Kevin?
Kevin!
SÓL
ASPIRYNA
OBECNIE
Podaj kod
iPhone jest zablokowany
Sieci Wi-Fi
Rozumie pani?
Proszę się odsunąć.
Proszę pani?
Tak?
Dzień dobry. Mieliśmy zgłoszenie od sąsiadów.
Możemy porozmawiać?
Nie, dziękuję! Poradzę sobie!
Nie musi nas pani wpuszczać.
Możemy porozmawiać na werandzie.
Jest pani sama?
Proszę otworzyć drzwi!
Dano, musimy z tobą pomówić!
Martwimy się o ciebie.
Jestem w domu. Szybko.
Dano, wyjdź natychmiast!
Wysyłanie nieudane
Wyjdź!
WIĘZY
Brawo!
Przyszłaś się chełpić?
O nie, to byłoby zbyt proste.
Sprytnie zaplanowałaś to przejęcie, Dominique.
Wszystko dzięki Blake’owi.
DWA DNI WCZEŚNIEJ
Czego chcesz?
Dam ci coś, Alexis, na co ja nie mogłabym od ciebie liczyć.
Ostrzeżenie.
Jak złowieszczo.
Od teraz każda twoja umowa, każdy krok…
DENISE I ALAN – KOLACJA
Prędzej czy później…
- Kurwa. - …pojawię się obok.
To bardzo proste, skarbie.
Nisey, tak mi przykro. Spóźnię się.
Nie szkodzi. Gdzie jesteś?
Zaraz będę. Rozkojarzyłam się. Przepraszam.
Spokojnie, dopiero weszliśmy.
Cholera.
Nie wiem. Duży wybór.
- Wciąż na kogoś czekamy? - Owszem.
- Alan, minął dopiero kwadrans. - Dopiero?
Przepraszam.
- Nie mogłam znaleźć samochodu. - O nie!
Nie szkodzi, kochanie!
- Cześć! - Cześć.
- Boże. - Pokaż się.
- Niezła kiecka. - Dziękuję.
- Cześć, wujku Alanie. - Cześć, Dano.
A więc, Dano,
muszę przyznać,
że zdziwiliśmy się, gdy okazało się, że jesteś w mieście.
Mogłaś powiedzieć, że planujesz wycieczkę.
- Pomoglibyśmy. - Nie trzeba.
Gdzie się zatrzymałaś?
Wiecie, w tym cała rzecz.
Kupiłam dom.
- Co? - Niespodzianka!
Jak to kupiłaś dom? Gdzie?
Tutaj. Przeprowadzam się do Los Angeles.
Niby jak kupiłaś dom, nie mając pracy?
- Sprzedałam kamienicę. - Co?
- Co takiego? - Wiem.
Wiem. Myślałam, że to zajmie rok,
a poszła w weekend. Rynek mieszkaniowy
- szaleje… - Za ile ją sprzedałaś?
- Wystarczająco dużo. - Chwileczkę.
Kiedy to się stało?
W zeszłym miesiącu. Właśnie dopięliśmy transakcję.
I już kupiłaś dom?
Tak, wszystko wydarzyło się w tym samym czasie.
Od dawna o tym myślałam,
a pośrednik miał znajomego, który miał innego znajomego…
To uroczy mały domek.
W okolicy Silver Lake.
Było wirtualne oprowadzanie.
- Wszystko obejrzałam. - Wirtualne?
Czyli nawet go nie widziałaś?
Widziałam go online.
Zaraz, kupiłaś dom przez internet?
- Tak, to nic takiego. - Dobry Boże.
Co to za reakcja?
Sprzedałaś dom jej matki.
Babcia dała go mnie. Miałam prawo.
Moi drodzy, przestańcie. Uspokójmy się.
Chcą państwo zamówić?
Nie, dziękuję. Jeszcze kilka minut.
Poproszę.
- Może zwolnisz z tym winem? - Niech ona lepiej zwolni.
To dom za dwa miliony.
- Zwariowałaś? - Alan.
Przewietrz się.
Nie rozumiem. Sądziłam, że będziesz…
Mówiłaś, że chciałabyś mieć mnie bliżej.
W Nowym Jorku nie miałam już nikogo.
Jesteś moją jedyną rodziną.
Oczywiście, Dano.
Po prostu…
Muszę to wszystko przetrawić.
- Sądziłam, że się ucieszysz. - Cieszę się.
Oboje się cieszymy.
Ale to dużo naraz.
Zamówmy, dobrze?
A potem zdradź swoje plany. Możemy być uroczy,
ale nie aż tak, żeby przeprowadzać się tylko dla nas.
Właściwie to chcę zacząć pisać dla telewizji.
Telewi…
Już mi lepiej.
Możemy…
Możemy złożyć zamówienie? Dziękuję.
Na pewno nie dasz się podwieźć?
Dam sobie radę.
Na pewno?
Ale na pewno?
Czekaj, a może wyślesz mi adres?
Szpital jest niedaleko, mogę wpaść jutro przed pracą.
Pewnie.
Dobrze.
To cześć.
Zobaczymy się jutro.
- Trzymaj się. - Jasne.
- Wrócisz sama? - Tak.
- Dobrze. - Dam radę.
- Okej. - Dzięki.
- Pa. - Pa.
Pa.
Masakra.
- Co? - Cześć.
Telefon mi padł, a muszę zamówić ubera.
Mogę pożyczyć ładowarkę?
Słonko, nie mamy takiej usługi.
Mam ładowarkę w samochodzie. W którą stronę jedziesz?
Do Silver Lake.
Świetnie. Jadę w tamtym kierunku. Podwieźć cię?
Tak będzie szybciej, niż gdybym miał pójść do auta,
przynieść ładowarkę i podładować ci telefon.
Będziesz musiała czekać, aż przyjedzie po ciebie ktoś inny.
Jak masz na imię?
Dana.
Spoko.
Słuchajcie, jestem Kevin. Pracuję tutaj.
To jest Dana.
Miała kiepski wieczór, potrzebuje podwózki.
Boi się, że ją zabiję.
Jeśli zaginie, powiedzcie glinom, że to ja.
Kevin, kelner łamane przez morderca, który tu pracuje.
- I jak? Teraz lepiej? - Nie.
Świetnie, ładuj się do auta. Żartuję. Chcesz jechać?
Czy ta szalenie atrakcyjna para to twoi rodzice?
Ciotka i wuj.
Wyglądali na miłych.
Ta, wyczułem, że kolacja nie należała do najprzyjemniejszych.
Tak.
Chyba popełniłam błąd.
- A co zrobiłaś? - Założyłam, że mój widok ich ucieszy.
To naprawdę równa babka.
Dawniej umiała się zabawić.
- To on jest problemem. - Serio?
Najpierw traktował ją jak trofeum, a teraz jak domową pielęgniarkę.
Wujek Alan.
To były gliniarz.
- Auć. - Właśnie.
Też masz takich krewnych?
Byłych gliniarzy?
Nie, w sensie…
Zrzędy. Nic im się nigdy nie podoba.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Miłość mojej rodziny jest totalnie bezwarunkowa.
Są zachwyceni, że jestem kelnerem.
Żartuję.
To twoje auto?
Moja bryka do mordowania. To najładniejsze, co mam.
Dostałem ją po czadowym dziadku.
Chwileczkę.
Dziękuję.
- Tu jest ładowarka. - Dzięki.
W ogóle to jestem Kevin.
Cześć, Kevin.
Denise: Uważaj na świrów.
Napisz, gdy będziesz w domu.
Więc jesteś tu nowa?
Jak poznałeś?
Ktoś ci nakłamał, że mieszkasz w Silver Lake.
Przeprowadziłam się z Brooklynu.
No co ty? Fajne miejsce. Uczyłem się w Nowym Jorku.
Wyglądasz bardzo znajomo.
Byłaś kiedyś w NorthSix w Williamsburgu?
Nie.
Grywałem tam z kapelą.
Masz przyjaciół w Los Angeles?
Nie, jestem sama.
Ten z niebieskimi drzwiami po prawej.
Ładna chata. Czym się zajmujesz?
Jestem scenarzystką.
Dzięki za podwózkę.
Nie ma za co. Witaj w LA. A gdybyś kiedyś potrzebowała…
O kurde! Nic ci nie jest?
Jestem cała.
Kurwa, serio?
Mógłbym… Może ci pomogę?
Nie trzeba, to te durne buty.
- Dobra. - Dzięki.
Dana?
- Dzięki. - Spoko.
- One mają tu tak leżeć? - Co?
Nie, to śmieci. Ekipa zapakowała je przez przypadek.
- Serio? - Nie mam gramofonu.
- Chcesz je? - Jasne. Pewna jesteś?
Tak.
Super, dzięki.
Co?
Luther kurwa Vandross?
O rany.
Grace Jones.
Kochasz południe Francji,
mimo że na jachcie łapie cię choroba morska.
Tylko na tych małych.
Coś jeszcze?
Wyrzucono cię ze szkoły w Gstaad.
I musiałaś trudnić się pozowaniem do obrazów akurat w Hamburgu.
Nie, akurat w Brukseli. To wszystko jakieś śmieszne detale.
W porządku. Gdzieś w środku
jesteś niesamowicie przeczulona na punkcie dzieci, bezwzględna…
Mamy parę! Oboje się lubicie
…wobec wrogów. A poza tym…
Czyżby?
Szampan musiał zamarznąć w butelce.
Jeśli szampan jest dla pani za ostry, pani Deveraux,
proszę go nie pić. Kawior jest lepszy.
Kogo ja tu widzę. Czego jeszcze szukasz?
Nie wiem. To Osetrova…
Daję różne podwózki.
…wolę Petrossian Beluga.
Cokolwiek pani robi w Denver,
niech pani przy mnie uważa.
- Podać coś pani? - Słyszałam Rufusa w pokoju.
- Niczego nie słyszałam. - A ja tak.
Proszę wrócić do łóżka.
Może coś mu się…
Bo zbudzi pani męża.
Jeśli panią tu przyłapie,
obu nam przetrzepie skórę.
Nie lubi, jak pani się tak trzęsie nad dzieckiem.
Dopiero co tam byłam. Małemu nic nie jest.
Skoro pani coś słyszała, sprawdzę znowu.
Proszę wrócić do łóżka.
Nie zacznie przesypiać nocy, jeśli będzie się mu przeszkadzać.
Leżał na brzuszku.
Obróciłam go.
Kto to?
Kto tam jest?
Pytałam, kto tam się chowa.
Nie mógł oddychać…
Obróciłam go.
Kim jesteś?
Jestem Dana.
Dana.
Duży dom jak na jedną osobę.
Myślisz?
Tak.
Skoro kupiłaś go za pieniądze z kamienicy, musiało ci coś zostać.
- Prawda? - Prawda.
Co z nimi zrobisz?
Nie wiem. Będę z nich żyć, dopóki nie znajdę pracy.
Tyle zostawiłam na twojej głowie.
Nie dogadywałyśmy się z babcią,
ale bardzo przeżyłam jej śmierć.
Przepraszam, że przez żałobę nie mogłam ci bardziej pomagać.
Nie szkodzi.
Ależ szkodzi.
Ale teraz chcę ci pomóc.
A gdzie ty masz ręczniki?
I dywanik do łazienki?
I zasłonę do prysznica?
Dopiero się wprowadziłam. Daj mi chwilę.
Kiedy ostatnio brałaś prysznic?
I co ta kołdra robi na podłodze?
Boże. Obudziłam się tutaj.
Poważnie?
Tak, chyba lunatykowałam.
Lunatykowałaś?
Tak. Miałam taki sen…
I to akurat o mamie.
Ale to nie była ona.
Zaatakowała mnie i obudziłam się.
Dziwne. Nie umiem tego wyjaśnić.
No dobrze, Dano.
Będę szczera, nie jestem tym zachwycona.
Martwię się.
Czym?
Nie sądzisz, że podjęłaś decyzję pod wpływem impulsu?
Porzuciłaś stare życie i przeniosłaś się tu bez słowa?
Nawet nie masz gotowego łóżka.
Nie sądziłaś, że powinnaś nam dać znać?
Niby dlaczego?
Cały rok siedziałam sama w tym wielkim domu
bez kontaktu z kimkolwiek.
Mam własne życie, wiesz?
Nikt nie twierdzi, że nie masz…
To przez to, że babcia nie zapisała domu tobie?
Wkurzasz się o pieniądze?
Jeśli chcesz wiedzieć, miałam swój udział w tej decyzji.
- Więc nie. - Serio?
Jakiej decyzji?
Żeby zapisać dom tobie.
Mama chciała dać ci stabilizację, bo się o ciebie martwiła.
Nie dziwię się dlaczego.
Bo już to kiedyś widziałam.
Czyżby?
Słuchaj, kochałam twoją mamę.
Olivia była dla mnie jak siostra.
Ale miała delikatną psychikę.
Gdyby to Olivia miała odrobinę stabilności w życiu,
wciąż byłaby z nami.
- Ona i mój brat… - No to już przesada.
- To może być genetyczne, Dano. - Wow!
- Możesz mieć to we krwi. - Poważnie?
- Jeśli ktoś tu jest szalony, to ty. - Słucham?
Jak ja mogłam uwierzyć,
że przejmujesz się mną albo kimkolwiek innym poza sobą?
Jak ja mogłam wierzyć w jakiekolwiek twoje słowo?
„Chcemy, żebyś tu mieszkała, Dano! Odwiedzaj nas, kiedy chcesz”.
Sama tak mówiłaś! I wiesz co?
Nie szkodzi. Bo cię nie potrzebuję.
Mam pieniądze i mogę o siebie zadbać.
Nie potrzebuję cię.
- W porządku. - Właśnie tak.
Jak chcesz. A ja nie potrzebuję tego.
Bo mam dzisiaj podwójną zmianę, więc już pójdę.
Ależ proszę.
Masz jeden problem. Myślisz, że wszystko wiesz.
A wiesz co?
Jak już przepuścisz kasę z domu mojej matki,
ciekawe, do kogo przyjdziesz po pomoc, księżniczko?
Księżniczko? Poważnie?
Jak chcesz zobaczyć księżniczkę, spójrz w lustro.
I co ty na to?
Opanuj się może, zamiast mnie atakować.
Bo coś tu jest nie tak.
Z tobą jest coś nie tak!
I weź się umyj!
CHWILA!
Teraz widzę, jak to zabrzmiało.
Wyszedłem na zboka.
Przyda mi się podwózka.
Cześć.
Jeśli chcesz być jak miejscowi, potrzebujesz samochodu.
I tak nie mam prawka.
Co?
Tak to się kończy, jak dorastasz w mieście.
W mieście!
Nowojorczycy rozwalają mnie tym tekstem.
Na świecie jest jakiś milion miast.
- Mogę przełączyć? - Tak.
Boże, ratuj mnie. Tak.
- Wiesz, że to kijowa piosenka? - Spoko.
Ta jest genialna.
Co to?
Twoje śmieci. Dla mnie są bezcenne.
Już zaczynałem się martwić, że będziesz je chciała z powrotem
po tej koszmarnej wiadomości.
Może będę chciała.
Opowiedz mi o tej swojej kapeli.
Długo by opowiadać.
To zacznij.
Więc nie, robienie kanapek w Subwayu nie było moim powołaniem.
Scena punkowa się rozpadła,
więc wyjechałem z Kalifornii i przyjechałem tutaj.
Grałem w gównianych indie kapelach, ale trochę z nimi pojeździłem.
W końcu miałem dość i odszedłem,
bo gnojki nie traktowały mnie poważnie.
Mogłem się przenieść na Brooklyn, jak wszyscy, ale już nieważne.
Wiele nie straciłeś.
Miło, że tak mówisz. Ty za nim tęsknisz?
- Za Brooklynem? Nie bardzo. - Spoko.
Spore te zakupy.
Spodobała mi się muzyka electro house.
Czasem tęsknię za prawdziwymi instrumentami,
ale kompozycyjnie to jest ciekawsze.
Wystarczy mieć laptopa.
Od tamtej pory pracuję nad EP-ką.
Jaka cena?
7450.
Biorę.
East Side. Tam mieszkasz.
Ja też.
Śródmieście. Po drugiej stronie: Century City.
A tam są pieprzeni bogacze.
I to już całe LA.
To opowiedz mi o tej telewizji.
Niby co?
Jak się do niej pisze?
No więc co takiego piszesz?
Jeszcze nic. Próbuję wejść w opery mydlane.
Poważnie? Ludzie to jeszcze oglądają?
To najpopularniejsze programy na świecie.
Ale widownia to głównie kobiety, więc ludzie myślą, że nikt ich nie ogląda.
Tu mnie masz.
Oglądałam je z babcią, zanim umarła.
Codziennie.
Szpital miejski, Dni naszego życia, Wszystkie moje dzieci.
Mówiła, że to są jej historie.
Te winyle też były po niej?
W sumie to nie wiem, czyje były. Leżały w szafie.
Pewnie twojego taty. Mnóstwo tam Funkadelic.
Zapytaj go.
Nie żyje, więc nie mogę.
Przykro mi.
Mama też.
Nic się nie stało.
Ja też straciłem rodziców, gdy byłem dzieckiem.
Przykro mi.
Założymy klub sierotek?
Potrzebujesz pomocy z tymi rzeczami?
Właściwie to tak.
Ale oddam ci za benzynę.
O nie, teraz jesteśmy razem w klubie sierotek.
Sierotki nie płacą innym sierotkom.
Tylko wymieniają się traumą.
Łóżko gotowe.
To ile gwiazdek dostanę?
Cztery.
Cztery i pół.
Na pięć?
Chamstwo.
Chcę poprawić.
To twoje teksty?
Nie. Rozrysowuję sobie Dynastię.
Co?
Jest taka książka, która uczy, jak pisać dla telewizji.
Chodzi o to, że musisz obejrzeć odcinek
i spisać wszystko, co robią bohaterowie.
Na przykład on ją policzkuje.
Ona potrąca psa. Takie rzeczy. A potem rozpisujesz czynności.
Ale co to jest Dynastia?
Serio pytasz?
Nie znasz Dynastii?
- Nie. - Bez jaj.
- Ale mogę poznać. - Bez jaj.
- Mogę poznać. - No dobra.
Wiesz co? To twój szczęśliwy dzień,
bo zaraz poznasz
genialną Diahann Carroll.
- Naprawdę? - Kurwa.
Nie podłączyłam internetu.
Co? Nie masz internetu?
Połączę się z hotspotem.
Powiedzmy, że czuję się tak, bo tyle nas łączy.
Na przykład co?
Nasz tatuś.
Cześć.
Cześć, maluchu.
Skąd się wziąłeś?
Już dobrze.
Mamusiu!
Pomocy!
Rufus?
Rufus!
O mój Boże! Rufus! Nie oddycha.
Co robisz? Złaź z niego!
- Zabiłaś moje dziecko! - Topił się!
- Przestań! - On pływał!
Tom! Pomocy! Błagam!
Pomocy! Luke!
Rufus.
Moje dziecko.
- Co tu się, do diabła, dzieje? - Thomas, nie! Proszę!
- Kim jesteś, chłopcze? - Thomas, nie!
Dana.
Co się dzieje?
Hej.
Dana. Wszystko w porządku?
Wstałam, żeby napić się wody.
Stałam tu ze szklanką.
I nagle znalazłam się gdzieś indziej.
- Gdzie? - Nie wiem.
Nad rzeką.
Był tam chłopiec i jakaś kobieta.
Ta z poprzedniej nocy, kiedy śniłam o mamie.
Więc zasnęłaś?
Nie wiem. Nie wydaje mi się.
Czy ja zwariowałam? Bo tak to brzmi! Ale to się wydarzyło!
Naprawdę.
Nie było mnie tutaj.
Otworzę.
Cześć.
Witam.
Słyszeliśmy straszne krzyki. Czy coś się stało?
Tak, Dana miała koszmar.
Już jest dobrze.
Kim jest Dana?
To jej dom. Przeprowadziła się z Brooklynu.
A wy to…
Mieszkamy obok.
Przepraszam, kim jesteś?
Kevin, kolega Dany. Pomagam jej się wprowadzić.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Przepraszam, przestraszyłam się. To przez ten nowy dom.
Brzmiało, jak ktoś ci zrobił krzywdę.
Już dobrze. Kevin mi pomaga.
No bo…
To spokojna okolica, dużo tutaj dzieci.
Rozumiem. Przepraszam.
Daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz.
Tak zrobi.
Dupki.
Chcesz zadzwonić do wujostwa?
Nie.
Przepraszam za wszystko.
Już tak kiedyś miałaś?
Nie, wydaje mi się, że nie.
Może weźmiesz zimny prysznic.
To pomoże ci się uspokoić.
Wracasz do siebie?
Tylko jeśli tego chcesz.
Jak się czujesz?
Lepiej.
To dobrze.
Zamówiłem nam kolację. Obyś lubiła tajską kuchnię.
A internet twierdzi, że zwyczajnie lunatykujesz.
To jakiś kosmos.
Rano obudziłam się na środku tego samego pokoju
i pomyślałam: „Czy ja lunatykuję?”. Wcześniej to się nie zdarzało.
Piszą, że to może być efekt braku snu, stresu i podróżowania.
Zdecydowanie brakuje mi snu.
Jestem zestresowana.
Przeprowadziłam się na drugi koniec kraju.
Czyżby moja księżniczka lunatykowała przez jetlag?
Księżniczka? Co?
Co?
Czemu mnie tak nazwałeś?
To tylko żart.
Co w tym zabawnego?
Nie kupiłaś sobie właśnie wielkiego domu?
I widziałem dzisiaj, jak wydajesz kupę kasy.
W porządku. To nic złego mieć pieniądze.
Idź sobie.
Co się właśnie stało?
Chcę, żebyś sobie poszedł. Przepraszam.
To była pomyłka.
Jak mogłeś coś takiego powiedzieć? Nic o mnie nie wiesz.
Nie rozumiem, Dano.
- Nie chciałem… - Idź sobie.
W porządku.
- A co z tym lunatykowaniem? - Dam radę.
Czuję, że powinienem cię przeprosić,
jeśli uznałaś, że cię oceniam czy coś.
Nie miałem takiego zamiaru.
Chciałem tylko…
Kevin!
Dana?
Co tu się…
Tom!
Pożar!
Tom, wstawaj! Luke?
Rufus!
Czy ktoś widział moje dziecko?
Rufus! Gdzie…
- Rufus! - Hej.
Co się dzieje?
Czy ja śnię?
To sen?
Ty jesteś Rufus?
Jesteś tą zjawą…
Co?
Martwym czarnuchem, który tu straszy.
Jak mnie nazwałeś?
Wiedziałem, że to ty.
Uratowałaś mnie, gdy byłem niemowlęciem i gdy się topiłem.
Mama cię widziała. Tatko też.
Ja byłem za mały.
Gdzie my jesteśmy, Rufusie?
Na naszej plantacji. Nie wiesz?
Rufus? Gdzie jesteś, mały gnojku?
Marse, to tylko dziecko.
Milcz, bo tobie też przetrzepię skórę.
Zakazałem mu bawić się przy kominku!
Rufus!
Wyłaź tutaj! Wybiję ci z głowy te zabawy, chłopcze!
Nie! Nie zostawiaj mnie!
- Wyłaź, Rufus! - Nie zostawiaj mnie!
- Słyszysz? - On mnie zabije!
- Rufus!
To się nie dzieje.
Obudź się, Dano.
Obudź się.
Dana.
Dana?
Masz na imię Dana, tak?
Nie skrzywdzę cię. Spokojnie.
Znam panią Olivię.
Co?
Jest u Hagar. Ona się nią zajmuje.
Wiesz, jak tam dotrzeć?
Idź prosto przez las. Dojdziesz do drogi.
Skręć w lewo. Kawałek za skrzyżowaniem
znajdziesz chatę Hagar po prawej.
Zanim odejdziesz, mogę o coś spytać?
Jesteś aniołem czy czymś innym?
Nie wiem.
Powodzenia.
Ja muszę wracać.
Ej!
Widzę, jak się chowasz po krzakach. Wyłaź na drogę!
Rusz się!
Wyłaź tu!
Szybko.
Hagar?
Co nic nie mówisz, jak wołam?
Co tu robisz po nocy?
Nie mogłam spać.
Dobrze, że stary Daniel cię znalazł,
a nie ktoś inny z patrolu.
Jeszcze by pomyślał, że uciekłaś.
Wracaj już do domu.
Ładną masz tę sukienkę.
Nie ubrudź jej sobie.
Może cię zawiozę, co?
No chodź.
Nie, dziękuję.
Zmykaj już do domu.
Tu jest niebezpiecznie.
Nie obchodzi mnie to, pij.
Chcesz wyzdrowieć?
Obudzisz Alice tym kaszlem.
Może poszukam więcej drewna na opał.
Ktoś stoi przy drzwiach.
Hagar?
Tak?
Dana?
Wejdź do środka.
To naprawdę ona?
Tak sądzę.
Masz na nazwisko James?
Tak.
Musisz być wyczerpana.
Usiądź.
Potrzebujesz czegoś? Wody, cokolwiek?
- Przyniosę ci wody. - Nie.
Pójdę się przewietrzyć. Zostawię was same.
O mój Boże.
Boże, to naprawdę ty.
Który to rok?
1815.
Z którego roku przybyłaś?
2016.
Ja tu tkwię od jakichś 12 lat.
Nie rozumiem… Gdy odeszłam, miałaś niecałe dwa latka.
Był 1993 rok.
Jesteś niewolnicą?
Nie, jestem wolna.
Jak mnie znalazłaś?
Był tam niewolnik… mężczyzna.
Luke? Taki łysy?
Lata temu widział, jak zniknęłaś znad rzeki.
Szybko, powiedz, jak to robisz.
Jak wracasz do domu?
Ja nie potrafię.
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
- Nie wiem. To się dzieje samo… - Jak to „samo”?
Nie wiem. Nie rozumiem, co się dzieje.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Ile razy już przeskakiwałaś?
Trzy.
Ile masz lat?
Dwadzieścia sześć.
Ja też tyle miałam, gdy to się stało.
Pamiętasz mnie w ogóle?
Ojciec opowiadał ci, co się stało?
On nie żyje.
Co?
Zginął w tym samym wypadku, co ty.
O Boże.
Nie żyje? Dana.
Kto…
Kto cię wychował?
Nie rozumiem.
To ty żyjesz?
O Boże.
- Panie Daniel, proszę. - Milcz. Mów mi tu zaraz.
Zamknij się!
- Co tu się wyprawia? - Proszę.
Co to za diabelstwo?
- Musimy uciekać. - Co?
Co jej powiedziałaś?
Uciekaj!
Nie ma mowy, czarnuchu! Nie!
Do diabła!
Jesteś uciekinierką. Niech no tylko usłyszą o tym,
co wyprawiałyście w tym burdelu!
Wracaj tu!
Przestań uciekać!
Chodź no!
Już cię mam. Chodź tu.
Chodź.
Psiakrew.
Słono za to zapłacisz, wiesz?
No już.
- Dana. - Dana!
- Czekaj! - Dana!
To ja.
To ja!
- Kevin. Dano, to ja. - Zostaw mnie!
To ja.
Oszalałam.
Nie. Widziałem, jak zniknęłaś i nagle się tu pojawiłaś.
Nie oszalałaś. To się dzieje naprawdę.
Naprawdę.
Ona tam została.
Kto?
Dana.
Kto tam został?
Dana.
Moja matka.
Ona żyje.
Napisy: Magdalena Adamus