- Który terminal? - Czwarty.
Międzynarodowy. Fajnie. Dokąd pani leci?
Na Korsykę.
To wyspa na Morzu Śródziemnym.
Brzmi nieźle. Była tam pani kiedyś?
Nie. Od dawna nie podróżowałam.
Ostatnie wakacje spędziłam we Fresno.
Na proteście przeciw brutalności policji.
I na festiwalu czosnku.
O rany. Świetna wycieczka.
Namioty bezdomnych są teraz prawie wszędzie.
Moglibyśmy lepiej wspierać osoby w kryzysie bezdomności.
Moim zdaniem powinniśmy wziąć buldożer i ich wykurzyć.
To nie jest rozwiązanie. Nie możemy kryminalizować ubóstwa.
Nie widzę innego rozwiązania.
Istnieją metody pomocy. Zmiany strukturalne.
To wymaga wiele pracy…
Tak, słyszałem te brednie. Nie sprawdzają się.
Ci ludzie powinni ruszyć tyłki i znaleźć pracę.
- Okej. Proszę się zatrzymać. - Co?
Mam zasadę, że kiedy ktoś mówi „ci ludzie”,
kończę rozmowę. Tak że dziękuję.
Miłego dnia.
Wysiądzie pani tak na środku…
KASA
Witam na Korsyce!
Tęskniłam za wami.
Czyż nie jest tu bosko?
Można jeździć konno, nurkować, mają przepiękne plaże.
Sprawdzałam,
niestety nie ma plaż dla nudystów, Rhondo.
Masz kostium kąpielowy?
Tak, oczywiście, kochanie. W cielistym kolorze.
- Kłamie. Nie ma go. - To prawda.
No dobra. Miejcie oko na Rhondę.
A teraz napijcie się mirto.
To korsykański likier z borówek.
- Pogadamy chwilę? - Jasne.
Chcę jeszcze raz przeprosić za to, że przegapiłam twój spektakl.
Nie przejmuj się. To głupota.
Wyszło strasznie.
Nie wiem, dlaczego trzy razy podnosili kurtynę.
Nie jesteś zły? Obiecujesz?
Jak mógłbym się na ciebie złościć? Jesteś sobą.
Jesteś moją szefową, mamą i lalką American Girl w jednym.
Mamy bardzo zdrową relację.
Tak się cieszę. Zdrowie.
Tak.
Pójdę do pokoju, włączę Andersona Coopera i posiedzę w ciemności przez 45 minut.
Żeby otrząsnąć się z jet lagu.
- Fajnie tu, co? - Nieźle.
O której omawiamy prezentację wody?
- Mam parę wątpliwości… - Sofia. Daj spokój!
Musisz się rozluźnić.
To czas wyspiarski, ziomek.
To był jamajski, co?
Do problematycznych żartów musisz douczyć się z geografii.
- Tak. Przepraszam. - Nie szkodzi. Zdrowie.
Cudownie.
Cudowna atmosfera, towarzystwo, jedzenie i picie.
Wiecie, czym smakuje to „proscuttio”?
Wolnością.
Zdrowie Howarda. Za to, że wreszcie uwolnił się od Tanyi.
Zdjęła opony z twojej Corolli,
ale rozstania bywają trudne.
Spoko. Więcej chodzę, to zdrowsze dla mojego serca.
Skoro o tym mowa,
ja też rozstałem się z Chelsea.
- Dlaczego? - Czemu to zrobiłeś?
Nie wiem. Z podobnych powodów.
Dla… wolności.
To cię nie dotyczy.
Przecież mówimy o Chelsea.
Jest inteligentna i fajna,
a ty jesteś ucieleśnieniem paluszka z Olive Garden.
- Co się stało? - Nic specjalnego.
Po prostu nie było między nami miłości.
No wiecie, nie byliśmy… simpatico.
Niepasujące do siebie części układanki.
Nie kliknęło.
Jesteś najdziwniejszym typem, jakiego poznałem.
Mówisz tak oględnie i nieszczerze,
że w 5% mnie pociągasz.
Wiecie, co myślę?
Myślę, że tracimy czas, siedząc tu i gawędząc.
Ta przepiękna wyspa tylko czeka na odkrycie.
Carpe diem! Prawda, panowie?
Ale… mamy wszystkie te wędliny.
Chyba też powinniśmy iść.
Białych strasznie ciągną wodospady,
nie chcę, żeby spadł.
KONFERENCJA SREBRNEGO KSIĘŻYCA
O rany.
Z bliska ta maszyna jest piękna.
Powinnam być zazdrosna, że spędzasz z nią tyle czasu?
Nie masz się o co martwić.
Hej!
Może sprawdzicie oświetlenie na przemowę Molly?
Rany. To wszystko dla mnie? Czuję się jak gwiazda.
A może wejdę z tej strony?
Mogę to przetestować?
Czyli idę i mówię: „Witajcie, jak się macie?”.
A potem mówię: „Witam wszystkich w przyszłości wody”.
To chyba całkiem fajne.
Co myślisz, Sofia? Wejść z lewej czy z prawej?
- Obojętne. To bez znaczenia. - Tak?
Będę miała złote elementy w sukience, to nie wpłynie na oświetlenie?
To światło jest ekstra. Wszędzie za mną chodzi.
Jestem zachwycona.
Powinnam sobie takie zainstalować w domu.
Do sali karaoke! Nie byłoby fajnie, Sofia?
Dokąd ona poszła?
O rany.
Spójrzcie tylko.
- Przepięknie, prawda? - Sam nie wiem.
Czuję się, jakbym był w czyimś ogródku.
Doprowadzi nas do czegoś świetnego?
Do starożytnej świątyni, do której wjedziemy tyrolką?
To jeden z najbardziej wyjątkowych ogrodów botanicznych na świecie.
Jest tu 47 gatunków, które występują wyłącznie na Korsyce.
Spójrzcie na te kwiaty. I na ptaki.
O Boże. Spójrzcie na tego.
Na brązowego ptaszka,
który wygląda jak każdy inny, jakiego w życiu widziałem?
Tak.
Dla mnie to nie jest nudne.
Ani trochę.
Dla mnie to jest idealne.
Czy ty płaczesz?
Nie.
Nie, ja tylko…
Podziwiam proste piękno… tego małego stworzenia.
I już. Odleciał.
Odfrunął na zawsze.
Czuję się tak strasznie niezręcznie.
Co robimy? Wracamy do domu? Wracamy do Stanów?
Dobra!
To było strasznie fajne. Prawda, chłopaki?
Dobra. Co teraz?
Co mamy w grafiku?
Boże. Jest tu jeszcze ze sto tysięcy metrów kwadratowych.
Oficjalnie nie czuję się bezpiecznie.
KOLEJNA SESJA: UZDATNIANIE WODY ARROYO
MÓWCZYNI
Hej! Szukałam cię. Chciałam z tobą omówić przemowę.
To, co powiesz, na pewno będzie okej. Poradzisz sobie.
Wiem, że coś się dzieje,
bo zwykle obawiasz się tego, co powiem.
Co się dzieje?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
- Uważam, że nie powinnaś tego robić. - Co?
Nie rób jutro tej prezentacji.
Wymyśl jakąś wymówkę i wracaj do domu.
Mamy mnóstwo pracy. LA potrzebuje naszej pomocy.
Ale to nie jest pomaganie ludziom.
To jakiś dziwny chwyt marketingowy.
Czemu rozmawiamy o oświetleniu i kolorze twojej sukienki?
Może takie rzeczy są poza twoją strefą komfortu,
ale szersza wizja…
Wybacz, ale o czyjej wizji rozmawiamy?
Uważasz, że o twojej?
Co to ma znaczyć?
Kiedy weszłaś do mojego biura,
powiedziałaś, że zmarnowałaś 20 lat
na życie u boku mężczyzny.
Mam wrażenie,
że znów robisz to samo.
Przykro mi, że próbowałam znaleźć szczęście u boku mężczyzny.
Nic dziwnego, że mnie oceniasz.
Nic, co robię, nie będzie nigdy dość dobre w twoich oczach.
Nigdy mnie nie lubiłaś,
zawsze będę dla ciebie problemem.
Nie udawajmy, że to się kiedykolwiek zmieni.
Wiesz co? Może masz rację.
Mam. Jutro pójdzie świetnie,
a ja nie potrzebuję twojego pozwolenia,
bo to moje pieniądze!
To prawda. Zawsze będziesz tą z pieniędzmi.
Więc kogo obchodzi, co myślę, prawda?
Idź i się tym naciesz.
Spójrzcie na nas! Trzech kowbojów na polowaniu.
Jeszcze nawet nie ruszyliśmy.
Pewnie nigdy nie jeździliście konno, co?
Czemu tak zakładasz?
Bez powodu.
Nie, ja nie… Nie chodziło… Nie, ja…
Wiesz, że dorastałem na farmie, prawda?
Jeżdżę konno nie od dziś.
Rodzinna klacz jako jedyna okazywała mi czułość.
Juanita. Wspólnie obchodziliśmy moje ósme urodziny.
Motywem przewodnim był „Broadway albo nic”.
O mój Boże.
Cóż, jeśli to prawda,
będziesz nadążał za tym oto kowbojem.
Ścigajmy się do tamtych skał. Hajda!
Co jest, kurwa?
Zwichnięty? Takie mam wrażenie. Nastaw go.
- Niech ktoś da mi patyk do przygryzienia. - Nie jest zwichnięty.
Żadnych złamań. Nic panu nie będzie.
Dobrze. Dziękuję.
W porządku, Arthur?
Tak, dzięki. Po prostu…
Kiedy spadałem, przed oczami stanęło mi całe moje życie.
Wiedziałem, że nie powinienem przyjeżdżać. Całe to naturalne piękno
tylko podkreśla mrok, który czuję w środku.
Co się, do cholery, dzieje? Dziwnie się zachowujesz przez cały wyjazd.
Brzmisz jak emo-nastolatek.
Serio, przestań mówić tekstami Billie Eilish
i powiedz, co się dzieje.
Jestem zakochany w Molly.
Jestem zakochany w Molly i nie wiem, co robić.
Hej. Gdzie byłaś? Wszystko w porządku?
Wszystko w porządku.
Wszystko dobrze wygląda, po prostu… Muszę popracować nad przemową.
Dlatego tak się zachowywałem.
Dlatego zerwałem z Chelsea.
W kółko porównywałem ją z Molly i to nie było fair wobec niej.
O rany. Przykro mi, Arthurze.
Tak, masz sporo na głowie.
To po prostu żenujące.
Jest z jakimś nieziemsko przystojnym francuskim miliarderem,
właścicielem sieci kasyn.
Ważną częścią mojego życia są kupony do Bed Bath & Beyond.
Nigdy nie tracą ważności.
To wcale nie jest takie żenujące.
Ewidentnie jest między wami jakaś chemia starych ludzi.
- Widziałem to. - Ja też.
Nie wierzę, że to mówię,
ale nie sądzę, żeby Jean-Pierre był dobrym facetem dla Molly.
Uważam, że ma na nią zły wpływ.
Myślicie, że mam u niej szansę?
Tego nie wiem, ale uważam, że facet taki jak ty,
porządny, dobry i twardo stąpający po ziemi,
mógłby być naprawdę dobry dla Molly.
To takie miłe. Będziesz musiał wyliczyć i moje zalety.
Dobrze jest o tym pogadać.
Mojego kota zaczynało to już męczyć.
Jeśli mogę dać ci radę jako facet, który od niedawna idzie swoją drogą,
nie możesz dusić tego w sobie. Pozwól sercu zaśpiewać.
A jeśli ja mogę dać ci radę,
jako ktoś, kto śmiało szedł swoją drogą, zanim to było modne,
tylko tak lepiej się poczujesz.
Dziękuję. To dobre rady.
Nie ma sprawy.
Czy możemy się teraz cofnąć
i omówić tę całą sytuację z „urodzinami z koniem”?
Dobra. Ale pominę ten fragment, w którym musiałem strzelić jej w głowę.
Boże przenajświętszy.
Wszyscy potrzebujemy przytulenia.
To, o czym mówimy, to nie tylko krok naprzód.
To rewolucja inna niż wszystko, czego dotąd próbowano.
Mam teraz zaszczyt przedstawić wspaniałą, hojną…
Piękną pannę Molly Wells.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Nie bez powodu wygłosił większość przemówienia.
Wszystko brzmi dobrze z tym akcentem, prawda?
Chcielibyśmy teraz powitać wyjątkowego gościa.
Dołączy do nas podczas prezentacji.
Raper, aktor, gwiazdor multimedialny,
GaTa! Powitajcie GaTę!
Okej!
Co tam, Korsyko?
Zrobicie hałas dla mojej laski Molly?
Dziękuję.
Wiem, że wykonasz później piosenkę.
Dbałeś o nawodnienie, odpowiednio nawilżałeś gardło?
Chętnie wypiłbym szklankę wody.
No to masz szczęście.
Arroyo przygotuje nam
dwie szklanki świeżej, czystej, przepysznej wody.
Zrobi to przy użyciu tego.
Wlać to?
- Zróbmy to! - Tak? Dobra.
Arroyo działa błyskawicznie!
Łączy proces suszenia termicznego z odwróconą osmozą.
A jednocześnie wytwarza też energię elektryczną.
Gotowi, by zobaczyć maszynę w akcji?
- Jestem gotowy. - Zaczynamy.
Okej. Werble, proszę.
Okej. Coś tu jest nie tak.
Włączyliście maszynę, prawda?
Tak? I… Działa? Naprawdę?
Podobno kolor to nie problem.
- Woda jest czysta i bezpieczna. - Czysta?
Zaczynamy. Zdrowie.
- Co to jest? - Wypij, proszę.
- Wydaliśmy na to trzy miliardy. - Nie chcę.
Zapłacę ci podwójnie.
Nie ma opcji, żebym to wypił. Ty też nie powinnaś.
Okej. Świetnie.
Ja zacznę. Występ solowy.
Zaczynamy. Wlewamy do środka.
Zaraz zacznie się picie.
Za chwileczkę.
Wypiję to.
Wleję to do ust.
Boże, nie mogę na to patrzeć.
Kuzynko, nie! Ten syf jest cholernie mętny!
To…
To… nie jest złe.
To jak picie wody prosto z rzeki.
Tak się cieszę, że zostało jeszcze pół szklanki tej przyjemności.
O Boże!
Zrobione!
Strzeż się, Evian.
Muszę lecieć.
Kurwa!
Katastrofa na Konferencji Srebrnego Księżyca.
AWARIA MASZYNY ARROYO
Trzecia najbogatsza Amerykanka, Molly Wells,
piła na scenie brudną wodę z maszyny służącej do uzdatniania,
w którą zainwestowała miliardy dolarów.
Co za cios dla Wells i innych miliarderów-filantropów.
- Stała na scenie i piła ludzkie odchody! - Tak!
WIDZIAŁEM, CO SIĘ STAŁO.
NIC CI NIE JEST? ZADZWOŃ, PROSZĘ.
Jest źle. Bardzo źle.
Jak się czujesz?
Nie za dobrze.
Co tam się wydarzyło.
Nie wiem. Sprawdzają maszynę.
Coś ewidentnie nie zadziałało tak, jak sądziliśmy.
Bez jaj.
Co my teraz zrobimy? Wyszliśmy na idiotów.
Musimy wyjechać.
Wyjechać? Dokąd?
Mam górską chatę w Szwajcarii. Na odludziu.
A co z obietnicami, które złożyliśmy?
Ci ludzie wciąż tu będą za parę lat.
Masz lepszy pomysł?
Ktoś widział Molly?
Nie i zaczynam się martwić. Wszędzie jej szukałem.
Nie odpowiada na moje SMS-y.
Nie mogłam jej znaleźć, ale… Dostałam taki liścik.
„Drodzy pracownicy Wells Foundation,
odkąd przestąpiłam próg fundacji
tylko utrudniałam wam życie.
Dlatego postanowiłam całkowicie odsunąć się od fundacji.
Zawsze będę wspierać finansowo waszą wspaniałą i cenną pracę.
To zaszczyt, że na drzwiach wisi moje nazwisko.
Molly”.
Odeszła?
Tak to brzmi.
Cholera, kuzynko.
To co teraz zrobimy?
Spakujmy się i wracajmy do domu.
Wróćmy do pracy, tak jak mówiła. Jest masa roboty.
Mam nadzieję, że siedzi pan wygodnie.
Opuszczamy Korsykę za około 15 minut.
Panno Wells, podać coś przed odlotem?
Poproszę piwo imbirowe.
Wciąż boli mnie brzuch.
Dziękuję.
Sofia?
Tak w ogóle to nie otworzę ci tego.
Gdzie Jean-Pierre?
Zerwałam z nim.
Nie był osobą, za którą go uważałam.
Co ty tu robisz?
Jestem tu, bo mam breloczek, który wygrałam w Dave & Buster's,
bo zabrałaś nas tam po wręczeniu nagród.
Jestem tu, bo zaczęłam używać kremu z filtrem po pobycie w twoim spa.
Ja, Rhonda i Ainsley wszystkie go teraz używamy.
Jestem tu ze względu na ten wieczór, kiedy poszłyśmy do Lucy's.
Pracuję w fundacji od siedmiu lat,
ale to był pierwszy wieczór, gdy zaczęłam poznawać nasz zespół.
Dzięki tobie.
To był udany wieczór.
Wiesz, jak bardzo chciałabym cię nienawidzić?
Ale nie mogę. Lubię cię. Potrzebujemy cię.
Połączyłaś nas i ulepszyłaś.
Znam się na problemach tego świata lepiej od ciebie,
ale ty znasz się na ludziach.
Dzięki, że to mówisz.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Nie przyjmuję twojej rezygnacji. Potrzebujemy cię.
Nie dam sobie rady bez ciebie.
- Chyba się popłaczę. - Nie rób tego.
Wtedy i ja się popłaczę, a tego nie chcemy.
Śniło mi się, że wspólnie płaczemy
i to było piękne.
Gdybyśmy spróbowały…
- Nie zrobimy tego. - Okej.
Ale cieszę się, że porozmawiałyśmy.
Tak.
Jesteś tego pewna?
Nigdy nie będę miała takiego kompasu moralnego jak ty.
Nie ty jesteś problemem, Molly.
To pieniądze są problemem. Spójrz na to gówno.
Ludzie przez to świrują.
Uważają się za geniuszy, którzy mogą mówić innym, jak mają żyć.
Nie musisz taka być.
- Ale jak to wszystko naprawić? - Nie wiem.
Nie ma łatwego rozwiązania.
Co ci przyszło do głowy?
A jeśli zmienimy narrację?
Nazywamy je „intuicyjnymi schronieniami”.
Reagują na warunki atmosferyczne.
Nagrzewają się w zimie, chłodzą w lecie.
To jak życie wewnątrz aplikacji.
Cześć. Wybaczcie spóźnienie. Coś mnie zatrzymało.
O rany, cześć.
Powitajmy oklaskami Molly Wells.
Dziękuję.
Hej.
Nie spodziewałam się ciebie po wczorajszym…
Wczorajszej megaporażce. Nazywajmy rzeczy po imieniu.
Wszystko okej. Nic mi nie jest.
Jeśli nie masz nic przeciwko, chciałabym porozmawiać o wszystkim innym,
co dzieje się tu w ten weekend.
- Jasne. Śmiało. - Dziękuję.
Często słyszymy
o magicznych maszynach do uzdatniania wody i o zrobotyzowanych domach,
ale to nie są rozwiązania.
Tylko odwracają uwagę.
Spójrzcie, kto siedzi na scenie.
Ja i dwóch innych miliarderów.
Jesteśmy pewnie
najmniej odpowiednimi ludźmi do mówienia o zmianie świata.
Czemu mielibyśmy zmieniać system, który pozwala nam żyć jak królom?
To dlatego organizujemy te głupie konferencje,
na których rozmawiamy wyłącznie ze sobą.
Gdybyśmy się zatrzymali i wysłuchali kogoś,
kto jest poza naszą bańką,
dowiedzielibyśmy się, że to my jesteśmy problemem.
Miliarderzy nie powinni istnieć.
Ja nie powinnam istnieć.
Cieszę się, że poznałam kilka osób,
które powtarzają mi to od jakiegoś czasu.
I…
Chyba wreszcie zaczęłam ich słuchać.
Dlatego od dziś
zacznę rozdawać cały swój majątek.
Całych 120 miliardów.
Pamiętacie, jak miałam 87 miliardów? Cóż… Przybyło tego.
Nawet teraz, mówiąc do was, zarobiłam pewnie ze 20 milionów.
Czy to nie jest kurewsko chore?
Wiem, że po drodze na pewno spieprzę trochę rzeczy.
Ale obiecuję, że dam z siebie wszystko, by dojść do zera
i pomóc jak największej liczbie ludzi.
Rzucam wyzwanie innym absurdalnie bogatym ludziom, którzy to oglądają:
zróbcie to samo.
W przeciwnym razie to nie filantropia.
To PR-owa ściema.
Dziękuję.
Tak! Powiedz im!
O CHOLERA! JESTEŚ PEŁNA NIESPODZIANEK.
MUSZĘ CIĘ ZOBACZYĆ. MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ?
Rzucam wyzwanie innym absurdalnie bogatym ludziom…
MOLLY WELLS DEKLARUJE, ŻE ODDA CAŁY SWÓJ MAJĄTEK
…którzy to oglądają: zróbcie to samo.
W przeciwnym razie to nie filantropia.
- To PR-owa ściema. - PR-owa ściema.
Patrzcie na niego.
Ja pierdolę. Wiesz, co właśnie zrobiłaś?
W miarę. Trochę mnie tam zamroczyło.
Okej.
- Nie wiem. To szaleństwo? - Tak.
Możemy to zrobić?
Nie wiem. Ale wiem, że zajebiście wymiatasz.
Zdrowie królowej. Wróciła!
Dziękuję.
Słuchaj, kuzynko, kiedy już będziesz spłukana,
możesz przekimać u mnie.
Doceniam to, Howard.
Ale tak między nami,
zachowasz trochę kasy, prawda?
Ze 20 miliardów? Dziesięć?
Chodzi o to, żeby oddać wszystko,
a nie tylko trochę.
Dobra, to milion?
Nie potrzebujesz tych pieniędzy, bo z tego, co wiem,
jesteś genialnym aktorem ze świetlaną przyszłością.
I nigdy więcej nie przegapię twojego występu.
Obiecuję.
Chyba że muzycznego.
Boże. Nigdy bym cię na to nie skazał.
Dziękuję.
Poprosiłam Ainsley, żeby to przygotowała i pokazała nam naszą nową misję.
- Musimy zejść do zera. Gotowi? - O tak.
Tak!
Dziękuję wam, naprawdę. Z całego serca.
Nie oddałam jeszcze wszystkich pieniędzy.
Dziś stawiam.
Wypijmy to borówkowe coś i jebmy Korsykę.
- Upijmy się. - Zdrowie.
Tak.
Otwieramy butelkę szampana?
Gorsze niż to, co piłam na scenie.
Tak. Szybko brzydnie.
Myślałeś kiedyś o filmie animowanym?
Nie zacznę po prostu występować w filmach.
Na pewno nie z tym podejściem.
A jeśli to to?
Grasz zabawnego małża z oceanu. Nie możesz stworzyć perły,
więc pytasz: „Czy coś jest ze mną nie tak?”.
Ale nie jest. Nie potrzebujesz perły, by być pięknym.
Dobra, stary, może odstawimy na razie to mirto?
Dobra robota.
- Przepraszam, chłopaki. - Spoko.
- Hej. - Hej.
Jak się trzymasz?
To znaczy? Coś się stało?
To, co powiedziałaś, było niesamowite.
Nigdy nie widziałem, by ktoś zrobił coś takiego.
Dziękuję.
Trochę się boję,
bo naprawdę nie chcę zamieszkać z Howardem.
No tak.
Ale jestem też podekscytowana.
Tak, widzę.
Twoje życie kompletnie się zmieni.
Myślę, że to dobrze.
Żyję skrajnościami od tak dawna,
może czas na spokojniejsze, normalne życie.
To mogłoby być bardzo miłe.
Tak.
Jest coś, o czym chciałem z tobą porozmawiać.
Co takiego?
O mój Boże.
Trochę wczoraj poszaleliśmy, co?
Tak.
Tak. Mocno poszaleliśmy.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK