Kevin!
Dana?
Kurwa, co jest? Dana?
Ja pieprzę, co to było?
Dana? Co to, kurwa, miało być?
Dana. Dana!
Dana!
Dana, to ja.
To ja!
- Kevin. Dana, to ja. - Zostaw mnie!
To ja.
Dana, to… Ja już nie wiem.
To jest przerażające.
To wszystko ci się teraz przydarzyło?
Ile mnie nie było?
Mniej niż minutę. Nawet nie, kilka sekund.
Dla mnie minęła godzina.
Co najmniej.
Za pierwszym razem byłam tam kilka minut.
Za drugim już trochę dłużej.
Robi się coraz gorzej. Muszę coś zrobić.
Niby co? Nie powinniśmy stąd uciekać?
A jeśli to ten dom?
Dana?
Potrzebuję ubrań.
Jeśli to się powtórzy, nie mogę być w szlafroku.
Nie chcesz zadzwonić do ciotki?
Już ma mnie za wariatkę.
Tylko ona może powiedzieć ci coś o twojej matce i całej sprawie.
Kurwa, kto to?
Nie wiem, lepiej ty otwórz.
Spójrz na mnie.
Już idę.
To znowu ja. Przepraszam, że przeszkadzam, ale nie widziałeś może…
- kota? - Kota?
Nie, przykro mi.
A twoja przyjaciółka?
Nie wiem.
Mogę ją sama zapytać?
Właściwie to poszła już spać.
Tak?
- Tak? - Nisey?
Czego chcesz?
Mogę o coś spytać? Chodzi o mamę.
Co z nią?
Więc mieszkasz w okolicy?
- Za rogiem, przy Coronado. - Bo nigdy cię tu nie widziałam.
A znasz tutaj wszystkich?
Jak się poznaliście?
Studiowaliśmy razem.
Mówiłaś, że było z nią źle, ale w jakim sensie?
No dobrze.
Dlaczego pytasz?
Co miałaś na myśli? Co dokładnie się z nią działo?
Martwisz się o coś?
Odpowiedz, proszę.
Twoja mama mała okresy depresji.
Napady manii.
Pod koniec życia twierdziła, że widziała rzeczy,
które nie istniały.
Rzeczy, które nie…
Jakie rzeczy?
Nie podobają mi się te pytania. Dlaczego chcesz to wiedzieć?
Jak zginęli moi rodzice?
Kto prowadził? Ona?
- Tak. - Czy znaleziono ciało?
Nie.
Dana pozwoliłaby mi sprawdzić podwórko?
Poprzedni właściciel dokarmiał Księżną za naszymi plecami.
Pewnie. Dobranoc.
Dana?
Dana.
Wszyscy zakładali, że próbowała odpłynąć od samochodu.
Dana.
Dana?
Dana!
Kto to?
- Muszę kończyć. Oddzwonię. - Dana?
Halo?
Dana?
- Tutaj. - Dana! O Boże.
- Co robiłaś? - Rozmawiałam z ciotką.
Ciała mamy nie odnaleziono. Więc wciąż żyje.
- Co? - Moi rodzice.
Ona zginęła, oboje zginęli w wypadku samochodowym.
Nigdy tego nie wyjaśniono.
Zrozumiałam, że to ona musiała prowadzić.
Wtedy przeniosło ją w czasie, straciła kontrolę albo…
Nie wiem.
Kto przyszedł?
Sąsiadka. Pitoliła coś o jakimś kocie.
Ten pieprzony kot!
- Widziałaś go? - Tak, wcześniej.
Podszedł do tylnych drzwi i wzięłam go na ręce.
Trzymałam go i wtedy mnie przeniosło.
Wyrwał się i tam został.
Znalazłaś ją?
Nie, ale tam się dzieje coś złego.
- Co? - Znowu otworzył ten facet
i tym razem był cały we krwi.
Może nie cały, ale miał krew na szyi.
A potem zapytałam, gdzie jest ona. Powiedział, że poszła spać.
I wtedy zapytałam o Księżną Di. Powiedział, że jej nie widział.
Potem usłyszałam, że rozmawiają.
- Ona nie spała. - Zwolnij, podsłuchałaś…
Carlo, nie przerywaj mi. Próbuję ci tu coś opowiedzieć.
Usłyszałam, że rozmawiają.
Ona nie spała.
A potem…
usłyszałam, jak mówi coś o kocie.
- Co takiego? - No właśnie. Nie wiem.
Co zamierzasz zrobić?
Dowiem się, czy ktoś coś widział.
A jeśli to wina tego domu?
Nie mówię, że wierzę w takie rzeczy,
ale zaczynam panikować.
To nie dom.
To ja. To się stanie, gdziekolwiek bym nie była.
Moja mama prowadziła samochód i…
Wiem, co o tym myślisz. Możesz iść.
Hermione: Ktoś wie coś o Laura 428? Są podejrzani.
Ale ja muszę tam wrócić. Co się dzieje?
- Nie mogę cię zostawić. - Co tam przeczytałeś?
Twoi sąsiedzi znają moje imię i wiedzą, gdzie mieszkam.
Jeśli coś ci się stanie, będę mieć kłopoty.
- Proszę, chodź ze mną. - Co? Kevin…
Jak coś się stanie, to trudno.
Ale musimy wyjść z tego domu.
Zabierajmy się z tej okolicy.
Co jest? O co chodzi?
To się znowu dzieje.
To się dzieje.
O nie. Nie!
Dana!
Pomocy!
WIĘZY
Puść. Jesteśmy na miejscu.
Rufus? Już idę!
Kevin!
- Jak się nazywasz? - Nigel.
Musisz sprowadzić pomoc.
Miałem pilnować, żeby się nie wspinał.
Jeśli on umrze, to mnie zabiją.
Ten pan z tobą pójdzie, dobrze?
Powie im, że to nie twoja wina. Ale musicie ruszać.
To on! Musimy go uratować.
Co mam im powiedzieć?
Że jesteśmy podróżnymi i się na nich natknęliśmy.
Podróżnymi.
Natknęliśmy się na nich.
Rufus.
Nie zasypiaj. Zostań ze mną.
Gdzie panicz Rufus?
Panicz Rufus spadł z drzewa.
Nogi miał takie wygięte. Nie podnosi się.
A potem z lasu wyszła kobieta w męskim stroju.
I ten dżentelmen, proszę pana.
Kazali mi sprowadzić pomoc.
Biegnij po doktora Westa. Szybko.
Proszę wybaczyć, ale muszę spytać, kim pan jest.
Jesteśmy podróżnymi. Natknęliśmy się na nich.
Proszę tu czekać. Pójdę po wóz.
Już dobrze, Rufus. Nie zasypiaj. Zostań ze mną.
Wyjdziesz z tego.
- Żyje? - Tak.
Zajmę się nim.
Jak się nauczyłaś robić szynę?
Z telewizji.
- Zeświruję zaraz. - Lepiej nie.
Zachowaj spokój. Udawaj, że to taka gra. Dasz radę?
Tak.
Już dobrze. Nic ci nie będzie.
- Jestem przy tobie. - Zimno.
Jeśli zmarznie mi chociaż jeden kwiatek przed przyjęciem,
ukarzę całą waszą trójkę!
- Przyjechały z Francji! - Dobrze, proszę pani.
A to kto?
Nie! Moje dziecko!
- Nie! Mój Rufus! - Paul!
- Pomóż z paniczem! - Rufus!
- Złamał nogę. - Otwórz to!
Co się stało mojemu dziecku?
Już dobrze, mama tu jest.
Co to ma być za raban, do diabła? Co się z wami dzieje?
Panicz spadł z drzewa i złamał nogę.
- Gdzie był Nigel? - Otwórz oczy.
Posłałem go po drewno
- przed zamiecią. - Słyszysz mnie?
Panicz był sam. To moja wina.
Żebyś wiedział.
Pobiegł po doktora Westa,
- póki drogi czyste… - Zostaw!
- Już dobrze. - Westa?
Odezwij się. Możesz mówić?
Zanieś tego demona do pokoju, z dala ode mnie.
Tak, proszę pana.
- Ostrożnie. - Nie wierzę!
Ostrożnie, chwyć głowę.
Uwaga na głowę.
Szybko, podnieś go!
Ostrożnie! Zwierzęta.
- Zamknij się, Margaret. - Ostrożnie.
Jak mamy wrócić?
- Już dobrze. - Nie wiem.
Kim jesteście?
Podróżnymi.
Znaleźliśmy go w lesie. Przechodziliśmy obok.
Co to ma być za strój?
Obrabowano nas.
Thomas.
Charles, bardzo przepraszam.
- Wybacz to zamieszanie… - Nie, wybacz mi najście.
Widzę, że musisz zająć się swoją rodziną.
Pozwolę sobie was zostawić.
Nie, musisz zostać.
Jeszcze nie przeszliśmy do interesów. Sarah przygotowała ucztę.
Tom, musisz zająć się synem.
Wróć na jutrzejsze przyjęcie.
Zobaczymy.
Niech to szlag.
Szlag!
Wejdźcie do środka się ogrzać. Chociaż tak się odwdzięczę.
- Sabino. - Tak, proszę pana?
Daj temu człowiekowi ubranie i porządne buty.
- Dobrze. - Ty.
Zabierz ją do kuchni. Przynieś coś do jedzenia.
Proszę za mną.
Luke!
Ja pierdolę. Co my mamy zrobić?
Nie wychodźmy z roli, dopóki nie znajdziemy mamy.
Muszę znaleźć kogoś, kto nas zaprowadzi.
Wejdź do środka, zaraz tam przyjdę.
A jak zacznie zadawać pytania? Co mam powiedzieć?
Zmyślaj. To bez znaczenia.
Dasz radę.
Jest pan gotowy?
Jestem Dana.
Jak masz na imię?
Znasz Olivię? Wiesz, gdzie mieszka?
Musisz zaczekać.
Wciąż podaję i muszę skończyć kolację pana Toma.
- Sprawdź garnek. - Właściwie to szukam Olivii.
No już, usiądź.
Nie, już sobie poradzę.
Widzi pani?
Nigdy nie wzywaj doktora bez pytania.
A już na pewno nie tego konowała Westa! Chryste!
Jak ja mam za to zapłacić?
Wcześniej przyjmował zapłatę w naturze.
Nie zapłaciłbym mu nawet jajami zdechłego muła.
Gdzie ten człowiek…
Numer ratunkowy
…który zajmował się chorymi końmi?
W takim razie wymyśl, czym mu zapłacić.
Albo odpracujesz dług w niedziele.
- Garderobiana nie pomogła? - Nie.
Przywykłem do tego, że rozbieram się sam.
Sabino, możesz odejść.
Tak, panie Tom.
To pana rozgrzeje.
Dziękuję.
Proszę siadać.
Proszę powiedzieć coś więcej o tym napadzie.
Było ich trzech. Otoczyli nas.
Jeden miał pistolet, a pozostali dwaj mieli…
- Noże? - Tak.
Ten z pistoletem był wielki.
Podszedł do nas, wymierzył mi bronią w twarz
i powiedział: „Oddawajcie…
toboły”.
Więc im oddałem. Konia też.
I buty.
Tak, buty też. I płaszcz. To było przerażające.
Mieliście pecha.
Dokąd zmierzaliście?
- Na południe. - Południe?
Niedawno zmarł mój stryj.
- Przykro mi. - Dziękuję.
- Razem z Daną jechaliśmy do… - Daną?
To pańska niewolnica?
- Panie Franklin. - Tak?
Ona dziwnie się wysławia.
- Gdzieś pan ją nabył? - Na północy. W Nowym Jorku.
W Nowym Jorku?
Wszystkie czarnuchy stamtąd tak mówią?
Nie wiem.
Ona tak mówi.
Nigdy nie miałem innej niewolnicy…
Rozumiem. Więc dla pana to świeża transakcja.
Całkiem. Czy wie pan, gdzie ona jest? Dana?
Na pewno niedługo przyjdzie.
Nie chcę być wścibski, panie Franklin,
ale jako ktoś z doświadczeniem w tej kwestii doradzałbym,
o ile dziewczyna nie dostarcza panu wyjątkowych uciech,
aby wymienił ją pan na bardziej spolegliwą sztukę.
To pewnie przez nią pana obrabowano.
Taka niewolnica będzie przedkładać własne bezpieczeństwo
- nad bezpieczeństwo pana. - Muszę skorzystać z łazienki.
- Do kąpieli? - Nie.
Muszę pójść na stronę.
Oczywiście, rozumiem. Wychodek jest tam.
Dziękuję.
- Proszę wziąć palto. - No tak.
To nie dla ciebie, zostaw.
To ty, prawda? Z początku nie byłem pewien.
- Czy to on sam? - Kto?
Diabeł. Mężczyzna, z którym przyszłaś.
Nie, to zwykły człowiek. Przyjaciel.
Muszę szybko zobaczyć się z Olivią.
Dzisiaj to się nie uda.
Utkniemy gdzieś po drodze.
Koń padnie na tym mrozie.
Ale to ważne.
Doszło do czegoś ze strażnikiem.
Już go nie widziano. Olivia nic nie mówi.
Ile minęło od naszego spotkania?
Jakieś trzy, cztery miesiące. A co?
Dana?
Możemy pomówić?
Przepraszam.
Kevin, co się dzieje?
Myślą, że jesteś moją niewolnicą.
Wcale mnie to nie dziwi.
Co zrobimy?
Nie ściągaj na siebie uwagi.
W taką pogodę nie dostaniemy się do mamy…
Nie możemy tu zostać. Musimy wrócić.
Wiem, ale ja tego nie kontroluję.
Nie wiem, czy da się to kontrolować.
Za każdym razem zostaję tu dłużej.
Musimy sobie jakoś radzić.
Zostań blisko mnie. Powiedz, że nie możemy się rozdzielać.
A potem odejdziemy.
Panie Franklin, wzywają pana do domu.
Tutaj jest.
Panie Franklin, oto doktor West.
Doktorze West.
Miło mi poznać.
Powiedziano mi, że na miejscu mamy silnego mężczyznę.
To dobrze się składa,
bo przy chłopcu i jego matce przyda się trzecia para rąk.
Margaret będzie robić problemy.
Na jej obronę dodam, że to nie jest przyjemny widok,
kiedy dziecku upuszcza się krew.
Upuszcza?
Tak. Nie wiemy, jak długo dziecko przebywało na zimnie.
Rufusowi należy upuścić krew, aby pozbyć się ewentualnej gorączki…
To chyba nie będzie konieczne.
Nie leżał tam aż tak długo.
A kim ty jesteś, żeby mówić mi, co jest konieczne, czarnucho?
To moja służąca go znalazła i opatrzyła.
Jest w tym naprawdę dobra.
Rzeczywiście usztywniła mu nogę.
Zapewne jest tak zwaną zielarką.
Zapewniam cię, dziewko,
że medycyna to sztuka bardziej skomplikowana,
niż twój prymitywny umysł jest w stanie pojąć.
Franklin, bądź pan tak miły i ucisz tę swoją niewolnicę.
Już samo to, że na mnie patrzy, jest bezczelne.
Pan wyprowadzi panią Weylin.
Pan przytrzyma drzwi.
Ja i Luke nastawimy nogę.
- Chce pan umyć ręce? - Nie, nie ma na to czasu.
Bierz ją pan.
- Nie, puść! - Margaret!
- Nie wtrącaj się! - Nie, ty…
Dana!
Trzymaj ją tam, niech się zamknie!
Nie!
- Puść! Nie! - Margaret!
- Uspokój ją! - Już dobrze.
Spokojnie.
Przytrzymaj go!
- Dość tego! - Zostawcie mnie, proszę!
- Moje dziecko! Nie! - Nie utrzymam jej!
Zabiję ją.
Weylin, musisz ją przytrzymać.
Przytrzymajcie ją!
Właśnie tam!
- Co oni robią? - Pomocy!
- Mordują! - Leż spokojnie.
Mordują!
- Już dobrze, spójrz na mnie. - Mamusiu!
Pomóż mi.
Mamusiu!
Proszę połknąć.
Mamusiu!
Połknij.
Wiercąc się, tylko to przedłużysz.
Rufus, chwyć mnie za rękę. Mocno.
Właśnie tak, przytrzymaj mu rękę.
Ty idź tam.
Trzymajcie go.
Mają państwo piękny dom.
Mieliśmy wyprawić przyjęcie.
Dzisiaj?
Nie, jutro.
Przepadła.
Bożonarodzeniowa uczta.
Ja i Rufus mieliśmy zatańczyć razem menueta.
Dziś Wigilia?
Za kilka godzin. Wiem, to głupie. Kto świętuje Boże Narodzenie?
Chciałam, żeby w domu przez chwilę było radośnie.
Pastor będzie rozczarowany.
Zemdlał.
To dobrze.
Proszę grać.
Rozumiem, Septimusie,
ale nie mam dostępu do moich funduszy.
Myślałem, że chłopak ci to wyjaśnił.
W ogóle tego nie zrobił.
Podkreślę, że w taką pogodę wizyta była szczególnie niebezpieczna.
Powinienem liczyć podwójnie.
Może zgodzisz się na wymianę?
Jesteś uczonym człowiekiem.
A jedna z moich niewolnic cierpi na szczególne schorzenie stopy,
które może przydać się w twoich badaniach.
Opowiedz więcej.
Zapraszam.
Dano, czy już po wszystkim?
Tak.
Już po wszystkim.
Skąd znasz moje imię?
On cię tak nazwał.
Kto?
Mężczyzna, z którym przyszłaś.
Jest tutaj?
Tak.
Widziałem, jak ciągnął cię przez pusty pokój.
W stronę drzwi.
Krzyczałaś.
To twój pan?
Nie. To przyjaciel.
- Zrobił ci krzywdę? - Nie.
Kiedy to widziałeś, Rufusie? Jak?
W głowie. Kiedy spadałem.
Czy znowu mnie zostawisz?
Nie.
No już, Sabino. Nie idziesz daleko, tylko do miasta.
A doktor West pozwoli ci nas odwiedzać, kiedy będzie się dało.
Zgadza się, doktorze?
Zgadza się.
Musicie się spieszyć, bo wkrótce zasypie drogi.
Bywaj, Weylin.
Ma pan coś przeciwko?
Skąd.
Całkiem wprawnie pan gra.
Dziękuję.
Nikt nie dotykał tego fortepianu od ponad dekady.
Jest pan muzykiem?
Tak, zgadza się. Wędrownym muzykiem.
A gdzie instrumenty?
Bandyci.
Chciałbym podziękować za pańską pomoc.
Wiem, że nie było w tym nic przyjemnego, i będę wdzięczny za dyskrecję.
Proszę zjeść ze mną kolację.
Umiesz czytać?
Owszem.
Tam, skąd pochodzisz, to dozwolone?
Tak.
Jeśli tatuś przyłapie służącego z książką,
nawet jeśli tylko ogląda obrazki,
traktuje się go, jakby coś ukradł.
Twój tatuś nie będzie mi rozkazywał.
Poczytasz mi?
Tak.
„Autor tych podróży, Lemuel Guliwer, jest moim dawnym przyjacielem,
a nawet po matce jesteśmy z sobą w pokrewieństwie”…
Co tu się dzieje?
Poprosiłem, żeby mi poczytała.
Tam, skąd pochodzi, to dozwolone.
Wygodnie ci? Noga bardzo boli?
Nic mi nie jest, mamo.
Czytaj dalej.
„Będzie temu około lat trzech, jak pan Guliwer,
znudzony ciągłym gromadzeniem się ciekawych”…
Skarbie, gorąco ci? Wezwać Carrie z wachlarzem?
Nie trzeba, mamo.
A głodny nie jesteś? Ciotka Sarah upiekła ciasto.
Chciałbyś kawałek?
Nie chcę ciasta, mamo.
Na pewno? Szkoda, że nie widziałeś tego białego lukru na górze.
Chcę posłuchać, jak Dana czyta. To wszystko.
Co tak przerwałaś? Skoro masz czytać, to czytaj.
„Słyszałem, że familia jego pochodzi z hrabstwa Oxford”…
Nie wiem, co ci się w tym podoba.
Ma głos jak brzęcząca mucha.
Przez ciebie jej nie słyszę.
- Mówiłam ci… - Już nic nie mów, mamo.
Idź sobie i daj mi spokój.
- Rufus! - Idź!
Jak możesz mnie tak traktować?
Przez jakąś czarnuchę.
Ale ona mnie czasami męczy.
Nie przejmuj się.
Niedługo wróci z kawałkiem ciasta polanym grubą warstwą lukru.
Czytaj, Dano.
„Jeszcze przed oddaleniem się z Redriff
pan Guliwer wręczył mi pisma tu drukowane”…
Czy Dana…
Jest na górze z chłopcem.
Wyraźnie ją polubił.
Tak, ma rękę do dzieci.
Ją też nakarmimy.
Przynieś służącej pana Franklina jakąś miskę papki od Sarah.
Przyznam, że jak dla mnie
już jest pan lepszym kompanem niż ten, którego zaprosiłem.
Chodzi o tamtego dżentelmena?
Charles Broadus.
Co za wrzód na tyłku.
Tak.
Jest właścicielem ponad stu akrów terenu
jedną działkę stąd.
Wyjeżdża do Anglii
i zanim to nastąpi, musi mi go sprzedać.
Inaczej będę miał problemy z sąsiadami.
Ale ten łajdak jest chodzącą zagadką.
Nie znajdę wspólnego języka z takim zniewieściałym fircykiem.
Pan ma rodzinę?
Żona gdzieś na pana czeka?
Jeszcze nie.
W pana wieku?
No cóż…
Była pewna kobieta, ale zmarła.
O tak.
Nieobcy mi jest ten wyjątkowy rodzaj cierpienia.
Moja pierwsza żona, Hannah, cierpiała na gorączkę bulońską,
która szalała tu jakieś 15 lat temu.
Zabrała też jej ojca i kilkoro służących.
Paskudna choroba.
Nie ma dnia, żebym o niej nie myślał.
Miała wielki talent do muzyki, jak pan.
To na jej fortepianie pan grał.
I z jej nut.
Bardzo przepraszam.
Nie trzeba.
Widzi pan,
przeraża mnie to, jak potraktowali pana ci bandyci.
Dać się pozbawić bagażu to jedno,
ale zostać ograbionym z dobytku?
To zupełnie inna sytuacja.
Proszę się u nas zatrzymać na dzień lub dwa.
Postaram się dowiedzieć, czy uda się schwytać złodziei
i odzyskać pana rzeczy.
Z takim łupem nie umknęli daleko.
Do tego czasu będzie pan moim gościem.
Dziękuję.
„Znajdowaliśmy się pod 30 stopniem i dwiema minutami szerokości południowej.
Dwunastu naszych żeglarzy umarło z wysiłku i lichego pożywienia.
Reszta była zupełnie wyczerpana”.
Kto chce ciasto?
Możesz odejść.
Więc to on cię tutaj przyciąga.
Jakimś cudem widzi mnie, zanim się przenoszę.
Widział cię w kuchni. Nas razem.
I ja też tak jakby go widzę. Wyczuwam go.
Czuję, co się z nim dzieje.
To jaki mamy plan?
Minęło wiele godzin. Jesteśmy tu już długo.
Na pewno możemy tu zostać?
Nie wiem, co innego mamy zrobić. Nie kontroluję tego.
Musi być jakieś rozwiązanie.
Potrzebujemy mojej mamy.
Tylko ona może je znać, a ja…
Przeczekamy tu, aż ją znajdziemy.
Jak się trzymasz?
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Udało mi się pograć na fortepianie, tak zabijałem czas.
To byłeś ty?
Tak.
Gdy byłem dzieckiem, tak się uspokajałem.
Jesteś głodna?
Raczej wykończona.
Dla nas jest szósta rano.
Dobry wieczór, panie Franklin.
Dobry wieczór.
Chciałam pana osobiście przeprosić za moje wcześniejsze zachowanie
i podziękować za to, jak zajął się pan mną i moim synem.
Trudno jest znieść widok własnego dziecka w niebezpieczeństwie.
Żaden problem.
Chcesz się położyć?
Odprowadzę cię do twojej kwatery.
Wolałabym zostać tutaj. Dziękuję.
Mój pan by sobie tego życzył.
Zgadza się.
Będę spać na podłodze.
Rozumiem pana,
ale niestety muszę nalegać, by niewolnicy spali w swoich kwaterach.
Proszę się nie martwić, czeka na nią wygodne miejsce.
Będę nalegał.
W razie potrzeby
może pan użyć dzwonka przy łóżku i na pewno przyjdzie.
Jej pokój do spania jest tuż nad tym.
Nie zasypiaj. Wrócę, gdy tylko będę mogła.
Zapewniam, że będzie jej wygodnie.
Tędy, dziewko.
Napisy: Magdalena Adamus