[brzęk tłuczonego szkła]
Stać! Milicja!
Stać!
[stękanie]
Ej!
[jęk]
[piosenka „Jak minął dzień” Krzysztofa Krawczyka]
♪ Jak minął dzień dzisiejszy? ♪
♪ Jak minął dzień? Czy warto się obejrzeć? ♪
[aresztowany] Niech da głośniej.
♪ Czy z dala mu zawołać: żegnaj dniu! ♪
Co?
Niech da głośniej.
♪ Jak minął dzień? ♪
♪ Już kartkę z kalendarza na nową zmień ♪
Daj głośniej.
[głośniejsza muzyka] ♪ Niech nikt się nie powtarza ♪
♪ A ty, a ja – zmieniajmy się co dnia ♪
♪ La la la la ♪
♪ La la la la La la la la ♪
[muzyka cichnie]
[w oddali – dzwonią telefony, stukot maszyn do pisania]
Weź go pisz.
[dzwoni telefon]
- Co? - [z irytacją] Gówno, Nogaś!
A, przepraszam.
- Za minutę u mnie. Obydwaj. - Tak jest.
Stary coś chce.
- Pisz go. - Tak jest.
- [z oddali] Kazali coś podpisać? - Mają formularze.
- Co oni z więzienia uciekli? - Hiacynta spisują.
- Co to Hiacynt? - Pedałów spisują.
Aha.
Weźmiecie sprawę Gregorczyka.
[Wojtek] Co z peweksiarzem?
Mieliśmy sukces.
Materiał w sam raz na awans.
Jak SB przejmuje śledztwo, ja nie wnikam.
A na awanse przyjdzie czas.
- Po co SB złodziej? - Nie wiem.
[niepokojąca muzyka]
[Wojtek] Zabójstwo.
Tu potrzeba kogoś doświadczonego.
Nie doświadczonego, tylko zaufanego.
Dlatego wam ją dałem, Nogaś.
Ale…
Robuś boi się widoku krwi.
Weź spierdalaj.
Nogaś, nie wkurwiajcie mnie.
Ten Gregorczyk to dobrze sytuowany gość.
Znaleziony w parku.
Potrzebujemy winnego. Na wczoraj.
[Wojtek wzdycha]
To za dobre sprawowanie.
- Jest? - Tak.
[pukanie]
- Podobno przejęliście peweksiarza? - [obojętnie] Podobno.
To jest pionek.
Złapiemy pozostałych, tylko nas nie odsuwajcie.
Resort robi, co do niego należy.
Wam też radzę robić swoje.
Sierżancie.
[zamykanie drzwi]
[Wojtek] Ja pierdolę.
Nieźle, wajchą skrzyni majstrujesz, jakbyś kutasa ciągnął,
a nie biegi zmieniał.
- Chujowa skrzynia, po prostu. - Nie podoba się? Kup se swój. Kluczyki!
Biorę górę.
[tajemnicza muzyka]
[kroki po schodach]
[Wojtek] Góra czysta.
[brzęk szkła]
[Robert] To może być dowód.
Dlatego sprawdzam.
[Robert wzdycha]
[westchnienia, jęki]
Coś krajowego?
[jęki, odgłosy seksu]
Zabezpiecz.
- Czuję, że kilku się załapie na Hiacynta. - [mruczy potakująco]
[pukanie]
- Dzień dobry. - [łagodnie] Hej.
Do ciebie.
Kiedy przyszło?
Rano.
Nie otworzysz?
[matka parska]
„Zawiadamiamy, że sierżant Robert Mrozowski
został przyjęty na pierwszy rok Szkoły Oficerskiej w Szczytnie”.
No trudno. Trudno! Gratuluję!
- Nie cieszysz się? - Ważne, że ty się cieszysz.
Gratuluję.
- [z zaskoczeniem] Skąd wiesz? - Ja wszystko wiem.
[oschle] Cześć, kochanie.
Cześć.
Zrobią z ciebie człowieka.
- Myślałem, że jestem. - To zawsze można być lepszym.
- [matka] Proszę. - [Robert] Dostałem morderstwo.
W mieszkaniu ofiary znaleźliśmy wideo z… facetami.
Teczki z Hiacynta mogłyby się przydać.
Dziękuję.
Proszę.
Przydać to one się mają gdzie indziej.
Nie macie innych tematów niż praca?
[dzwonek]
[głośne pukanie]
Milicja! Otwierać!
- [chrząka niechętnie] - Pani Irenko, on tylko na chwilę.
[Irena, niechętnie] Ale do dziesiątej najpóźniej!
[w tle cicha, radosna muzyka]
Skąd to masz?
Ojciec załatwił nam na prezent ślubny.
[Robert wzdycha]
U techników taki mają.
- A kasety też mają? - Ja mam.
Ale takiej to byś nie chciała oglądać.
Jakich?
[zalotnie] No mów.
[dziewczyna śmieje się]
Ale super!
Ojciec załatwił.
Skąd wiesz?
No pomyśl.
To też ojciec załatwił. I co? Mam wyrzucić?
No.
[śmiech]
Poczekaj!
Pomogę ci.
[dziewczyna chichocze]
[radosny pisk]
[jęki]
- [jęczą głośniej] - [walenie w ścianę]
- [Robert] Cicho. - [Irena] No niech przestanie!
- [parska i chichocze] - Cicho.
- Stara dostanie zawału. - [chichocze]
[dziewczyna jęczy cicho]
- [skrzypienie łóżka] - [walenie w ścianę]
- [śmieją się] - [Irena] Ciszej!
- [Robert chrząka] - [dziewczyna chichocze]
[oboje wzdychają cicho]
[patolog] Wybity bark, połamane palce, posiniaczona twarz.
Albo ktoś przed śmiercią ostro nad nim popracował,
albo walczył, jak Bruce Lee. [cichy śmiech]
Przyczyna zgonu?
To.
[patolog] Dostał kilka ciosów nożem. Jeden w serce.
Znaleźli go w parku, przy Grzybku. Wiecie, kto tam chodzi.
Tak, już ustaliliśmy, że ciotka.
Mieszkam niedaleko, to się napatrzyłem.
Miałem niedawno taką sprawę.
[Robert] Dom czysty i świadków brak.
Rodziny w Polsce też nie ma.
Trzeba się będzie na mieście rozpytać.
Dobra…
Robercik rusza pierwszy sprawdzić, czy tam w ogóle ktoś jest.
Nie ma co bez sensu dymu robić.
Mam dwie suki na radiu. Łapiemy ich, pakujemy ich.
A jak się tam który poturbuje, to afery z tego nie będzie. Tylko, kurwa,
żeby mogli mówić.
Musimy się czegoś dowiedzieć o tym Gregorczyku.
Będziemy się strzelać?
W łeb cię mogę strzelić.
[brzęk tłuczonego szkła]
[chłopak wzdycha z rozkoszy]
[Wojtek] A tego co, kurwa, wciągnęło?
Jedynka, Dwójka, ruszamy.
[przez radio] Wchodzimy.
[syreny policyjne]
Spierdalamy!
[Wojtek śmieje się]
[milicjant] Stać, milicja! Dawać rąsie.
[milicjant] Kładź go, kurwa!
[z oddali] Stój, pedale!
- [w oddali – okrzyki] - [pełna napięcia muzyka]
[chłopak] Dawaj!
[dyszy]
[gwizdanie]
[chłopak] Chowaj się!
[muzyka cichnie]
[w oddali – głosy milicjantów]
[szeptem] Skurwiele uczepili się pikiet.
Chyba zawsze się czepiają, nie?
Ostatnio bardziej niż zwykle.
[zbliżające się kroki]
[milicjant 1] Po klatkach go szukać nie będę.
[milicjant 2] Ja też nie.
[milicjant 1] To dawaj. Rundę dookoła robimy i wracamy.
[milicjant 1] Ja się na takie czasy nie pisałem.
Podobno zadźgali kogoś z branży.
Kogo?
Znudzili się.
Spieprzamy.
[chłopak] Widziałeś tych cymbałów?
Jakby oni nas złapali, byłby wstyd.
Jak to jest ich najlepszy oddział, to może nie ma się czego bać.
No nie, nie wszyscy są tacy.
A ty co, z milicji?
- Czemu? - Nabijam się.
- [Robert] Często tam chodzisz? - Dzisiaj pierwszy raz.
[chłopak] Od razu z przytupem.
Za debiut.
[chłopak] Pij, pij.
Ja się nie mogę skuć. Rano mam kolosa.
- Z czego? - Z Hegla.
Studiuję germanistykę.
A ty?
Studiujesz? Pracujesz?
Pomagam.
Studiowałem resocjalizację w Krakowie.
Dopiero się przeniosłem.
- Pomagam dzieciakom. - Trudna młodzież?
No.
[brzęk tłuczonego szkła]
Mną się powinieneś zająć.
Arek.
Robert.
[Wojtek wzdycha]
[otwieranie drzwi]
No i co? Zabłądziłeś? Trzy oddziały cię szukały.
Goniłem jednego.
[Wojtek] No i gdzie on? Spierdolił?
Nikt mi nie spierdolił.
Będziemy mieli informatora.
Tatuś będzie dumny.
Zaczynamy.
[przez głośnik] Imię?
Paweł.
- Nazwisko? - Młynarczyk.
Co robiłeś w Grzybku?
No, korzystałem. Siku mi się chciało. Poszedłem siku.
To był… jedyny jest w tamtej okolicy. Gdzie miałem pójść?
[mruczy wątpiąco]
Kojarzysz tego człowieka?
Nie wiem. Nie znam go.
Przyjrzyj się.
Co mam powiedzieć, jak go nie znam? Mam zmyślać? Nie znam go i tyle.
[niepokojąca muzyka]
Lubisz się ruchać?
Nie, to się zdarzyło pierwszy raz, przypadkiem.
[wzdycha]
To się więcej nie powtórzy.
Obiecuję.
Kojarzysz go?
Nie.
Gregorczyk.
Nie. Nigdy nie słyszałem. Przysięgam.
Ja, towarzyszu, mam prośbę, żeby nic nie mówić,
bo mnie z zakładu pracy wyrzucą.
Co robiłeś w Grzybku?
A co się robi w Grzybku? To jest szalet miejski, tak?
Masz dzieci?
Mam dzieci.
Wiedzą, co robisz?
- Ja tylko brygadzistą jestem. - To jest twoja ostatnia praca.
Ja nic nie wiem.
Jesteś, kurwa, skończony. Dowie się twoja stara.
Dowie się twoja mamusia. Dowiedzą się twoje dzieci.
Niech mnie pan nie spisuje.
Mam żonę, dzieci, no…
Ja też mam rodzinę! Ale nie wkładam chłopakom do dupy!
Ruchali cię kiedyś pałką milicyjną? W dupę?
Wtedy ci, kurwa, łzy będą szły.
Gadaj, skąd znasz Gregorczyka!
Dziękuję.
- Imię i nazwisko. - Morawski.
Tadzio.
A jego pełna wersja?
Tadeusz.
Nazwisko Gregorczyk coś mówi?
Kojarzysz?
Mamy twoją kartotekę.
Byłeś notowany.
Chcesz sobie przejebać życie?
Proszę. Przemyśl to.
[przez głośnik – niespokojny oddech przesłuchiwanego]
To co, puścicie mnie?
Ale nie za darmo.
Płacił.
Wynajmował chłopaków.
Gdzie?
Nie wiem, być może słyszałem coś o willi.
To ja też chcę usłyszeć.
Tak, jak mówię, tylko słyszałem.
Mam ci połamać, kurwa, kulasy, jebańcu?
[głośno wydycha powietrze]
[wzdycha z irytacją]
Weź mi, kurwa, zabierz tego pederastę.
Znasz jakieś burdele dla pedałów?
Gregorczyk podobno korzystał z usług męskich prostytutek.
Uruchomię swój kontakt.
No działaj, Robuś, działaj.
[w oddali – odgłosy rozmów]
Jak kolokwium?
[w oddali – odgłosy maszyn]
[Arek] Dawaj.
- [Arek] Co to za okazja? - No zdane kolokwium.
Zdrowie.
[Robert] Chyba mam problem.
Jeden z moich małolatów się chyba sprzedaje.
Na pikiecie zawsze znajdzie się jakiś dzieciak szukający kasy.
Słyszałeś coś o naganiaczach?
Oni dowożą chłopaków?
Chyba nie myślisz, że ja…
[Robert] Nie no…
Myślałem, że jesteś lepiej [chrząka nerwowo] zorientowany.
[Robert] Nie było tematu.
Pod Śródmieściem jest jakiś taryfiarz.
Julian.
Obiło mi się o uszy.
Dzięki. Popytam.
W sobotę robię imprezkę.
- Wpadnij. - No.
Kwiatowa 34/6.
Dokąd, panowie?
Julian Piwek?
[przez megafon – zapowiedzi z dworca kolejowego]
Adam Gregorczyk. Kojarzysz?
- Nikt mi się tu w taryfie nie legitymuje. - Z widzenia?
Nie znam.
Kurwa! Chcesz se ze mną tutaj na spokojnie posiedzieć
czy jedziemy na dołek?
- Panie władzo, co pan? - Woziłeś do niego chłopaków.
Co? Ja?
Zatrzymani za prostytucję z tego miesiąca.
Nie wiem. Naprawdę. Nie pamiętam.
Jednego na pewno kojarzysz.
Przyjrzyj się.
O!
Tego, chyba, może wiozłem.
[Wojtek] Na pewno?
Chyba na pewno.
Widzimy się.
- Zabieramy na komisariat? - Będzie grzeczny, to nie.
[Wojtek] Otwierać!
- Dzień dobry. - My do obywatela Kamila Barczyka.
[stanowczo] Nie ma go w domu.
[Wojtek] Się okaże.
[Wojtek] Pusto.
[Wojtek] Stój, kurwa! Bierz go!
Bierz go!
[pełna napięcia muzyka]
[jęk]
[muzyka cichnie]
[jęki leżącego mężczyzny]
[Wojtek] Masz kondycję.
Jeździłeś do Gregorczyka.
Co z tego, że jeździłem? Wszyscy jeździli. Z nimi gadajcie.
[Robert] Podaj nazwiska, to pogadamy.
[łka] Ale ja nic nie wiem o niczym.
Nie możecie mnie zamknąć za to, że jeździłem, kurwa!
Prostytucja,
wyrok za pobicie,
niszczenie mienia państwowego.
Samochód mi wgniotłeś.
Pedał, to winny?
Po prostu ktoś musi beknąć za Grega i macie łatwy cel.
Adriana zadźgał jakiś psychol, to zrobiliście, kurwa, nic.
Wam jest po prostu na rękę, że usuwa cioty.
Jakiego Adriana?
Spierdalaj!
Podaj grzecznie nazwisko.
Adrian Sobolew.
On nie żyje?
Zadźgali go.
[Wojtek] A skąd wiesz?
Może to ty go zadźgałeś?
Przysięgam, że ja tego nie zrobiłem.
[Wojtek] Potem przed nami uciekałeś.
Bo się bałem, że to są oni.
[Robert] Kto?
Adrian miał dostać pieniądze od Gregorczyka.
- Za seks? - Nie.
On miał zdjęcia.
[Wojtek] Skąd wiesz?
Nie mogę powiedzieć.
Jakie zdjęcia?
Słuchaj, trzeba by sprawdzić tego Sobolewa.
To idź.
A idź, idź.
[wzdycha] Ja sobie pogadam z panem pedałem.
- Serwus. - Mam pytanie.
[dziewczyna] Przecież już się zgodziłam.
Na co?
Że za ciebie wyjdę, głupku.
No tak.
To mam drugie. Mogę przejrzeć akta?
Jakie?
Zabójstwo, Adrian Sobolew.
Dobra. Załatwię to.
Ale to po znajomości.
Kocham cię.
[dziewczyna] Wiem!
- Cześć! - Cześć!
[Wojtek] Patrz.
Ugryzł mnie, jebany.
Ale się przyznał.
- Do czego? - Do czego chcemy.
[z telewizora – dramatyczna muzyka, syreny policyjne]
Tak to bym mogła pracować.
Co ma wspólnego milioner i ćpun?
Miejsce śmierci?
To co byś zrobiła na moim miejscu, skoro jesteś taka mądra?
Masz świadka. Dasz sobie radę.
[mruczy z irytacją]
[chichocze]
Dyżurny!
Nóż, nóż! Idź po nóż!
[komendant] Tak że śledztwo zakończone.
Nie jest może idealnie, ale przynajmniej sprawa zamknięta.
Jak zamknięta?
Taksówkarz zeznał, że denat znał Gregorczyka, że do niego jeździł.
Znał też zamordowanego Adriana Sobolewa.
I podpisał zeznanie, że zabił Gregorczyka.
Dostał taki wycisk, że by się przyznał, że strzelał do papieża.
Chciałem wam podziękować za szybkie działanie.
Dobra robota. Wracajcie do pracy.
Panie komendancie, w sprawie Sobolewa i denata jest dużo podobieństw.
- Może moglibyśmy przycisnąć. - Po co?
Chcę tylko sprawdzić…
[kroki]
Wy się, Mrozowski, chyba nie umiecie cieszyć z sukcesu.
- Nie mamy dowodów. - Mamy zeznania i poszlaki.
Gdzie chcesz grzebać? Trupa przesłuchasz?
Ktoś tam był w celi.
- Dyżurny nie potwierdził. - Bo go nie było.
Bo był w kiblu!
Masz szkołę oficerską przed sobą. Nie babraj się w gównie.
Weź tydzień wolnego. Odpocznij.
[kroki]
[zamykanie drzwi]
[odgłosy kroków]
- Dzień dobry. - Dobry.
Yyy… Przyszedłem, bo Kamil…
Ale Kamila nie ma w domu.
[łagodnie] Ale wejdź pan.
A dziś rano był tu taki jeden.
- Kto? Z milicji? - A bo ja wiem.
Narobił bałaganu i tyle.
Ale Kamilka już nie było.
Na szczęście.
No, wejdź pan.
Herbatki panu zrobię.
[kobieta, z oddali] W czasie wojny to też tak było.
Po mojego Franka w nocy przyszli.
Zabrali go i tyle go było.
Kto to był?
[pełna napięcia muzyka]
[głos kobiety ledwo słyszalny z oddali]
[kobieta, z oddali] Z cukrem? Czy nie?
Może być.
- [muzyka cichnie] - [świst czajnika]
[głośne śmiechy]
Zajęty jestem.
[dygnitarz] Czekaj, czekaj.
- A to nie wasz syn? - Tak.
[ojciec] Robert.
Podobny.
Ja już się zbieram.
Coś się stało?
[wzdycha] Słuchaj, sprawa samobójcy z celi…
Jest zamknięta.
- Tato… - Nie „tato”, tylko obywatelu pułkowniku.
Jeżeli przełożony mówi, że sprawa zamknięta, to zamknięta.
Odmaszerować.
- [stukot maszyny do pisania] - [odgłosy rozmów]
[tajemnicza muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[z oddali – muzyka, głosy]
[pukanie do drzwi]
[dziewczyna] Hasło!
[śmiech] Żartuję, wchodź!
Paluszka?
[rytmiczna muzyka elektroniczna]
- Jest Arek? - Nie.
Ale ja jestem.
A Arek?
[śmiech] Spokojnie, zaraz będzie.
[radośnie] Chodź, chodź.
O, specjalność zakładu.
- [facet 1, z oddali] Co miałem zrobić? - [facet 2] Nie podpisywać!
[facet 1] Na moim miejscu też byś podpisał.
Zdejmij tę szmatę, zaraz się rozgrzejesz.
[z oddali] Co to za nazwa, „Hiacynt”?
Zdrówko.
[z oddali] Jak pedały, to od razu musi być o kwiatkach!
Ej! Zostaw to! To ulubiona sukienka jego matki.
Królowa Bona zaprasza na bal!
Ej! A wiecie, że Hiacynt był kochankiem Apolla?
Piździ!
Jak za Gierka.
A ty to kto?
Robert.
Może być.
Cześć.
[z oddali] Wiedziałem, że jakaś siostra wymyśliła tę akcję.
Przez trzy tygodnie odkładałam po dwie sztuki z każdego słoika.
Przez trzy tygodnie!
- [dziewczyna 2] Wędlinę mogłaś odkładać. - Zastanawia mnie proces kiszenia.
- Hej. - Hej.
[dziewczyna 2] A mnie zastanawia, dlaczego Darek to Dariusz,
a Marek to nie Mariusz.
Specjalność Tadzia.
Kiełbasa na gorąco.
Ale to jest czarodziej ten Tadek, ale to jest czarodziej!
- Chcesz nas spalić, co? - Oczywiście.
[z oddali] Może tak by było najlepiej.
- [śmiechy, radosne okrzyki] - [głos] Zapraszam!
Trzymaj.
- Podobno jest impreza. - Podobno.
Wpuścisz mnie?
Czuj się jak u siebie w domu.
- [dziewczyna] Cześć, Arek. - Cześć.
Patrzcie!
[radosne okrzyki]
[Tadzio, z oddali] I się okazało, że to ten Gregorczyk.
[facet 2] Mówiłem ci.
[facet 2] I co zrobicie?
Nie wiem.
Trzeba będzie uważać.
A co z willą?
[Tadzio] Brzuszku mój najpiękniejszy, to nie ma nic wspólnego z willą.
Ta. Powtarzaj to sobie.
Maciuś, to nie jest twój problem.
To jest problem wszystkich.
Nie. To nie jest twój problem. Po prostu.
Chodźmy się bawić.
[piosenka „Chcę ci powiedzieć coś” zespołu Maanam]
[Maciek też śpiewa] ♪ Chcę ci powiedzieć coś ♪
♪ Chcę ci powiedzieć szybko ♪
♪ Chcę ci powiedzieć coś Chcę być przy tobie blisko ♪
♪ Być blisko twoich oczu Być blisko twoich ust ♪
♪ Spragniona czułych pieszczot Spragniona czułych słów ♪
♪ Chcę ci powiedzieć ♪
- ♪ Chcę ci powiedzieć ♪ - [Maciek] ♪ Chcę ci powiedzieć ♪
♪ Chcę ci powiedzieć Chcę ci powiedzieć coś ♪
Słyszałem, że jesteś z Krakowa.
[zalotnie] Byłem kiedyś w Krakowie.
- Ty, weź spierdalaj. - ♪ I nie stój przy mnie blisko ♪
♪ Boję się twoich oczu Boję się twoich słów ♪
♪ Hej, ty tam, jesteś sam ♪
♪ Chcę ci powiedzieć ♪
♪ Chcę ci powiedzieć Chcę ci powiedzieć coś ♪
♪ Chcę ci powiedzieć coś ♪
[Maciek] ♪ Chcę ci powiedzieć ♪
- [skandują] Lola! Lola! Lola! - [w tle wciąż ta sama muzyka]
[skandują] Arek! Arek! Arek!
♪ Chcę ci powiedzieć coś ♪
Mocno, Roman, mocno!
Dawaj, Tadek!
- [skandowanie, radosne okrzyki] - ♪ Chcę być przy tobie blisko ♪
♪ Znów pragnę czułych słów ♪
♪ Być blisko twoich oczu Być blisko twoich ust ♪
♪ Chcę ci powiedzieć, chcę ci powiedzieć ♪
♪ Chcę ci powiedzieć coś Chcę ci powiedzieć coś ♪
♪ Chcę ci powiedzieć coś Chcę ci powiedzieć ♪
[radosne okrzyki]
Narciarz!
[skandują] Narciarz, narciarz!
Dla otuchy proponuje głośne „ole”!
[razem] Ole!
[z oddali – ta sama piosenka]
Żyjesz?
[radosne okrzyki]
[ta sama muzyka, nie słychać wypowiedzi]
[w oddali cicha muzyka, śmiechy]
[Arek] Chcesz pożyczyć?
[Robert chrząka niepewnie]
Masz intuicję.
Też branża.
- Wiedziałem, że skądś kojarzę go. - Mhm. Pewnie z uczelni.
Wykłada u nas.
Fajna impreza.
Może to już ostatnia taka.
Spisują nas, łapią, śledzą. Niedługo zakażą się spotykać.
Nie no, nie będzie tak źle.
Polacy nie lubią, jak inni Polacy są szczęśliwi.
Nie znoszą tego.
[Maciek, z oddali] Tadzik, ty się lepiej przestań szlajać.
Bo jeszcze adidasa złapiesz. I nawet ja ci nie pomogę.
[Tadzio] I co, mam siedzieć w domu jak wy, stare ciotki?
[Maciek] Przynajmniej burdel ci zamknęli. Będzie mniej pokus.
[Tadzio] Burdel to ty masz w głowie.
[cmoknięcie]
[Maciek] Pilnuj go.
Też się zbieram.
Zostań.
Mam dzieciaki rano…
Luz. To innym razem.
Robert?
Teraz masz pretekst, żeby wrócić.
Sierżant Robert Mrozowski.
Czego chcesz?
[Robert] Gdzie zrobiono to zdjęcie?
Wszystko już powiedziałem.
- Komu? - Możesz zostawić mnie w spokoju?
Mogę dać twoje nagie fotografie jakimś ciekawskim studentom.
Albo rektorowi.
Kto cię przysłał?
Podpisałem, co chcieliście.
Umowa była taka, że dajecie mi spokój.
Robert Mrozowski.
Jak się spotkam z twoimi przełożonymi, to cię pochwalę.
Za dociekliwość.
[tajemnicza muzyka]
Wybaczy pan, zupa mi stygnie.
[muzyka cichnie]
[matka, z oddali] Myśmy mieli ślub w sierpniu.
Bo podobno musi być miesiąc z literą „R”.
[dziewczyna] Ja tam akurat przesądna nie jestem.
- A wybrałaś suknię ślubną? - Robert załatwił materiał.
- Ja tylko muszę oddać do krawca. - Robert?
[dziewczyna mruczy potakująco]
[matka] Hej.
No a może ja sobie coś nowego kupię?
Z takiej okazji? Albo uszyję?
[matka] Edek, zgaś to.
No, i jak ten nasz Robert? Będą z niego ludzie?
Najlepszy glina, jakiego znam.
[ojciec mruczy drwiąco]
Nie wiadomo, co teraz znaczy „najlepszy”.
Jak się nie będzie niepotrzebnie wychylał, to może daleko zajść.
Robi dobrą robotę. Nawet więcej.
Powinien robić tylko tyle, ile trzeba.
Czyli ile?
Panowie, nie jesteście tu sami.
A ty się nie wtrącaj.
Nie jesteś w pracy, Edek.
O, czekajcie.
[matka] To…
To, żeby wam nie uciekła żadna ważna chwila.
Dzięki.
Dziękujemy. Mogę?
[matka] Tak, otwórz.
Nie trzeba było.
Najlepszy model.
[dziewczyna mruczy zachęcająco]
Kochanie.
[dziewczyna jęczy miarowo]
[wzdycha z ulgą]
Wszystko dobrze?
Dobrze.
- Myślisz, że twoi starzy to robią? - Jezus!
Przestań.
Co?
Nie, bo twój stary jest jakiś taki spięty.
[Robert] Jest.
[dziewczyna chichocze]
[chichocze]
Teraz ty mi zrób.
No, Robert!
[Robert wzdycha]
[odgłosy magnetowidu]
[bicie dzwonów]
Co ty, się denerwujesz?
- Co ja mu powiem? - No prawdę.
Jak powiem, że ojciec jest ubekiem, to nas do kościoła nie wpuści.
W tym kraju połowa ludzi coś ukrywa.
- Szczęść Boże. - Co tak stoicie, nie wchodzicie?
Chcielibyśmy się pobrać, ale mamy mały problem.
[ksiądz mruczy zachęcająco]
Ojciec narzeczonego pracuje w służbach.
Dzieci nie odpowiadają za swoich rodziców.
- [dźwięk migawki] - A my w milicji.
To nieważne.
[niepokojąca muzyka]
Najważniejsze, czy wierzycie w Boga…
[niepokojąca muzyka narasta]
[jęk]
[jęczy]
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[w tle spokojna muzyka, gwar, ciche śmiechy]
[Tadzio] No proszę, proszę!
A co ty tu robisz?
Musiałem odetchnąć.
- Chcecie coś? - Herbaty.
Wódkę.
Już wiem, skąd cię pamiętam.
- Impreza u Arka. - [mruczy przecząco]
Mam dobrą pamięć.
Lecę.
- Gdzie? - [Tadziu] Misiu…
To miasto potrzebuje swojego bohatera.
[Tadziu] Pa.
Brat?
Z tego, co wiem, nie.
[Arek śmieje się cicho]
- [Robert] Co chcesz robić po studiach? - Nie wybiegam tak daleko do przodu.
To zacznij, bo ktoś podejmie decyzję za ciebie.
[Arek] Dobra, nie psuj zabawy.
- Patrz, czy nikt nie idzie. - Nie krępuj się.
- Co jest? - Spierdalamy!
[brzęk puszki po farbie]
[Arek chichocze]
[Robert] Pojebało cię? Niszczenie mienia?
- Spokojnie… - Co, kurwa, spokojnie?
Chcesz mieć przejebane?
Nie można się bać wszystkiego.
Na pewno nie wolności.
[w oddali stukot maszyn do pisania, dzwonią telefony]
[pukanie]
[Robert] Cześć.
Co ty robisz?
Robert, przecież ktoś przyjdzie za chwilę.
[szepcze] Robert…
[stanowczo] Robert!
[Robert wzdycha]
Co się dzieje?
Nic. Kocham cię. To się dzieje.
Przepraszam cię za wczoraj.
Dobra. Wynocha z archiwum.
Zamknij drzwi.
Co to jest?
- Zamykają sprawy bez dowodów. - I co?
Zawsze tak robili.
Robert, miałeś mi to oddać. Wywalą mnie przez ciebie.
Nikt się nie dowie.
Pomyśl czasem o mnie.
- Myślę. - Nie.
Myślisz tylko o tym.
Ze ślubem to już zupełnie mnie zostawiłeś.
Robert, ty się boisz tego ślubu?
[wzdycha]
Zawiozę cię po tę sukienkę. Dobra?
Ale ty nie jesteś moim kierowcą!
Robert, jesteśmy w tym razem.
Masz rację.
Nie jestem kierowcą.
- Co? - Nie jestem tylko kierowcą.
- Zbieramy się, chodź. - [ze zdziwieniem] Gdzie?
- Wieź mnie do willi. - Jakiej willi?
Woziłeś go.
Jak się wygadam, to po mnie.
[niepewnie] Ja nie mogę.
Oni mogą wszystko.
Ja też.
Jedź.
Poczekaj tu.
[niepokojąca muzyka]
[trzask uderzenia]
[niepokojąca muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Wszystko trzeba stąd wynieść.
Zdobienia skuć i zatynkować na równo. Ścianę pomalować na biało.
Tylko nikomu ani słowa.
Bo będzie kłopot.
I zaczniecie od tej ściany.
- Co teraz? - Zamknij się.
Jedź za nim.
[z oddali – dźwięk odpalanego silnika]
Jedź za nim!
[niepokojąca muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
I co teraz?
Cofaj, cofaj, cofaj!
[ciągły dźwięk klaksonu]
[tajemnicza muzyka]
Arek!
Muszę pogadać z Tadkiem. Mówił coś o willi.
Co się stało?
Tadek jest w szpitalu.
- Kto mu to, kurwa, zrobił? - [Maciek] Jak to kto?
Psy.
Milicja go zadźgała?
To takie dziwne?
[Maciek] Skurwysyny.
[Maciek wzdycha]
Nie możecie tutaj zostać.
To będę siedział pod szpitalem. Trudno.
[stanowczo] Nic tu nie wysiedzisz.
[Maciek] Trzeba się napić za jego zdrowie.
Chodźcie.
- [Wojtek] Gdzie go znaleziono? - Nie mam pojęcia.
- Kto go znalazł? - Nie wiem.
- Arek! - [Wojtek] Obywatelu!
Chodź, poczekamy na zewnątrz.
[w tle nastrojowa muzyka]
[kelnerka] Czy coś podać?
Butelkę najczystszej substancji.
[trzaśnięcie drzwiami]
Trzeba wyjechać z tego kraju.
Gdzie?
Gdziekolwiek.
Tu się nigdy nic nie zmieni.
Za Tadzika…
[inna muzyka, śmiechy]
- Pijesz jeszcze? - Polej.
[Robert, oburzony] No co ty?
Wygrałeś. Śpisz na tapczanie.
[Robert wzdycha]
[wzdycha]
[cicha, delikatna muzyka]
[obaj dyszą]
[Arek jęczy cicho]
[obaj dyszą głośno]
[oddychają cicho]
[muzyka cichnie]
[odgłos naciskania klamki]
[pukanie do drzwi]
[pukanie]
[pukanie do drzwi]
[pukanie]
Wszystko w porządku?
Coś się stało?
Nic, ale się stanie.
Komendant rekomendował was do odznaczenia. Ciebie i Wojtka.
Wstawiłem się za wami na górze.
Za co?
Za sukces w sprawie tego Gregorczyka.
Sukces?
[parska] Gratuluję.
[niepokojąca muzyka]
- [dzwoni telefon] - [stukot maszyny do pisania]
[dzwoni telefon]
[muzyka cichnie]
Ty masz to zrobić?
Wyrzucili mnie z uczelni.
I tak jestem skończony.
Jestem prywatnie.
To siadaj.
Kto zlecał zabójstwa?
[Robert] SB?
Co pan dla nich robił?
Załatwiałem chłopaków.
Z uczelni.
Szantażowali mnie.
Nie wiedziałem, że tak się to skończy.
Przepraszam.
Przepraszam na chwilę.
- [szelest odsuwanych firanek] - [otwieranie drzwi]
[kobieta, z oddali] Panie! Co pan? Nie!
- [wrzaski] - [pisk opon]
[kobieta krzyczy rozpaczliwie]
[ojciec] Zamknij drzwi.
Ty za tym stoisz.
- Za czym? - Za tym wszystkim.
[tajemnicza muzyka]
Kurwa, kazałeś mnie śledzić?
A nie powinienem?
Chcesz się bawić z pedałami?
To zapraszam.
Wiesz, co masz robić.
[zamykanie drzwi]
Nazwisko?
Krajewski.
Arkadiusz.
Zawód.
Student.
Obraca się pan w środowisku homoseksualistów?
Czy utrzymuje kontakty z homoseksualistami z zagranicy?
Nie.
Liczba dotychczasowych partnerów seksualnych.
Ostatnio jeden.
Imię i nazwisko obecnego partnera seksualnego.
Nie pamiętam.
Techniki…
pozycje stosowane w czasie stosunku seksualnego.
Dobrze się bawisz?
Podpisz to.
- Powiedziałem, podpisz to! - Nie.
Uprawiałeś prostytucję.
- Nic nie zrobiłem. - Mamy dowody.
Kto jeszcze był w willi?
Podaj adresy i nazwiska, a wrócisz do domu.
I o wszystkim zapomnimy.
- Ja nie znam żadnych nazwisk. - [ojciec] Tak?
To skąd znasz Gregorczyka?
Kto był jeszcze w willi oprócz ciebie?
Nazwiska!
- Nie znam żadnego. - Nazwiska, skurwysynu!
Wystarczy!
Powiem, kiedy wystarczy.
- On jest niewinny. - Niewinny?
[łamiącym się głosem] Spedalił mi syna.
Wyjdź.
[Robert] Wynoś się!
[zamykanie drzwi]
Dla ciebie sprawa jest zamknięta.
Teraz jest zamknięta.
Arek! Arek!
Na twoim miejscu to bym się przebadał. Bo syfa mogłeś złapać! [śmiech]
Halinka, martwię się o niego.
Kto to był?
Chcą mnie udupić za to śledztwo.
Chociaż raz bądź ze mną szczery.
Czy na to nie zasługuję?
Spójrz na mnie.
[głosy z oddali]
[ojciec] Przez ciebie jest.
- [matka] Jaki? No jaki? - Słaby.
[matka] Ty jesteś słaby. Zrób z tym coś.
- [ojciec] Chronię go. - Przed czym?
- Mam rozkazy z góry. - Przestań, proszę cię.
[trzaśnięcie drzwiami]
[melancholijna muzyka]
- Graty ojca mam zabrać. - Tak jest.
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
[przewijanie taśmy]
- [kobieta] Halo? - Zastałem Arka?
[zaspanym głosem] Jest u Tadka.
- W szpitalu? - No nie wiem.
Mówił, że idzie do Tadka.
- Oszukałeś mnie! - A ty mnie nie?
- Byłeś w willi. - Daj spokój.
Tadek nie żyje.
Widzisz? Likwidują, kurwa, wszystkich, którzy byli w willi.
- Musisz wyjechać. - Nie lubię, jak mi się rozkazuje.
Ale ty chyba lubisz.
Więc posłuchaj.
Wypierdalaj.
[Robert dyszy]
[Robert łka cicho]
Przepraszam.
Za co?
Wszystkich…
wszystkich oszukałem.
Siebie nie.
[oklaski]
- Gratuluję postawy. - Bardzo dziękuję.
Moje gratulacje.
[dygnitarz chrząka]
- Gratuluję. - Dziękuję.
Mam ciarki.
Ja też.
Gratuluję.
Widziałem nagranie.
Gratuluję postawy.
Cieszę się, że mamy takich oddanych funkcjonariuszy.
Wnikliwie przyjrzymy się waszej karierze.
Gratuluję.
[przez mikrofon] Gratulujemy odznaczonym.
[oklaski]
A teraz zapraszam państwa na mały poczęstunek
i oczywiście na parkiet.
Muzyka!
[spokojna muzyka]
- Proszę. - Dziękuję…
No gdzie przy ludziach!
[piosenka „Daj mi tę noc” zespołu Bolter]
- [Wojtek] Idziemy tańczyć. - [żona] Ale ja nie umiem…
Ja będę tańczył. Chodź.
♪ Zabawa trwa ♪
[Wojtek] No idź, idź!
♪ Świat się kręci, a my z nim ♪
♪ Zdarta płyta gra ♪
♪ Zapomniany dawno hit ♪
- ♪ Daj mi tę noc ♪ - To dla mnie?
♪ Tę jedną noc ♪
♪ Daj mi tę noc ♪
- Tańczysz? - ♪ Tę jedną noc ♪
♪ W ciepłych domach troski śpią ♪
♪ Utrudzone szarym dniem ♪
♪ A tu w dłoni druga dłoń ♪
♪ I nadzieja w szkle ♪
Muszę ci coś powiedzieć.
Nic nie mów.
♪ Tak niewiele trzeba nam ♪
♪ Żeby bawić się do łez ♪
♪ Kolorowe oczy ścian ♪
♪ Reflektorów deszcz ♪
Muszę.
Musisz…
♪ Zapomnijmy jeszcze raz O tym, że nam było źle ♪
[z oddali] ♪ Na to przecież przyjdzie czas ♪
♪ Kiedy wstanie dzień ♪
Ale mój syn będzie bezpieczny?
[błagalnie] Proszę.
[dygnitarz] Będzie.
Wy za niego odpowiadacie.
Osobiście.
[w oddali – oklaski]
[dramatyczna muzyka]
[piosenka „Co mi, Panie, dasz” zespołu Bajm]
♪ Karuzela gna W głośnikach wciąż muzyka gra ♪
♪ Czuję, jak w jej takt kołyszę się cała ♪
♪ I raz, i dwa… ♪
Kluczyki.
- Po co? - Daj kluczyki.
Coś się dzieje?
- Potrzebujesz pomocy? - Sam muszę.
♪ Co mi, Panie, dasz… ♪
Tylko głupot nie narób!
♪ …w ten niepewny czas? ♪
♪ Jakie słowa ukołyszą Moją duszę, moją przyszłość ♪
♪ Na tę resztę lat? ♪
♪ Kilka starych szmat ♪
♪ Bym na tyłku siadł ♪
♪ I czy warto, czy nie warto ♪
♪ Mocną wódę leję w gardło, by ukoić żal ♪
- [piosenka cichnie] - [nowa, niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
[szeptem] Arek. Arek.
Musimy uciekać.
Znaleźli cię.
Musisz mi zaufać.
Chodź!
[szum nadjeżdżającego samochodu]
[obaj dyszą]
[jęk]
Będziesz żył.
Schowaj się!
[jęk Roberta]
[jęk]
[Arek krztusi się]
[obaj dyszą]
[Robert] Uciekaj.
Co?
Uciekaj.
A ty?
Nie chcę bez ciebie.
Znajdę cię. Uciekaj.
[w oddali – syreny policyjne]
[syreny policyjne zbliżają się]
[coraz głośniejsze syreny policyjne]
[syreny cichną]
[spokojna muzyka instrumentalna]
[muzyka cichnie]
[dramatyczna muzyka elektroniczna]
[muzyka cichnie]