myrkum tilhugsunum.
Þær eru ekki myrkar.
Kynverund karla, og í raun allra, er siðlaus í grunninn.
Ekki allra, herra.
Viltu kvænast henni eður ei?
Ég vil kvænast þér. Vertu eiginkona mín.
Snertum kynfæri hvort annars.
Nei, nei.
Ég vil ekki notfæra mér þig.
Þú ert einstök.
Eftir brúðkaupið.
Eitt skilyrði.
Að hún verði líka að vilja þetta. Ég skil.
Tvö skilyrði þá.
Það sem þú sagðir
en auk þess verðið þið að búa hérna hjá mér, alltaf.
Ég læt útbúa bindandi samning.
Með þessum samningi er vottað
Sérkennilegur samningur.
Allmargar stafsetningarvillur.
Þær breyta alls engu um lagalega bindingu hans.
Hlýtur að vera ansi merkileg kona sem kallar á slíkar hömlur.
Afsakaðu, hvar er snyrtingin?
Ertu fimm ára? Geturðu ekki haldið í þér?
Léleg blaðra, herra. Eins og í föður mínum og föður hans.
Gæti verið blöðruhálskrabbi. Láttu líta á það.
Ég geri það.
Fröken Bella Baxter, sem getið er í samningnum.
Góðan daginn, gestkomandi.
Viltu hattinn?
Fer hann mér vel?
Já.
Asnalega góður.
Ég varð að hitta konuna
sem kallar á hjúskaparsamning sem fangelsar hana.
Hvað þú meina?
Þú átt að búa hér
og ferðast til útlanda með Max McCandles og Baxter
en aldrei fara inn í borgina.
Ég skil.
Þeir elska mig fast.
Ég skil hvers vegna.
Ég klíp þig til að sjá hvort þú ert til.
Þú skalt ekki...
Hver ert þú?
Herra Duncan Wedderburn.
Opnaðu.
Hvernig komstu upp?
Ég klifraði.
Þú horfa lengi á mig?
Ekki lengi.
Sástu mig nokkuð fróa mér til að fá gleði?
Ekki siðmenntað, ég veit.
Ég þoli ekki siðmenntun.
Hún er hundleiðinleg.
Kremur sálina.
Guð trúir ekki á sál.
Ég held að Guð sé höfundur hugmyndarinnar um sálina.
Godwin Baxter?
Sá sviðni rakki.
Hvernig er sú saga?
Þú ert fangi og ég ætla að frelsa þig.
Ég sé í þér einhverja hungraða veru
sem þyrstir í reynslu, frelsi og snertingu.
Að sjá hið óþekkta og kynnast því.
Hvers vegna er ég hérna?
Ég fer til Lissabon á föstudaginn og vil fá þig með.
Lissabon í Portúgal?
Það er Lissabon sem ég á við.
Guð aldrei leyfa það.
Ég spyr hann ekki.
Ég spyr þig.
Bella ekki örugg með þér, held ég.
Þú ert það algjörlega... ekki.
Má ég aðeins trufla mikilvægt starf, kæri Guð?
Vitaskuld, Bella.
Ég vildi færa þér stórar fréttir.
Bella ringluð af spennu.
Hvað nú?
Í kvöld, á miðnætti,
strýk ég héðan í laumi ásamt Duncan Wedderburn.
Hvað segirðu?
Þú vilt stöðva mig.
Ég mun stöðva þig.
Þú heldur Bellu of fast.
Ég þarf að fara út í heiminn.
Við getum ferðast.
Þú, ég og Max. Ekki gleyma því
að þið eruð trúlofuð.
Ég skal giftast Max
því hann virðist hentugur í það
en fyrst lendi ég í ævintýri með Duncan Wedderburn
sem virðist alveg sama um öryggi mitt
en mun reynast áhugaverður, að auki.
Ég get ekki leyft það.
Kysstu mig og slepptu mér.
Ef þú neitar því
verða innyflin í Bellu rotin af hatri.
Hatri? - Hatri.
Taktu upp úr töskunum, Prim.
Godwin sagði mér áætlun þína.
Ég álasa þér ekki.
Hann er þrjótur og slarkari.
Hann narrar einfaldar konur með undirferli.
Það er aðallega að horfa í augu mín
leggja hendurnar á milli fótanna á Bellu
og hvísla að mér óskýrum orðum,
en líkaminn minn hitnar.
Jesús, Bella.
Við erum trúlofuð.
Ég elska þig.
Þegar ég kem aftur hjónumst við
og verðum kát eins og tvær dúfur á grein.
Þarf ég ferðahatt? - Nei!
Þetta gengur ekki.
Alls ekki!
Ég sé um kauða.
Ég breyti fríðri ásjónu hans í graut úr blóði og beinum.
Max, þú upptendrast
og ég líka þegar ég sé þennan nýja Max.
Afsakaðu mig
en ég leyfi ekki manni sem ég veit að hefur illt í hyggju
og elskar þig ekki að plata þig svona.
Ég krem á honum helvítis hausinn.
Bella? Þetta...
Bella.
Bless, seinna dúfa.
Sjáumst eftir ævintýrið mikla.
Guð?
Hún er farin.
Ég fæ mér púrtvín í morgunverð.
Það er undarlega ljúffengt.
Því stöðvaðirðu hana ekki?
Hún hefur frjálsan vilja.
Nú er hún alein þarna úti.
Hún spjarar sig.
Ég er flón. Ég hefði átt að stöðva hana.
Við erum vísindamenn.
Þessi tilfinningasemi er óviðeigandi.
Vonandi er allt í lagi.
Þú ert fallegasta kona sem ég hef séð.
Ég lýg ekki, ég hef verið með mörgum.
Frú Prim kallaði þig úlf sem angaði af hundrað konum.
Hún vanmetur mig.
Jæja þá, ostrur.
Hefurðu smakkað þær áður?
Það hef ég ekki.
Opna, gleypa og búbblur.
Galsafullt.
Bíddu, Bella.
LISSABON
Nunnur og munkar stífðu klæði sín með eggjahvítum
en notuðu rauðurnar í þessar bökur.
Hvernig á að borða þær?
Ég giska á með munninum.
Það á ekki að taka einn settlegan bita í einu
heldur gleypa þær í sig eins og lífið sjálft.
Ótrúlegt.
Hver bakaði þetta? Fáum meira.
Ekki meira. Ein er nóg. Meira er of mikið.
Það er komin síesta.
Hvað er síesta?
Af hverju gerir fólk þetta ekki
öllum stundum?
Ég vil alls ekki vera ósæmilegur
en þú lést þann allra besta ríða þér í þrígang.
Enginn annar maður mun geta fullnægt þér svona.
Ég vorkenni þér.
Þá verð ég eingöngu að stunda hamslausa hoppið með þér.
Hamslausa hoppið?
Það er dásamlegt.
Ég er fullhvíld.
Gerum það aftur.
Aftur?
Því verr og miður...
hef ég mín takmörk.
Karlar geta ekki gert þetta endalaust.
Er það lífeðlisfræðilegt vandamál?
Veikleiki hjá körlum?
Sko...
Það má vera.
Gættu þín, ef það er ekki um seinan, að verða ekki ástfangin af mér.
Ég hef lítið að bjóða
hvað stöðugleika snertir.
Einungis ævintýri.
Ég skil.
Við skulum sofa.
Leiguvagn, fröken?
Góða kvöldið...
Duncan Wedderburn.
Hvar varstu, Bella? Þú hvarfst.
Ég hvarf ekki.
Enginn getur bara horfið.
Hvað segirðu?
Getur fólk það? Horfið?
Nei, auðvitað ekki. Hvern andskotann ertu að bulla?
Hvar varstu?
Mig langaði í böku og svo lenti ég í ævintýrum.
Ég rataði ekki til baka en svo heyrði ég í honum.
Sporvagninum.
Ég elti hljóðið og fann hann.
Bella var steinhissa.
Landkönnuðablóðið í mér.
Það er háskalegt að fara út án mín.
Ég prófaði og fann ekkert nema sykur og ofbeldi.
Það er afar hrífandi.
Ég hef það fínt.
Ég vil leggjast. Leggstu ofan á mig fyrir meira hamslaust hopp.
Kitty.
Sástu nýja verk Wildes í Lundúnum?
Kostulega hnyttið.
Svo skemmtilegt.
"Í handtösku."
Bella.
Hvað?
Til hvers að hafa eitthvað ógeðslegt í munninum?
Ég hef sagt það sama við Gerald.
Ef þið skiljið mig.
Þú ert svo óþekk.
Þú átt við liminn á honum.
Duncan er stundum saltur.
Almáttugur, Bella.
Ég verð að kýla barnið.
Bella.
Þessi hegðun er svívirðileg.
Viltu haga þér?
Maturinn stíflaði hálsinn á mér,
barnið var ergjandi
og mér leiddist tal konunnar.
Nú sestu við borðið
og segir ekkert annað en þessa þrjá frasa:
"En dásamlegt", "hrífandi"
og "hvernig gera þeir bakkelsið svona stökkt?" Skilurðu?
Þú meiðir Bellu.
Fyrirgefðu.
Skynsemin náði ekki í gegn.
Förum nú.
Hvernig finnst þér Lissabon, Bella?
Hrífandi.
Kitty, hvað er að frétta af föður þínum?
Hann er fárveikur.
Hann lifir varla út árið.
En dásamlegt.
Hvernig gera þeir bakkelsið svona stökkt?
Guð minn góður.
Hvað er þetta?
Frá henni.
"Ég góð. Lissabon.
Sykurbaka sleikir mig allan daginn."
Ég vona að það sé ein setning.
Ætli þau... - Ríði?
Já.
Og loks...
sýgur hún sporvagn.
KÆRI GuÐ ÉG GÓð. LiSSABON
Ert þú líka með höfuðverk, Duncan Wedderburn?
Mig glorhungrar í kvöldverð.
Hvar í andskotanum varstu?
Victoria Blessington?
Ég hef ekki séð þig í mörg ár.
Þú hefur ekki enn séð hana
því ég heiti Bella Baxter,
skrýtna fjaðrafrú.
Afsakaðu. Hefði getað svarið að þú værir hún.
Jæja.
Eigum við?
Steikina, fiskinn
og litlu karamelluskálarnar
sem gamla blettótta fólkið þarna borðar.
Ég vil ekki karamelluskál.
Auðvitað ekki. Þetta var handa Bellu.
Pantaðu að vild.
Þú ert reiður vegna gönguferða og ævintýra Bellu.
En þó eigum við að vera leitandi
eins og Duncan Wedderburn tilkynnti Bellu Baxter
á fyrsta degi ferðar.
Beint í mark.
Ég hef aldrei búið utan Guðshúss.
Hvað þá?
Bella hefur margt að uppgötva
og dapurlegur svipur þinn
vekur hjá mér óvæntar reiðikenndir í þinn garð.
Einmitt.
Ég varð það sem ég fyrirlít.
Þurftafrek mara á elskhuga mínum.
Ég hef slitið margar af mér en nú er ég þannig.
Andskotinn!
Við þurfum bæði frelsi til að lifa í augnablikinu.
Hví gerirðu þetta?
Maðurinn þarna blikkar mig.
Ég blikka á móti.
Til að vera kurteis.
Við ætlum að dansa í bænum. Komdu með okkur.
Ég hef aldrei dansað í bænum.
Duncan! - Ekki!
Þú ert galin.
Hættu að tala, því hljóðin gera Bellu reiða!
Ég hætti ekki að tala. Hafi ég eitthvað að segja...
Ái.
Allt í lagi.
Hvað er þetta?
Maður einn kenndi mér að tefla
og hann sagði að ég hefði líklega mýkstu húð sem hann hefði snert.
Ég svaraði að best væri að kanna það á innra lærinu
þar sem húðþekjan væri þynnst.
Við könnuðum málið
og þetta var almýksta húðin.
Ég velti fyrir mér hvort lærin væru jöfn að mýkt.
Svo reyndist ekki vera.
Ég vildi skrá það hjá mér og muna hvort var hvað.
mjúkt mýkra
Hvað með tungubrögðin sem þú ætlaðir að veita mér?
Verður ekkert úr slíku?
Þú...
Þú ert þjakaður.
Lagðistu með honum?
Nei, við vorum upp við vegg.
Stunduðuð þið hamslaust hopp?
Nei. Hann sleikti hratt á mér snípinn.
Ég þurfti að losa um hitann og að minni ósk var það.
Þú mátt líka veita mér tungubrögð
og því skil ég ekki alveg þessar flóknu tilfinningar.
Græturðu núna?
Mikið ertu undarlegur maður, Duncan Wedderburn.
Lifur.
Lítill skurður...
er allt sem þarf.
Ég gaf geitum klóróform í morgun.
Ég hef andað of miklu að mér.
Ég ætla að geta mér þess til að fjarvera Bellu valdi þér hugarvíli.
Lítrarnir af púrtvíni
og kjökrið á nóttunni.
Guð minn góður. Þú skvaldrar eins og blábjáni.
Hún er farin!
Ég er vísindamaður.
Ég þarf að einbeita mér og halda áfram með verkefnið.
Það er allt og sumt. Ég verð að finna næsta viðfang.
Tilfinningarnar skal leggja til hliðar.
Hefði faðir minn getað brennimerkt mig
með heitu járni á kynfærin eins og hann gerði
ef hann hefði ekki sett vísindi og framför í forgang?
Brennimerkt þig?
Við skulum finna lík.
Hvað þá?
Sæll. Góðan daginn.
Góðan daginn, elskan.
Ég hef ekki sýnt ævintýraþrá þinni nægan stuðning.
Ég vil koma þér á óvart.
Farðu ofan í.
Er þetta nýtt hótel? - Líttu út um gluggann, Bella.
Erum við á skipi? - Vissulega.
Viltu halda Bellu fanginni á sjó? -Ég tryggi þér nýtt ævintýri.
En það verður auðveldara að finna þig hérna.
Komdu og afklæddu mig.
Ríddu mér.
Svo drekkum við kokteila á framþilfarinu.
Bella.
Bella!
Blátt. Blátt. Blátt.
Dritarðu á mig?
Helvískur!
Fröken.
Hvenær stoppum við?
Í Aþenu, eftir þrjá daga.
SKIPIÐ
Það hefur kviknað í konunni, sjáðu.
Ég veit að þú ert ósátt.
Afsakaðu mannránið en ég gerði þetta af ást.
Rómantískt spaug. Ekki vera kunta.
Mig langar í drykk. - Sjálfsagt, elskan.
Skipið er skemmtilegt. Heill heimur að rannsaka.
Elskarðu mig? Ég elska þig.
Lýstu einkennunum sem ég ætti að leita að hið innra til að vera viss.
Þú finnur það eða ekki.
Þá er þetta ekki gagnreynt eins og Guð myndi segja.
Hvernig met ég það empírískt? - Hvað ertu að rugla?
Hver ertu?
Þú hefur aldrei heyrt um banana eða skák
en kannt orðið "empírískt".
Bellu langar í drykk. Ég hef tvítekið það.
Mér hefur aldrei liðið svona áður.
Er það eins með þig?
Ætli það ekki, empírískt.
Blekið er búið.
Þá færðu blek, ástin mín.
Halló, áhugaverða eldri kona.
Ég vil snerta hárið á þér.
Ég tók eftir hárinu á þér.
Það er eins og silki á glæru en ljómandi eggi.
Þessi fínu orð æsa mig einhvern veginn.
Ég sá þig með myndarmanninum þarna.
Hvítar tennur og harður böllur.
Duncan Wedderburn.
Tennurnar eru líka harðar og limurinn hvítur.
Góður í rúminu? - Minn eini.
En hann kallar fram stórfenglega vellíðan í öllum líkama mínum
svo að ég ýlfra af kæti.
En mig langar líka að fleygja líki hans, kroppi, ná, útbyrðis.
Hamast þessi á þér?
Nei, alls ekki.
Ég hef ekki notið ásta í 20 ár.
Hvað segirðu?
Það er hryllilegt.
Það angrar mig ekki stórlega.
Eftir því sem árin líða
hugsa ég meira um það sem er á milli eyrna.
En það sem er á milli fóta...
ekki svo mjög.
Vonleysisleg réttlæting, Martha.
Þetta er Harry Astley.
Ekki taka það sem hann segir of nærri þér.
Hann er bölsýnn.
Fröken.
Ég heiti Bella Baxter.
Ég veit ekki hvað bölsýni er.
Bella.
Blek.
Duncan Wedderburn, ég eignaðist vini, kollega, félaga.
Harry Astley.
Þetta er Martha.
Nýja vinkona mín sem enginn hefur riðið í 20 ár.
Er það ekki merkilegt?
Vonandi handfjatlarðu þig á milli fóta til að vera glöð.
Guð minn góður, Bella. Þú mátt ekki tala svona.
Siðmenntun. Ég gleymdi mér.
Siðmenntun...
tortímir þér.
Er það? - Já, það er mikið til í því.
Við erum öll sammála.
Varðandi spurninguna um handfjötlunina
geri ég það annað slagið.
Það er hughreystandi.
Borðum öll saman. - Sko, reyndar...
Við erum á skipi og komumst hvergi
og hér er heimur til að njóta, ferðast og sigla um.
Má hún ekki eiga vini, Wedderburn?
Með ánægju.
Gifstu mér.
Hvað segirðu?
Ég ætlaði að fleygja þér.
Sparka þér eftir nokkra mánuði en ég get það ekki.
Játastu mér. Engin önnur hefur fangað hjarta mitt.
Þetta er snúið
því ég er trúlofuð Max McCandles.
Hvað?
Annar maður bað um hönd mína.
Ég hef heyrt þetta sagt en ég skil það ekki.
Menn taka ekki bara höndina heldur allt, ekki satt?
Þú yfirgafst hann fyrir mig.
Ég sé ekki tilganginn í því að rifja upp þá frásögn.
Þú valdir mig frekar en hann.
Um stundarsakir.
Til gamans.
Ég kasta þér fyrir borð.
Ætlarðu þá að kvænast mér eða drepa mig?
Er það bónorðið? - Nei.
Ég fer í spilavítið.
Þetta er ágætt.
Henni verður ágengt.
Prófum aftur.
Grófhreyfingarnar munu þróast hægt
en þér mun miða hratt áfram.
Felicity.
Ekki svona hratt.
Ég er að lesa Emerson.
Hann talar um framför manna.
Hvers vegna ráðleggur hann konum ekki neitt?
Kannski þekkir hann engar.
Prófaðu að lesa Goethe.
Heimspeki er tímasóun, Bella.
Virkilega? Segðu meir.
Nei, Harry, ótuktin þín.
Hún er ómissandi.
Fólk og samfélög þola alltaf endurbætur.
Það er takmark alls að bæta sig, sækja fram, þróast og vaxa.
Ég finn það hjá mér svo það hlýtur að vera almennt.
Trúðu mér, þú ert án efa einstök að öllu leyti, Bella.
En þessar framfarir fólks með aðstoð heimspekinnar
er tilraun til að líta fram hjá því að við erum öll grimmar skepnur.
Við fæðumst þannig og deyjum þannig.
Nöturlegt viðhorf, Harry.
Bella.
Viðrum okkur...
í káetunni okkar.
En þau tvö rífast
og hugmyndir berjast um í höfði og hjarta Bellu
eins og leiftur í stormi.
Þú lest í sífellu núna, Bella.
Þú glatar hluta af dásamlegu málkenndinni þinni.
Ég er tilfærileg veisla
eins og við öll.
Svo segir Emerson en Harry er ósammála.
Komdu. Komdu bara.
Þú skyggir á sólina.
Hvað segirðu?
Komdu.
Upptekinn við stórdrykkju.
Upptekinn við stórtap.
Ég verð að hitta Mörthu.
Mörthu.
Hún er vandamálið.
Ég skal fleygja þessum ilmvatnslegna holdsekk fyrir borð.
Ég mana þig.
Martha!
Hvar er hún?
Hvar ertu, helvísk?
Hvar er hún?
Hvert ertu að fara? - Hún fer fyrir borð.
En skemmtilegt!
Ég bjóst aldrei við að vera myrt.
En dramatískt.
Hún er sátt við dauðann. Ég stend ekki í veginum.
Spennandi.
Ég verð á barnum.
Þú fékkst mig til að hugsa, íhuga,
hugleiða hugmyndir sem eru rangar,
skakkar og heimskulega ergjandi
svo ég verð vansvefta.
Þannig að...
Þú segir að við séum öll grimm.
Ég er ósammála, afneita því
og segi af og frá.
En í návist Duncans
kraumar grimmdin hið innra með mér.
Það sýnir góða dómgreind.
Hann er fagur fáviti.
Nei.
Ég vil ekki vera grimm.
Ég þarf að bæta þessa hlið á mér.
Þú þekkir ekki heiminn.
Og þú óttast hann.
Ég óttast hann ekki.
Viltu sjá heiminn í reynd?
Ég skal sýna þér.
Já.
Auðvitað.
Heyrirðu þetta?
Hvað er þetta?
Ansi mörg dauð börn.
Hlýtur að vera heitt.
Förum og hjálpum þeim.
Hvernig gerum við það?
Ef við förum niður
munu þau með réttu binda okkur, ræna okkur og nauðga okkur.
Ef þau væru hér og við þarna
færum við eins með þau.
Bella.
Við leysum landfestar.
Ég þarf að fara til baka.
Ég vil gefa þessa peninga til fátæklinganna við hótelið
í svokallaða slömminu.
Við förum í land.
Við getum séð um það.
Getið þið það?
Að sjálfsögðu.
Rausnarlegt af þér.
Þau þurfa peninga.
Allir þurfa þá.
Takk fyrir.
Þú! Sæktu skipstjórann. Finnum djöfulsins þjófinn.
Bella!
Við vorum rænd!
Ég vann.
Ég vann allan pottinn.
Meira en nokkru sinni.
Nú er allt farið.
Þú varst ekki rændur.
Ég tók peningana. - Hvað segirðu?
Ég tók þá.
Ég er svo þreytt.
Eða kannski úrvinda andlega.
Sál mín var dælduð, brotin,
kramin, Duncan Wedderburn,
af því sem fyrir augu bar.
Er skipstjórans ekki þörf? - Farðu eða ég brýt í þér tennurnar.
Einmitt, herra.
Hvar eru þeir?
Þú faldir þá til öryggis.
Ég var drukkinn og dreifði þeim um allt. Þvílíkur léttir.
Ég faldi þá ekki.
Ég gaf peningana til vesalings fólksins þarna úti.
Peningar eru sjúkdómur í sjálfu sér
og allur skorturinn á þeim.
Hvernig get ég...
legið á fiðurdýnu...
á meðan dauð börn...
liggja í skurði?
Duncan.
Hvað gerðirðu?
Ég býst við huggunarfaðmlagi.
Þú...
Ég þarf að gefa heiminum eitthvað.
En ég á ekki neitt.
Nema örlítið fé.
Þetta er slæmur dagur fyrir Bellu Baxter.
Hvar eru helvítis peningarnir mínir?
Ég sagði þér það.
Ég gaf þá alla til fátækra.
Ég sagði þér að drulla þér.
Þjónninn sagði mér
að þú værir ekki borgunarmaður fyrir reikningnum.
Sko... -Það er eflaust rétt.
Ég gaf indælum mönnum allt féð
til að koma því áfram
til fátækrahverfisins.
Þið farið í land í næstu höfn
og borðið áhafnarskammta þangað til.
Vertu sæll. - Hvernig dirfistu?
"Dauð, blind börn.
Beit Harry.
Munnurinn á mér...
fylltist af blóði."
Aumingja Bella.
Hún á svo bágt.
Hvernig er höndin? -Ágæt.
Fyrirgefðu.
Þú hjálpaðir mér að skilja.
Nei, reyndar vildi ég særa þig.
Ég þoldi ekki að sjá svona heimskulega og tæra hamingju.
Ég var grimmur.
Mér þykir það ekki leitt.
Ef ég læri um heiminn get ég bætt hann.
Þú getur það ekki.
Það er mergur málsins.
Ekki trúa lygi trúarbragða,
sósíalisma
eða kapítalisma.
Við erum bölvuð tegund.
Skildu það. Vonina má mölva.
Raunsæið ekki.
Brynjaðu þig með sannleikanum.
Nú skil ég hvað þú ert, Harry.
Bugaður smádrengur sem þolir ekki sársauka heimsins.
Það er víst.
Vertu sæll, Harry.
Þeir henda okkur í land í Marseille.
Því ertu með honum?
Ég trúi alltaf að það skáni.
Auðvitað.
Ég hef heyrt mikið um fegurð Parísarborgar.
Ég sparka lífið úr fjandans rakkanum.
Andskotans...
París á hvínandi kúpunni.
Hvað getum við gert, Bella? -Ég leigi hótelherbergi.
Engar áhyggjur.
Hvernig? Við erum blönk.
Er þetta ekki forvitnileg tilraun?
Við erum snauð.
Hvernig lifum við? - Veit ekki.
Einmitt, það er tilraunin.
Nú erum við fátæk.
Margt ævintýrafólk hefur staðið í sömu sporum.
Eins og Róbinson Krúsó.
Eigingjarna, tillitslausa og hirðulausa tík.
Ég er ekki tillitslaus, Duncan.
Vissulega er getu minni
til að hugsa alla hluti fram að rökréttri niðurstöðu
ábótavant
en ég hjálpaði fólki í neyð.
Við erum allslaus
eins og þú bentir á
en gjörðir mínar voru velviljaðar.
Grjóthaltu kjafti.
Ég skal finna hótel.
Góðan daginn, frú.
Góðan daginn, nýútsprungna og fallega enska rós.
Er þetta hótel?
Hér eru herbergi.
Ertu í atvinnuleit?
Hvað kostar herbergið?
Ég rukka þig um 10 franka á tímann.
Þú rukkar þá um 30.
Allir eru ánægðir.
Ég skil.
Monsieur Chapelle.
Fersk frá Lundúnum.
Halló.
Jæja, inn með þig.
Þetta veldur mér ruglingi.
Komstu ekki til að vinna?
Komdu.
Leyfðu honum að riðlast aðeins á þér
og þénaðu góða franka.
Ég skil.
Borgar hann mér?
Já.
Ef þig vantar peninga
er þetta fljótlegasta leiðin.
Ég hef aldrei látið aðra menn riðlast á mér
en er forvitin um það.
Og mig sárvantar fé.
Ég tel þetta vera samansafn kringumstæðna
sem líkja mætti við forlögin.
Kýlum á það.
Herbergi 16.
Hvað heitir þú?
Dularfullur.
Viltu hita mig upp fyrst...
Sæll, herra.
Éclair au chocolat?
Ég aflaði mér tekna og þekkingar um leið.
Stalstu þessu?
Þú segist alltaf vera heimsins besti bólfélagi
en ég hef aldrei verið með öðrum og vissi ekki hvort satt væri.
Nú veit ég það.
Hann var ömurlegur
og gaf frá sér agaleg óhljóð þegar hann fór inn í mig.
Hann réð ekki við meira en þrjá hnykki, Duncan Wedderburn.
Ég bældi niður hláturinn
til að vera kurteis, auðvitað.
Tók seðlana og þakkaði honum.
En hló alla leið að bakaríinu
og hugsaði fallega
um ofsafengnar og sveittar unaðsnætur okkar.
Reiðstu fyrir peninga?
Það var líka tilraun.
Það varð sambandinu til hagsbóta því nú hugsa ég hlýrra til þín.
Ég hef verið afhuga þér um hríð sökum barlóms og munnsöfnuðar.
Þú ert skrímsli. Hóra og skrímsli.
Djöfull, sendur úr víti,
til að sundra anda mínum.
Til að refsa mér fyrir örlitlar syndir
með flóðbylgju tortímingar.
Teygja hjarta mitt eins og karamellu og granda mér.
Ég sé eingöngu ljótleika í þér.
Þetta síðasta var óþarft og í raun glórulaust
því lofsöngvar þínir um fegurð mína eru þreytandi
en linnulausir.
Hefur sú einfalda athöfn
að hleypa ókunnugum manni upp á mig
þurrkað allt út?
Andskotinn!
Þú seldir líkama þinn.
Nú útskýrirðu af hverju það er slæmt.
Geri ég ekkert þér til geðs?
Þetta er það versta sem konur geta gert.
Við skulum aldrei giftast.
Ég er gölluð og tilraunagjörn
og þarfnast eiginmanns sem er skilningsríkur.
Kunta!
Ég sé að þú ert það ekki.
Ævintýri okkar er lokið.
Ég bóka far fyrir þig til Lundúna.
Áttirðu peninga...
allan tímann?
Þeir eru frá Guði.
Til að nota í neyð.
Við höfum lifað í neyð vikum saman!
Ég trúði því allan tímann
að þú myndir standa þig.
En það voru mistök því eitthvað er brotið í þér.
Þú braust það í mér.
Þetta samtal fer bara í hringi.
Kunta!
Maddama Swiney, ég fór yfir stöðu mína.
Ég þarf kynlíf og peninga.
Ég gæti fundið ástmann,
annan Wedderburn sem héldi mér uppi,
en hann gæti þurft mikla umhyggju.
Eða eyða 20 mínútum í senn
og eiga daginn til að stúdera heiminn
og hvernig megi bæta hann.
Þar af leiðandi sæki ég um stöðu
í þessari fúkkalyktandi stofnun holdlegra nautna.
Kona sem ryður veg í átt að eigin frelsi.
En dásamlegt.
Komdu.
Monsieur Saveur.
Lundarbiti.
Úrvalssteik.
Bella.
Segðu formidable í lokin.
Húsreglur.
Er þessi lykt af þér?
Formidable.
Við lyktinni.
Og te. Því að te er gott.
Þetta var hrottalegt
á undarlega ágætan hátt.
Bæklingur.
Lestu. - Hvað er þetta?
Þau sem vilja breyta heiminum til hins betra.
Skapa betri heim.
Þá er ég ein ykkar.
Maddama Swiney,
þetta uppstillingarkerfi...
Á ég að fara upp með manni þótt mér þyki hann ógeðfelldur
og vera þar með döpur á meðan hamslausa hoppið varir?
Þannig er þetta, elskan.
Mikið ertu sæt.
Það fer þér vel að vera flengriðið.
Ætli það ekki.
Viltu ekki frekar leyfa konunum að velja
og láta þannig í ljós áhuga á þér?
Þá þyrftirðu ekki að skynja hrylling þeirra
þegar þú tekur þær.
Bella er ný og hugsanlega geðbiluð.
Eins og Guð, faðir, segir
er allt eins og það er uns við finnum nýja leið
og þá er allt þannig uns við finnum nýja leið
þar til jörðin er ekki lengur flöt,
rafmagn lýsir upp nóttina og skór eru ekki festir með borðum.
Sem sósíalisti er ég sammála.
Toinette, þú ert svo tungulipur.
Monsieur Mersault fær að njóta þess ókeypis.
Farðu. Núna.
Bella, komdu inn á skrifstofu.
Þú ert með svo girnilega eyrnasnepla.
Takk fyrir.
Ég verð...
Fyrirgefðu, ég blóðgaði þig.
Hérna.
Stundum missi ég stjórn á mér þegar ég sé unga fegurð.
Einn daginn, elskan,
verður þú krumpuð og ellimædd.
Þá vill enginn borga þér fyrir það eða njóta þess án endurgjalds.
Ég tel enn að öll yrðu sáttari ef við mættum velja.
Hugsjónamanneskja.
Eins og ég.
Þú ert alveg yndisleg.
En annað slagið verðum við að láta undan kröfum heimsins.
Glíma við þær og reyna að sigra.
Ertu þá sammála mér? - Auðvitað.
En sumir karlmenn njóta þess að þér líki það ekki.
Hvað segirðu?
Það er... - Sjúkt.
En gott fyrir viðskiptin.
Fylgdu mér.
Barnabarnið mitt.
Lasið og veiklulegt og krefst mikillar umönnunar.
Ef ég vel að gefa þér val legg ég viðskiptin í hættu.
Ásamt heilsu hennar og lífi.
Viltu það, Bella? - Auðvitað ekki.
Ekki? Mikið ertu indæl.
Ég hélt þú færir í sneplana.
Við þurfum að vinna.
Við verðum að þéna peninga.
En umfram allt verðum við að upplifa allt saman.
Ekki aðeins það góða.
Niðurlæging, hryllingur og hryggð...
Það gerir okkur heil, Bella.
Gerir okkur að alvörumanneskjum
frekar en ístöðulausum og ósnertum börnum.
Þá kynnumst við heiminum.
Þegar við þekkjum heiminn...
verður heimurinn okkar.
Það langar mig.
Jæja þá,
farðu og ríddu einhverjum
og færðu mér 10 franka.
Ég vil fyrst leggja til spurningaleik.
Spurningaleik?
Deildu með mér æskuminningu.
Svo segi ég brandara.
Loks þefa ég aðeins
og ef nauðsyn krefur skvetti ég á þig lofnarblómsolíu.
Allt til þess að bæta gæðin svo að reynslan verði formidable.
Nei, ég segi brandara.
Þú deilir minningu.
Þegar þú varst ungur á Grikklandi, dastu af reiðhjóli?
Blóð. Niður fótlegginn.
Gleði?
Vakti blóðið gleði hjá þér?
Bank, bank.
Hæ, ostin mín.
Hefurðu heyrt hann?
Þú ilmar sæmilega.
Við skulum ríða.
Guð gaf þér náðargjöf, vinur.
Hroðvirknislega unnið.
Gerirðu þetta við heimþránni?
Hvað viltu?
Synir mínir eru nógu gamlir fyrir kynfræðslu.
Ég sýni þeim.
Ég skil.
Stundum.
Viltu mig undir, á hlið eða ofan á?
Byrjum á því einfalda.
Til að hraða ferlinu
gæti fingur í rassgatið... - Nei.
...eða örlítil kyrking dugað.
Farðu heim!
Bella!
Það var rétt hjá maddömu Swiney.
Ég uppgötva hliðar á mér sem ég þekkti ekki.
Mætti líta á það þannig.
Fjölbreytni þeirra langana sem við fullnægjum heillar mig.
Hefurðu hitt manninn
sem gefur þér ananasbita og þekur þig ryki?
Bella.
Ég er næstum tilbúinn að fyrirgefa þér.
Ég bókaði far heim
og sagði mömmu að undirbúa hjónasængina.
Reiðstu gaurnum með krókana?
Ég veit þú gerðir það!
Ég barði hann í klessu.
Duncan. Varstu ekki farinn?
Ég fór í skipið en varð veikur og ældi
og kom að bjarga þér.
Halló, Duncan.
Farðu heim, Duncan.
Okkar tími er liðinn.
Ég sé þig og velti fyrir mér af hverju ég þráði þig nokkurn tíma.
Við erum á leið á sósíalistafund.
Þið eruð hórur.
Við erum eigin atvinnutæki.
Farðu nú.
Fótur.
Mála, fót.
Mjög gott.
Tungumálið kemur hægt og bítandi.
Mála, fótur.
Snillingur.
Ekki vera grimmur við hana.
Ég gerði mistök með Bellu
og hleypti tilfinningunum að.
Ég ber engar til hennar. Hún er bara eins og hænuhundurinn.
Fótur.
Þetta er líklega betra
og veitir innsýn í kuldann sem faðir minn sýndi mér.
Hann var vísindaleg nauðsyn.
Guð minn góður.
Fótur. -Þú getur ekki skilið þetta...
þorpslæknir.
Meðan ég man, þá þarftu að skera mig upp.
Til að setja í þig hjarta sem slær?
Ef þú hefur tíma...
á meðan þú...
fjarlægir þetta.
Ég fjarlægi blöðrurnar í kringum æxlið.
Það er óþarfi. Þú mátt sauma mig saman.
Þetta hefur dreift sér. Ég sé litla sepa.
Ég er dauðvona.
Hvernig segjum við sjúklingnum það?
Baxter...
Ekki gráta í sárið. Þú drepur mig úr blóðeitrun.
Stilltu þig.
Og lokaðu sárinu.
Finndu hana.
Það er lokað.
Heitt súkkulaði, gæskan.
Og pain au chocolat.
Þú ert eftirlætið mitt.
Ég hef heyrt þig segja það við hinar.
Við erum vélar sem þú knýrð með hrósi og súkkulaði.
Þið eruð börnin mín, sem ég næri af ást.
Nokkuð skelfilegt hefur komið fyrir mig, Swiney.
Ég finn varla fyrir neinu.
Hluttekning mín skríður í átt að því sem ég vil kalla
fyrirlitningarblandna reiði.
Það er stórkostlegt.
Er það?
Þú ert á dimma tímabilinu.
Áður en birta og viska opinberast þér.
Þú þarft að berjast í gegn
og þegar þú kemst yfir það
þakkarðu fyrir þetta augnablik, en þú verður að halda áfram.
Ég skil.
Þú ert með ör eftir barn.
Mitt er hjá mömmu.
Ég á ekki barn.
Örið er eftir slys.
Þú ert ekki sú fyrsta sem heldur þetta.
Af hverju lýgurðu?
Ég lýg ekki.
Godwin sagði mér það sjálfur.
Wedderburn.
Komdu sæll, herra.
Þú skrifaðir Godwin Baxter.
Hann hleypti skratta út í heiminn.
Djöfullinn er falinn í töfrandi og óseðjandi líkama
með huga sem rífur fólk hægt og rólega í sundur
eins og blóðuga sviðna tuskudúkku sem er skitið úr fílsrassi.
Bella.
Hvar er hún?
Hver ert þú?
Unnusti hennar, herra.
Samband ykkar hefur ekki endað vel.
Er það ekki?
Hún eyðilagði mig.
Hver er sinnar gæfu smiður, herra.
Þannig er það.
Mér líkar ekki við þig eða orð þín.
Þessi Godwin Baxter.
Hann vissi það og sigaði henni á mig.
Lokkaði mig í gildru.
Hvar er hún?
Ég óska ekki versta óvini að lenda í henni.
Ég skal bjarga þér frá henni.
Afsakaðu gremjuna. Segðu mér það.
Þetta er ekkert sárt.
Ég hef ekkert innvols.
Hún holaði mig innan.
Sál mína og bankareikning.
Ég er padda. Tóm skel.
Viltu syngja?
Við erum sjómenn...
Það er ekki...
Ekki sárt.
Ég vil ekki láta svona.
Þú neyðir mig til þess.
"Hver er sinnar gæfu smiður."
Tussulega kuntufés og skítseiði.
Vinsamlegast.
Ég spyr þig kurteislega.
Hvar er hún?
R. I. P. fljótt. Komdu
LUNDÚNIR
Hóran er komin heim.
Guð?
Bella!
Max skrifaði mér.
Ertu lasinn? - Nei, ég er dauðvona.
Hárfínn munur, en ég tek hann alvarlega sem læknir.
Mikið er gott að sjá þig.
Þú getur ekki dáið.
Empírísk gögn segja annað.
Ég saknaði þín.
Ég þarf að leggjast.
Ég færi ekki aðeins sólskin.
Ég færi stingandi augu og áleitnar spurningar.
Var ég með barni?
Ef svo var, hvar er það?
Ég skil.
Sko, tæknilega ert þú barnið þitt.
En þú ert víst einnig móðir þín.
En þó hvorugt.
Engar minningar lifðu.
Engin reynsla lifði.
Hvernig er ég móðir og dóttir?
Þú vissir það en sagðir ekkert.
Ég sá enga ástæðu til þess.
Og varst of ragur.
Já, það að auki.
Ég vildi vera með þér
en vissi ekki hvort þú skildir þetta.
Baxter gerir mann eiginlega að fanga sínum.
En mér...
Mér þykir það leitt.
Bamm.
Hver er þetta?
Bell hóra.
-Þú hefur kynnt mig, Prim.
Ég kann vel við hana. - Bell hóra.
Þetta nægir, Felicity. - Bell hóra.
Andskotinn.
Önnur?
Við söknuðum þín.
Skrímsli.
Andskotinn hafi það.
Bell hóra.
Það er erfið staða að langa að slá einhvern
sem er augljóslega sárþjáður.
Það er vissulega vandmeðfarið.
Vildirðu frekar vera grár, lífvana skrokkur með öngul í nefinu?
Mér mun líða vel skamma stund en illa lengur.
Var ég með öngul í nefinu?
Mikið rétt.
Svo að ég er sköpunarverk þitt
rétt eins og hin.
Hvorug ykkar er það.
Hún ráfar um gangana hamrandi og sönglandi
en það er ekki mitt verk.
Ég las bréfin sem þú sendir heim
og fylgdist heillaður með þér skapa Bellu Baxter.
Mér þykir lífið heillandi svo að ég fyrirgef þér gjörninginn
en fyrirlít lygarnar og blekkingarnar.
Skilið.
Gott að sjá þig.
Sömuleiðis.
Burtséð frá reiði, ruglingi og heilaskekkju, saknaði ég þín.
Ég kom heim, fann formalínlyktina og vissi hvað tæki við.
Ég verð læknir.
Skurðstofan mín er þín.
Faðir minn sagði mér
að skera alltaf af samkennd.
Hann var helvítis fífl.
En þetta er ágætt ráð.
Hann á skammt eftir ólifað.
Ég veit.
Þú minntist ekki á trúlofunina.
Þú varst miklu yngri þá.
Hún er ekki bindandi.
Ég var hugfanginn af þér og Baxter nýtti sér það.
Ertu ekki hugfanginn lengur?
Ég er enn hugfanginn.
Ég var hóra, skilurðu?
Fékk göndla inn í mig gegn greiðslu.
Ertu sáttur við það?
Dregur hóraríið úr þránni fyrir eignarhaldi sem karlmenn hafa?
Wedderburn vældi og bölvaði mér
þegar hann frétti þetta.
Ég er aðeins afbrýðisamur út í þá sem nutu samvista við þig
frekar en að hneykslast á ákvörðunum þínum.
Þetta er þinn líkami, Bella Baxter.
Þinn til að gefa að vild.
Ég tók oftast 30 franka.
Það virðist frekar ódýrt.
Heldurðu að fólk sé betranlegt, Max?
Ég held það.
Rétt eins og við læknum kvilla mannslíkamans
er hægt að lækna viðhorf karla og kvenna.
Viltu kvænast mér, Max McCandles?
Ég vil það.
Vertu sparsamari á tunguna
en annars var þetta sæmilegt.
Ég punkta það hjá mér.
Hefurðu kannað hvort þú hafir smitast af kynsjúkdómum?
Nei, en ég skal gera það.
Ég nýt þessarar praktísku ástar.
En ég fullvissa þig um að mín er einnig ástríðufull.
Þú ert yndislegur.
Hefur alltaf verið.
Guð, þú gengur.
Ég fékk mér 5 mg af heróíni á milli tánna vegna sársaukans,
amfetamín fyrir orku
og kókaín, vegna þess að ég er hrifinn af kókaíni.
Ég kom til að fylgja þér upp að altarinu.
Í krafti þess valds sem kirkjan hefur falið mér
skal ég helga hjónabandið.
Vilt þú, Bella Baxter, ganga að eiga þennan mann?
Spurðirðu ekki hvort nokkur væri andvígur þessu?
Eða hefur sú spurning verið fjarlægð með nútímavæðingu helgisiðanna?
Komdu sæl, Victoria.
Þú lítur vel út.
Áttu við mig, herra?
Menn kynna sig sjaldnast fyrir eiginkonu sinni.
En ef nauðsyn krefur...
Hann er Guðinn.
Hann er á hennar valdi eða hún á valdi hans.
Þetta er verk djöfulsins. Sjáðu.
Hann hóstar ekki lofti eins og við, heldur blóði.
Vegna krabbameins, fáviti.
Duncan.
Líttu ekki á mig, drýsill.
Eins og ég sagði, Alfred Blessington hershöfðingi.
Kallaðu mig Alfie.
Þekkirðu mig ekki?
Wedderburn sendi mynd af þér í blaðið...
Ég mundi að skrukkan á hótelinu kallaði þig Victoriu Blessington
og raðaði þannig saman þessari helvítis bölvuðu djöflaþraut.
Þú ert... -Ástkær Alfie þinn.
Þú fórst í töluverðri geðshræringu og móðursýki vegna þungunarinnar.
Þegar þú fannst ekki aftur fannst mér ég slægður.
Ég hef slægt menn á vígvellinum
og alltaf séð fyrir mér daufan og holan slátt hið innra
og þannig leið mér.
Þessu fylgir líka fnykur sem passar ekki við myndlíkinguna.
En hér ertu, elskan.
Hér ertu.
Guð.
Ég man ekkert eftir þér.
Ég er Bella Baxter.
Þetta er sárt.
Kannski fékkstu höfuðhögg.
Þessir menn hafa augljóslega notað þig.
Farðu, herra.
Varstu eiginmaður minn? -Ástkær Alfie.
Bella, mér þykir það leitt.
Mig langar að fara.
Hvað segirðu?
Bella?
Komstu á vagni, herra?
Já.
Förum þá.
Bella!
Slepptu mér, Guð.
Max, þú stöðvar mig ekki.
Gott að fá þig aftur, Victoria.
Mér semur illa við þjónustufólkið.
Ég óttast uppreisn.
Þú manst eftir David.
Allison, sjáðu hver er komin aftur.
Þekkirðu mig?
Lýstu mér.
Var ég indæl?
Borðaðu.
Allt uppáhaldið þitt.
Reykt síld, gæs,
tunga og kampavín.
Ég saknaði þín.
Hver var rót óhamingjunnar?
Hvað rak hana fram af brúnni?
Þú hataðir barnið.
Kallaðir það "skrímslið".
Ég skil.
Ég hef tekið eftir skorti á móðureðli.
Og þó er ég ánægður að fá þig heim.
Hvar kynntumst við?
Á dansleik.
Hví líkaði okkur hvoru við annað?
Við nutum góðra stunda.
Fylgstu með.
Allison, súpu!
Rex!
Andskotinn!
Allison...
færðu okkur ost sem fyrst.
Nutum við grimmdar?
Ég hef ekki verið indæl manneskja. - Indæl?
Þú værir aldrei svo leiðinleg.
Agaleg tilhugsun.
Wedderburn kallaði þig hóru.
Það hefur verið... -Ég var það.
Í París.
Það varð þreytandi en þó heillandi.
Einmitt. - Reykta síldin er furðu ljúffeng.
Einhver edikkeimur af henni.
Hjónabandið er stanslaus áskorun.
Sumt bugar okkur en annað yfirbugum við.
Ég reyni að fyrirgefa þér hórdóminn.
Kynæði þitt átti það til að fara úr böndunum.
Og morðið á ófæddu barni okkar.
Þegar ég tel upp öll brotin þín gegn mér
hefði Jesús sjálfur líklega mölvað höfuðið á þér með kylfu.
Þú átt skilningsríkan mann.
Ég braut ekkert á þér, Alfie.
Ég þekki þig ekki.
Blessunarlega fyrir þig, hef ég mikla reynslu af minnisleysi.
Menn sem vildu gleyma hvar þeir voru staddir
eða sprenging í nágrenninu
ómaði um höfuðið eins og kirkjuklukka.
Höldum okkur nálægt heimilinu í nokkra mánuði
eða jafnvel ár.
Uns þú nærð þér að fullu.
Ég fer að vild en kann að meta að þú viljir halda mér fanginni.
Þú ert ekki sá fyrsti.
Ég skýt þig í helvítis höfuðið
ef þú reynir að fara, elskan.
Í ennið eða hnakkann?
Í hnakkann.
Þá væri öruggt að þú færir
og ég væri ekki fljótfær.
Ég hef saknað þín.
Er ég sem sé fangi?
Þetta samtal hefur tekið óskemmtilega stefnu.
Þú verður án efa jafn hamingjusöm og áður.
Áttu við þegar ég stökk fram af brú?
Þú hefur dottið í leit að fiski.
Hví viltu halda mér hér ef ég vil fara?
Ef við neyðumst til að drukkna skal það vera í ástarfljótinu.
David...
er ég búinn að hreinsa fashanann af beininu?
Þetta var yfirsjón, herra.
Ég biðst afsökunar.
Eftirrétt, elskan?
Losnar hann auðveldlega?
Eins og hnappur af jakka.
Þeir gerðu þetta með brýndu grjóti í Afríku
en ég lét útbúa nákvæmara áhald.
Viltu taka snípsforhúðina
eða sjálfan snípinn?
Allan helvítis pakkann.
Það róar hana verulega.
Klárum það í þetta sinn. Ég deyfi hana og kem henni á skurðstofuna í kvöld.
Victoria, elskan mín!
Hvar ertu?
Fullkomin tímasetning.
Martíní.
Helst ekki.
En mig langar að fara héðan.
Við höfum átt áhugaverðar stundir
en ég veit hvers vegna ég stökk fram af brú.
Ég vil hitta dauðvona Guð minn.
Falleg hugdetta.
En því miður, elskan,
hef ég helgað líf mitt landvinningum.
Þú ert mín
og lengra nær það ekki.
Ég er ekki landsvæði.
Rót vandans má finna í klofinu á þér.
Ég fjarlægi þetta
svo að það hætti að trufla og angra þig.
Karlmaðurinn þarf alla ævi að glíma við kynhvötina.
Það er bölvun en að ákveðnu leyti ævistarf hans.
Ævistarf konunnar er barneignir.
Ég losa þig við þennan djöfuldóm í klofinu á þér
og barna þig í kjölfarið.
Ég skal útskýra hvað hefur gerst.
Victoria, eiginkona þín, stökk fram af brú og lést.
Godwin Baxter fann líkið og tók það á skurðstofuna.
Hann fjarlægði barnið og loks heilann úr barninu,
kom heilanum fyrir í mér og endurlífgaði mig.
Ég færi þér skýrsluna. Hún er áhugaverð.
Ég ætla að halda nýja lífinu
og gamla góða snípnum, takk.
Pantaðu vagn handa mér.
Þær tala og tala
en á endanum þarf bara að taka fram byssuna.
Svona er kvenfólkið.
Gefstu upp?
Ég vil frekar að þú skjótir mig í helvítis hjartað.
Ég geri það ef ég þarf.
Drekktu þetta, elskan.
Klóróform og gin.
Að vissu leyti yrði það léttir að losna við leitandi sjálfið.
Drekktu vel og njóttu þess frelsis.
Andskotinn.
Max?
Max, við verðum að koma honum í aðgerð.
Annars deyr hann.
Mikil blæðing.
Þú ert dauðans matur.
Bella, ef hann lifir
efast ég um að hann hætti nokkurn tíma.
Ég læt honum ekki blæða út.
En það er satt, það má bæta hann.
Ég tók kúluna og stöðvaði blæðinguna.
Hér eru punktarnir.
Ég er hvergi ánægðari en hérna.
Bella.
Þú komst aftur.
Þetta var saga annarrar konu.
Ekki Bellu Baxter.
Alla ævi mína hefur fólk horft á mig
með hryllingi og vorkunn,
en ekki þú.
Það er afar áhugavert...
sem er að gerast.
Ég kvíði fyrir líffærafræðiprófinu.
Ég hlýddi þér oft yfir. Þú kannt þetta.
Enginn þekkir líffærafræðina betur en þú.
Dömur, gin?
Já, takk.
Gin?
Og vatn handa hershöfðingjanum.
Felicity...
vatn.
Íslenskur texti: Jóhann Axel Andersen