Dobra. Bosko. Spójrzcie na mnie. A teraz dajcie mi jakieś ciekawe pozy.
Nie! Nie tę.
Nie tę. Przepraszam.
A teraz wyglądajcie na hojne.
Hojne. Hojne.
Oddajecie wszystkie swoje pieniądze.
Więcej hojności. Bosko.
Idealnie. Tak!
Zbyt hojnie! Grace, zmień minę.
Tak będzie w porządku?
Zmienimy teraz oświetlenie.
Zrobicie sobie pięć minut przerwy?
Świetna robota. Dziękuję.
Czułam się seksownie.
- Cudowne uczucie. - Tak.
O Boże. Cudownie wyglądacie.
Kto chce policzek, żeby podbić rumieńce?
Nicholas, jesteś kochany,
ale wciąż nie czuję twarzy po poprzednim.
Molly, skończ opowiadać.
- Dobrze. - Byliście u Arthura...
Tak. I zrobiło się bardzo intensywnie.
Zaczął dotykać mnie swoimi dłońmi.
Cycki, tyłek czy przód?
- Biodro. - Och, dotyk biodra.
Najlepiej.
Śniło mi się, że Steve Harvey chwycił mnie za biodra.
- Lubię wąsy. - Mów dalej.
Wtedy zawibrował mi telefon i nastrój padł.
Nadal nie wiem, co się dzieje.
On jest w tobie zakochany.
Właśnie.
Będzie w tobie w ciągu, góra, 24 godzin. Zaufaj mi.
Jesteś taki troskliwy.
Podoba mi się, jak zadziornie rozmawia z tobą Nicholas.
Poproszę Louise, żeby tak robiła.
Louise, rzuć mi jakiś niegrzeczny komplement.
Twoje cycki bosko wyglądają.
- Tak, Louise! - To było niesamowite.
KASA
BRAK ŚRODKÓW
AMERYKAŃSKA GIEŁDA
PO TERMINIE OSTATNIE UPOMNIENIE
Już są.
Jakie to ekscytujące.
Jeszcze ciepłe.
O rany.
Molly, wyglądasz jak supermodelka.
Natychmiast rzuć pracę.
Dziękuję, Arthurze.
To głównie zasługa makijażu i moich oszałamiających oczu.
„Wells i Fences nie tylko oddają swoje pieniądze.
Próbują też rozmontować od środka system klasowy”.
Sofio, ukazał się artykuł w Vanity Fair.
Mówimy o tym, jak dobrze wyszłam.
Okładka wygląda świetnie, ale jest coś większego.
Wracacie do siebie z Isaakiem?
Nie, ale dzięki, że wspominasz o moim trudnym rozstaniu.
Możesz na mnie liczyć.
Skontaktował się z nami Norman Lofton.
Chce obejrzeć jeden z oddziałów Przestrzeni dla Wszystkich.
O cholera. Norman Lofton?
Nigdy go nie poznałam. Jest z dziesięć razy bogatszy ode mnie.
Nazywają go Czarodziejem z Wyoming.
To geniusz finansowy.
Może udzieli mi paru rad.
Przypomnienie: zapytać Normana, jak płacić podatki.
Nigdy nie opuszcza Wyoming. To może być wielka sprawa.
Jeśli postanowi nas finansować, nie potrzebowalibyśmy innych darczyńców.
O rany. Facet twardo stąpa po ziemi.
Jeździ dwudziestoletnią toyotą camry i codziennie je tego samego hamburgera.
Czemu cenimy twarde stąpanie po ziemi?
Jestem teraz na Ziemi i wszyscy w koło są beznadziejni.
Chcę unieść się ku niebu!
Słuchajcie, to jest to.
Norman to nasz wieloryb.
To nasza wielka szansa.
Musimy urządzić widowisko i go powalić.
Kurwa, wszyscy mają zachować zimną krew.
„Druga młodość Jude'a Lawa”. Ten artykuł koniecznie muszę przeczytać.
Prawie rzucił aktorstwo?
Kiedyś masturbowałem się przy Holiday tyle razy,
że odwieźli mnie na pogotowie.
Co dziś na lunch?
Norman zaraz wyląduje.
Zwykle jeździ autokarem, ale namówiłam go, na jeden z moich odrzutowców.
Zaoszczędzi tak 17 godzin.
Właśnie byłam na depilacji, więc mogę pomóc z Normanem.
Dobra, mamy niewielki problem.
Obecnie w Los Angeles szaleją trzy koszmarne pożary,
które wywołują coś, co nazywają „cyklonem z piekła rodem”.
Mogą wystąpić drobne turbulencje.
Drobne turbulencje to chyba nic strasznego, prawda?
- Nie. - To on?
Jaki ładny odrzutowiec.
Nadlatują.
- Ja pierdolę! - On zginie.
- Nie zapomnimy tej chwili! - Boże.
Nie, nie.
Dobra. Jest cały. Nic mu nie jest.
Ma przejebane. Będą go identyfikować po zębach.
Okej.
Okej. Nic mu nie jest. Przeżył.
Dzięki Bogu.
Wszystko okej. Dobra, jest cały.
Oto i on.
- Witaj, Norman. - Cześć.
To będzie wspaniały weekend.
- O Boże. - Och.
PRZESTRZEŃ DLA WSZYSTKICH
Norman odpoczywa w hotelu.
Na szczęście nie ma wstrząsu mózgu.
Jest tylko trochę poobijany.
Znamy to. No nie, dziewczyny?
Rhondo, proszę cię. Przestań. Dobrze?
Jesteśmy teraz w dupie.
Nie rób tego.
Musimy się naprawdę postarać. To już nie jest zwykła wycieczka.
Nie. To „Normanowy Zawrót Głowy”. Okej?
David Chang przygotuje jego ulubionego hamburgera.
Podpłaciłam chór dziecięcy, żeby olali urodziny Kamali.
Przyjadą tu i zaśpiewają ulubione piosenki Normana.
Nicholas, Howard, wyposażcie każdy pokój w budynku w kolkę.
Uwielbia ją.
Zajmę się tym. Napiszę do swojej dilerki, zajmie się nami.
Nie ma sprawy.
Och, chodziło ci o coca-colę?
- Tak. - Jasne.
Tak czy inaczej trochę dla siebie załatwię.
Nie. To drobna przeszkoda, nie dajmy się w to wciągnąć.
- Sam bym coś wciągnął. - Nie!
Ogarniemy to. Chodźcie tu, dobrze?
Damy radę.
- Razem. - Razem!
Świetnie. Bardzo dziękuję.
- Zmieniasz wystrój? - To kwiat stanu Wyoming.
Myślisz, że wynagrodzi mu wymioty?
Może i warto spróbować.
Właściwie to cię szukałem.
- Naprawdę? - Tak.
Chciałem pogadać o tym, co wydarzyło się tamtego dnia,
kiedy prawie mieliśmy... Wiesz, „szczególną chwilę”.
I kiedy „prawie” się pocałowaliśmy.
Nie wiem, czemu wziąłem „prawie” w cudzysłów.
„Wybacz”.
W porządku.
Szczerze mówiąc, sama sporo o tym myślałam.
To dobrze.
Tak.
Ja...
Chcę tylko przeprosić, to była pomyłka.
Och, „pomyłka?”. To znaczy...
W tradycyjnym sensie tego słowa?
Czyli to było... coś negatywnego?
Cóż, tak. Po prostu... Szczerze mówiąc...
Nie wiem, co sobie myślałem.
Mam dziewczynę, ty jesteś moją szefową, no i się przyjaźnimy.
- Dałem się porwać chwili. - No tak.
To było niestosowne i przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Wiesz, co jest zabawne?
To byłoby piękne miejsce na pocałunek.
Ale nie zrobimy tego ze względu na wszystkie te powody.
Dziękuję.
Wiedziałem, że świetnie do tego podejdziesz.
Chyba za bardzo się stresowałem.
- Czyli wszystko spoko? - O Boże.
Absolutnie spoko.
Stary, jestem Mr. Freeze.
Luz.
- Nie widziałam tego. - Ja oglądałem go raz.
- Pójdę już. - Okej.
O rany, Sofio.
Zobacz, co w tym roku osiągnęliśmy.
Pomogliśmy tylu ludziom.
Owszem.
Dziękuję, Ainsley.
Słuchaj, wiem, że za rzadko ci to mówię,
ale naprawdę doceniam pracę, którą wykonujesz...
Okej, już płaczesz.
Wybacz. Twoje słowa tyle dla mnie znaczą, bo...
Jesteś taka inspirująca, Sofio.
Och, dziękuję.
To niesamowite. Zawsze przedkładasz innych ponad siebie,
swoje dobro, swoje życie osobiste, swoje szczęście.
Całymi dniami pomagasz tym, którzy mieli mniej szczęścia,
a potem wracasz do zimnego, pustego mieszkania,
ogrzewanego tylko świadomością,
że starałaś się ulepszyć świat.
Świat, który pisane jest ci przemierzać w heroicznej samotności.
Chryste.
Tak. Jesteś taka jak on.
I tak jak jego, nikt cię nigdy w pełni nie pozna.
Dobra, rozumiem. Nie musisz nic dodawać.
Dobrze.
Rhonda weszła wcześniej do szafy z dwoma robotnikami.
Przyniosę im ciasteczka.
Dawaj, Howard.
Dawaj.
Dzięki Bogu.
Hej, stary. Dostałem dziwną wiadomość.
Jakaś starsza pani mówi do mnie po koreańsku.
- Możesz mi to przetłumaczyć? - Chętnie.
Proszę, zadzwoń, to bardzo ważne.
- Od jakiegoś czasu cię poszukuję. - Co to, do cholery, znaczy?
Nicholas, poszukuje cię starsza Koreanka.
To może być twoja biologiczna mama.
Kto inny mógłby to być?
Co zamierzasz z tym zrobić?
Nic.
Nie przejmuj się tym. Skończ budować swoją piramidę.
Jest skończona.
Pan Lofton. Dzień dobry. Cieszymy się, że pan nas odwiedził.
Mówcie mi Norm.
Ależ tu pięknie.
Chyba nie przygotowaliście tego dla mnie?
Oczywiście, że przygotowaliśmy. To dla nas zaszczyt.
A David Chang zrobił twoje ulubione hamburgery.
Dziękuję, ale mój żołądek jeszcze nie doszedł do siebie po locie.
Chryste. Masz fatalne wyczucie czasu.
Zabieraj stąd to gówno.
Co mam z nimi zrobić? Długo nad nimi pracowałem.
Zabieraj je Chuj Wie Gdzie. Wypad. Ruchy, pajacu.
Norm, chciałabym ci przedstawić naszą dyrektorkę wykonawczą, Sofię Salinas.
Jest sercem tego miejsca.
Miło cię poznać.
Pewnie jesteś bardzo dumna. Ile osób tu mieszka?
Przepraszam, wrócę z odpowiedzią nieco później.
Nie ma sprawy.
Ile trwa przystosowanie takiego budynku?
Nie jestem pewna.
Zajęło nam to jakieś osiem miesięcy, ale dałoby się zrobić to w cztery.
- Rany. - Mogę na chwilę przeprosić?
Jasne.
Pokażecie Normowi nasze modele?
Pójdę zamienić parę słów z Sofią.
Sami wiecie, jakie są kobiety.
Sofia.
Nie trać czasu. Wracaj tam.
Ten facet jest wart z bilion dolarów.
Martwię się o ciebie. To były proste pytania.
Wiem, ale nie mogę przestać myśleć o Isaaku. Kurwa! Jebane emocje.
Sofio, przestań czuć emocje.
Już dobrze. Wszystko okej.
Po prostu... nie rozumiem.
Tak świetnie wam się układało.
Co się wydarzyło?
Była masa powodów, dla których nie mogło się udać.
Jest marzycielem. Ja pragmatyczką. Jest weganinem. Ja nie jestem irytująca.
Lista jest długa.
Po prostu jesteśmy kompletnie różni.
- Dobrze postąpiłam. - Okej.
Kochasz go?
Tak.
Chyba go kocham.
W takim razie nic innego się nie liczy.
Zawsze będzie milion powodów, dla których coś mogłoby się nie udać.
Ale jeśli kogoś kochasz, musisz podjąć ryzyko.
Dziękuję, że tu za mną przyszłaś.
O mój Boże. Zainicjowałaś uścisk.
Zapiszę to w dzienniku.
Idź tam. Już.
Autostradą do Strefy Normana
Wjedź prosto do Strefy Loftona
Molly, muszę przyznać, że jestem zachwycony.
Lekcje obywatelskie, szkolenia zawodowe. Naprawdę pomagasz ludziom stanąć na nogi.
Imponujące.
To mój zespół wykonał całą pracę. Wszystko im zawdzięczam.
A tak między nami... Złożyłaś wiele poważnych obietnic.
Naprawdę zamierzasz je wszystkie zrealizować?
Naprawdę chcę przejść do czynów.
Okej.
Każdą poważną decyzję muszę przemyśleć, ale zrobiłaś dziś na mnie wrażenie.
Na pewno się odezwę.
Dziękuję, Norm.
Słuchajcie, chyba nam się udało.
Chyba w to wejdzie.
Jestem z nas taka dumna!
- Autostradą do Strefy Normana - No to upijmy się na oczach tych dzieci!
Wjedź prosto do strefy Loftona
Teraz mi wychodzi.
Oto i on.
Wowie Howie.
Nikt nigdy nie wypowiedział mojego imienia podczas obrotu.
Wspaniały początek rozmowy.
Pamiętasz tamtą wiadomość, którą dostałem?
Czy pamiętam? O niczym innym nie myślę.
Powiedz mi, jeśli uważasz, że to głupie. Co gdybym po prostu oddzwonił?
Wiesz, tak dla jaj?
Wcale nie uważam, że to głupie. To cudowne.
Wiedziałem, że zrozumiesz.
Zresztą w czym problem? Po prostu oddzwaniam.
- Tak wręcz wypada. - No właśnie.
Więc wypijmy jeszcze trochę i po prostu do niej oddzwonimy.
Czemu nie? W Korei jest dopiero pierwsza w nocy. Na pewno nie śpi.
Zdecydowanie.
Dobra, zróbmy to.
Boże, co mam powiedzieć?
Po prostu daj wyraz emocjom.
Jasne, tak. Poczta głosowa.
Dobry wieczór. To ja, Nicholas.
Jestem Amerykaninem, ale seksownym i dorosłym.
Co tam, mami?
Jak leci na Półwyspie?
Nie wyszło trochę zbyt bezpośrednio?
Może nie mów jak Mario.
Dorastałem na farmie,
wielu ludzi myśli, że to nudne, ale było w porządku.
Miałem jednego gejowskiego mentora.
Miał na imię Tommy,
i był kogucikiem.
Przepraszam, że się rozklejam,
ale Kształt wody jest taki zły.
Jak to możliwe, że wygrał Oscara?
W tej samej kategorii były Tamte dni, tamte noce!
Ted Masters, Luis Delgado,
Aaron Chang, Ted Masters Junior, Ted Masters III i...
Tak, to już chyba wszyscy faceci, z którymi sypiałem.
Dziękuję. Pa pa.
Dałeś czadu.
- Następny szot? - Jasne.
Przykro mi, drogie panie. Wiem, że wolicie Acqua Panna.
Panno Molly, to przed chwilą przyszło.
MOLLY, CZY MOŻEMY DZIŚ JESZCZE RAZ POROZMAWIAĆ?
PRZED DOMEM CZEKA SAMOCHÓD.
Nie.
Nie. Zostaw mnie, potworze z Kształtu wody!
Czuję się strasznie.
Śniło mi się to,
czy serio nagraliśmy 50 wiadomości jakiejś kobiecie w Korei?
Na pewno to zrobiliśmy.
I na pewno opowiedziałem jej o nocy w Berlinie, chyba wysłałem zdjęcia.
Nikt nie powinien ich oglądać. Mogą cię za to aresztować.
Boże. Właśnie dzwoni.
Wyłącz telefon i wyrzuć go do śmieci.
- Halo? - Czy to Nicholas?
Tak.
Doszło chyba do nieporozumienia.
Nazywam się Jung Hee. Jestem kierowniczką castingu z Seulu.
Próbuję się z panem skontaktować w sprawie pewnej roli.
Kręcimy nowy serial.
Jak Squid Game, ale dużo bardziej brutalny i erotyczny.
Mamy dużą rolę zatytułowaną „przystojny amerykański dupek”.
Byłby pan zainteresowany?
Musiałby pan przenieść się do Korei na pół roku.
O rany.
Ja...
Muszę to przemyśleć.
Prześlemy panu wszystkie informacje.
Dziękuję.
Dobry wieczór. Przyjechałam do Norma. Molly.
Ładne czarne rękawiczki ze skóry.
Są teraz bardzo modne.
O rety. To dopiero niespodzianka.
Norm tu mieszka?
Nie pasują mi do niego gigantyczne żyrandole.
To gargulce?
Dość przerażające.
A może lekko seksowne? Sama nie wiem.
Za dużo mówię, kiedy się stresuję.
Też tak robisz?
W ogóle się nie odzywasz.
Mam tam wejść?
Tak. Dobrze.
Co do cholery?
Wejdź. Stań przed nami.
O Boże.
Twoja działalność nam zagraża. Musisz ją natychmiast przerwać.
Co?
Okaż posłuszeństwo,
albo poniesiesz bolesne konsekwencje.
Dokąd ona poszła?
Co tu się odpierdala?
Co wy wyprawiacie?
Norm, czy to ty?
Wiem, że to ty. Rozpoznaję twój głos.
Po prostu zdejmij maskę.
Naprawdę nie mogłaś trochę dłużej pograć zgodnie z zasadami?
Włożyliśmy w to wiele wysiłku.
O czym ty mówisz? Co to jest?
Skończ ze swoimi bzdurami.
„Nie powinniśmy istnieć”?
Czyś ty kompletnie oszalała?
Mówiłam poważnie.
Mam zdecydowanie za dużo pieniędzy.
Wszyscy w tym pomieszczeniu mają więcej pieniędzy od ciebie.
Kompletnie się nie zgadzamy.
Świat działa w określony sposób i bardzo nam to odpowiada.
Nie warto burzyć naturalnego porządku rzeczy.
Nie, nie zgadzam się.
Daj spokój. Wrzuć na luz.
Załatwimy ci kaptur i maskę, i możesz być tego częścią.
Mamy własną wyspę na Hawajach.
Nikt o niej nie wie.
Jest tam zjeżdżalnia, która prowadzi wprost do oceanu.
To takie orzeźwiające.
Nie chcę należeć do waszej durnej grupy.
Świat się zmienia.
Ludziom otwierają się oczy.
Zresztą co wy tu w ogóle odstawiacie?
To żałosne. Ten facet nosi crocsy.
Mam ostrogi piętowe.
Musieliśmy zaaranżować to na szybko.
Wiesz co?
Założymy z Grace własną grupę
i znajdziemy ludzi,
którym zależy na ludzkości.
Z czego się śmiejesz?
Grace?
Hej, Mols.
Ładna sukienka.
Co ty tu robisz?
To źle wygląda,
ale wczoraj w nocy wyjaśnili mi parę rzeczy i...
To po prostu ma sens.
Są superpotężni.
Dadzą mi stację telewizyjną i drużynę piłkarską.
Ci faceci byli tacy słodcy.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Molly, mówiłaś, żebym znalazła własną ścieżkę.
Z tymi ludźmi po mojej stronie
już nigdy nie będę się czuła mała i słaba.
Grace, byłyśmy przyjaciółkami.
Wiele razem przeszłyśmy.
Mówiłaś mi o swoim jelicie drażliwym.
Nie mam IBS tylko o IBM. Jestem właścicielką IBM.
Możemy wyjść stąd w tej chwili
i dalej rozwijać nasz plan.
Jebać tych białych dziadersów. Nie powstrzymają nas.
Przykro mi, Molly.
Ja po prostu...
kocham pieniądze.
Przepraszam.
Nie uwierzycie, kto do nas jedzie.
Ellen DeGeneres. Ekstra.
Jeśli przyszłaś na koncert, musisz wejść do środka.
Wiesz co? Mogę pooglądać go stąd.
To zagrożenie pożarowe.
Proszę wejść na salę.
Dobrze. Przepraszam.
Przepraszam.
Przepraszam...
Przepraszam. Dziękuję.
- Przepraszam. - Hej.
Sofio, co tu robisz?
Nie musimy robić tego teraz.
- Grajcie dalej. - Nie, myślę, że powinniście pogadać.
Ta gołąbeczka trochę go załamała.
Co za niespodzianka.
Przepraszam, trochę się spóźniłam.
Myślałem, że masz pracę.
Owszem.
Byłam bliska osiągnięcia wszystkiego, o czym w życiu marzyłam,
ale kiedy odszedłeś, nic już nie miało znaczenia.
Bardzo cię przepraszam. Popełniłam masę błędów.
Jeśli dasz mi jeszcze jedną szansę, obiecuję, że...
Tak się bałam, że przegapię koncert.
To jazz. Gramy jeszcze trzy godziny.
Boże. Możemy spotkać się w hotelu?
Nie.
ZARYZYKOWAŁAM. NIE ŻAŁUJĘ.
- Molly. - Hej.
Wiem, że jest późno. Wybacz.
Ja... Mam za sobą najdziwniejszą, najbardziej szaloną noc mojego życia
i muszę coś z siebie wyrzucić. Dobrze?
Wiem, że wcześniej o tym rozmawialiśmy
i że jest milion powodów, dla których by nam się nie ułożyło,
ale wiem, że czujemy coś do siebie.
A kiedy dwoje ludzi ma taką więź,
są to sobie winni: muszą spróbować.
Więc... oto jestem
i nie mogę uwierzyć, że się tu zjawiłam
w środku nocy, jak jakaś wariatka...
Ale nie wycofam się.
Właściwie to będę walczyć jeszcze mocniej...
i po prostu...
Otoczę cię ramionami,
nachylę się i... zaczynamy.
Boże, to się naprawdę dzieje.
Arthur? Co się dzieje?
Proszę, zwolnij.
Wiesz, że uwielbiam taki dramatyzm,
ale nie rozumiem, co się dzieje.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Uruchomić silniki.
Powtarzam, odrzutowiec nie jest aktywowany głosem.
O Boże, cały Valentino jest w oleju!
Co my robimy?
Chcę, żebyś mnie stąd zabrał.
- Jak najdalej stąd. - Dokąd chcesz lecieć?
Dokądkolwiek! Decyduj. Poddaję się.
Latająca kobieto, musimy natychmiast podać jej jakiś alkohol.
Albo coś mocniejszego.
Może coś, czym nacierasz sobie gałki oczne.
Na przykład heroinę, ale nie heroinę.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK