Witaj, Molly. Wstaje nowy dzień.
Wiele możliwości czeka na horyzoncie.
Każdy dzień jest szansą na napisanie nowego rozdziału twojej historii.
GŁÓWNE – NASTRÓJ – CZYTANIE – ROLETY
Chcę tylko podziękować. Wam wszystkim.
Ostatnich kilka miesięcy to był ponury okres
i nie poradziłabym sobie bez waszego wsparcia.
Szczególne podziękowania kieruję do Marisol: tuliła mnie
w rocznicę ślubu.
To było coś wyjątkowego.
Jesteś taka ciepła.
Czuję się już dużo lepiej i zaczynam nowe życie.
Dziś jest mój pierwszy dzień pracy od bardzo, bardzo dawna.
Więc chyba widzimy się o 18.30?
To tak dziwnie brzmi, prawda?
Bardzo was kocham.
Mam nadzieję,
że to wszystko szybko minie
i wrócimy do masaży i kupowania zamków w sieci.
No dobrze. Żegnajcie.
Cieszcie się domem, kiedy mnie nie będzie!
Co teraz robimy?
Nie wiem. W sumie będę za nią tęsknił.
Możemy iść popływać.
KASA
BRAK ŚRODKÓW
AMERYKAŃSKA GIEŁDA
PO TERMINIE OSTATNIE UPOMNIENIE
…to nasz priorytet.
Witajcie. Nowy dzieciak w klasie.
Bawimy się dziś w zabawne przebieranki?
Poniedziałki z modą z lat 90.?
To tylko nasze ubrania.
Cóż, wszyscy wyglądacie fantastycznie.
Chcę tylko powiedzieć, że jestem podekscytowana,
że wyruszamy razem w drogę, by wspólnie ratować świat.
Jeśli będziemy współpracować, nie ma problemu, którego nie rozwiążemy.
Zmiany klimatu, głód. Jebać to. Pokój na świecie.
Doceniam twój entuzjazm, Molly, ale to nie takie proste.
Fundacja skupia się
na opiece społecznej w południowej Kalifornii.
Przy problemach tej skali pieniądze nie naprawią wszystkiego.
Ale wiele mogą naprawić.
Dzięki nim John stał się trochę wyższy.
Nieważne. Zaczynajmy.
Jest poniedziałek rano,
pięć minut pogaduszek o weekendzie.
Zaczynamy.
Masz timer. Mówiłaś poważnie o tych pięciu minutach.
Kuzynko Molly, przestań gadać. Tracisz cenne sekundy.
Pospieszmy się
- i pogadajmy o weekendzie. - Ja zacznę.
Byłem na wycieczce w Pasadenie.
To był chłodny sobotni poranek,
więc włożyłem podwójne spodnie.
Znowu ta historia? Co tydzień to samo.
Zimno, podwójne spodnie, za dużo chmur, żeby coś zobaczyć…
W ten weekend było więcej mgły niż chmur…
Lećmy dalej.
Poszłam coś zjeść z siostrami z uczelnianego klubu.
Mamy koszulki z napisem „Brunchowe laski”.
- Biały suprematyzm. Następny. - Okej.
To teraz ja. Przyszedł Lenny,
mieliśmy „Netflix i chill”, a potem uprawialiśmy seks.
Brawo, Rhonda. Dobra robota.
Ja miałem weekend pełen dramatów.
Benihana. Upadłem na grill.
- Oparzona ręka. Darmowe mai tai. - Co się stało?
Szalona historia. Zacznę od początku.
W Benihanie przygotowują jedzenie na twoich oczach.
Howard, już to wiemy.
Sadzają mnie obok miłej koreańskiej rodziny.
Świętują, bo ich syn dostał się do NYU. To jego pierwszy wybór.
Czas minął.
Jutro spotykamy się z radną Saldaną
w sprawie mieszkań komunalnych przy Alameda Street.
Nie wierzę, że to spotkanie trwało tak długo.
Ze trzy godziny?
- Jest 9.50. - Naprawdę?
I musimy siedzieć tu do 18.30?
Nie musimy. Niczego nie musimy.
- Stąd moja dezorientacja. - Nie.
To dla mnie dobre. Właśnie tego chcę.
Co mamy w grafiku?
Sofia dała ci te raporty do przeczytania. Dotyczą organizacji, które sponsorujemy.
Plus pudło raportów
na temat organizacji, które możemy sponsorować w przyszłości.
Muszę przez to przebrnąć.
Strona pierwsza.
- Przyniosę ci rękawiczki. - Dzięki.
Jest 10.14. Co jest, kurwa?
O Boże. Hej, laska.
Hej, dziewczyno, co tam?
Nic. Czytam różne raporty.
Dobra, słuchaj. Mam świetne wieści.
Pamiętasz linię zapachową, o której ci mówiłam?
Ta oto żyleta rusza na podbój rynku w tym tygodniu.
O Boże. Niesamowite. Gratulacje.
Dziękuję, ale musisz natychmiast przylecieć do Miami.
Kolacja jutro wieczorem.
Drinki, tańce, dzika impreza i tak dalej.
- Wchodzisz w to? - Bardzo bym chciała,
ale jestem teraz w pracy.
Okej.
Czekaj. Mówisz poważnie?
Tak. Postanowiłam trochę popracować w swojej fundacji.
Po prostu powiedz ludziom, że nie ma cię w tym tygodniu
i rusz tu dupę.
Zobowiązałam się, że zrobię tu coś nowego.
Więc… Mam poczucie, że muszę się z tego wywiązać.
Rozumiesz?
Naprawdę nie rozumiem, serio,
ale zawsze jesteś tu mile widziana.
Lecimy, bo przynieśli mojito.
Dziękuję. Pa! Tęsknimy.
Pa.
To moje nazwisko.
Przepraszam, o co chodzi?
Pani Wells zaprasza.
Chciała zapewnić pani transport na lotnisko.
Lotni…
Niespodzianka!
Przepraszam za język, ale co tu się, kurwa, odjaniepawla?
Cytując nieśmiertelnego mistrza słowa
Willa Smitha:„Bienvenidos a Miami”.
Jeszcze nie, lądujemy za parę godzin.
- Lecimy do Miami! - Czemu?
Jestem tu nowa
i pomyślałam, że was jeszcze nie znam.
Czy jest coś lepszego niż wspaniały wyjazd integracyjny?
Nie mam pojęcia, co się dzieje,
ale jest wtorek i nie możemy lecieć do Miami.
Mamy dziś spotkanie z radną Saldaną.
Nicholas do niej dzwonił. Połączymy się na Zoomie.
Nie znoszę Zoomów. Nie mogę pochwalić się osobowością.
Jak zdołają poznać moją uroczą stronę?
Sofio, spójrz na nich. Są tacy podekscytowani.
Robią zdjęcia mojemu samolotowi.
Nie odbieraj im tego. Wszystko będzie dobrze. No chodź.
- Chodź. - No dobra.
Leci. Słuchajcie, ona leci!
Witajcie w moim samolocie.
To główna kabina.
Bar, część wypoczynkowa, a z przodu miejsce do pracy.
Kanapa w samolocie.
Teraz widziałem już wszystko.
A w tym fotelu Julianne Moore wykonała mi niemal zbyt zmysłowy masaż.
I czekoladowa fontanna.
Zamówiłam ją specjalnie dla was.
Truskawki w czekoladzie w prywatnym samolocie?
Prawdziwy American Dream, jestem spokrewniony z bogatą osobą.
- Nieźle, co? - Nie znam…
- Lubisz czekoladowe fontanny? - Lubię mocne wi-fi.
W samolocie jest internet? Muszę popracować.
Owszem. A wiesz, co jeszcze tu jest?
Jacuzzi!
Mamy też zapasowe kąpielówki.
Poproszę. Uwielbiam wchodzić do wody tuż po jedzeniu.
Zawsze się zastanawiałam, czym są te kółka
z tyłu telefonu.
Nie mam pojęcia.
Serio. Miałem cię spytać.
Moja córka to założyła.
Mówiła, że mój klips na pasek odstrasza kobiety.
Nie myliła się.
Na twoim miejscu ukryłabym to kółko,
bo kobiety zaczną się na ciebie rzucać.
Dotąd nie miałem z tym problemu.
Chyba nie jestem gotowy na powrót do randkowania.
- Rozumiem cię. - Nie pamiętam,
kiedy ostatnio byłem na randce
z kimś innym niż z żoną.
Mam wrażenie, że jest 1997 rok.
O mój Boże.
Tak. Pamiętam to,
bo zabrałem ją na Air Force One.
Zabawne. Ja też chyba widziałam Air Force One na randce.
- Serio? - Tak.
Jeden z moich ulubionych filmów. „Wysiadaj z mojego samolotu!”.
Wychodzi ci dużo lepiej.
Pomaga też, że to twój samolot.
Tu kapitan.
Przepraszam za turbulencje.
Pogoda nie do końca nam sprzyja.
Wszystko będzie dobrze.
William jest najlepszy. Latał odrzutowcami dla marynarki.
Takie rzeczy dzieją się bez przerwy. To nic wie…
O kurwa! O cholera! Ja pierdolę!
Kurwa, kurwa, kurwa!
Co robisz?
Jeśli zjebie mi się twarz, skremujcie ciało.
Stary, czemu się odwróciłeś?
- Nie wiem! - Rozpiąłeś pasy?
Wpadłem w panikę. To był zły odruch!
O mój Boże.
Już dobrze. Wszystko w porządku. Nikomu nic nie jest?
Przepraszam. Wlecieliśmy w burzę z piorunami.
Musimy zrobić postój w Oklahoma City i zaczekać, aż się rozchmurzy.
Bardzo przepraszam.
Czemu skurwiel jest taki spokojny?
Ile już tu siedzimy?
Ze trzy godziny.
Bardzo was przepraszam.
Beznadzieja, co?
Ale takie rzeczy się zdarzają.
Nie, takie rzeczy się nie „zdarzają”.
Ty za to odpowiadasz.
Za burzę?
Nie, za całą tę wycieczkę. Mieliśmy mieć teraz spotkanie,
ale ponieważ nie mamy wi-fi, przegapiliśmy je.
Ciężko wytłumaczyć,
że zamiast pracować, lecieliśmy prywatnym samolotem do Miami.
Czemu Miami jest takie ważne? Mają gówniane kluby i narkotyki.
Jak śmiesz?
Nie pozwolę, żebyś obrażała Miami i ich narkotyki.
Nawiasem mówiąc, są boskie.
Możemy im powiedzieć?
Co takiego?
Byliśmy zaproszeni na niesamowitą imprezę
z naszymi przyjaciółmi,
a Molly zasługuje na to, żeby lecieć, bo wiele przeszła.
Nie zasługuje za to na oceny ludzi,
którzy wyglądają, jakby urodzili się na wyprzedaży w Searsie.
Wyjazd integracyjny, co?
Impreza to tylko dodatek do tego wyjazdu.
Mała gala z okazji wejścia na rynek linii zapachowej. Prowadzi ją Kevin Hart.
To nie integracja. Chciałaś połączyć przyjemne z pożytecznym.
To po prostu bardzo luksusowe porwanie.
Okej. Przepraszam, że próbowałam zapewnić wam choć trochę rozrywki.
Przykro mi,
ale dokładnie pięć minut na omówienie weekendu?
- Dajcie spokój. - Nie wiem, kuzynko.
Sofia jest ostra, ale mówi nam prawdę. Z nią zawsze wiemy, na czym stoimy.
Zwykle w kącie, przerażeni.
Dobra, wiecie co?
Podejmuję ostateczną decyzję.
Wracam do Los Angeles. Zwykłym samolotem.
Każdy, kto chce dołączyć, może to zrobić.
Tak. Molly, było fajnie,
ale powinienem chyba wracać.
Nie powinienem był wyjeżdżać bez mówienia córce.
Tak, ja też wracam.
Mam spotkanie z terapeutą
i czuję, że będziemy mieli sporo do omówienia.
Dajcie spokój, to… To tylko dwie noce.
Nie rozumiem, o co ta afera.
Bo twoje życie jest zupełnie inne od naszego.
Bezproblemowe.
To, czego chcesz, dochodzi do skutku.
Nasze życie jest pełne problemów. Mamy masę spraw.
Nie możesz nas spakować i zabrać ze sobą.
Jeśli spotkasz Kevina Harta, pokażesz mu mój kanał,
gdzie degustuję ciasteczka z całego świata?
Pokażę.
To prawda, zdecydowanie. O mój Boże, dziewczyny.
Tak za tym tęskniłam.
- Cudownie być z moimi dziewczynami. - Póki pamiętam.
- Wiem, że impreza jest jutro… - Tak.
…ale chciałam urządzić specjalny pokaz dla moich dziewczyn.
Tak!
Proszę.
- Jacinda. - Dla ciebie. Proszę.
- Cudownie. - Jak profesjonalnie.
Wiem. Nazywa się „Uniewinnienie”.
Bo uniewinniono cię podczas procesu?
O Boże. Nawet o tym nie myślałam. Nie.
Po prostu ładnie brzmiało.
- To świetnie. - Powąchajcie.
- O Boże. - Cudowne.
Przestańcie.
O rany. To jest coś.
To naprawdę… Mocno uderza.
Prosto w przełyk.
Co to jest?
To cywet, piżmo, które pochodzi od afrykańskiego dzikiego kota.
- Czuję to. - Tak.
Zwierzę.
Jestem z ciebie taka dumna.
- Kochanie, dziękuję. - No i…
- Dostałyśmy to samo? - Tak.
Okej. Czy mogę…
Ten jest jeszcze mocniejszy.
Mocny.
Piękny flakon.
Elegancki.
Cudowny.
Przepraszam?
Nie chcę robić kłopotu, ale chciałam,
żeby ta część patio była tylko dla nas,
a posadził pan tych ludzi bardzo blisko.
Bardzo przepraszam. Będzie tu spory ruch
i nie możemy blokować tej części.
- Przykro mi. - To może
wynajmę cały dach?
- Kochanie, nie musisz. - Nie.
W porządku. Zjedzą w środku. Będzie świetnie.
Chyba mogę pójść zapytać.
Wspaniale. Bardzo dziękuję.
- Przepraszam. - Dziękujemy.
Ależ z ciebie żyleta.
Serio, zasługujemy na to.
Dziewczyny przejmują Miami.
- Dolewka! - Ja, ja.
Boże. Pyszne, mogłabym się w tym kąpać.
Wypiłabym z dziewięć.
Mam słabą głowę.
Jeszcze raz przepraszam za przekładanie spotkania.
OSIEDLE MIESZKANIOWE
Trudno. Jestem tu teraz.
Doceniam, że przyszła pani do naszego biura.
Korki w Los Angeles to nie żart.
To również problem, który powinniśmy kiedyś rozwiązać.
Może porozmawiamy o zagospodarowaniu przestrzennym?
Nasz wymarzony scenariusz to przekształcenie
całej tej części Alameda Street.
Cieszę się, że to pani użyła słowa „marzenie”.
Bo tym właśnie jest ten projekt.
Kompletną mrzonką.
My… To nie musi tak wyglądać.
- Będziemy zaciekle walczyć i… - Witajcie. Przepraszam za spóźnienie.
Nie spodziewałam się pani.
Żartuje pani? Nie przegapiłabym tego.
Wiwat zagospodarowanie przestrzenne.
Zanim porozmawiamy o pani żakiecie, który jest oszałamiający,
chciałabym zaznaczyć, że mam pełne zaufanie do Sofii.
Zajmuje się tym od lat
i zrobi, co trzeba, żeby wykonać to zadanie.
Jestem tu, żeby ją wesprzeć i przekazać fundusze.
Które są ogromne.
A teraz poważnie: gdzie kupiła pani ten żakiet?
- Doceniam pani obecność. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Sofio, proszę kontynuować.
Oczywiście, idźmy dalej.
Alameda Street wiele dla nas znaczy.
Jak widzicie, odpuściłam sobie imprezę.
To było wielkie, wielkie poświęcenie dla bandy normików.
Dziękuję, Nicholas. Nie trzeba.
To co zrobiłam, było nie fair i przepraszam za to.
Naprawdę chcę was wszystkich poznać.
Dziś po pracy będę w Lucy's
i wszyscy są zaproszeni.
Mam nadzieję, że dołączycie. Jeśli nie będziecie mogli, zrozumiem.
Bez presji. To nie porwanie.
Chodź, Nicholas.
Chcesz zamówić jeszcze po drinku czy kończymy?
Może powinniśmy już iść.
Witaj.
- Hej. - Hej.
- Cieszę się, że przyszliście. - Spoko.
Cześć.
Zawsze kochałam pomagać innym.
Spędzałam lato jako wolontariuszka w Ugandzie.
Myślałam o Teach for America,
ale nie chciałam odbierać posad związkowcom.
To takie miłe, Ainsley.
Takie inspirujące.
Rhonda, a ty jak zaczynałaś?
Co, kochanie?
Wiesz co? Później mi opowiesz.
Sofia, a ty? Kiedy zrozumiałaś, że chcesz to robić?
Kiedy miałam osiem lat.
Niesamowite. Byłaś dzieckiem.
Tak. Mój tata upadł i uszkodził kolano.
Zwolnili go, bo nie mógł pracować.
Rodzice próbowali negocjować z wynajmującym, ale się nie udało.
Pewnego dnia, w styczniu,
spakowaliśmy rzeczy i przewieźliśmy je do magazynu.
Tej nocy spaliśmy w samochodzie.
W końcu tacie się polepszyło i stanęliśmy na nogi,
ale nie zapomnę, co czułam
pierwszej nocy w samochodzie.
- O rany, straszne. - Tak. Ale…
Okazało się, że to był jeden z najlepszych dni mojego życia.
Wtedy odkryłam swoje powołanie.
Zrozumiałam, że wszystko jest niepewne.
Jeśli może to spotkać nas, to może każdego.
Miałam osiem lat,
ale wiedziałam, że nie chcę, by kogokolwiek to spotkało.
Cholera, nigdy nie mówiłaś. Jesteś jak Batman.
Tak. Mroczny Rycerz dobroczynności.
Może i jestem trochę jak Batman.
Zajebista i dobrze mi w czarnym.
- Dzięki, że się tym podzieliłaś. - Nie ma sprawy.
Hej, chcę tylko powiedzieć, że wczoraj w Miami
prawie pomyślałam: „Pieprzyć to”. Chciałam zostawić cię z tym samą.
Wciąż możesz to zrobić.
- Wiem. Ale tego nie zrobię. - Dlaczego nie?
Bo bardzo pozytywnie na mnie wpływacie.
Zwłaszcza ty.
Nie muszę tego robić.
Uczysz mnie bardzo pięknych rzeczy.
- Nie chcę cię niczego uczyć. - A jednak
jesteś świetną nauczycielką, choć nawet nie próbujesz.
Naprawdę nie takie mam intencje.
- Jesteś inspiracją. - Okej.
Widzimy się jutro. I pojutrze.
I dzień później.
W piątek może akurat wyskoczę na St. Barts.
Ale w przyszłym tygodniu. I w kolejnym i w jeszcze następnym.
- Do zobaczenia. - Pa.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK