Nie bardzo wiem, od czego zacząć.
Skoro ma to być moja historia morderstwa w Wielki Piątek,
to zacznę od tego.
Dziewięć miesięcy temu wnerwiający diakon przegiął werbalnie
i zrobiłem coś takiego.
Kuźwa.
Lubisz się bić?
Nie, proszę księdza, ani trochę.
Diakon powiedziałby inaczej, gdyby nie złamana szczęka.
W poprzednim życiu byłem bokserem.
Żyłem na ulicy. Mam co nieco za uszami.
Potrzeba nam dziś wojowników, by walczyć ze światem,
nie ze sobą nawzajem.
Ksiądz jest pasterzem. A świat wilkiem.
Nie.
Ośmielę się nie zgodzić, proszę księdza.
Przy takim podejściu w każdym, kto myśli inaczej, widzi się wroga.
Mój dawny instynkt wziął dziś górę,
ale Chrystus uzdrawiał świat, nie z nim walczył.
Wierzę w to.
Chodzi o to, a nie o to.
Chcę być dobrym duszpasterzem.
Pokazać innym zagubionym przebaczenie i miłość Chrystusa.
Świat rozpaczliwie tego potrzebuje.
Proszę dać mi szansę, a spełnię tę obietnicę.
Ekscelencjo,
tyle razu nadstawiałeś za mnie karku.
- Znów zawiodłem. Cokolwiek... - Wystarczy.
Posłuchaj.
Każdy wie, że diakon Clark to dupek.
Nikt nie ma ci za złe, że mu lutnąłeś.
Wręcz przeciwnie.
Ale coś z tym trzeba zrobić.
Poślemy cię do małej parafii w Chimney Rock.
Jest tam tylko proboszcz.
Byłbym wikariuszem?
Nie ciesz się aż tak.
Czemu?
To parafia Matki Bożej Niezłomnej
pod opieką prałata Jeffersona Wicksa. Słyszałeś o nim?
Ma tu swoich sympatyków. Ja do nich nie należę.
Tak między nami,
to nawiedzony szajbus i kawał sukinsyna.
Prawda jest taka, że jego trzoda się kurczy, a wręcz kostnieje.
Przydałoby się tam to twoje podejście. Rozumiesz?
Ani trochę, ale zgoda.
Jak najbardziej.
Duch mnie natchnął. Już ja go prześwięcę.
Tak. Nie tak. Jasne?
Powodzenia.
I tak trafiłem do Chimney Rock.
Daniel w jaskini lwa.
Dawid naprzeciw Goliata.
Młody, durny, pełen wiary.
MATKA BOŻA NIEZŁOMNA
Gotowy na wszystko.
ŻYWY CZY MARTWY: FILM Z SERII „NA NOŻE”
Ksiądz Jefferson?
Witam. Jud Duplenticy z Albany.
Pochwalony, Judzie Duplenticy z Albany.
Zamierzasz odebrać mi kościół?
Nie.
To dobrze.
Mów mi „księże prałacie”.
Poznałeś już Marthę.
Marthę? Nie.
- Księże prałacie. - Jezu!
Wstałam wcześnie, by wypolerować srebro. Zrobił się nalot.
Dobrze, Martho.
Ksiądz... Jud.
Serdecznie witamy.
Dziękuję, Martho.
Mówiłem właśnie księdzu...
Księdzu prałatowi.
Księdzu prałatowi. Przepraszam.
I że wymsknęło mi się „Jezu”.
Nieźle się zaczyna.
Biskup Langstrom cię tu przysłał?
Langstrom.
Znam go dobrze.
I wybrał właśnie ciebie.
To coś sugeruje.
Nawet sporo.
Wiem, że ksiądz prałat zwykle sam stoi u steru.
Ale jestem tu, by służyć.
Wyspowiadaj mnie.
No dobrze.
Pobłogosław mi, ojcze, bo zgrzeszyłem.
Ostatni raz
u spowiedzi byłem sześć tygodni temu.
Zazdrościłem innym bogactw materialnych.
Zobaczyłem reklamę luksusowego auta. Sam miał włączony telewizor. Lexus.
Pomyślałem:
„To ci dopiero cacko”.
Coupé.
Zazdrościłem innym władzy.
Mój dziadek miał kapłański autorytet.
Zawsze tego pragnąłem.
Masturbowałem się...
cztery razy w tym tygodniu.
Może pięć. W ciągu ilu, sześciu tygodni?
To powiedzmy, że w sumie 30 razy.
W tym tygodniu raz w łóżku nad ranem.
Raz pod prysznicem, na stojąco. Wygoda.
Płyn do kąpieli jest pod ręką.
Raz w środku nocy po tym, jak przyśniła mi się...
- Wystarczy. - ...japońska kocia kawiarnia.
- Dobra. - Czytałem o tym artykuł.
Z tym że zamiast kotów były dziewczyny, no i wiesz...
Nie przygotowałem się,
więc przyszło mi się spuścić w egzemplarz Kroniki Katolickiej.
Akurat leżała na nocnej szafce. To pewnie grzech sam w sobie.
A może i nie, cóż... Niedobrze!
Wtedy wydało mi się to po prostu dziwne.
Ale teraz już wiem.
To był jego pierwszy cios.
Pięć zdrowasiek i „Chwała Ojcu”.
Dziękuję.
I nie ostatni.
I witaj.
W moim kościele.
W ciągu kilku tygodni zadomowiłem się
na plebanii Matki Bożej Niezłomnej.
KRONIKA KATOLICKA
Na pełnym etacie był tu jeszcze tylko kościelny, Samson.
Sam.
To prałat Wicks
co dnia dodaje mi sił, by nie zaglądać do butelki.
Też kiedyś popijał.
Ale powiedział mi raz: „Jeśli ja mogę odeprzeć tego demona, to i ty”.
To nieustanne zmaganie.
Ale trwam.
Nie mógłbym, gdyby nie on i moja ukochana Martha.
Ukochana Martha?
Zrobiłbym dla niej wszystko.
Mój anioł na Ziemi.
Martha dogląda wszystkich spraw kościoła.
Księgowość, darowizny. Wszystko odkłada do akt.
Odłóż to.
Pierze szaty, uzupełnia zapasy,
gotuje Wicksowi, gra na organach.
Wie, gdzie jest co pochowane.
- To ta krypta? - Ano.
Utrapienie. Muszę zainstalować kamerę.
- Jest do niej wejście? - Owszem.
Tutaj.
Wrota Łazarza.
WACKI
Trzeba ciężkiego sprzętu, żeby je otworzyć.
Za to tak są wyważone, że wystarczy pchnąć,
by powalić je na ziemię od wewnątrz.
Kto tam jest?
Prentice.
Dziadek Wicksa, założyciel tego kościoła.
Był dla mnie jak ojciec.
Niedobrze mi się robi.
Łobuzy nabazgrali statki kosmiczne na miejscu jego świętego spoczynku.
Co tam robisz?
Lubię dłubać w drewnie,
to pomyślałem, że pożyczę narzędzia od Sama i zrobię...
Nie ruszamy tego.
Na pamiątkę grzechu rozpustnej nierządnicy.
Wyspowiadaj mnie.
KLUB KSIĄŻKI SPIS LEKTUR
Rozpustna nierządnica.
To matka Wicksa.
Co to za historia?
Była rozpustna i nierządna.
Gdy Prentice został księdzem i założył ten kościół,
był wdowcem z córką.
Na imię miała Grace.
Diabelskie nasienie.
Uwielbiała skąpe ubrania i drogie marki.
Drogie marki...
No.
Jako nastolatka szlajała się po barach
i zaszła w ciążę z przygodnym ladaco.
Prentice miał na koncie pokaźną rodzinną fortunę.
Aby chronić wnuka, Wicksa,
obiecał, że jeśli Grace pozostanie pod jego dachem,
cała fortuna przypadnie jej w spadku.
Nierządnica czekała zatem, aż jej ojciec umrze.
Ogromnie go to frasowało.
Martho, zapamiętaj.
Bogactwo i władza, jaka się z nim wiąże,
to Jabłko Ewy.
Pokusa wiodąca do upadku.
Muszę chronić bliskich przed jego deprawującym wpływem
za wszelką cenę.
W końcu przyszła jego godzina.
Byłam przy tym.
Widziałam, jak przyjmuje ostatnią komunię
i umiera na ołtarzu.
W spokoju.
Rozpustna nierządnica potruchtała prosto do jego prawnika.
„Dawaj moją forsę”, zażądała.
A wiesz, co on na to?
„Owszem, odziedziczyłaś wszystko co do centa”.
A na koncie Prentice’a
nie było ani złamanego grosza.
Co zrobił z fortuną?
Rozdał biednym, mawiają jedni.
Wrzucił do oceanu, twierdzą inni. Nikt nie wie.
Przepadła.
W ostatnim akcie łaski ten świątobliwy człowiek zadbał,
by deprawujące zło nie wpadło w ręce grzesznicy.
Zostawił jej tylko...
to.
„Co to ma być?”, spytała.
Ja wiedziałam.
Nie szukaj Jabłka Ewy.
Twoje dziedzictwo jest w Chrystusie.
Tamtej nocy dokonała zemsty.
W demonicznym napadzie furii
zbezcześciła to święte miejsce.
Bluźnierstwo, profanacja.
Zło wcielone.
Rzekłam: „Siostro Grace,
Bóg, twój Ojciec, wybaczy ci w swoim miłosierdziu”.
Zmarła,
rzucając się na grobowiec Prentice’a.
Tętniak mózgu, stwierdzili.
Zgładzona, twierdzę ja,
przez Boga w Jego miłosierdziu.
Ja pierdzielę.
Przepraszam.
Z mroku tej historii wyrastał fundament kościoła.
Było to namacalne.
Zapytał: „Któż wam”...
Czym kierowali się ci, którzy uczynili z niego swój duchowy dom?
Każdy w grupce stałych bywalców miał swoje powody.
To nasi podejrzani.
Zatem ich przedstawię.
Vera Draven, miejscowa prawniczka. Wierna i oddana.
Mój tata był prawnikiem Wicksa i kumplem od kieliszka.
Chłopaki.
Zostałaś prawniczką, żeby przejąć rodzinną kancelarię?
Zostałam prawniczką, by dokonać czegoś w świecie.
Ale to spuścizna mojego ojca.
Chciał, żebym...
- Dziękuję. - ...przejęła po nim interes.
I tak tu zostałam.
Siemka, Vera.
- Cześć. Dziękuję. - Napełnisz mi to?
Adoptowany syn, Cy, wrócił pod jej dach
po nieudanym starcie w polityce.
Cześć.
Hej.
Cieszysz się, że wrócił?
Gdy Vera była młoda, świeżo po studiach,
jej ojciec ni stąd, ni zowąd sprowadził do domu 10-letniego Cya
i oznajmił Verze, że ma go wychowywać.
Żadnych pytań.
Całe miasteczko wiedziało, że to jej nieślubny brat.
Ale Vera się zgodziła.
Wychowała go.
Wiele poświęciłam,
żeby postąpić lojalnie wobec taty, Cya i Wicksa.
Dlatego sądzę,
że gdy tata spogląda na mnie z nieba,
jest ze mnie bardzo zadowolony.
To mnie cieszy.
Mało brakowało.
Byłem pupilem prawicy, nadzieją partii.
Mam koneksje i wiedzę od podszewki.
Wybiłbym się, gdybym umiał porwać wyborców.
Zabrakło mi tego całego kultu osobowości.
Trudno nawiązać z innymi szczerą więź.
Wiem.
Uwierz, próbowałem. Wałkowałem temat rasy.
Temat gender, trans,
ochrony granic, bezdomnych,
wojny, wyborów, aborcji, klimatu.
Do tego płyty indukcyjne, Izrael, biblioteki, szczepionki,
zaimki, kałasznikowy, socjalizm, BLM,
KTR, CDC, DEI, 5G, cały ten kram.
Młóciłem każdy temat i zero odzewu.
Ludzi nic już nie rusza. Nie pojmuję.
Może warto sięgnąć do podstaw
i zwykłą metodą wzbudzić w ludziach zapał.
Znaleźć im obiekt nienawiści i postraszyć, że to coś zagraża ich wartościom?
Nie.
Vera.
Nat Sharp, miejscowy lekarz.
Jego życie kręciło się wokół żony, Darli.
Była dla niego wszystkim.
Darla mnie porzuciła.
Przykro mi.
Zabrała dzieci do Tucson
z gościem, którego poznała na forum Phish.
Tego zespołu?
Nie mam pojęcia.
Doktor Nat tracił grunt pod stopami.
Nie zrobił kariery. Za mało zarabiał. Zawiódł ją.
Zrobiłby wszystko, by ją odzyskać.
Namiastka miejscowego celebryty,
autor fantastyki naukowej Lee Ross.
Pewnie obiło się wam o uszy.
Seria Otchłań Półksiężyca, Czekan czasu,
Krystaliczne rozdroże.
Dziesięć lat temu przeniósł się tu z Nowego Jorku
i związał się z Wicksem i kościołem. Jak sam mawia...
Odłączyłem mózg
od liberalnej świadomości zbiorowej i przyjechałem tu...
Sprzedaż jego książek i popularność znalazły się na równi pochyłej.
Ale uprzedni rok poświęcił pisaniu dzieła o Wicksie.
Jego nauki, moje refleksje,
eseje i reminiscencje akolity u stóp proroka.
Kapłan i trubadur.
ODA BOJOWA DO DUSZY AMERYKI
Ciężka lektura, ale wiąże z nią nadzieje.
To moja ostatnia szansa, by wyjść z literackiego niebytu.
Dłużej tego nie zniosę. Moi czytelnicy...
To fanatycy survivalu.
Wyglądają jak John Goodman w Big Lebowskim.
Ten natrętny wypierdek, Cy.
Zatopił w prałacie influencerskie kły.
Nie lubimy go. Mówimy: „Wicks, strzeż się.
Unikaj go, to szemrany typ. Oportunistyczny grafoman”.
Musimy chronić Wicksa przed milenialskimi pijawkami.
Simone niedawno się tu przeprowadziła. I nawróciła.
Była światowej klasy wiolonczelistką.
Pięć lat temu choroba przerwała jej karierę.
Chroniczny ból. Zagadkowa anomalia neurologiczna.
- Lekarze rozłożyli ręce. - Przepraszam.
Wierzyłam, że mnie wyleczą.
Nabrałam się.
Durna moi.
Żeby tak wykorzystać czyjąś ufność
i zbijać na tym kasę...
Nie ma większego draństwa.
Nie sądzi ksiądz?
Tak. To podłe.
Chociaż rozumiem potrzebę wiary.
Ale to co innego.
Wiara w Boga, że mnie uleczy.
To coś innego.
Odzyskałam nadzieję.
Że cud może się zdarzyć.
Prałat Wicks mi ją daje.
Spiritus Sanctus dziś go natchnął.
Księże prałacie!
Mój wojownik!
Wicks utrzymywał wąskie grono.
Niewątpliwie uwodził swoją charyzmą.
Co do jego metody...
Co tydzień obierał kogoś za cel,
zwykle kogoś nowego, i przypuszczał atak.
Świat pragnie naszego dobra.
Wszelkie wybory. Podejmuj je. Należą do ciebie.
Nie miej wyrzutów.
Wdaj się w romans.
Kłam.
Spraw sobie nieślubne dziecko.
Uczyń zadość samolubnemu sercu.
Samolubnemu.
Tak.
Pozbawiasz dziecko rodziny.
Ojca.
To atak na nasz bastion.
Instytucję męskości.
Moja matka dokonała samolubnego wyboru
i przeklinam jej samolubne serce.
Każdego dnia.
Przedłożyła własne zachcianki ponad rodzinę z Bożego przykazania.
Wystarczy, że jestem!
Ja!
Samolubne, rozpustne serce, mylisz się.
Możesz bić to dziecko.
Równie dobrze możesz je głodzić.
Odrzuć rodzinę według Bożego zamysłu
i patrz, jak twoje dziecko wije się pod tym ciężarem.
To nie są prawdziwe nauki Kościoła.
Zapytaj najbardziej zagorzałych spośród jego parafian,
a zaprzeczą, by popierali takie poglądy.
To tylko Wicks, który posuwa się za daleko.
Za każdym razem zmusza kogoś do odejścia.
Czemu to robi?
Bo pozostali siedzą i na to patrzą.
I coś, co jawnie byłoby niedopuszczalne,
sprawia w głębi mroczną satysfakcję.
Pozostając na miejscu, obierasz stronę.
Stronę Wicksa.
Testowanie granic, granie na uprzedzeniach,
znieczulanie, wciąganie w zmowę.
...dwupunktowy home run daje Cubsom...
Postanowiłem nieco wyrównać szale.
Witam na pierwszym spotkaniu grupy modlitewnej księdza Juda.
Dzięki, że przyszliście.
Celem naszych spotkań jest burzenie murów
dzielących nas od Chrystusa,
od siebie nawzajem, od świata.
Gdy miałem 17 lat,
uprawiałem boks.
Zabiłem rywala w ringu.
Otoczyłem się wieloma murami.
Gniew, uzależnienie, agresja.
Dopiero gdy poczułem się bezpieczny,
mogłem opuścić pięści, otworzyć ramiona,
wyznać najskrytszy grzech.
Tego dnia Chrystus ocalił mi życie.
Nie wywołał we mnie przemiany.
Lecz każdego dnia dodaje mi sił.
Nasz chleb powszedni.
Takie powinno być zadanie kościoła.
Tego pragnę zarówno dla siebie,
jak i dla was.
Czyli...
prałat Wicks nie przyjdzie?
Nie, ale...
Nie.
Pomyślałem, że porozmawiamy i podzielimy się...
Ale wie, że to się odbywa?
Oczywiście. Powiem mu.
Chciałem, byśmy nawiązali więź...
Powiesz mu?
Forma przyszła czasownika wskazuje, że jeszcze mu
nie powiedziałeś?
Dlaczego?
- Coś tu nie gra. - Słuchajcie.
To spotkanie przy modlitwie. Żaden sekret.
- To sekretne spotkanie. - Nie.
Dosłownie tak jest.
Powiadomiłam prałata.
Świetnie, zatem... już po sekrecie.
Wróćmy do burzenia murów poprzez miłość Chrystusa...
Odpisał: „Co jest, kurza twarz?”.
- Rany. - Przepraszam. Proszę księdza.
Przyszłam, bo myślałam, że to oficjalne wydarzenie kościelne.
Ale nie użył słowa „kurza”.
Dziękuję, Martho. To jest wydarzenie kościelne.
W kościele. Ze mną. Oficjalne.
- Ani „twarz”. - Mogę zobaczyć?
To ja raczej już pójdę.
- Dziękuję. Cyrus? - Tak.
Ksiądz wybaczy. Wolę go nie wkurzać.
Niezły manewr.
Dzięki.
Pewnie wrzucę to jutro. Oznaczyć księdza?
Wolałbym nie.
I tak to zrobię.
Wiem.
Przykro mi, że nie wyszedł księdzu ten mały zamach stanu.
Zamach stanu? Poważnie?
Jeśli chcemy się pomodlić lub wyspowiadać,
to mamy od tego prałata Wicksa.
Czyżby? Przecież panicznie się go boicie.
Mogłabyś pójść z własnej woli do kościoła,
żeby bez obaw wyznać Wicksowi swój największy grzech?
W przeciwnym razie całe to miejsce to tylko pobielana fasada.
Tak. Mogłabym.
No...
to dobrze!
Wielki Tydzień. Seria specjalnych obrzędów przed Wielkanocą.
W Niedzielę Palmową w końcu nie wytrzymałem.
No i... dwa razy pod prysznicem w tym tygodniu.
Mówiłem ci, jak to robię? Z dłonią do góry nogami.
Pięć ojczenaszów i pięć zdrowasiek.
Mija dziewięć miesięcy.
Podoba ci się tu? Zburzyłeś jakieś... mury?
Pobłogosław mi, ojcze, bo zgrzeszyłem. U spowiedzi byłem tydzień temu.
Naruszyłem prywatność innego księdza.
Wiem, gdzie Martha trzyma rachunki za usługi medyczne.
Przejrzałem je.
Pięć lat temu miałeś prostatektomię radykalną,
więc fizycznie nie jesteś w stanie mieć erekcji.
To, co tu się dzieje, mnie nie rusza.
Ale widzę, jak doglądasz swojej trzody.
Nie podoba mi się to.
Nie podoba ci się?
Nie, księże prałacie.
Nat Sharp.
Powinien przebaczyć i zacząć normalne życie.
Miłość Chrystusa powinna go natchnąć, a zamiast tego dzień po dniu
pogrąża się w złości i goryczy wobec byłej żony,
wobec kobiet.
To okropne. A Lee? To mistrz słowa.
Tymczasem jego supermoc została obrócona przeciw niemu.
Mówi tylko o tym, że świat się na niego uwziął.
Był rozbrajająco dowcipny, bystry i szanowany,
a teraz jedynie nakręca się i tonie w gniewie i paranoi.
Wiesz, że dosłownie wykopał wokół domu fosę?
Serio?
FORTECA
W sumie jest raczej symboliczna, ale tak.
A Simone... Wybacz, księże prałacie, ale obawiam się, że ją wykorzystujesz.
Widziałem wysokość darowizn.
Wiem, ile wpłaca. Ostatnio praktycznie utrzymuje to miejsce.
Owszem, wierzę, że miłość Chrystusa potrafi sprawić cud,
ale to tak nie działa.
Coś za coś, za twoim pośrednictwem.
I, Bóg ci dopomóż, znów czuje się oszukana.
Bóg mi dopomóż. Coś jeszcze?
Jasne, czemu nie? Cy Draven.
Nie niepokoi cię, co zamieszcza na YouTubie?
Co tydzień wycina klipy z twoich kazań
i wplata w swoje polityczne wywody. Kooptuje, a co gorsza...
NIEBINARNY | BEZBOŻNY BOŻE KRÓLESTWO BEZ RASIZMU
...stawia kościół w złym świetle.
Kiedy nowy parafianin wytrzymał dłużej niż jedną niedzielę?
Słowo poszło w świat.
Co tydzień zjawia się tylko
ta zwarta klika stałych bywalców,
a ty jakbyś celowo podsycał w nich gniew i strach.
Tak przewodził Chrystus?
Tak mamy postępować?
Teraz jesteś wściekły. I słusznie.
Tylko byś się naraził. Byłbyś bezradny
i zrobiłbym to ponownie.
Ja jestem światem, a ty kościołem.
Leż tam. Leż.
Świetnie. Tak jest!
Gniew pomaga nam się bronić i odzyskać utracony grunt.
Tak wiele go utraciliśmy.
A teraz się boisz.
Odruchowo uniosłeś pięści. Świetnie!
Boisz się, że znów cię zaatakuję.
Chronisz się.
Bo świat chce nas zniszczyć.
Twoja wersja miłości i przebaczenia to miękka papka.
To kompromis, by iść z duchem czasu,
byle nie urazić tego zgniłego świata.
Tymczasem nas niszczą.
Feministyczne marksistowskie dziwki. Kawałek po kawałku.
Dźwigam swoje brzemię. Trzymam front.
A ty?
Nieporadne dziecię z Albany?
Poczujesz gniew
i staniesz do walki?
Zatruwasz ten kościół.
Zrobię wszystko, by go ocalić.
Wytnę cię jak nowotwór.
Pięć ojczenaszów i pięć zdrowasiek.
Chryste, tyś mnie nie porzucił.
Tak i ja nie porzucę tego kościoła.
Ale on był o krok przede mną.
Grupa modlitewna księdza Juda?
To ja dbam o ten kościół.
Umacniam go w Bożej prawdzie.
To zdrada podważać mój autorytet,
wiarę, wręcz całe życie,
i to w moim własnym sanktuarium!
Wynoś się!
Ostateczny manewr Wicksa.
Otwarta wojna przeciwko mnie.
Ululałem się.
Świat jest wilkiem. Ty diabelski...
Diabelski wilku.
Diabelski wilk z ciebie.
Szlag.
- Nikolai, wybacz. Urwałem to... - Nie przejmuj się.
- ...własnoręcznie. - To tandeta.
- Możesz jechać? - Tak.
Na pewno?
IL DIAVOLO PIEKIELNIE SMACZNE – NA WYNOS
Kto tam?
Cholera.
I tak nastał Wielki Piątek.
No dobra.
Nabożeństwo o 15.
Sami stali bywalcy.
Coś wisiało w powietrzu.
Nie pamiętam homilii, ale coś było nie tak.
Gniew wydawał się mniej wyrachowany.
Bardziej obłąkany.
Jak zwykle po homilii Wicks był wyczerpany.
Emocjonalnie i fizycznie. Musiał się zregenerować.
Wchodził do niewielkiego schowka
z boku prezbiterium, żeby zejść z widoku.
Wzmacniał się, a ja kontynuowałem mszę,
dopóki nie czuł się na siłach, by przejąć pałeczkę.
Oto drzewo Krzyża
Na którym zawisło zbawienie świata
Księże prałacie?
Co się stało?
Jefferson?
Jud.
Ma coś w plecach.
Czekaj. Nie ruszaj.
Niczego nie dotykaj.
Szatan! Szatan go zgładził!
- Diabeł... Szatan... - Martha.
- Zgładził go! - O nie.
Martha! Proszę.
Karetka przybyła po pięciu minutach.
Stwierdzono zgon na miejscu.
Gdy wyszedłem do reszty, właśnie podjeżdżała policja.
Diabeł nam go nie odbierze.
Powstanie znowu w chwale Pana.
To nie lada wstrząs dla małego miasteczka.
Biedna Geraldine, miejscowa komendantka, wpadła jak śliwka w kompot.
Chryste.
Przesłuchanie ciągnęło się całą sobotę,
aż wreszcie...
Tylko ty byłeś w pobliżu prałata w czasie jego zabójstwa.
I miałeś figurkę wilczej głowy
z narzędzia zbrodni.
Tylko ty nienawidziłeś go do szpiku kości.
Nie mam nic do szpiku kości.
Nie widzę, jak ktokolwiek mógł to zrobić, więc nie wiem...
Nie umiem tego rozgryźć.
Niech ksiądz pójdzie odpocząć.
Ale ostrzegam, że miasteczko huczy.
Cy Draven wrzucił to rano na YouTube’a.
Zatruwasz ten kościół.
Zrobię wszystko, by go ocalić.
Wytnę cię jak nowotwór.
Inni to udostępniają.
Masowo.
Włączyłem telefon na dwie minuty. I to był błąd.
Potok wiadomości do księdza mordercy.
Nie martwiłem się, że mnie aresztują czy suspendują.
Myślałem tylko o tym, że Wicks wygrał.
Bo w części duszy, która nie umie kłamać Chrystusowi
ani sobie czy panu...
cieszyłem się, że dziad nie żyje.
Jezu.
Pomóż mi.
Poprowadź mnie, proszę.
Halo?
Przepraszam.
Otwarte?
Zawsze.
Wszystko gra?
Tak. Przepraszam.
Mszy Wielkanocnej nie będzie. Przykro mi.
- Zapraszam. Proszę wejść. - Dziękuję.
Nie chciałbym tylko odciągać księdza od obowiązków.
No proszę. Niczego sobie.
Prawda?
Trudno tu nie czuć Jego obecności.
Czyjej?
Boga... No tak.
- Tak. - Nie jest pan katolikiem.
Nie, ani trochę.
Dumny heretyk.
Klękam na ołtarzu racjonalności.
Nie wychował się pan w wierze?
Moja matka jest... była
bardzo religijna.
- Był pan z nią blisko? - Nie.
Gdy byłem mały... Ale to...
- Skomplikowane? Rodzina. - Skomplikowane.
Właśnie.
Co pan czuje, będąc tutaj?
Co czuję?
Szczerze?
Jasne.
Interesująca architektura.
Odczuwam majestat, misterium,
zamierzony efekt emocjonalny.
Jakby ktoś narzucał mi historię, w którą nie wierzę.
Opartą na czczej obietnicy z bajki dla dzieci,
pełną wrogości, mizogini i homofobii,
i uzasadnionych niewysłowionych aktów przemocy i okrucieństwa,
jednocześnie i nieustannie
skrywając własne haniebne czyny.
Jak narowisty muł, który rzuca zadem,
chcę ją rozebrać na części, rozbić perfidną bańkę wiary
i dotrzeć do prawdy, którą mógłbym przełknąć i się nie udławić.
Krokwie są niezwykle kunsztowne.
Proszę mnie stąd przepędzić, jeśli ksiądz chce.
Nie.
Doceniam szczerość.
Mówienie prawdy jest jak kaszka z miodem.
Podejrzewam, że ksiądz nie zawsze jest prawdomówny wobec parafian.
Można być prawdomównym, nie ujawniając całej prawdy.
Fakt.
Zgadza się. To sztuka narracji.
To nie jest średniowieczny kościół. W końcu to Nowy Jork.
To tylko XIX-wieczny neogotyk.
Bliżej mu do Disneylandu niż Notre-Dame.
Obrzędy, rytuały,
kostiumy i cała reszta.
To zbiór opowieści.
Ma pan rację.
Pytanie tylko,
czy te opowieści wmawiają nam kłamstwo?
A może wydobywają głęboko zakorzenioną prawdę?
Której nie potrafimy wyrazić inaczej...
niż za pomocą opowieści.
Touché. Padre.
- Synu. - Przepraszam.
Dopiero co
odnalazłem w sobie powołanie,
a teraz to stracę...
Stracę sens życia i to mnie przeraża.
Nie wiem, jak będę żył.
Blanc!
Znalazł go pan! Czy on...
Kim pan jest?
Trzeba było od tego zacząć.
Benoit Blanc, detektyw.
Zaciekawiła mnie sprawa morderstwa Jeffersona Wicksa.
Jest pan z policji?
Nie. Pracuję na własny rachunek.
Wszyscy myślą, że to ja. To nieprawda.
Może w głębi tego pragnąłem
i stało się to za sprawą jakiegoś cudu.
Sam nie wiem. Nie pojmuję tego.
Pozwolisz, że ci pomogę?
Co?
Masz spękane usta z odwodnienia.
Nie spałeś całą noc.
Spędziłeś ją poza domem,
a sądząc po nogawkach, modliłeś się na klęczkach.
Nie patrzę na udręczonego winowajcę,
ale na niewinnego, którego dręczy poczucie winy.
Pomogę ci.
Jak?
Upozorowano to na cud.
To tylko morderstwo. A ja je wyjaśniam.
Chwila... To pan...
Ta historia z Kentucky Derby i morderca przyłapany
kamerą fotofiniszu?
Więc to pan...
Był pan w The View.
- Tak. - Co pan tu robi?
Muszę wiedzieć, co zaszło podczas mszy w Wielki Piątek.
I ogólnie, co się święci w parafii Matki Bożej Niezłomnej.
Geraldine łaskawie dała mi dostęp do sprawy.
Jeśli zgodzisz się dziś towarzyszyć mi podczas dochodzenia,
oględzin zwłok, narzędzia i miejsca zbrodni,
zyskasz wyjątkową sposobność, by mi asystować.
Zwłok?
Rozmyśliłem się. Nie powinienem tu być.
Ufam pańskim metodom, ale on ma rację.
Nie. Musisz mieć jasny, obiektywny obraz sytuacji.
Ujrzeć Wicksa w obecnej postaci. To trup. Pusta powłoka.
Nie mityczny potwór z twojej wyobraźni, tylko krew i kości.
Zmarł od rany nożem, którą możemy zbadać.
To tylko... krew i kości.
Krew i kości, tak.
Tak jest, dygu, dygu.
- No, popatrzcie. - Proszę przestać.
Tammy. Proszę. Kotlecik na drugą stronę.
Jak naleśnika?
Raz, dwa, trzy.
KOSTNICA
- Hej! - Nie. To nie dla mnie.
Nie mogę tu być. Po co ja tu panu?
Chcesz rozgrzeszenia,
chcesz być księdzem, to musisz przejść to ze mną.
Morderca się ukrywa. Musimy go znaleźć, przygwoździć...
Przepraszam, zdybać, byś mógł żyć spokojnie.
Proszę księdza.
Wyjaśnijmy coś sobie.
To nie zabawa z kolegami w szukanie mordercy.
Ksiądz jest nadal podejrzany.
Ale nie musi ksiądz tu być bez adwokata. Rozumiemy się?
Nie jestem mordercą.
Jeśli mogę pomóc go znaleźć,
to wchodzę w to. Tak.
Dobrze.
Zwłoki.
Narzędzie zbrodni.
A potem miejsce.
Trzymaj się mnie.
Wiecie co? Ja to nawet nie lubię diabła.
„Il Diavolo” to nazwa z klasą, brzmi z włoska, spoko,
a potem żona kupiła szyld z diabłem,
a potem lampy z diabełkami,
a inni podchwycili i znoszą mi diabelskie gadżety do baru.
No i tak. Tu diabeł, tam diabeł. Bum. Masakra.
- To ta główka? - Tak.
No tak.
Ale...
Teraz jest czerwona. A nie była. To farba.
- Mam nadzieję. - Tak, świeżo pomalowana.
Wypełnili gipsem i wetknęli ostrze.
Zrobię wszystko, by go ocalić.
Wytnę cię jak nowotwór.
Ejże! Bez takich. Tak się nie robi.
Ta czerwona główka gdzie się znalazła?
W kościele. Cisnąłem nią w kościół i rozbiłem okno. Nie wiem czemu.
Po mszy krzyżma w poniedziałek
Martha znalazła wybite okienko.
Łobuzy.
To wszystko.
Widzicie to?
Tak.
Ach, to...
Doktor Nat?
Spożywam lunch.
Przyjdę później, jeśli chcesz pogadać.
Nie sądzę...
Raczej bym nie wolał.
Wolałbym raczej nie.
Tu jest. Tego użyłeś.
- Przestań. - Wyciąłeś go „jak nowotwór”?
Ty skurwysynie.
Nie szczędź mu, Nat.
Skurwysyn! Ksiądz morderca!
Po pierwsze
detektyw Elliott dostanie kosz owoców w zamian za pana numer.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Geraldine, trafnie przewidziałaś, że to nie jest rutynowe dochodzenie,
to coś, z czym nawet ja dotąd się nie zetknąłem.
Podręcznikowy przykład zbrodni niemożliwej.
Rodem z powieści kryminalnej.
To nie powinno się zdarzyć w świecie realnym.
A tu proszę.
Święty Graal.
Podziwiam pasję,
ale chcę mieć pewność, że da się to wyjaśnić.
Żadna sprawa mi się nie oprze.
Ten finałowy szach-mat,
gdy rozplątuję misterną sieć mojego adwersarza...
Zobaczycie. Warto!
- Świetnie. Jak do tego dojść? - Źródło.
John Dickson Carr, The Hollow Man.
Złoty wiek kryminału.
Klasyczna zagadka zamkniętego pokoju ze zbrodnią niemożliwą.
Chwileczkę.
LISTA LEKTUR THE HOLLOW MAN
Ksiądz Jud nie jest tu tylko dla ozdoby.
„Trup w wannie”, „Zabójstwo przy Rue Morgue”,
„Roger Ackroyd”, „Morderstwo na plebanii”.
Mój Boże, toż to niemal przepis na to, jak popełnić tę zbrodnię.
Cała grupka jest w tym klubie?
Kto wybrał te książki?
Oprah.
Martha ściąga listę z jej strony.
To potwierdza moją teorię.
Zabójca z pewnością naśladował
tradycyjne metody zagadki zamkniętego pokoju.
Co ułatwia sprawę.
Czas na klub książki.
Pójdź, młodzieży.
W Hollow Man detektyw Gideon Fell
wylicza wszystkie możliwe metody zabójstwa w zamkniętym pokoju.
Zastosujmy metodę eliminacji.
Teoria numer jeden:
Wicks został dźgnięty nożem,
zanim wszedł do schowka.
Mógłby ksiądz usiąść w tym samym miejscu, co wtedy?
Wicks kończy kazanie.
Wszelkie urządzenie,
które mogłoby wystrzelić ciężki, niewyważony nóż w jego plecy,
byłoby niewidoczne dla kamery i świadków w nawie,
ale z pewnością widziałby je ksiądz Jud.
Nie widziałem żadnego robota strzelającego nożami.
Nie. Pierwsza teoria do kosza.
Teoria numer dwa...
Został zabity
wewnątrz schowka
przez kogoś lub coś
poza schowkiem.
Czyli nóż został wystrzelony stąd do schowka?
To niedorzeczne.
I niemożliwe z wielu względów.
Druga teoria do kosza. Postęp!
Ile jeszcze tych teorii?
Niewiele. Numer trzy...
Został zabity wewnątrz schowka
przez coś, co także było
wewnątrz schowka.
Coś zostało tu uprzednio umieszczone
i uruchomione pilotem?
Ściany są grube,
ale silny sygnał radiowy mógłby się przedostać.
Jak ukryć
w pełni działającą zdalnie sterowaną wyrzutnię noży
w pustym pomieszczeniu?
Wicks upadł na brzuch.
Pamiętam ten huk i brzdęk.
Leżał twarzą do drzwi,
czyli stał, patrząc na zewnątrz,
zatem nóż musiałby wyjść z tylnej ściany?
Huk i brzdęk. Doskonale.
Jednakże...
twarda jak skała.
To może
fałszywa ściana, którą potem usunięto?
Rozkręcasz się, detektywie w sutannie.
Co? Nie.
Moi ludzie zauważyliby fałszywą ścianę.
A usunięcie jej nie byłoby takie proste.
Niczego więcej nie było na podłodze?
Nie. Tylko czerwone nitki.
Co proszę?
Czerwone nitki?
Dwie grube czerwone nitki. Siedem centymetrów długości.
Obok ciała, przy biodrze.
A teoria numer cztery?
Martha?
- Przepędź ich. - Martha?
Przepędź ich!
Traktują tę świątynię
jak miejsce zbrodni. Jak jakiś
szmirowaty serial policyjny z robotami!
Tak się nie godzi, proszę księdza, tak się nie godzi!
Idź do domu, odpocznij trochę.
Mogę jakoś pomóc?
Odejdź.
Nikt cię tu nie chce.
Nienawidziłeś prałata i gardzisz nami wszystkimi.
- To nieprawda. - Morderstwo masz w sercu...
- Nie. - ...krew na dłoniach,
jak ta rozpustna nierządnica.
Twój grzech pierworodny splamił to miejsce.
Fałszywy klecha!
Przepraszam.
Jeśli ustalanie faktów z detektywem
czyni ze mnie wroga, to trudno.
Przepraszam.
Mogę skorzystać?
Jasne. Śmiało.
Wszystko gra?
Mgła zaczęła opadać. Zagadka była do rozwiązania.
Zwłoki, broń, miejsce zbrodni, roboty strzelające nożami
i kąty widzenia, kamienne ściany i piloty.
Piloty.
Nie słuchałeś meczu podczas mszy w piątek.
Przez radio.
Nie. Martha tego nie pochwala.
Więc go nagrałeś.
Tak.
Nałożyłem znacznik czasu, uwzględniając opóźnienie w transmisji.
Doktor Sharp zadzwonił do szpitala o 15.47,
a półtorej minuty wcześniej...
Kilka przyczyn mogło wywołać tę usterkę,
ale mówię od razu, owszem,
mógł to być silny impuls zakłóceń radiowych
z podrasowanego pilota.
Czad.
Tak było. To właśnie uruchomiło nożowego robota.
Inaczej być nie może. Teraz da się to wyjaśnić.
Zsynchronizowałeś to z nagraniem Cya?
Tak. Wideo w iPhonie ma znacznik czasu, bardzo precyzyjny.
- Możesz pokazać? - Tak.
Co takiego?
Na którym zawisło zbawienie świata
Księże prałacie?
Gdy nastąpił impuls radiowy,
on już leżał z nożem w plecach,
a ksiądz Jud patrzył prosto na niego.
Jak to rozumieć?
Nożowy robot odpada.
Więc to nic nie znaczy?
Nie.
To na pewno coś znaczy.
Mamy teraz wszystkie elementy układanki.
- Naprawdę? - Tak.
Wiemy, skąd się wzięła diabelska główka, czerwone nici,
huk i brzdęk, zsynchronizowany pilot.
Wszystko się układa.
To proszę dać odpowiedź.
Nie mogę.
Mówił pan, że wszystkie elementy dadzą nam odpowiedź.
Tak. Jednakże,
choć wszystkie elementy są na stole,
ta zbrodnia nadal wydaje się
niemożliwa.
Obiecał pan to wyjaśnić.
To pańska specjalność.
Zaufałem panu.
O Boże...
Jest ksiądz na nogach od półtorej doby. Radzę się wyspać.
Tak.
To był dzień pełen wrażeń. Dobranoc.
Odwiozę księdza.
Wiesz co?
Masz rację.
Nie ma zbrodni niemożliwej.
Brakuje jakiegoś elementu.
I chyba wiem, gdzie go znaleźć.
Wydaje mi się, że w twojej głowie siedzi coś,
co pozwoliłoby mi wyjaśnić tę sprawę.
Jeśli nie uzyskam tego po dobroci, to przykro mi,
ale będę musiał wydobyć to siłą.
Przeraża mnie pan.
Nie rozumiem.
W czym to pomoże? Mam opisać tę historię?
Tak.
Historię morderstwa pastora Wicksa.
Prałata Wicksa.
Prałata sałata. Jeden czort.
Chcę zobaczyć, co się stało, z twojej perspektywy.
Od czego zacząć?
Od czego chcesz.
Byle dobrze się czytało i nie szczędź detali.
Nie jestem pisarzem.
Nie spiesz się.
Mną się nie przejmuj.
Tak właśnie spędziłem ostatnią godzinę,
a teraz odłożę długopis, wręczę panu notes
i zaczekam,
aż przeczyta pan moją historię
morderstwa prałata Jeffersona Wicksa.
Czemuś to zrobił?
Mógłby pan zapytać,
czemu sądziłem, że uda mi się pana okłamać.
Nie skłamałeś. Nie mógłbyś.
Tylko nie powiedziałeś całej prawdy na głos.
„Gdy wyszedłem do reszty, właśnie podjeżdżała policja”.
„Wyszedłem do reszty”.
Czyli zostałeś w kościele.
Jako jedyny miałeś dostęp bez świadków
do schowka już po morderstwie, ale przed policyjną inspekcją.
Dlaczego?
Po co go chronić?
Nie chciałem chronić Wicksa.
Chciałem oszczędzić jego wyznawcom
nieco rozczarowania.
Każdy chyba o tym wiedział.
Po każdej mszy musiało od niego zalatywać.
„Wzmacniał się”. Sprytnie to ująłeś.
Pewnie wszyscy wiedzieli.
Spiritus Sanctus dziś go natchnął.
Nie wszyscy.
Sam.
Jedyny poczciwy człowiek spośród reszty.
Trzeźwość ocaliła mu życie.
Zjawiły się media i policja. Po co to wywlekać?
Wicks został zabity nożem.
Nie wiem, jak i kto to zrobił, ale to jedno było pewne.
Więc to nie miało nic do rzeczy.
To był odruch.
Niedopowiedzenie, by chronić moją trzodę.
Gówno prawda!
Chroniąc ich bańkę wiary, ochroniłeś mordercę!
Gdzie ta piersiówka?
Szlag.
Kurde, nie ma jej.
Blanc.
Przepraszam.
Zginął od noża, więc nie myślałem...
Nie myślałeś.
Ale zabrnęliśmy po pas, więc lepiej zacznij.
Ktoś się do mnie włamał.
Zaczynam rozumieć.
To podstępna intryga, żeby mnie wrobić.
Widzisz, z jakim wrogiem się zmagamy.
Obdarowałeś ich łaską i empatią,
ale koniec z tym.
Dość marnowania czasu.
Jutro wszyscy zjawią się na pogrzebie.
Wtedy ich przesłuchamy.
Musimy odkryć, co stało się tamtego wieczora.
I co ukrywa ta zgraja wrednych wilków.
OSTATNIA HOMILIA WICKSA: W DNIU MORDERSTWA
Zdradzony.
Pobity.
Wyśmiany.
Przebity.
Zamordowany.
Pogrzebany, miał sczeznąć.
Być zapomniany.
Kościół dzieli los naszego Zbawcy.
Atakowany przez nikczemną nowoczesność,
przez Bożych nieprzyjaciół.
Rozpustne nierządnice,
plugastwo, które chce nas stłamsić, zagłuszyć
i zagarnąć należne nam miejsce
u steru chrześcijańskiego narodu wiary.
Staję oto przed wami, wojownik Chrystusa
w Bożej zbroi, gotowy walczyć ze światem aż do ostatniego tchu.
Tędy nie przejdziecie!
Jako naszego Pana, tak i mnie dotyka zdrada Judasza.
Chciałabym zostać z nim sama.
Pod wieloma postaciami.
Prawdziwy wróg zawsze czai się wewnątrz.
Pomnijcie moje słowa.
W ten Wielki Piątek pamiętajcie, co nadejdzie.
Każde z was niech pamięta.
Zmartwychwstaniesz.
Wszystko będzie dobrze.
Zmartwychwstaniesz.
Powstaniesz.
Nadchodzi godzina, przed którą was przestrzegałem.
Wspomnijcie, co was czeka w Wielką Niedzielę.
Albowiem dotrzymam złożonej wam obietnicy. Zaprawdę!
Oto bowiem, choć został powalony, sprawiedliwy Syn Boży powstanie na nowo.
Jabłko Ewy powróci na drzewo,
takoż nastanie przepych Jego Królestwa i potęga Jego panowania.
A gdy w ciemnościach zgrzytać będziecie zębami,
wy niewierne diabły,
gdy wasze ciała leżeć będą zziębnięte, zapomniane i porzucone,
On powstanie na nowo, by odzyskać to, co Mu należne.
I porazi niegodziwych,
a swego prawdziwego Syna wyniesie na tron tego narodu!
Tak, On powstanie!
Tak! Drżyjcie w trwodze,
albowiem On powstanie na nowo, by nieść chwałę, pomstę i potęgę!
Współczuję, proszę księdza. Proszę tu podpisać.
Tak między nami,
mam gdzieś, co w netach gadają. Obstawiam, że to nie ksiądz go zaciukał.
Uwaga. Posłuchajcie.
Kogo tu mamy? Judasz Jud.
Ksiądz nie jest tu mile widziany.
Dość!
Zrobimy to tak.
Benoit Blanc i ja zadamy wam parę pytań,
a wy odpowiecie i ustalimy, kto zabił prałata Wicksa
i dlaczego. A potem...
To wszystko.
Jasne? No to dobra.
Dziękuję, proszę księdza, to było...
całkiem niezłe.
Zaczniemy od tego,
co wydarzyło się tamtego wieczora właśnie tutaj.
Wtedy, gdy Jud wyznał nam, że kogoś zabił?
To nie tak. Mówiłem o boksie...
A teraz broni się atakiem. Zwykły KNAP.
KNAP?
Ksiądz na papierze.
Pomaga Blancowi rozwikłać zagadkę złego kościoła,
a potem jakaś lewatywa wystruga z tego podcast
i tylko patrzeć, jak nasze durne wersje dropną w Netfliksie.
Durne wersje? Broń Boże.
Jezu!
To cud!
Ja chodzę, Martho. Tylko czuję ból.
Popieram.
Prawda na jaw.
Wicks był naciągaczem.
Ta cała ściema o cudach i boskiej mocy nadprzyrodzonej.
Wierzyłam w to.
Nadal chcę wierzyć.
Trzeba mieć nasrane.
Nie chodziło mi o grupę modlitewną Juda,
tylko pokątne spotkanie z Wicksem,
które odbyło się tu w Niedzielę Palmową.
Co konkretnie miało na celu to spotkanie?
Kto chce zacząć?
Ja wam powiem.
- Cy. Czekaj no ty. - Tylko nie to.
Nie waż się, zasrany konfidencie!
- Nie twoja decyzja! - Ani słowa!
Spokojnie, proszę księdza.
Przysięgam, że tamta rozmowa
nie miała nic wspólnego z zabójstwem Wicksa.
Za to może się tak stać, że jej ujawnienie
pogrąży tu obecnych.
Wszystko nagrałem. Można odtwarzać.
- Nie! - Ty skubańcu!
- Otwieraj, draniu! - Wara od moich segregatorów!
- Odtwarzaj. - Otwieraj...
Co to za przedstawienie, Vera?
Widownia czeka. O co chodzi?
Myślałam o twojej mamie.
Nie poznałam jej, ale dorastając w tej parafii,
znałam historię rozpustnej nierządnicy
i zastanawiałam się, jak musiało wyglądać jej życie,
gdy została uwięziona w domu z ojcem i synem.
Którzy zwarli szeregi, by ją piętnować,
i każąc nam wszystkim robić to samo.
Nieszczęsna dziewczyna.
Wczoraj zadzwonił do mnie znajomy od prawa rodzinnego w Brooklynie.
Chciał potwierdzić dane kontaktowe
prałata Jeffersona Wicksa, mojego klienta,
ponieważ mój klient zwrócił się do niego o WUR.
W Brooklynie.
Za moimi plecami.
Co to jest WUR?
„Wniosek o uznanie rodzicielstwa”?
„Oświadczam, że ja, Jefferson Wicks,
jestem biologicznym ojcem Cyrusa Dravena”.
Żadna hańba dla ciebie.
Prawda?
Kim była matka?
Ma to jakieś znaczenie?
Nie. Wróciła tu, podrzuciła ci to nieszczęsne dziecko
i sama ułożyła sobie życie,
a mój lojalny ojczulek przyszedł ci z pomocą.
Chłopcy jak zwykle zwarli szeregi i znaleźli sobie mnie, lojalną idiotkę.
Bez wyjścia.
Posłusznie i pokornie wychowywałam twojego syna,
gdy ty zasiadałeś na ambonie bez cienia wstydu.
Ty... dwulicowy skurwysynie!
Cy?
Wiedziałeś?
Vera powiedziała mi dziś rano.
Tak.
Cy jest moim synem.
To była kobieta lekkich obyczajów,
z którą spędziłem jedną noc 30 lat temu.
Ojciec Very i ja trzymaliśmy to w sekrecie, ale już nie.
To mój dziedzic.
Mój syn.
Teraz świat się o tym dowie.
Dalej, szczury,
porzućcie tonący statek.
Sranie w banię.
Nic was do niego nie zrazi.
Chciałam to zobaczyć na własne oczy.
Karmi was gównem, a wy błagacie o dokładkę.
Wypraszam sobie, Vera.
Nie wiesz, co teraz czujemy.
Sądzę, że jako chrześcijanie jesteśmy tym bardzo wstrząśnięci.
Ale toczymy tu egzystencjalny bój,
w którym cel uświęca środki.
Kościół nie potrzebuje miękofiuta, który da się wydymać, tylko wojownika.
Potrzeba nam wojownika.
Uważam, że Bóg wybrał prałata Wicksa na swojego wojownika.
Ty i twój syn macie mój miecz.
I...
nie znamy tej kobiety.
Nie znamy jej.
Nie wiemy, jak...
Czym jest prawda? Jest tyle źródeł.
Nie wiemy... Nie mamy... Co tu istnieje?
Czy to w ogóle istnieje?
No.
Dobrze powiedziane.
Dziękuję.
Obiecałeś, że jeśli wytrwam, to mnie uzdrowisz.
Jeśli to prawda,
to nie musisz być świętym.
Trwamy przy tobie.
I nic, co powiesz albo zrobisz, nie zdoła tego odmienić.
Odprawię ostatnią mszę
za tydzień, w Wielką Niedzielę.
A potem
na dobre zatrzasnę wrota tego żałosnego kościółka.
Ale najpierw zniszczę każdego z was po kolei.
Co proszę?
Twój alkoholizm, Nat?
Słucham?
Niebezpieczny z ciebie osobnik.
Idziesz do pracy pijany.
Po pijanemu leczysz pacjentów, dzieci.
Miasteczko powinno to wiedzieć.
Komisja lekarska też.
Nie wolno ci ufać ani powierzać ci stanowiska.
Lee.
Ta twoja książka o trubadurze.
Te wazeliniarskie wypociny to obraza mojego kapłańskiego majestatu.
Mam obowiązek ostrzec zarówno czytelników,
jak i kolegów w świecie wydawniczym.
Trzeba to pogrzebać. Razem z tobą.
Uświadomić ludziom, że jesteś błaznem z lamusa.
Co jest, kurde? Co tu się dzieje?
A ty, Vero.
Jesteś koszmarem swojego ojca.
Wstydziłby się za ciebie.
Simone. Nie uzdrowię niewierzącej.
Nie mogę ci pomóc.
Mówiłeś, że to ze mnie wypędzisz.
Niczego nie obiecywałem.
Dałam ci wszystkie moje oszczędności.
Nie kupisz Boskiego uzdrowienia.
Nigdy nie wyzdrowiejesz.
Umrzesz w cierpieniu przykuta do wózka.
Czemu to robisz? Nie rozumiem.
- To żart, prawda? - Nic nie rozumiem.
Zemsta za grupę modlitewną księdza Juda? To była zasadzka.
Grupa modlitewna księdza Juda?
To ja dbam o ten kościół.
Umacniam go w Bożej prawdzie.
To zdrada podważać mój autorytet,
wiarę, wręcz całe życie,
i to w moim własnym sanktuarium!
Wynoś się!
Słaby.
Jak wy wszyscy.
Nie możecie za mną podążać.
Tak, wypowiadam wam wojnę
i wypędzam z mojej fortecy.
Ty sukinsynie.
W Wielką Niedzielę, gdy wierni zasiądą w ławkach,
obnażę wszem wobec grzechy tej trzody.
Uwolnię się od was i strząsnę pył tego miejsca z sandałów.
Do diabła
z wami wszystkimi.
Chwała Bogu. Wszystkich wywiało.
Cy.
Czemu to zrobił?
Powiedz. O co poszło?
Czemu ich odciął? Jaki miał powód?
Bo go namówiłem.
Gdy Vera wyjawiła mi prawdę, poszedłem do niego.
Objął mnie jak syna. Pierwszy raz w życiu.
Zwierzył mi się.
Nienawidzę tego miejsca.
Tej żałosnej gromady nieudaczników.
Chcę się stąd wyrwać.
A teraz wreszcie
mogę.
Powiedział mi
o zaginionej rodzinnej fortunie jego dziadka.
Że ją odnalazł. W tym tygodniu.
Nie. Ta forsa przepadła.
Nikt nie wie, co Prentice z nią zrobił. Przepadła bez śladu.
Mówił, że ją znalazł.
Zamierzał zamknąć ten kram i pławić się w bogactwie.
Ja na to: „Odbiło ci?”.
Wiesz, jaką moc mają twoje przemówienia?
Pomniejszyłem grono.
Nie. Zradykalizowałeś je.
To jest moc.
To małe miasteczko. Nakład czarownic i fanatyków już się wyczerpał.
Nie ma kto podsycać twojego płomienia.
Za to w Internecie
nikt tego nie ugasi.
Te pieniądze.
Twój kult osobowości. Poważnie?
Daj mi cztery lata.
Będziesz prezydentem.
Wspólnie stworzymy imperium.
Ojciec i syn.
Jak w Gwiezdnych wojnach?
Dokładnie. Jak Rebelianci.
Jego charyzma i moje instynkty polityczne napędzane gotówką.
Wiesz, ile zdziałalibyśmy w imię Chrystusa?
Wyobrażam sobie.
Przyznaję, że na początek, z pobudek osobistych,
doradziłem mu, by pozbył się tej gromadki.
Są jak kula u nogi.
Jeśli przylgną do nas,
wystąpią w mediach, jeszcze zechcą się podczepić.
Musimy pozbyć się ich jak pijawek.
To dlatego ich odciął.
Przez twoją kołtuńską mściwość.
Wiesz, że jedno z nich mogło go za to zabić?
Wracając do tej pokaźnej fortuny.
Teraz jest twoja?
- Teoretycznie. - Teoretycznie?
- Nie wyjawił, gdzie jest. - Nie.
Jego konta świecą pustką.
Więc gdzie jest?
Nagle mnie olśniło. Gdzie 50 lat temu
Prentice mógłby bezpiecznie ukryć 80 milionów dolarów?
Na koncie w Szwajcarii.
Musisz tylko znaleźć numer konta.
Tam go nie ma?
Musi tu gdzieś być.
Martha wszystko wkłada do akt, a tu nic.
Nie wiem.
Myślałem, że to szyfr, bo wciąż powtarzał:
„Jabłko Ewy powróci na drzewo”.
Był taki motyw. Jakby Jabłko Ewy było tą fortuną.
Ale konto szwajcarskie ma 19 cyfr,
więc nie pasuje.
Vera, powiedział ci coś o nim?
Gdyby mi powiedział, dostałbyś go po moim trupie.
No tak.
Byle syn marnotrawny nie zgarnął fortuny.
Zazdrość cię zżera.
Zgorzkniała jędzo.
Ta forsa
to tylko psalm w Biblii mojej goryczy, pieprzony gówniarzu.
Przyjdź pozbierać swoje graty z ulicy.
Jest pan detektywem. Zapłacę. To sprawa wielkiej wagi.
Od tego zależy mój spadek i kariera polityczna.
Przychodzi wam do głowy
coś związanego z Jabłkiem Ewy, co mogłoby zawierać ten numer?
Dzwońcie, jeśli coś wymyślicie.
- Na bank! - Dobra.
Sprawdźmy dokładnie.
Może być wszyty w materiał.
Wyryty w metalu.
Figurka jest pusta.
Śmiało.
Przypomnij, żebym odłożył do akt.
Odłóż to.
- Coś tu się nie zgadza. - Wiem.
Fortuna warta 80 milionów.
Jeśli Jabłko Ewy jest fortuną
i to nie kupa gotówki na szwajcarskim koncie, to co?
Co jest?
Wydrukowali błędną datę.
Według tego otwarcie krypty zamówiono w zeszłą środę.
To niemożliwe.
Kto by zamówił sprzęt pogrzebowy dla kogoś, kto nie umarł?
Ktoś, kto wiedział, kiedy nadejdzie jego godzina.
Dawaj.
To wydruk z komputera, nie ma pomyłki.
Ktokolwiek złożył zamówienie, stanowi klucz.
Tak jest.
Steel Wheels Construction. Tu Louise.
Dzień dobry. Ksiądz Jud z Matki Bożej Niezłomnej.
- Dzień dobry. - Louise.
Mieliśmy tu dziś wasz sprzęt.
- Wózek widłowy do otwarcia krypty. - No tak.
Nieczęsto dostajemy takie zlecenie.
Super. Chcę zapytać...
To ja je realizowałam. Jak każde.
Dobrze. Chcę zapytać, Louise...
- Prowadzę interes z bratem. - Tak.
James bierze zlecenia, ja realizuję.
Dzwonię, bo chciałbym...
Byłam w tym kościele, ale księdza nie widziałam.
- Jestem tu stosunkowo od niedawna. - Gratuluję.
- Muszę zapytać... - Był tam taki starszy...
- Ksiądz... jak mu... - Prałat.
- Ksiądz Prałat. - Louise...
Słyszałam jego kazanie. Powiem jedno, nieprzyjemny typ,
ale przykro mi, że umarł, jeju, współczuję straty...
To straszna tragedia dla wszystkich.
Mogę... Muszę przerwać.
- Mam pytanie. - Tak?
Ten wózek widłowy. Kto złożył zamówienie?
- James bierze zlecenia... - James...
- ...ale już wyszedł. - Dasz mi jego numer?
To ważne. Musimy wiedzieć, kto to zlecił.
- Nie, odpada, ale mogę... - To bardzo ważne.
- Chwileczkę, proszę księdza. - To...
Jak mówiłam, mogę zrobić tak,
że zdobędę tę informację
- i oddzwonię. - Świetnie.
Byłbym wdzięczny, gdybyś zadzwoniła od razu.
- Dzięki. - I niech oddzwoni.
Proszę księdza, mam prośbę.
Tak... Z tym że...
Byle szybko.
- To sprawa wielkiej wagi. - Jak oddzwoni, wtedy...
Mógłby ksiądz... Mógłby...
Louise?
O Boże.
Louise?
Pomodlisz się za mnie?
Oczywiście.
O co chodzi?
O moją mamę.
Choruje?
Tak.
Jest w hospicjum.
Tak mi przykro.
Nie odzywa się do mnie.
Pokłóciłyśmy się.
Ma guza mózgu i przez to zdarza jej się
mówić naprawdę przykre rzeczy,
więc w odwecie też jej nawtykałam,
a teraz boję się, że to będą ostatnie słowa,
jakie między sobą wymieniłyśmy.
Proszę księdza...
czuję się teraz taka samotna.
Przykro mi, Louise.
Nie jesteś sama.
Jestem tutaj.
Jestem tu.
Jak mama ma na imię?
Modlę się, by Barbara poczuła miłość córki.
By przyniosła jej ulgę. Modlę się, Panie, o Louise.
Prowadź ją i obdarz ją mądrością.
Niech w Twoich ramionach poczuje miłość i ukojenie.
I że nie jest sama.
O to prosimy przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Dobrze, Louise.
Dzwoń o każdej porze dnia i nocy.
Służę pomocą.
Kościół ci służy. Bóg z tobą.
Burza. Przyszłam wszystko pozamykać.
Zajmę się kościołem, a ty plebanią.
Nie idź za mną, Blanc. Pasuję.
A to czemu?
Droga do Damaszku.
Paweł doznał olśnienia w drodze do Damaszku.
Wiem. Oślepiło go i tym podobne banialuki.
Pewnie zwykłe zapalenie spojówki.
Tylko że on nie był o krok od wyjaśnienia morderstwa.
Co według ciebie tu robimy?
Czemu zostałem księdzem? Bez owijania. Serio pytam.
Czułeś się winny.
Odebrałeś komuś życie, a Kościół
oferował schronienie i oczywisty sposób,
by uzyskać poczucie rozgrzeszenia.
Gość, którego zabiłem w ringu... Nienawidziłem go.
Wiedziałem, że już ma dość, a ja tłukłem, aż do skutku.
To nie był wypadek. Miałem w sercu nienawiść.
Nie ukryję się. Nie ma czego wyjaśniać.
Bóg mnie nie ukrył, nie naprawił. Kocha mnie, gdy zawinię.
I tak powinienem służyć ludziom. Nie bawić się w detektywa.
Zaczekaj.
Chwileczkę!
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię.
- Szukamy mordercy. To nie zabawa. - To tylko gra!
Szukanie rozwiązania, wygrana.
Twój wielki szach-mat na koniec.
Wciągając mnie w to, każesz mi sprzeniewierzyć jedyny cel życia.
Nie mam ścigać i zawlekać łotrów przed sąd,
lecz służyć im i doprowadzać ich do Chrystusa.
Nie byłbym lepszy od Wicksa,
promując siebie zamiast Jezusa.
Nie musisz tego rozumieć.
Ale błagam cię.
Błagam, zostaw mnie w spokoju.
- Możesz to powtórzyć? - Nie.
To, że promowałbyś siebie, nie Jezusa. Jak Wicks.
Proszę księdza, to ważne.
Pomóż mi to zrozumieć!
Mamy służyć światu, nie go zwalczać.
- Tak czynił Chrystus. - Czyli?
Gdy Wicks mówił o walce w imię Chrystusa,
tak naprawdę miał na myśli własne ego.
I władzę. Nie chodziło mu o Chrystusa.
W kółko powtarzał, że Chrystus odrodzi się w potędze.
By zemścić się na niewiernych.
I że Jabłko Ewy stanowi skarb.
„Jabłko Ewy powróci na drzewo”.
Co to znaczy?
Blanc. Nie wiem.
I nie chcę wiedzieć.
Geraldine będzie pytać o postępy w sprawie.
Masz rację.
To moja gra, nie twoja.
Wróć na plebanię i zostaw to mnie.
Dziękuję.
Proszę zamknąć za sobą drzwi.
Obyś złapał zabójcę, Blanc.
Dziękuję. Złapię.
Ksiądz Jud?
- Ksiądz Jud. - Nie ma go tu.
Chodź.
Przeszukaj pomieszczenia na tyłach i ten schowek.
Dobra książka, prawda?
Świetna.
Zwłaszcza rozdział, w którym Gideon Fell wylicza
możliwe wyjaśnienia zbrodni niemożliwej.
Zatrzymał się pan na trzech.
Przeczytawszy o czwartym, wiem czemu.
Obejrzałam nagranie i coś mi zaświtało.
Od chwili, gdy Jud wszedł do schowka,
do chwili, gdy pierwszy z grupki tam zajrzał,
minęło dziewięć sekund.
Dziewięć sekund bez świadków.
Tyle wystarczy, by zadać cios ukrytym nożem.
To cała historia, prawda?
Żadnych gierek.
Żadnych szopek. To cała historia i tyle.
Tak.
A pan wiedział i igrał z tym dzieciakiem.
- Jak kot z myszką. - Nie.
Nie mam jeszcze pełnego obrazu sytuacji.
- Jeśli dasz mi więcej czasu... - Nie.
- ...będę mógł... - Nie!
Znalazłam zabójcę i go aresztuję.
Gdzie on jest?
Sam!
Kto tam jest?
Czekaj!
Blanc?
Tutaj.
Cholera. Kto to?
Kościelny. Samson.
Co tu się, u diabła, stało?
Wicks był stuprocentowo martwy na śmierć.
Wiemy to, tylko...
Tak tylko mówię, prawda?
Prawda.
W takim razie powiem też na głos,
że nikt nie może po prostu zmartwychwstać.
To jakieś szemrane Scooby-Doo.
„Scooby-Dooby-Doo”.
Chwała Bogu! Chwała i cześć Wszechmogącemu!
Chwalmy Go!
Chwała Bogu! Chwała i cześć Wszechmogącemu!
- Wskrzesił Syna swego. - Ritz.
Ustaw kordon na drodze.
- Wieść się rozejdzie, nie chcę tu gapiów. - Jasne.
- Pani komendant! - Co?
Czujnik ruchu ma wbudowaną kamerę.
Ale nie jest podłączona.
Kamera?
Może nagrywa na chipa.
Wyślij do laboratorium.
Alleluja, chwalmy Boga.
Wskrzesił swego sługę z martwych.
Prośba. Otaśmuj teren stąd do zagajnika.
To miejsce zbrodni.
Kościelny nie żyje.
Nie! Błagam!
- Cholera. - Nie!
Wezwijcie pomoc.
- Ściągnij pomoc. Martha. - Nie!
- Odsuń się. - Nie!
Martha...
Pierzchaj w mrok, morderco!
Lecz on powrócił.
Zasieje zemstę! Zasieje śmierć!
Tu ksiądz Jud.
Proszę księdza, tu Louise. Jak tam?
Cześć, Louise.
Dzwonię późno, ale skoro to pilne,
to chciałam przekazać, co powiedział James.
Zamówienie na wózek widłowy
złożył prałat Wicks.
Osobiście z nim rozmawiał. Mam nadzieję, że to pomoże.
Szczęść Boże. Życzę księdzu miłego wieczoru.
Dobrze.
Nawzajem, Louise.
Chryste.
Tak?
Mów wolniej, Martha. Co?
Co?
- To cud. - Bredzisz.
Serio. Martha mówi, że grobowiec jest pusty.
Dzwonię do wszystkich i już tam jadę.
Słyszałaś...
Co robisz? Przecież nie palisz.
Paliłam.
Przez 15 lat.
Dzwonił Lee? Wiesz już?
Tak.
Idę zobaczyć cud na własne oczy.
A ty pal sobie w pomieszczeniu.
NOWY JORK NUMER NIEZNANY
Chwalmy Pana.
Plan się powiódł.
Odbierz.
Co jest...
Już to ma.
No dobrze. Jakość nie jest najlepsza...
- Nie szkodzi. - ...ale...
Co ja tu widzę?
Kamera nagrywa, gdy wykryje ruch.
To się nagrało cztery sekundy później.
Odciski z narzędzia ogrodniczego.
Sprawdziliśmy tylko grupę podejrzanych.
To ksiądz Jud.
Gdzie on jest?
Sam chciałbym wiedzieć.
KOMENDA POLICJI
Blanc.
Pójdę i... Zgłoszę się...
- Zgłoszę się. - Nie ma mowy.
Zrobiłem to. Zabiłem Samsona. Muszę to wyznać. Wypuść...
Słuchaj. Powiesz mi, co się stało, ale teraz mów,
gdzie mieszka doktor Nat.
- Doktor Nat? - Prędko.
Źle, że zwlekałem.
Oby nie było za późno. Schyl się!
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty...
Szanuję władzę, szanuję odznakę.
Ale to nasz kościół i nie mówię, że pójdzie na pięści,
ale będziemy tu czuwać całą noc. Aż dopuszczą nas do krypty!
- To prawda? - Nie wpuszczają.
Muszę zobaczyć.
Proszę, muszę to zobaczyć.
Doktorze?
O Boże.
Co tak cuchnie?
Zaczekaj tu.
Blanc.
Tak?
O Boże.
No tak.
Boże, co za...
Wicks.
Tak, to on.
- Czy on... - Tak.
O ile to coś zmienia.
Przyjrzyjmy się...
To nie będzie przyjemny widok.
Nie to, że ten jest przyjemny.
Doktor Nat.
We własnej osobie... Czy też w szczątkach.
Geraldine, tu Blanc.
Tak, jest obok.
Wysłuchaj mnie.
Przyjedź do domu doktora Nata.
Mamy tu ciało. Lub dwa.
Tu na miejscu.
Tak. Już po wszystkim.
Muszę kończyć.
Proszę księdza. Chwileczkę.
Zabiłem Samsona. Muszę to zrobić.
Z własnej woli, inaczej się nie liczy.
Powiadomcie Geraldine.
Ksiądz Jud wrócił do kościoła, żeby się przyznać.
Jud. Aresztuję księdza za morderstwo prałata Jeffersona Wicksa i Samsona Holta.
Jest też ksiądz podejrzany w sprawie śmierci dr. Nathaniela Sharpa.
Nat nie żyje?
Zamordowany w domu.
Znaleźliśmy też ciało Wicksa. To koniec.
Wszystko, co ksiądz powie, może być użyte w sądzie.
Jeśli jednak chciałby ksiądz coś wyznać,
to całkiem odpowiednie miejsce.
Tak.
Wiele lat temu
zamordowałem kogoś w ringu.
Zabiłem go z nienawiścią w sercu.
Zeszłej nocy obudził się we mnie ten sam grzech i w odruchu
strachu i złości...
Przepraszam, lekka egzaltacja, ale musiałem księdzu przerwać.
- Nie... - Miałem właśnie wyjaśnić...
- Siadaj i słuchaj. - Dość.
Niech mówi. Proszę kontynuować. Zeszłej nocy...
- W odruchu strachu i złości... - Właśnie...
Nie stłumicie głosu Pana!
Usiądźcie i dajcie świadectwo perfidii i hańbie winowajcy,
które będą wam ukazane!
Co pan robi?
Zacznijmy zatem od morderstwa Wicksa.
Dokładnie tutaj w Wielki Piątek.
Zbrodnia niemożliwa.
Geraldine, trafnie rozumowałaś.
Gdy prałat Wicks upadł w schowku, nie był martwy.
Nawet nie dźgnięty, jeszcze nie wtedy.
Do piersiówki, którą ukrywał w skrzynce na bezpieczniki,
dodano bardzo silny środek uspokajający.
Łyknął sobie.
Na wzmocnienie.
I po chwili upadł na ziemię, nieprzytomny.
Huk i brzdęk.
Na tyle bezbronny,
by zabójca mógł wejść do schowka
i zadać śmiertelny cios.
Tak jak mówiłam.
Ksiądz Jud.
Nie. Nóż miał już w plecach, gdy go znalazłem.
Ma coś w plecach.
Więc jak? Kiedy? To niemożliwe. Sam widziałem.
Co dokładnie?
Czerwoną główkę diabła.
I uznał ksiądz, że to krew Wicksa.
Pokazałem odpowiedź, widział ksiądz?
Il Diavolo.
Pizzeria. To zdjęcie.
Zobaczył coś ksiądz,
ale nie to.
Druga, identyczna lampa.
Druga, identyczna główka.
Tak.
Której też brakowało.
Dwa diabły.
Tak.
Dlaczego dwa?
I dlaczego pomalowane?
Teraz jest czerwona.
Jak szata liturgiczna na Wielki Piątek.
Ten sam odcień,
co tajemnicze nici na podłodze w schowku.
Bo druga główka diabła już tam była.
Przyszyta do jego szaty.
Pusta, lekka,
z małym ładunkiem wypełnionym krwią
i zdetonowanym za pomocą pilota.
W idealnym momencie.
Księże prałacie?
Lekarz.
Osoba z autorytetem,
która czeka na dokonanie odkrycia, by przejąć kontrolę.
Ma coś w plecach.
Czekaj. Nie ruszaj.
Chwilowe zamieszanie.
I czyn został dokonany.
Pozostało tylko
usunąć dowód obciążający w postaci zaprawionej piersiówki.
Ale gdzie się podziała? Zniknęła.
Jedyna komplikacja w całym planie.
W bezmyślnym, łaskawym odruchu ksiądz Jud
ukrył piersiówkę, by zataić alkoholizm Wicksa,
i wrócił po nią później.
Mój Boże.
Nat.
Po co?
Wicks planował wytoczyć działa.
Zamierzał go zniszczyć.
Nie. Po co to wszystko. To, co tu pana ściągnęło.
Po co ta obłędna, misterna gra?
Ten cały teatr. Zbrodnia niemożliwa.
Po co to?
Właśnie.
Skoro doktor Nat zabił Wicksa,
kto zabił Nata?
Teraz przechodzimy do sedna.
To już nie zawiła zagadka zamkniętego pokoju
z zapadniami i poszlakami,
ale dużo większa intryga.
Której korzenie sięgają podwalin tego kościoła
i która wabi mnie,
człowieka na wskroś niewierzącego,
ku sferze wiary.
Aby zrozumieć tę sprawę,
musiałem spojrzeć na rodzący się mit.
Nie po to, by dociec, czy to prawda, czy nie,
lecz by poczuć w duszy
istotę tego, co starał się przekazać.
Święty kapłan.
Zgładzony nie przez człowieka, lecz dłonią samego szatana.
Złożony obok ojca w zapieczętowanym grobowcu,
a potem wskrzeszony
z woli Boga.
Odrodzony w nowej formie.
Nie jako ułomny człowiek,
lecz symbol Bożej władzy nad śmiercią.
Sprawiedliwość dla pobożnych.
Zemsta dla nikczemnych.
Dobra. Czyli co się naprawdę wydarzyło?
Tak.
Czas skruszyć cyrkową fasadę
cudów i wskrzeszeń i wyjawić, co się naprawdę wydarzyło.
Oto chwila, w której Benoit Blanc
zada ostatecznego mata tajemnicom wiary!
Blanc, wszystko w porządku?
Damaszek.
Damaszek?
Ten motyw z drogą do Damaszku?
Tak, ten Damaszek.
Cholera.
Blanc?
Nie wyjaśnię tej sprawy.
Co?
Zatem pańska konkluzja jest taka,
że prałat Wicks zmartwychwstał?
Że zdarzył się cud?
Mówię, że nie mogę wyjaśnić tej sprawy.
Styknie.
Dzięki.
Blanc?
Jeśli zna pan prawdę, to niech ją usłyszą.
To po to, by nie podważyć naszej wiary lub żeby nas nie urazić?
Zasługujemy na to, by poznać prawdę.
Nie.
Muszę poznać prawdę.
Nie może pan
dać nam odpowiedzi? To po co to wszystko?
A dałby mi pan blurba na okładce?
Nie.
Dobra. Koniec przedstawienia. Wychodzimy.
Sio.
Proszę się odsunąć.
Dodam rozdział i jedziemy.
Wjeżdżajmy na półki. Zaufaj mi, Alan.
Dzwoń do Random House. To będzie mega.
Byliśmy świadkami cudu, co potwierdził sam Benoit Blanc.
Cały świat usłyszy, co zdarzyło się w Chimney Rock.
Sami się przekonajcie. Subskrybujcie mój kanał @CyDraven...
Niezły bajzel.
Pewnie aresztują księdza Juda.
Tak.
Pewnie tak.
Co to miało być?
Droga do Damaszku.
Łuski spadły mi z oczu.
Czyli co? Fakty-srakty?
Uwierzył pan w Boga i całe to hokus-pokus?
Nie. Bóg to fikcja.
Mnie oświecił...
ksiądz Jud.
Jego przykład, czym jest łaska.
Łaska dla wroga.
Łaska dla ułomnych.
Dla tych, którym
ona się nie należy.
Ale jej potrzebują.
Winowajcom.
Panie Blanc.
Zna pan prawdę.
Owszem.
A jednak zrobił pan z siebie głupca.
Byś mogła zachować własną, nieprzymuszoną wolę.
Lepiej się pospiesz.
Dziękuję.
Proszę księdza.
Co mam robić?
Spełniaj swoje powołanie.
Bądź jej kapłanem.
Wysłuchaj jej spowiedzi.
Pobłogosław mi, ojcze, bo zgrzeszyłam.
Ostatni raz spowiadałam się tydzień temu.
Wmawiałam sobie, że zaczęło się to od czystych intencji.
Ale prawda jest taka,
że zaczęło się to od kłamstwa.
Prentice.
Widziałam, jak przyjmuje ostatnią komunię.
To Jabłko Ewy, Martho.
Cała moja przeklęta fortuna.
Wszelki grzech na świecie.
Wszystko, czego pożąda Ewa.
Uwięziłem ją.
Nigdy już nie trafi w złe ręce.
Ciało Chrystusa.
Zabrał klejnot ze sobą do grobu.
Przyrzekłam chronić ten wielki sekret.
Ale Grace odkryła, że kupił brylant.
Nie wiem jak.
Znała się na drogich markach.
Co mogło być w wykonanej na zamówienie szkatułce Fabergé
wartej jakieś 20 000 dolarów?
Nie świecidełko czy plastikowy Jezus. Nie.
Coś szlifowanego, wartego fortunę.
Klejnot.
Ale nie wiedziała, gdzie go ukrył.
Tamtej nocy...
Nie sprofanowała kościoła w gniewie.
Nie, szukała ukrytego klejnotu.
Pogrążona w ponurej rozpaczy.
Uwięziona w klatce wstydu i osądu.
Tylko tak mogła się uwolnić.
Nieszczęsna.
Co jej powiedziałaś?
Wiem, gdzie go ukrył.
Nigdy go nie znajdziesz.
Rozpustna nierządnico.
Gdzie on jest?
Gdzie, ty wredna smarkulo?
Przechowywałam sekret Jabłka Ewy
zamknięty w moim sercu przez 60 lat.
Potworny ciężar.
Dopóki...
nie sprowokowałem cię do spowiedzi.
Powodowana hardą dumą,
wyspowiadałam się.
Niewłaściwemu księdzu.
Zostało nam niewiele czasu.
Zeszłej niedzieli na plebanii
Vera zmusiła Wicksa do konfrontacji i dowiedziałaś się o Cyu.
Mogłam zrozumieć, że zbłądził.
Ale jego słowa coś mi uświadomiły.
Że tu chodziło o coś więcej.
Sprzymierzył się z tym koszmarnym chłopcem.
Wówczas nabrałam podejrzeń.
Zadzwoniłaś do firmy budowlanej.
Dziękuję, James.
Potwierdziły się.
Zamówił sprzęt, by otworzyć kryptę
i wykraść brylant, by zaspokoić swoją chciwość i żądzę władzy.
Deprawująca moc grzechu Jabłka Ewy wydobyta na światło dzienne
doprowadziłaby kościół do zguby
przez wszystko to, przed czym ostrzegał mnie Prentice.
Zawiodłam go.
Całe życie
nie byłam złą osobą. Byłam dobra.
Oddana.
Służyłam kościołowi i chroniłam go.
Jeśli zawiodłam, to czym jest moje życie?
Rozumiem.
Miałam jedno zadanie,
a go nie wykonałam.
Chyba że...
Chyba że wykradnę klejnot
i pozbędę się go na zawsze.
I za jednym zamachem
Wicks stałby się świętym, który cudem zmartwychwstał.
Nie człowiekiem ułomnym, lecz symbolem,
który ocali mój kościół.
Wystarczyłby jeden cud.
Tak powstał mój plan.
Śmierć Wicksa jako święta tajemnica.
Nieodgadniona. Boska.
Ale nie dałabyś rady sama.
Nie.
Człowiek słabej woli.
Gotowy na wszystko.
Skłonny wpisać się w szereg, by ocalić kościół,
i pozostać w szeregu, by zataić swoją hańbę.
Ktoś z dostępem do środków nasennych na receptę.
Tak, to też.
Wszystko poszło według planu.
O Boże.
Moja próżność.
Jakże nikczemna.
Martho.
Rozumiem, przyrzekam ci.
Mów dalej. Jestem tu.
Nie przewidziałam kosztów.
Wybacz mi, Samsonie.
Mój silny, lojalny Samson.
Samson. Ten od trumien.
Cholera.
Zmartwychwstaniesz.
Wszystko będzie dobrze.
Zmartwychwstaniesz.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Nie rozumiał, dlaczego to robimy.
Dla ciebie wszystko, mój aniele.
Ale mi ufał.
Bo mnie kochał.
O Boże.
Czemu tak się to skończyło?
Plan był prosty.
Doktor wysyła sygnał.
Samson zabiera klejnot.
Wrota Łazarza spełniają swoje zadanie.
Kamera rejestruje wszystko zgodnie z planem.
Doktor Nat miał odwieźć ciało Wicksa
i pozbyć się go w tej paskudnej mazi w piwnicy.
Na drugi dzień Samson opowiedziałby o wskrzeszonym świętym,
który pobłogosławił swego wiernego kościelnego,
po czym wstąpił do niebios.
Cud.
Byłoby idealnie.
Gdybym ja się tam nie zjawił.
Właśnie.
Wiedziałaś,
co się stało, gdy znalazłaś ciało Samsona?
Domyślałam się.
Nie!
Ale musiałam się upewnić.
Chwalmy Pana.
Plan się powiódł.
Opowiedział mi bajeczkę o tym,
jak wszystko poszło według planu.
Wtedy dopiero powiedziałam mu, że byłam przy krypcie.
I że wiem, że kłamie.
Wtedy powiedział mi prawdę.
Szlag. Nie może nas zobaczyć.
Jezu.
Mój drugi błąd.
Nie doceniłam kusicielskiej mocy Jabłka Ewy.
Umówiliśmy się, że je zniszczymy albo wrzucimy do morza.
Ale... „Tobie dam potęgę tego wszystkiego”.
Chrystus potrafił oprzeć się pokusie,
ale ten zachłanny człowieczyna...
Na drodze staliśmy mu tylko Samson i ja.
Nadarzała mu się okazja.
By pozbyć się przeszkód.
Wrobić młodego księdza z burzliwą przeszłością
i przywłaszczyć sobie klejnot.
Wykorzystał ją.
Na drodze stałam mu tylko ja.
Zatruł moją kawę śmiertelną dawką pentobarbitalu.
Po jej spożyciu nie ma już ratunku.
To bezbolesne.
Lekkie odrętwienie warg.
A po dziesięciu minutach czas na ostatnią modlitwę.
Błagał, bym zrozumiała, dlaczego to robi.
Że dzięki pieniądzom odzyskałby swoją pazerną żonę,
bla, bla, bla.
Powiedziałam, że rozumiem.
Że rozumiem, czemu to zrobił.
Przejrzałam to na wylot.
Zrobiłam to wszystko
z nienawiścią w sercu.
„Pomsta do mnie należy”, rzekł Pan.
I taką historię przekaże światu miejsce zbrodni, ale...
w głębi serca
ja wiem swoje.
Zemsta należy do mnie.
Popełniłam następujące grzechy.
Skłamałam, zabiłam,
a teraz
prawdziwa gratka na sam koniec.
Prędko teraz.
Co się dzieje?
Zorientowałem się po jej ustach...
Było już za późno.
Zażyła pentobarbital.
- O Boże. Wezwać karetkę! - Tak jest.
Może mam zestaw ratunkowy w wozie!
Wybacz mi, proszę,
za to, coś wycierpiał.
Wybacz mi, Panie, za Wicksa i Nata, i...
Samsona.
Mój słodki Samson.
I Grace.
Martha.
Grace.
Jesteś bezpieczna.
Odpuść.
Odpuść nienawiść.
Grace.
Tak.
Teraz rozumiem.
Nieszczęsna dziewczyna.
Wybacz mi, Grace.
Proszę księdza...
dobrze księdzu idzie.
Bóg, Ojciec miłosierdzia,
który przez śmierć i zmartwychwstanie swego Syna
pojednał świat ze sobą
i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów,
przez posługę Kościoła
niech ci udzieli przebaczenia i pokoju,
a ja odpuszczam tobie grzechy.
W imię Ojca i Syna,
i Ducha Świętego.
Rany.
Klejnotu nigdy nie odnaleziono.
Kościół ogłosił przerwę.
ROK PÓŹNIEJ
Reszta trzódki rozpierzchła się.
WSKRZESZONY CUD PRAŁATA JEFFERSONA WICKSA
Niektórzy dopięli swego, po czym odkryli to, co wie każdy duchowny...
AUTOGRAF AUTORA! GORĄCA NOWOŚĆ
...że Bóg ma poczucie humoru.
KANCELARIA DRAVEN I DRAVEN DOM SPRZEDANY
Niektórzy zaczęli na nowo.
Może po to, by odnaleźć własną ścieżkę. Oby.
A inni doczekali się cudu.
Nie poprzez ozdrowienie,
lecz odnajdując w sobie siłę, by budzić się co dnia
i pełnić swoje powołanie,
nie zważając na ból.
Chleb powszedni.
O to modlę się dla ciebie.
Byś znalazł to, czego szukasz.
- Gdzie jest? Wiesz to. - Nie! Cy.
Do diabła, obaj wiecie.
Pytam ostatni raz, zanim wniosę pozew.
Panie Wicks, proszę o spokój.
Ta mediacja miała znaleźć rozwiązanie.
Dała go im. Wiem, że go ukrywają.
Pańscy pełnomocnicy przeszukali kościół i plebanię
i niczego nie znaleźli.
Pan Blanc był świadkiem śmierci Marthy
i nie widział niczego podejrzanego.
Jeśli go sprzedałeś... Gruba darowizna, nowy dach,
lepsze wino mszalne, nic mi nie umknie.
Naślę kontrolę i wywęszę to.
Mam nadzieję, że wrócisz do kościoła.
Twoje dziedzictwo jest w Chrystusie.
Gówniarz zasrany.
Ten jego filmik nadal lata po sieci.
Wiem.
„Benoit Blanc zaprany”.
„Zaorany” z literówką. Nie wnikam.
Wciąż prostujemy fakty.
O Marcie, o tym, co się stało. Nic to nie daje.
Wyznawcy Wicksa spamują nas na fejsie. Syfioza na kółkach.
I jak ma być normalnie?
Kościół przyciągnie sporo uwagi.
Niekoniecznie pozytywnej.
Jesteś na to gotowy?
Niech przyjdą.
Powodzenia.
Słuchaj...
Będę już leciał.
Niedługo poprowadzę pierwszą mszę, jeśli chciałby pan zostać.
Doceniam to.
Niczego mniej bym nie chciał.
Serwus.
MATKA BOŻA ŁASKAWA
WIEL. JUD DUPLENTICY WSZYSCY SĄ MILE WIDZIANI
Zapraszam!
ŻYWY CZY MARTWY: FILM Z SERII „NA NOŻE”
Napisy: Ewa Nowicka