Απόδοση διαλόγων:Sparta
Μια μέρα θα σου ζητήσουν να τους πεις πώς σώθηκε ο κόσμος.
Θα θέλουν να μάθουν πώς βρήκαμε τον ήρωά μας και πώς πολεμήσαμε.
Για να το καταλάβουν, πρέπει να τους πεις πώς ήταν ο κόσμος πριν.
Είσαι πολύ μικρή για να θυμάσαι πόσο πράσινος ήταν ο κόσμος.
Πόσο φωτεινός και γεμάτος ελπίδα.
Και πόσο τυφλοί ήμασταν από τη δική μας ευτυχία,
ώστε δεν βλέπαμε το σκοτάδι κάτω απ’ τα ίδια μας τα πόδια.
Κι όταν ήρθε τελικά, είχε έναν και μόνο σκοπό.
Να καταστρέψει ό, τι καλό υπήρχε.
Πρώτα πολέμησαν οι άντρες, όπως κάνουν πάντα οι άντρες.
Πολεμήσαμε, ματώσαμε, χάσαμε.
Έτσι, οι μητέρες, οι σύζυγοι, οι κόρες, οι αδερφές μας πήραν τα όπλα.
Φόρεσαν τις στολές του Κόντιακ ...
και βεβαιώθηκαν πως δεν θα χάσουμε αυτόν τον πόλεμο.
Διοικητά.
Αφήστε τες να περάσουν. Διοικητά.
Είμαστε στο πλευρό σας.
Ζήτω ο Κόντιακ!
Είμαι μαζί σας, Διοικητά.
Σας στηρίζουμε, Διοικητά.
Πηγαίνετε στις θέσεις σας.
Πυρ!
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΝΟΤΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 100.000 ΝΕΚΡΟΙ
ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΡΗΓΜΑ
Αυτός ο κόσμος έχει διαλυθεί πολλές φορές...
...και κάθε φορά για διαφορετικό λόγο.
Άλλοτε από το διάστημα, άλλοτε από τα έγκατα της γης.
Άλλοτε από τους ανθρώπους. Άλλοτε από τα ζώα.
Κάποιες φορές, η αιτία δεν είχε μορφή.
Βακτήρια. Αρρώστια. Ενέργεια.
Όμως όλα φέρνουν θάνατο. Πάντα θάνατο.
ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
Μα μετά τον θάνατο, έρχεται πάντα η αναγέννηση.
Καταστροφή μέσα από ανανέωση.
Όταν το πρώτο ρήγμα άνοιξε πριν από δεκαπέντε χρόνια
ο αρχαίος κύκλος ξεκίνησε ξανά.
Το ρήγμα υπήρχε πάντα.
Η Μητέρα Γη το ’χε θάψει βαθιά για να μας προστατεύσει.
Για να προστατέψει τα πιο αγαπημένα της πλάσματα.
Κι έπειτα... Κόψαμε τα δάση. Λιώσαμε τους πάγους.
Ανοίξαμε το ρήγμα και βγήκαν οι Μακελάρηδες. Μπλα, μπλα, μπλα.
Δεσποινίς, ποιος λέει την ιστορία εδώ;
Την είπες εκατομμύρια φορές, μπαμπά.
Θέλω να ακούσω την ιστορία της Κόντιακ.
Την άκουσες το πρωί, οπότε... πού είχαμε μείνει;
- Στην καταστροφή των δασών ταϊγκα... - Κόντιακ.
- Ή μπορούμε να κάνουμε μαθηματικά. - Κόντιακ.
- Ίσως άλγεβρα. Ή φυσική. - Κόντιακ.
Καλά, καλά. Ησυχία τώρα.
Η Γουίλα κερδίζει ξανά.
Αυτή είναι η ιστορία για το πώς
ο Κόντιακ σκότωσε εκατό Μακελάρηδες
με ένα και μόνο δυνατό χτύπημα του τσεκουριού της.
Είχε περάσει ένας χρόνος μετά που άνοιξε το ρήγμα,
κι οι δυνάμεις μας ήταν στη Γλασκώβη για την πρώτη τους επίθεση.
Οι νύχτες ήταν μακριές, υγρές και θυελλώδεις.
Μόνο αυτές οι ιστορίες τους κρατούσαν όρθιους.
Ο πατέρας μου είναι εκ γενετής αφηγητής.
...με δόντια σαν στιλέτα.
Λέει πως οι ιστορίες μας είναι εξίσου σημαντικές με τα όπλα μας.
Ιδίως τώρα.
Οι ιστορίες δίνουν στους επιζώντες ελπίδα.
Εμπνέουν τους πολεμιστές
όπως τη μητέρα μου να συνεχίσουν να μάχονται.
Εκεί, στο σκοτεινό και υγρό χάος.
Δεν τις λέει για να με τρομάξει
αλλά για να μου θυμίσει πως μια μέρα θα τις λέω εγώ.
Την ιστορία για το πώς βγήκαμε απ’ το σκοτάδι και τον θάνατο,
και βρήκαμε το φως.
Ήταν έτοιμοι για μάχη.
- Υπήρχαν λουλούδια στο νησί; - Φυσικά.
Χιλιάδες κόκκινα, μοβ και κίτρινα λουλούδια.
Απίστευτα χρώματα.
Το νησί έλαμπε από φως.
Ήταν πανέμορφο.
- Σαν τον Παράδεισο. - Τον Παράδεισο;
Μη φοβάσαι. Ακούγεται πιο κοντά απ’ όσο είναι στ’ αλήθεια.
- Υπήρχαν ζώα στο νησί; - Τότε; Πολλά.
- Ίσως υπάρχουν ακόμα εκεί. - Κουνέλια;
Κουνέλια, πουλιά και ασβοί.
Λοιπόν, γενέθλια έχεις.
Πάω να τυλίξω τα δώρα.
- Μαμά; - Ναι, γλυκιά μου;
Πρέπει να φύγεις πάλι;
Προσοχή! Επιστρέψτε στα κελιά σας και περιμένετε περαιτέρω οδηγίες.
Αυτή δεν είναι συναγερμός. Επαναλαμβάνω: δεν είναι συναγερμός.
Επιστρέψτε αμέσως στα κελιά σας.
Προσοχή!
Μην ξεχάσεις να κάνεις μια ευχή.
- Χρόνια πολλά, γλυκιά μου. - Ευχαριστώ.
Ορίστε.
- Είναι όμορφο, μαμά. - Και ζεστό.
Εκεί κάνει κρύο. Θα της χρειαστεί.
Εκεί;
- Πού πηγαίνουμε; - Εντάξει, σειρά μου τώρα.
Καλά, ξέρω ότι δεν είσαι πια η μικρή μου Γουίλα Γορίλα...
- Μπαμπά, είμαι δεκαπέντε πια. - Ναι, αλλά δεν είχες ποτέ μια αληθινή.
Γι’ αυτό σκέφτηκα...
Είναι τόσο όμορφη. Είναι υπέροχο.
- Τι είναι; - Ένα σκυλάκι.
Η Χέλεν Τράβις από τη νέα μονάδα τα φτιάχνει. Τα έσοδα πάνε στους βετεράνους.
Ίσως μια μέρα να σου βρούμε ένα αληθινό.
- Πώς το λένε; - Είναι δικό σου. Εσύ θα το βαφτίσεις.
Είναι ώρα, κυρία.
- Πέντε λεπτά. - Η εντολή ελήφθη.
Γουίλα, ετοίμασε την τσάντα. Μόνο τα απαραίτητα: ρούχα, μπότες, θερμός.
Και αυτό.
- Πόσο καιρό θα λείψουμε; - Φτιάξε τα τώρα, Γουίλα.
- Μα, μπαμπά...
Μόνο τα απαραίτητα.
ΤΕΡΑΤΑ
- Γλυκιά μου. - Εντάξει. Είναι καλά. Είναι εντάξει.
Αγάπη μου.
Έκλεισες το ρήγμα. Δεν καταλαβαίνω.
Όταν κλείνει το ένα, ανοίγει άλλο.
Δεν μπορούμε πια να κρατήσουμε άμυνα.
Χάσαμε το 8ο Τάγμα πριν δύο ώρες, κοντά στο Κόβεντρι.
Θεέ μου...
Μόνο σ’ αυτή τη μονάδα έχουμε δεκαπέντε βετεράνους.
Μπορούμε ακόμα να πολεμήσουμε.
- Εσείς πολεμήσατε. - Μπορώ να πολεμήσω ξανά.
Άκου. Αν σε δαγκώσουν, ή ακόμα κι αν σε γδάρουν λίγο...
- Ο καλύτερος ρήτορας. - Πέρασαν 72 ώρες. Είναι καλά.
Δεν είσαι απολύτως άτρωτη, όσο σκληρή κι αν είσαι.
- Νομίζεις ότι είμαι σκληρή; - Είσαι.
Η γεννήτρια σταμάτησε. Τέλος.
Είναι καλά.
Θα το λύσουμε.
Είναι εντάξει.
Από αυτόν τον δρόμο. Γρήγορα!
Στο τελευταίο φορτηγό. Πάμε, πάμε.
- Πόσο μακριά είναι; - Στα 8 χλμ βόρεια.
- Υπάρχουν υβρίδια εκεί; - Φυσικά.
Αν δεν μπεις τώρα στο αυτοκίνητο, θα γίνεις κι εσύ ένα απ’ αυτά.
- Αυτό πάει προς τον Κόλπο Έλεος; - Ναι.
Μπες. Θα πάω μπροστά να οδηγήσω το κονβόι.
- Τα λέμε εκεί, εντάξει; - Μαμά...
- Πού πηγαίνουμε; Μπαμπά, πού...; - Σε ασφαλές μέρος. Έλα.
Δεν με νοιάζει ποια είναι η γυναίκα σου.
Αν απλώς φτερνιστείς ή βήξεις...
Αν μου συμβεί κάτι, θα τραβήξω εγώ τη σκανδάλη.
Γρήγορα.
Κλείσε τα μάτια.
Ξέρεις γιατί οι άντρες κολλάνε κι εμείς όχι;
- Είναι στο DNA, έτσι δεν είναι; - Δεν έχουμε χρόνο γι’ αυτό.
Δεν είστε απολύτως άτρωτες, όσο σκληρές κι αν είστε.
Σωστά, δεν είμαστε. Ο καθένας μπορεί να κολλήσει.
Ο εγκέφαλος των αντρών είναι απλός. Συναπτικές ευθείες.
Μονοδρομημένοι δρόμοι. Η μόλυνση τους καίει γρήγορα.
Ο δικός μας εγκέφαλος μοιάζει με δίκτυο που απλώνεται σ’ όλο του το μήκος.
- Και τέμνεται. - Είμαστε πιο πολύπλοκες.
Ακριβώς.
- Ο εγκέφαλός μου είναι πιο πολύπλοκος; - Είσαι έφηβη.
Είσαι σχεδόν ακατάβλητη.
Έτοιμη για μάχη.
- Όπως ο Κόντιακ. - Αλλά ο Κόντιακ;
Δεν είναι γυναίκα. Σκότωσε πάνω από 100 Μακελάρηδες.
- Σίγουρα θα έχει κάποια γρατζουνιά. - Η Κόντιακ δεν μολύνεται.
Άκουσα ότι είναι μισός Μακελάρης.
100 Μακελάρηδες; Άκουσα 300.
- Ο αριθμός δεν μετράει. - Το αρκουδάκι του σκότωσε 50.
Αρκουδάκι; Ο Κόντιακ είναι αρκούδα. Δείτε το έμβλημά του.
Πήρε το όνομα από μια αρκούδα. Την βρήκε παιδί στο Άνκορατζ.
Ο μπαμπάς μου πολέμησε δίπλα της.
Αν έπαιρνα ένα κέρμα κάθε φορά που ένας άντρας λέει ότι πολέμησε...
- Πες τους. - Δεν έχει νόημα.
- Ήταν στον Αστραπιαίο Πόλεμο της Σκωτίας. - Κανείς δεν επέζησε.
Όχι ακριβώς.
Ο Κόντιακ έχει αρκούδα; Δεν μας το είχες πει.
Δεν έχει σημασία. Είναι μόνο ιστορίες.
Πολέμησε σαν αρκούδα. Έτσι πρέπει κι εμείς να πολεμήσουμε.
Με δόντια και νύχια.
Τον λένε Ότσο γιατί μάχεται δίπλα στον Κόντιακ.
Καλωσόρισες στην οικογένεια, Ότσο.
Θα φτάσουμε σύντομα, γλυκιά μου. Προσπάθησε να κοιμηθείς λίγο.
- Γιατί σταματήσαμε; - Μακελάρηδες! Μακελάρηδες!
Πίσω! Πίσω!
Μείνετε στο φορτηγό.
Προσοχή!
Τρέξτε!
- Από εδώ. - Μπαμπά.
Έλα. Κάτω. Κάτω.
Φύγε. Φύγε.
Πάνω, πάνω, πάνω.
Κάτω. Φύγε.
Όχι!
- Μαμά! - Πάμε!
Έλα. Σε βοηθάω.
Τώρα είσαι καλά.
Αυτός ήταν ο τελευταίος. Έλα.
- Τι έγινε; - Δεν προλάβαμε να αντιδράσουμε.
Τρέις. Βγάλτε τον κόσμο απ’ το δρόμο και μέσα στο δάσος! Είναι πιο ασφαλές!
- Ακούσατε. Φύγετε από το δρόμο! - Στο δάσος! Γρήγορα!
Έλα.
Όλοι έξω απ’ τον δρόμο!
Πόσος χρόνος μου μένει; Πέντε, δέκα λεπτά;
Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Θα μείνω δίπλα σου μέχρι να περάσει.
- Εδώ είμαστε ασφαλείς. - Το πρόσωπό σου...
Μην ανησυχείς. Είναι από άνθρωπο, όχι από Μακελάρη.
Δεν είναι μακριά. Ο Κόλπος Μέρσι... - Προς τα δυτικά. Τέσσερα, με πέντε χιλιόμετρα.
- Θα φτάσουμε το πρωί. - Μπορείς να τρέξεις;
Θες να κάνουμε αγώνα;
- Πάρε το όπλο μου. - Αυτό μόνο θα τους καθυστερούσε.
Άκουσέ με. Θα τα καταφέρουμε, αλλά δεν επιτρέπεται να σταματήσεις.
Να φοβηθείς μπορείς, αλλά μην αφήσεις τον φόβο να σε σταματήσει.
Άσε τον φόβο να σε σπρώξει μπροστά. Κατάλαβες;
Σ’ αγαπώ, Γουίλα. Εγώ πρέπει να μείνω εδώ.
- Μαμά... όχι. - Θα μείνω να πολεμήσω.
- Είπες πως θα φύγουμε μαζί. - Με χρειάζονται εδώ.
Είπες μαζί. Είπες εμείς.
- Με χρειάζονται. - Εγώ σε χρειάζομαι.
Σε χρειάζομαι. Σε παρακαλώ.
Υβρίδια. Είναι υβρίδια. Έρχονται.
- Εμείς θα τους κρατήσουμε πίσω. Φύγετε. - Έλα.
- Φύγετε! Όλοι φύγετε! - Όχι, μαμά! Όχι!
Ελάτε!
- Όχι από εκεί. - Τι;
- Μα, μπαμπά, τους ακολουθούμε. - Όχι. Έλα!
Κάν’ το.
- Συνέχισε. Είμαστε κοντά. - Έχουμε πολύ ακόμα;
Θυμάσαι τις ιστορίες από πριν γεννηθείς;
Από τα ψαρέματα μας, τα δικά σου και της μαμάς;
Όταν υπήρχαν ακόμα ψάρια;
Νόμιζα πως τις είχες επινοήσει.
Λύσε το σκοινί.
Μικρή είναι, αλλά πλέει.
Δεν είναι και τόσο μικρή. Μπορούμε να πάρουμε κι άλλους.
- Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος, όχι ο δικός τους. - Μα μπορούμε να βοηθήσουμε.
Γουίλα, αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε άλλους τώρα.
Έλα.
Έτσι δεν τελειώνει ο κόσμος;
Σε παρακαλώ. Λύσε το σκοινί.
Ει.
- Δική σας είναι; - Όχι. Ψάχνουμε απλώς για φαγητό.
Είναι η βάρκα σας.
- Εντάξει, είναι η βάρκα μας. - Και θα με πάρετε μαζί σας.
Έρχονται. Πάμε. Ρίξτε τη στο νερό.
Δεν θα πάμε μακριά χωρίς καύσιμα.
Νομίζεις ότι θα την άφηνα με γεμάτο ρεζερβουάρ να την κλέψουν;
Όχι. Η μηχανή είναι εντελώς άδεια.
Τότε πού στο καλό είναι η βενζίνη;
Στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου εκεί, πιο πέρα.
Εντάξει. Πάμε. Πάμε.
Γουίλα, μείνε εδώ. Απλώς μείνε εδώ.
- Θα φύγουμε. - Εντάξει.
- Είσαι μόνος; - Τώρα πια, ναι.
- Σκέφτηκες τι σημαίνει αυτό; - Τι εννοείς;
Ότι επηρεάζει μόνο εμάς τους άντρες.
Όχι τις αδερφές, τις μητέρες, ούτε τις κόρες μας.
Οι γυναίκες μολύνονται κι αυτές. Είναι θέμα ανδρικής βιολογίας.
- Επιτίθεται στο Υ χρωμόσωμα... - Εμείς φταίμε.
Ο κόσμος ήθελε εκδίκηση κι ήξερε σε ποιον να τη ρίξει.
Από κάποια πράγματα δεν ξεφεύγεις εύκολα.
- Άνοιξε. Άνοιξε. - Βγάζω απλώς το κλειδί.
- Πάμε, φεύγουμε. - Εκείνος ο άντρας;
Το ’σκασε. Έλα. Βοήθα με.
Με το σύνθημά μου. Ένα, δύο, τρία!
ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ
Τι λες, Ότσο; Πάμε να φάμε πρωινό;
Κρατήσου, Ότσο. Φτάνουμε.
Συγγνώμη, κυρία γλάρε. Άσε μου μόνο τρία. Θα δεις.
Ένα δεν είναι και τόσο κακό.
Ήταν άδειες οι παγίδες;
Τι;
Χαίρεσαι πάντα όταν είναι άδειες οι παγίδες.
- Ναι, χαίρομαι. - Πρέπει να φάμε, Γουίλα.
Όχι μόνο κονσέρβες και υπολείμματα από τον κήπο.
- Χρειάζεσαι και πρωτεΐνη. - Κι εσύ, καχεκτικέ.
Κοίτα.
- Είναι επικίνδυνο. - Είναι εύκολο, μπαμπά.
Μην το παίζεις υπεροπτική. Αν σου συμβεί κάτι...
Καλά. Πήγαινέ τα μέσα. Θα τα φάμε όταν είναι έτοιμα.
Ρίξε ξύλα στη φωτιά. Στεγνά, τα βρεγμένα καπνίζουν.
Γιατί δεν με αφήνεις να κόψω ξύλα;
Κρατάω το τσεκούρι σαν την Κόντιακ που κόβει κεφάλι.
- Σε αντίθεση με σένα. - Έτσι νομίζεις;
Δεν νομίζεις;
- Εντάξει, δείξε μου. - Εντάξει.
Λοιπόν, δείξε μου πώς κρατάς το σπαθί.
Αν κερδίσεις, θα κόψεις όλα τα ξύλα που θες.
Πάμε, ξεκίνα.
Δεν είσαι έτοιμη ακόμα, Γουίλα. Χρειάζεσαι κι άλλη εξάσκηση.
Εντάξει. Το μάθημα τελείωσε.
Είδες τι έγινε όταν πλησίασες πολύ;
Σε ξεγέλασα, πέρασες από δίπλα μου, κι εγώ...
...βρέθηκα πίσω σου με πλεονέκτημα.
Μην ανησυχείς. Θα σου φτιάξω άλλο καινούρια.
Πήγαινε τα ξύλα μέσα, εντάξει;
Το πιάτο της ημέρας: Ομελέτα από γλάρο...
...με πράσινα φασολάκια.
Έλα να φας.
Τι κάνεις;
Μου αρέσει όπως το ’βαλες.
Θες ένα χεράκι;
Εντάξει, πάμε.
– Σου το έμαθε εκείνη; – Όχι, την είδα να το κάνει.
Όπως κι εσύ έμαθες από μένα να κυνηγάς, να τρέχεις, να σκαρφαλώνεις, να πολεμάς.
Και να επιβιώνεις.
Όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα μάθεις και τα υπόλοιπα.
– Τι είναι αυτά; – Το να ζεις.
– Πώς θα με αναγνωρίσει; – Έχει περάσει μόλις ένας χρόνος.
Μόλις; Δε θα με αναγνώριζε στον δρόμο.
Τώρα υπερβάλλεις λίγο.
Νομίζεις ότι έχει συναντήσει την Κόντιακ;
Φυσικά. Γιατί όχι;
Αν είναι με την Κόντιακ, θα είναι ασφαλής.
Ωραία.
Τι λες;
Δείχνει ακριβώς όπως εκείνη.
Ευχαριστώ.
Τρώμε τώρα;
Εντάξει, μόνο μία, κι ύστερα τρως, εντάξει;
Μία ιστορία, κι ύστερα φαγητό.
Αυτή η ιστορία μιλάει για τότε που...
...ο Κόντιακ ήταν μακριά, στον Βορρά.
Μάζευε ξύλα για τον μακρύ, παγωμένο χειμώνα.
Όταν ο Κόντιακ μάζευε ξύλα
δεν ήταν σαν εμάς που παίρναμε απλά ξερόκλαδα. Όχι.
Έριχνε κάτω ολόκληρα δέντρα με το τσεκούρι του.
Ολόκληρα δάση.
Κάθε φορά που χτυπούσε με το τσεκούρι
ο ουρανός αντηχούσε σαν βροντή.
Έφτιαξε μόνος του το τσεκούρι
από μια βελανιδιά χτυπημένη από κεραυνό στο δάσος.
Και έφτιαξε τη λεπίδα από ατσάλι παλιάς ουαλικής στοάς.
Σκληρό σαν διαμάντι. Αδιάλυτο.
Εκείνη τη μέρα, γυρνούσε στο στρατόπεδό του
όταν άκουσε κάτι που κανείς δεν είχε ξανακούσει.
Αυτός την είδε πρώτος. Τη Ρωγμή.
– Και από εκεί έρποντας... – Οι Σφαγείς.
– Μα δεν φοβήθηκε; – Εννοείται πως όχι.
– Ήταν έτοιμος για μάχη. – Ναι. Και πολέμησε.
Σκότωσε εκατό Σφαγείς με μια μονάχα κίνηση του τσεκουριού.
Στην πραγματικότητα, έναν.
Αλλά ήταν ο πρώτος, κι ύστερα ήρθαν κι άλλοι.
Αυτό μας διδάσκει πως για να σκοτώσεις έναν... πρέπει να του κόψεις το κεφάλι.
Αποκεφαλισμός. Τίποτα άλλο δεν πιάνει.
– Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. – Οι σφαίρες, ναι,
μα απλώς τους καθυστερούν, δεν τους σκοτώνουν.
Τέλος. Τώρα τρώμε.
– Αυτές οι ιστορίες... – Ναι;
Για τον Κόντιακ...
– Τις ξέρεις τόσο καλά. – Όλοι οι γονείς τις ξέρουν.
– Είσαι σίγουρος…; – Για τι;
Ότι δεν είσαι εσύ εκείνος;
– Γουίλα... – Μοιάζεις μ’ αυτόν.
Δυνατός. Αποφασιστικός.
– Καλός με το τσεκούρι. – Συνέχισε.
Όταν πολεμούσαμε, ήξερα πως κάπου υπήρχε ένας γίγαντας
με ένα τσεκούρι φτιαγμένο από κεραυνό, που έκοβε τους Σφαγείς σαν βούτυρο.
Ο Κόντιακ μάς δίνει ελπίδα. Αν εκείνος σώσει τον κόσμο από την καταστροφή...
ίσως κι εσύ να μπορέσεις.
Γιατί εκείνος είσαι εσύ.
Γουίλα, αυτές οι ιστορίες είναι σημαντικές.
Πρέπει να θυμόμαστε πώς άνοιξε η Ρωγμή.
Για τους Σφαγείς, και μετά για τα Υβρίδια.
Πώς δεν τα παρατήσαμε, πώς πολεμήσαμε και βρήκαμε ήρωες.
Και μια μέρα, όταν ο κόσμος ξαναγίνει...
...λαμπερός, πράσινος και ζωντανός, τότε θα επιστρέψουμε.
– Το πιστεύεις; – Ναι.
Γιατί;
Γιατί όταν σε κοιτάζω, μου το θυμίζεις.
Τι;
Την ελπίδα.
Ναι. Τώρα φάε.
Είπες ότι υπήρχαν κουνέλια εδώ. Αλήθεια;
Ναι. Εκατοντάδες.
Κάνει τόσο κρύο εδώ.
Σε κρατά ζεστό, Ότσο; Όχι, δεν έχεις γούνα.
Ξέρω πως πολεμά
αλλά όπου κι αν είναι...
...εύχομαι να είναι ζεστά.
– Δε μας βλέπουν, έτσι; – Όχι. Δεν βλέπουν όπως εμείς.
Δεν νομίζω πως έχουν μάτια. Έχουν άλλα αισθητήρια.
Κι τα Υβρίδια, και οι Σφαγείς τα χρησιμοποιούν σαν μάτια κι αυτιά.
Είναι συνδεδεμένοι, εγκέφαλο με εγκέφαλο.
Αλλά δεν ξέρουν πού είμαστε; Σ’ αυτό το νησί;
Αν ήξεραν, μικρή μου, δε θα ήμασταν εδώ τώρα.
– Και οι νάρκες; – Είναι μόνο προφύλαξη.
– Για να σταματήσουν τους Σφαγείς; – Για να σταματήσουν οποιονδήποτε.
Φάε αυτό. Χρειάζεσαι ενέργεια.
Γιατί θέλουν να μας πληγώσουν, αφού δεν τους κάναμε τίποτα;
Θυμάσαι τι έμαθες για τα έντομα; Για τα μυρμήγκια;
Προσπαθούν να σκοτώσουν τις σφήκες που μπαίνουν στη φωλιά τους;
Ίσως είναι έτσι. Για εκείνους, είμαστε σαν σφήκες που εισβάλλουν στο σπίτι τους.
Έτσι εξαλείφουν την απειλή. Εμάς.
Μα είναι και δικό μας σπίτι.
Έτσι είναι. Έτσι ακριβώς.
Γι’ αυτό πρέπει να ’σαι έτοιμη να πολεμήσεις γι’ αυτό.
Είσαι έτοιμη για μάχη, αρχάρια;
Τριάντα τρία δευτερόλεπτα.
Δεν τους ακούς; Οι Σφαγείς έρχονται.
– Τι κάνεις όταν ηχήσει το κέρας; – Τρέχω στην καλύβα.
Σαράντα οκτώ δευτερόλεπτα. Προς ποια κατεύθυνση είναι η καλύβα του βράχου;
- Βόρεια! - Πόσο μακριά;
650 μέτρα!
Πιο γρήγορα, αρχάρια. Κινήσου! Απόφυγε τους Σφαγείς!
Έρχονται υβρίδια! Θα σου πάρουν το σκύλο.
Σώσε με, Γουίλα!
59. Σε ποια κατεύθυνση είναι προς τον όρμο με τις βάρκες;
Προς ανατολή… όχι, προς νότο!
Είμαι στα χνάρια σου. Κινήσου, αρχάρια.
Έρχονται οι Σφαγείς. Γρήγορα. Είμαστε κοντά.
Ένα λεπτό και 10 δευτερόλεπτα. Πώς σκοτώνεις έναν Σφαγέα;
- Πώς σκοτώνεται ένας Σφαγέας; - Με αποκεφαλισμό.
- Και ένα υβρίδιο; - Αποκεφαλισμός.
- Δεν φτάνει. - Ο εγκέφαλος.
Πρέπει να θρυμματιστεί ο εγκέφαλος!
Ένα λεπτό και 22 δευτερόλεπτα.
Δεν είναι κακό.
Μπορείς καλύτερα. Το νιώθεις, αρχάρια;
Πόνοι του πολεμιστή.
- Και μετά; - Στη θέση σου.
Έτοιμη.
Προχώρα, αρχάρια!
Ξέρω, Ότσο. Είναι τέρας.
Η ανταμοιβή σου.
- Επειδή δεν πέθανα; - Επειδή δεν τα παράτησες.
- Δεν είναι έντομα, σωστά; - Αν ήταν, περισσότερη πρωτεΐνη.
- Τι είναι αυτά; - Φράουλες. Δοκίμασέ τις.
Φύτρωναν πάντα εδώ. Νόμιζα ότι είχαν εξαφανιστεί,
αλλά αυτό το νησί είναι ξεχωριστό.
Με κάποιο τρόπο επιβίωσαν.
- Θα της μοιραστούμε; - Όχι. Πάρτες όλες.
- Έχω ήδη φάει μερικές. - Εντάξει.
Μόνο το κόκκινο μέρος.
Έτσι.
Οι μικρές χαρές της ζωής.
- Παλιά ήταν περισσότερες. - Φράουλες;
Χαρές.
Η μητέρα σου…
Όταν παντρευτήκαμε, πριν γεννηθείς, πριν το ρήγμα,
η μόνη της επιθυμία για το γάμο ήταν μια τούρτα φράουλα.
- Τι είναι τούρτα φράουλα; - Μια τούρτα με σαντιγί.
- Και με σωρούς από αυτές. - Σωρούς;
- Της άρεσαν; - Της άρεσαν; Έφαγε όλη την τούρτα.
Δεν έμεινε ούτε ψίχουλο για τους άλλους.
Ήταν…
Ήταν το κέντρο της προσοχής στα πάρτι.
Πάντα έτσι ήταν. Και αγαπά τις φράουλες.
Φαίνεται και εσύ.
Πεθάνετε, Σφαγείς, πεθάνετε!
Πώς σκοτώνεται ένας Σφαγέας, Ότσο; Α, ναι, σωστά.
Σου είπα ότι πρέπει να κοπεί το κεφάλι. Είμαστε κοντά.
Μην παραπονιέσαι, Ότσο, για την βροχή και το κρύο.
Απίστευτο που δεν ήμουν ακόμα έτοιμη.
Δεν είσαι αρκετά δυνατή, Γουίλα. Να πολεμήσεις.
Να πολεμήσω σαν τη μητέρα.
Όχι. Αυτή πιστεύει ότι δεν θα μπορούσα να κάνω ό, τι έκανε στον άντρα της.
Αλλά μπορώ να πολεμήσω, αν χρειαστεί…
Εε!
Όχι, όχι, όχι. Σταμάτα! Σταμάτα!
Μην κουνηθείς! Στάσου! Μείνε στη θέση σου!
Στάσου! Στάσου! Στάσου!
Στάσου!
Καλά. Όλα εντάξει. Κάνε μόνο ένα βήμα…
Όλα καλά.
Μην κουνιέσαι. Κάνε ένα βήμα πίσω.
Κοίτα μόνο τα πόδια μου. Κάνε ένα βήμα.
Καλώς. Και μετά ένα ακόμη.
Έτσι. Μην κουνιέσαι.
Προχωράμε. Έτσι.
Καλά. Όλα εντάξει.
Όλα καλά.
Θέλεις να μου πεις τι συνέβη;
Είσαι μόνη;
Είναι κάποιος εκεί;
Όλοι.
- Είναι όλοι εκεί. - Όχι, όλα καλά.
Όχι, όχι. Όλα καλά. Είναι εντάξει.
Ξέρεις κάτι; Εγώ…
Σε πάω στη ζέστη. Ας ζεσταθούμε.
Έτσι. Όλα καλά.
Όλα καλά. Πιάσε με από το χέρι και μπαίνουμε.
Έτσι. Λίγο πιο μέσα.
Περίμενε εδώ.
Μόνο θα ανάψω φωτιά, ναι;
Θα σε ζεστάνω.
Ορίστε.
Πιες λίγο. Ίσως διψάς.
Αιμορραγείς.
Πιθανώς χτύπησα στο κεφάλι από τη βάρκα.
Από τη βάρκα;
Πηγαίναμε στη γιαγιά μου, πιο πάνω στην ακτή.
Έπρεπε να είναι πιο ασφαλές εκεί.
Κάτι ήρθε από κάτω.
Ανέτρεψε τη βάρκα.
Ο πατέρας μου. Ο αδερφός μου. Πέσαμε όλοι στο νερό.
Δεν ήξερα ότι μπορώ να κολυμπήσω, και ήταν μεγάλο.
Τώρα είσαι ασφαλής.
Με λένε Γουίλα.
Πώς σε λένε;
Ρόουζ.
Αλλά όλοι τη φωνάζουν Ρόζι.
Πότε έφαγες τελευταία φορά, Ρόζι;
Εντάξει.
Μου έμεινε μόνο αυτό.
- Θα σου φέρω αληθινό φαγητό. - Όχι.
Πρέπει να φας. Χρειάζεσαι πρωτεΐνες.
- Απλώς κράτα τη φωτιά αναμμένη. - Δεν ξέρω πώς.
Ξέρεις. Απλώς πρόσθεσε ξύλα για να μην σβήσει η φωτιά.
Μην φεύγεις.
Εντάξει.
Θα μείνω λίγο ακόμα.
Γουίλα!
Γουίλα! Γουίλα Γκορίλα!
Μαμά.
Ήρθες. Ήρθες.
Πρέπει να βιαστούμε. Έλα. μας περιμένουν στη βάρκα.
- Αλλά, μαμά… - Πρέπει να φύγουμε.
Δεν μπορούμε απλώς να αφήσουμε τον πατέρα μου.
- Πρέπει να τον πάρουμε. - Χρειαζόμαστε πολεμιστές.
Πολεμιστές σαν εσένα. Αυτός δεν μπορεί πια να πολεμήσει.
- Εσύ μπορείς. - Εγώ; Αλλά, μαμά…
- Τι γίνεται τώρα; Δεν είσαι έτοιμη; - Εγώ…
Δεν είσαι έτοιμη;
Συγγνώμη…
Δεν είμαστε εντελώς άτρωτοι.
Όσο έξυπνοι κι αν είμαστε.
650 μέτρα προς ανατολή.
Πατέρα!
Θεέ μου. Γουίλα.
- Είσαι καλά; - Είμαι καλά.
Έλειψες όλη μέρα. Έψαξα όλο το νησί. Κάλεσα με τη σάλπιγγα.
Κοιμήθηκα στους θάμνους των πεύκων κουράστηκα από την εξάσκηση. Συγγνώμη.
Κάθισε. Θα σου φτιάξω κάτι να φας.
Σίγουρα έχεις καταλάβει ότι η επιβίωση εδώ δεν είναι εύκολη.
Οι κονσέρβες τελείωσαν. Ο κήπος είναι άδειος.
Τρώμε τα τελευταία ψίχουλα, Γουίλα.
Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Πρέπει να είμαστε έξυπνοι.
Το όπλο εκείνο. Ήταν του τύπου, σωστά;
Άφησα τα πάντα πίσω όταν ήρθα εδώ.
Εκείνη τη νύχτα δεν υπήρχαν εναλλακτικές.
- Η μαμά είχε. - Τι;
Είχε επιλογές. Αλλά διάλεξε να μας αφήσει.
Η μαμά έπρεπε να μας αφήσει
για να σώσει τον κόσμο, και εγώ έσωσα εσένα.
- Είστε όλοι κακοί; - Τι;
Οι άντρες. Είστε όλοι…
… κακοί επειδή μολύνεστε, αλλά εμείς όχι;
Όχι, Γουίλα.
Όχι, φυσικά και όχι.
Δεν είναι όλοι οι άντρες κακοί.
Και τα κορίτσια μπορούν να μολυνθούν. Απλώς η πιθανότητα είναι μικρότερη.
- Έχεις σκοτώσει Σφαγείς; - Ναι. Σου είπα.
Αν και όταν χρειαστεί, και εσύ θα το κάνεις.
- Υβρίδια; - Ναι.
Δεν είναι τόσο απλό. Κάποτε ήταν σαν κι εμάς.
Θα μπορούσες να σκοτώσεις έναν άνθρωπο;
Αν σε απειλούσε με οποιονδήποτε τρόπο εσένα ή τη μαμά σου;
Ναι.
Καλώς.
Φάε λίγη σούπα.
650 μέτρα κατευθείαν νότια.
Κάπως έτσι. Φάε αργά. Δεν έχω πολλά. Απόλαυσέ το.
- Μένεις εδώ; - Όχι. Εγώ…
Έρχομαι εδώ για να ξεφύγω. Είναι ένα είδος λαγούμι για κορίτσια.
Είσαι μόνη όπως εγώ;
Ναι.
Πού μένεις πραγματικά;
- Θέλεις να δεις κάτι; - Ναι.
Έτσι ήταν ο κόσμος πριν ανοίξει το ρήγμα.
- Όλοι φαίνονταν τόσο ευτυχισμένοι. - Αλήθεια.
- Ο μπαμπάς λέει ότι αυτά είναι ψάρια. - Ψάρια;
- Τι είναι αυτά; - Δεν ξέρω.
Μοιάζουν με Σφαγείς.
Η μαμά μου έλεγε ότι τότε ήταν λουλούδια.
Χιλιάδες. Χρώματα που ποτέ δεν είχες δει.
Όλα ζωντανά.
Ο κόσμος ήταν φωτεινός και όμορφος.
Μου λείπουν ο πατέρας και ο αδερφός μου.
Μην ανησυχείς. Σίγουρα είναι καλά.
Πιθανώς σε ψάχνουν.
- Πώς τον λένε; - Ότσο.
Ότσο; Δεν είναι σκύλος;
Ναι, αλλά τον φωνάζω Ότσο, γιατί πολεμάει μαζί με τον Κόντιακ.
Ο Κόντιακ πέθανε.
Τι;
Αν ήταν ζωντανός, κι αυτός μπορούσε να κάνει ό, τι λένε,
θα είχαμε ήδη κερδίσει.
Δεν μπορεί μόνος του.
Χρειάζεται τη βοήθειά μας.
Σου αρέσουν οι ιστορίες;
Αυτή η ιστορία είναι για την πρώτη μάχη του Κόντιακ με τους Σφαγείς.
Συνέβη μετά το πρώτο ρήγμα,
ο Κόντιακ ήταν ήδη ένας μεγάλος ηγέτης.
Ο Κόντιακ και οι άνθρωποί του σκότωσαν κάθε Σφαγέα που είδαν.
Νόμιζα ότι είχαμε κερδίσει τη μάχη.
Τότε κατάλαβαν ότι οι Σφαγείς δεν ήταν οι μόνοι εχθροί.
Μάθαμε να πολεμάμε και τον εαυτό μας.
- Οπότε ο Κόντιακ σκότωσε το πρώτο υβρίδιο; - Και μας έδειξε πώς γίνεται.
- Πρέπει να τους θρυμματίσεις τον εγκέφαλο. - Τίποτα άλλο δεν τους σταματά.
Ο Κόντιακ δεν είναι νεκρός.
Παλεύει για μας και μαζί μας.
Μαζί θα κλείσουμε το ρήγμα, και ο κόσμος δεν θα είναι πια σπασμένος.
Θα δεις. Εντάξει. Πρέπει να φύγω τώρα.
Θα φέρω περισσότερη τροφή. Τα καταφέρνεις;
Αυτό είναι για σένα, για να κρατηθείς ζεστή.
Πότε μπορώ να φύγω;
Σύντομα.
Γρήγορα! 33 δευτερόλεπτα!
Πιο γρήγορα! Ο καλύτερος χρόνος σου μέχρι τώρα!
Κουνήσου, αρχάρια!
Μείνε πάνω στο κορμό. Σκέψου. Συνέχισε.
Άφησέ το! Έτσι!
Μπορείς. Άφησέ το, Γουίλα.
Κάτω από ένα λεπτό. Ο καλύτερος χρόνος σου, Γουίλα! Συνέχισε!
Ο καλύτερος σου χρόνος μέχρι τώρα.
Τι σκέφτεσαι; Τους Σφαγείς ή τα Υβρίδια;
Απλά σκότωσέ τους!
Εντάξει.
Μόλις αποκεφάλισες τέσσερις Σφαγείς.
Αλλά τώρα… τώρα…
Έρχεται ένα Υβρίδιο.
Σε σημαδεύω. Θα σε σημαδέψουν. Και δεν υπάρχει λάσπη.
Έλα, μπαμπά. Άφησέ το. Άφησέ το.
Είσαι καλά, μπαμπά; Δεν είμαι ο μπαμπάς σου!
Παραδίνεσαι, Υβρίδιο; Τα Υβρίδια δεν παραδίδονται ποτέ.
Το να κρύβεσαι δεν βοηθάει, γουρουνάκι.
Έλα στο φως…
Μπαμπά;
Μπαμπά; Μπαμπά;
Εντάξει. Εντάξει.
Είσαι καλά;
Έλα. Έλα. Προσπάθησε να σηκωθείς.
Είμαι καλά.
Δώσε μου το ραβδί. Εντάξει.
Θα βάλω ξύλα στη φωτιά.
Ζεσταίνω τη σούπα σου. * Όχι.
Μπαμπά… Είμαι καλά.
Δεν τρως τίποτα. Τρώω.
Δεν έφαγες για να μείνει για μένα.
Γουίλα, πρέπει να εξοικονομήσουμε τρόφιμα μέχρι να έρθει εκείνη.
Αλλά αν δεν έρθει;
Μην το λες αυτό. Αν χάσουμε τον πόλεμο;
Θα με είχες προστατέψει μάταια. Όχι μάταια.
Να μείνω εδώ να κουβαλάω πέτρες; Να κυματίζω ένα ξύλινο σπαθί;
Να προπονούμαι για έναν πόλεμο που δεν με αφήνεις να πολεμήσω;
Δεν σε προπονώ μόνο για να πολεμήσεις. Σε προπονώ για να ζήσεις.
Πώς είναι αυτή ζωή; Είναι σαν φυλακή.
Δεν κάνουμε τίποτα, ενώ η μαμά κάνει τα πάντα εκεί…
Πέντε χρόνια.
Έχω πολεμήσει πέντε χρόνια. Και η μαμά σου συνεχίζει να πολεμά!
Έχασα τα πάντα, Γουίλα.
Τα πάντα!
Μην πεις ποτέ ότι δεν κάναμε τίποτα.
Λυπάμαι.
Σ’ αγαπάει τόσο πολύ.
Γιατί δεν είναι εδώ;
Υποσχέθηκα στη μαμά σου ότι θα σου το δώσω μόνο όταν είσαι έτοιμη.
Σήμερα το απέδειξες.
Αυτό ήταν το σπαθί μου,
και τώρα είναι δικό σου.
Αύριο θα σε μάθω να πολεμάς όπως εκείνη.
Πάω να ελέγξω τις παγίδες λαγού. Εντάξει, λαγό σούπα για μεσημέρι.
Γύρισα.
Ελπίζω να σου αρέσουν οι σαρδέλες.
Γιατί αυτή…;
Όχι.
Ότσο.
Ρόζι;
Ρόζι, γιατί το έκανες στον Ότσο;
Ρόζι;
Είσαι καλά;
Έλα.
Έλα. Έλα. Έλα.
Μένουμε εδώ για τη νύχτα. Άσε με να το κοιτάξω.
Είσαι τραυματισμένη; Έχεις μια γρατζουνιά ή πληγή;
Τι κάναμε;
Γουίλα. Ήταν ένα κορίτσι. Δεν πίστευα…
Άκου. Άκου με! Δεν έχει σημασία πια.
Τα κάλεσε. Έστειλε σήμα.
Οι Σφαγείς και τα Υβρίδια είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους.
Ξέρουν ότι είμαστε εδώ, οπότε φεύγουμε.
Πού θα πάμε; Στον κόλπο με τις βάρκες.
Γι’ αυτό προπονείσαι, Γουίλα.
Οι Σφαγείς έρχονται και θέλουν να καταστρέψουν τα πάντα, όπως εκεί.
Γυρίζουμε πίσω; Πάμε… σπίτι;
Όχι. Πάμε κάπου αλλού.
Μπαμπά, φοβάμαι.
Άφησε τον φόβο να σε ωθήσει μπροστά. Θυμάσαι;
Έλα. Είμαστε στην λάθος πλευρά του νησιού. Έχουμε μεγάλη απόσταση να διανύσουμε.
Δεν μου είπες ότι μπορώ να κολυμπήσω. Υπάρχουν θηρευτές.
Τίποτα δεν σταματά το κυνήγι.
Τους είναι πιο εύκολο να βγουν στη στεριά. Οι νάρκες τους επιβραδύνουν.
Έτσι φτάνουμε στον κόλπο.
Αν δεν είμαστε εκεί όταν εκραγούν οι νάρκες, σπεύδουμε.
Το πολύ 10-15 λεπτά.
Πού πάμε μετά; Νότια.
Κρατάμε την ήπειρο αριστερά και συνεχίζουμε. Στο, Νότο είναι η καλύτερη ευκαιρία μας.
Εντάξει.
Τα πόδια μου. Ας ξεκουραστούμε λίγο εδώ.
Όλα καλά. Μετά το δάσος είμαστε πέντε λεπτά από τον κόλπο.
Πού είναι το σκουφάκι σου;
Το έδωσα σε εκείνη.
Προσπάθησα μόνο να την βοηθήσω.
Είναι όλη δική μου η ευθύνη.
Όχι. Αυτός ο κόσμος, και όλα όσα συνέβησαν. Δεν φταις εσύ.
Κι ό, τι συνέβη σε εκείνο το κορίτσι δεν φταίει εκείνο.
Απλά συνέβη.
Ορίστε. Φάε αυτό, για να κρατηθείς ζεστή.
Πέντε λεπτά, μετά συνεχίζουμε.
Θέλεις να ακούσεις μια ιστορία; Όχι.
Όχι; Ποια είσαι εσύ; Τι έκανες στην κόρη μου;
Όχι τις συνηθισμένες. Όχι η ιστορία του Κόντιακ.
Θέλω να ακούσω για τα παλιά χρόνια.
Τα παλιά χρόνια;
Μια ιστορία για εκείνη.
Πονάει. Γι’ αυτό πρέπει να την πεις.
Οι φήμες ήδη κυκλοφορούσαν για τις φρικαλεότητες
που γίνονταν στον βορρά.
Ολόκληρες πόλεις καταστράφηκαν.
Οι άνθρωποι σφαγιάζονταν από έναν εχθρό που ακόμα δεν καταλαβαίναμε.
Αλλά δεν μας ενδιέφερε.
Ήμασταν χαρούμενοι.
Δεν είχα ξανασυναντήσει μία τόσο φωτεινή ύπαρξη.
Που είχε τόσο αγάπη.
Ξέραμε ότι, ό, τι κι αν ερχόταν,
είχαμε ο ένας τον άλλον.
Και ανυπομονούσαμε να σε φέρουμε σε αυτόν τον κόσμο.
Και όταν ήρθες τελικά,
εσύ, μικρό αρνάκι γεμάτο εμπιστοσύνη και θαυμασμό,
...δεν έκλαψες. Δεν φώναξες.
Δεν φοβήθηκες καθόλου.
Κι εκείνη τη σύντομη στιγμή, ο κόσμος ήταν...
Ανίκητος.
Είπες ότι θα είναι δύσκολο.
Ήθελα να μου πεις πόσο δύσκολο.
Ξέρω ότι είσαι κάπου εκεί κι ξέρω ότι θα επιστρέψεις.
Θα έρθεις σύντομα;
Όχι για μένα. Για εκείνη.
Βοήθησέ με να τη σώσω.
Είναι εδώ. Πρέπει να φύγουμε.
Γρηγορότερα. Πόσο μακριά είναι;
Όχι μακριά. Πήγαινε προς τα εκεί. Είμαστε κοντά.
Έλα. Από εκεί.
Το έκανες αυτό;
Ο Κόντιακ δεν είναι ο μόνος που μπορεί να ρίξει ένα δέντρο με μία κίνηση.
Οι Σφαγείς δεν μπορούν να περάσουν, οπότε πρέπει να το παρακάμψουν.
Άρα, αν δεν μπορούμε να περάσουμε εμείς, Προχώρα, αρχάρια.
Εσύ πρώτη. Στον κορμό.
Το έχεις κάνει ένα εκατομμύριο φορές. Έλα. Κοίτα το δέντρο.
Σιωπηλά. Κοίτα μπροστά.
Συγκεντρώσου. Καλά.
Εντάξει. Είναι εύκολο.
Όχι, μπαμπά!
Όχι! Μείνε εκεί!
Πρέπει να τους θρυμματίσεις τον εγκέφαλο!
Ήταν ο αδερφός της.
Δαγκώματα; Τραύματα; Αίμα;
Εντάξει. Πήγαινε.
Μπορείς; Μπορείς να περάσεις;
Ε, ποιος εκπαίδευσε ποιον;
Συνέχισε. Λίγο ακόμα. Μέσα στο δάσος.
Είσαι καλά; Έλα. Σήκω. Δεν μπορώ.
Προσπάθησε. Μόνο για ένα δευτερόλεπτο.
Ο πατέρας τους. Πρέπει να σηκωθείς.
Γουίλα. Δεν μπορώ.
Δεν μπορώ. Εσύ μπορείς.
Εσύ μπορείς. Γι’ αυτό προπονείσαι.
Μπορείς!
Έτσι.
Μπορώ να σε βοηθήσω.
Έλα.
Τα καταφέραμε.
Η βάρκα είναι ακόμα εκεί.
Εντάξει. Θα σε βοηθήσω να κατέβεις.
Θυμάσαι πώς ξεκινάει η μηχανή;
Νομίζω ναι. Θυμάσαι ή όχι;
Θυμάμαι.
Κόψε το σκοινί της άγκυρας, και η βάρκα θα μπει μόνη της στο νερό.
Αλλά, μπαμπά, εσύ...
Όχι. Όχι.
Άκου. Όχι.
Σου δίνω αρκετό χρόνο για να φύγεις. Θα τους καθυστερήσω.
Όχι, θα πολεμήσω μαζί σου. Ξέρω ότι μπορείς να πολεμήσεις.
Το απέδειξες. Όχι σήμερα. Όχι τώρα.
Άσε με να μείνω.
Άσε με να το κάνω αυτό για σένα.
Είσαι πολεμίστρια, Γουίλα.
Πάλεψε, αλλά θυμήσου να αγαπάς.
Αγάπα τα πάντα, ακόμα και το σκοτάδι.
Ο κόσμος είναι τόσο σπασμένος, μπαμπά. Δεν μπορώ.
Ο κόσμος δεν είναι σπασμένος, Γουίλα.
Γιατί εσύ είσαι εδώ.
Έτσι.
Φύγε. Σε παρακαλώ, Βίλα.
Γουίλα, φύγε! Εντάξει.
Μία μόνο κίνηση με το σπαθί!
Εντάξει.
Έλα, Ότσο. Εμείς αναλαμβάνουμε αυτό.
Όχι.
Όχι. Όχι!
Όχι! Όχι!
Όχι!
Λυπάμαι, Ότσο. Προσπάθησα.
Κάποια μέρα θα σε ρωτήσουν να τους πεις πώς σώθηκε ο κόσμος.
Κι εσύ θα πεις ότι ήταν ένα κορίτσι ονομαζόμενο Γουίλα,
που ήταν δυνατή, γεμάτη ελπίδα και φόβο.
Η Γουίλα φοβόταν ό, τι θα ερχόταν, αλλά ήταν έτοιμη.
Γιατί, όπως σε όλες τις καλές ιστορίες...
... η Γουίλα είχε έναν ήρωα.
Κι όταν θελήσουν να μάθουν αν ο Κόντιακ είναι απλά μια όμορφη ιστορία,
θα τους πεις ότι
ο Κόντιακ είναι αληθινός.
Ο ήρωας που έδωσε ελπίδα στη Γουίλα.
Ο ήρωας που μας εμπνέει όλους εμάς.
Πάμε!
Ελάτε!
Ελάτε.
Αυτή θα είναι η ιστορία για το πώς ο κόσμος δεν έσπασε.
Απόδοση διαλόγων:Sparta