Kevin, tak mi przykro…
Byłam zbyt…
To działo się tak szybko. Nie chciałam.
To był odruch. Przepraszam.
Gdzie Rufus?
Nie wiem.
Rufus?
Idź w tamtą stronę, ja w tę.
Zagwiżdż, jeśli go znajdziesz.
Gdzieś się podział, smarku?
Ani kroku dalej.
Od razu widać, żeś złodziej.
Co? Nie. Nie jestem złodziejem, tylko przyjacielem.
Jestem przyjacielem Weylinów. Toma.
Jestem Kevin.
Jak się nazywasz?
Rufus?
Tutaj.
Rufus, Boże.
WIĘZY
Co to, do diabła?
Lepiej chodź ze mną.
Od tego się pochorowałeś?
Dana?
Kevin. Chyba zatruł się alkoholem.
Niewolnica i ja usłyszeliśmy krzyki.
To był Rufus, więc poszliśmy po pomoc.
Rufus?
A niech mnie.
Syn takiego ojca umiałby sobie golnąć.
Dana? Co się stało?
Rufus postanowił się zabawić.
Jake, możesz wracać do pracy.
- Wyjdzie z tego? - Chyba tak.
Carrie przyleciała z krzykiem i mnie tu zaciągnęła.
Nic nie mogła wyjaśnić.
Musiała z nim być, gdy się pochorował.
Zmieniłem zdanie, Rufus.
Jednak wdałeś się w ojczulka.
Kazałem ci wracać na pole!
Czyś ty oszalała? Żeby pić tutaj z paniczem?
Nie zrobiła nic złego.
To ja ukradłem whiskey.
Weźmy go do kuchni, żeby wytrzeźwiał.
Zaprowadzę was.
Kevin.
Denise wspominała, że Carrie to nazwisko.
- To twoja krewna? - Pewnie dlatego tu jestem.
Mam zabezpieczyć przetrwanie rodu.
Jeśli coś stanie się Carrie, przestanę istnieć.
W mordę, Dana.
Jake robił wam jakieś problemy?
Ten nowy nadzorca? Trochę.
Nadzorca?
Sam się tak nazwał?
Gdy pan Broadus sprzedał ziemię panu Tomowi,
plantacja urosła dwukrotnie.
Pan uznał, że przyda mi się pomoc, więc sprowadził Jake’a.
- Kuzyna Margaret. - Jake pracuje dla ciebie?
Pracą bym tego nie nazwał.
Pani Olivia mówiła, że wrócicie. Nie sądziłem, że tyle to zajmie.
Pewnie chcecie ją zobaczyć.
Carrie, gdzie szynka z wędzarni?
Miejsce dla panicza.
Dajcie mu wody.
Coś z nim nie tak?
Upił się.
A nie wygląda.
Kawa by pomogła.
Kawa? Przepraszam, jeszcze nie umiem jej robić.
- Gdzie Sarah? - W mieście.
Ostatnio to Winnie zajmuje się kolacją.
Gdzieś się rano podziewała?
Nie udawaj głuchej!
Do pani Olivii możemy iść tylko teraz.
Zanim państwo wrócą z Nigelem.
Nie możesz iść.
A jak Kevin z tobą zostanie?
- Nie idź beze mnie. - Ktoś musi go pilnować.
A jak się przestraszysz? Utknę tu.
Nie.
Wracam, gdy on boi się o swoje życie.
Jeśli coś mi się stanie, doprowadź do takiej sytuacji.
- Chyba żartujesz. - Ale nie będziesz musiał.
Nie dam ci tu utknąć, obiecuję.
Masz.
Przeciwbólowy dla Rufusa.
Czemu Sarah już nie gotuje?
Wypadła z łask Toma.
Kilka miesięcy temu
pani Margaret usłyszała, jak Sarah nazwała ją dziwką.
Ciągle rzucają się sobie do gardeł.
Sarah zawsze przesadzała.
Wtedy Tom sprowadził Winnie.
Nie przez jej smykałkę do gotowania.
To po co ją kupił?
Tom zawsze ma jakąś dziewczynę. Teraz upodobał sobie Winnie.
Olivia mówiła, że wrócisz. Nie wspominała o Kevinie.
Kim on dla ciebie jest?
Panem na pewno nie.
To skomplikowane.
Co jeszcze o mnie mówiła?
Że od dawna cię zna.
Nic poza tym.
Gdzie Dana?
Niedługo wróci.
Głowa mnie boli.
Pij swoją kawę.
Wiesz co, Rufus,
nie powinieneś tykać alkoholu.
Czemu go ukradłeś?
Z nudów.
Nie możesz bawić się z kolegami?
Nie mam kolegów.
Tatuś ich sprzedał albo poszli pracować.
W twoim wieku też nie miałem kolegów.
To jak poznałeś Danę?
Cześć.
Wróciłaś.
No to wejdź do środka.
Przyniosłam trochę zapasów.
Zaraz, czy to…
O mój Boże.
Teraz mogę umierać.
Nie jadłam czekolady ani kokosów od nie wiem kiedy.
Nie mam dużo czasu. Kevin czeka w domu.
Wzięłaś go ze sobą?
Tu zawsze ktoś mnie truje albo bije, więc…
Nie otrułam cię.
Tylko przestraszyłam.
Zadziałało, tak? Wydostałam cię stąd.
Na kilka godzin.
Twoje kilka godzin to dla mnie trzy lata.
Trzy lata.
Naprawdę tu utknęłam.
Nie.
Nie utknęłaś.
To przetrwało podróż.
Ty też możesz.
To tylko kawałek metalu.
Co ty…
Wszystko się zmieniło.
Dla mnie nie ma już powrotu.
Trudno mi to mówić, ale Alice i ja wyjeżdżamy z Maryland.
Jedziemy na północ.
Co?
Może aż do Kanady, jeśli nam się uda.
- Zostawisz mnie? - Jestem za nią odpowiedzialna!
Miałaś znaleźć kogoś, kto się nią zajmie.
- Próbowałam. - To nie twoje dziecko!
Dana.
Spójrz, co się wokół ciebie dzieje.
Ludzie tutaj cierpią.
Prawdziwi ludzie.
Trzeba się nimi zająć.
Tak wykorzystam swoją sytuację.
Naszą sytuacją.
Mogłabyś zrobić więcej.
Mogłabyś pomagać innym zamiast martwić się o mnie.
Zapytaj sama siebie…
co powinnaś robić.
Muszę wracać.
Podwieźć cię czy wracasz sama?
Nie, jadę z tobą.
Co się stało?
Nie wiem.
Pan Franklin, co za cudowna niespodzianka!
Długo pan czekał?
Dopiero co przyjechałem.
Rufus, dlaczego tak się wiercisz?
Trochę przemarzł, nic poważnego.
Wciąż lubisz się wystroić.
Gdzie jego palto? Ubierzmy go.
Czemu zawdzięczamy tę nagłą wizytę?
Jechałem na północ do domu i przejeżdżałem obok.
Pomyślałem, że wpadnę się przywitać.
A ta niewolnica? Sprzedałeś ją?
Sprzedałem? Nie.
Poszła coś załatwić.
Wiesz co, kiedy byłeś tu ostatnim razem, w Boże Narodzenie,
świętowanie nieco wymknęło się spod kontroli.
- Bardzo za to przepraszam… - Nonsens.
Zakładam, że uciekłeś ze wstydu, ale to już nieważne.
To, co powiedziałeś mi wtedy o zboczeniu Broadusa…
Dałem mu do zrozumienia, że za milczenie się płaci.
Następnego dnia przepisał na mnie ziemię.
Dziewicza gleba.
Od tamtej pory co roku podwajamy zbiory.
Musi pan zostać na kolację.
Zdecydowanie.
Tędy.
Nie zdążysz upiec drugiego.
Ale brakuje kawałka.
Carrie, chodź tutaj.
Widziałaś, kto je zjadł?
Carrie, przysięgam, jak nie…
- Rufus miał kawałek. - A ty to kto?
Jestem Dana.
Dana.
Rufus musiał ukraść kawałek rano.
Widziałam go z nim.
To prawda?
Zmykaj.
Moje ciasto jest zniszczone.
Uspokój się i rusz głową!
Po prostu pokrój całe.
Pana Toma nie obchodzi, jak smakuje.
Wynagrodzisz mu to w nocy.
Nakryję do stołu.
A ty.
Skąd się wzięłaś w mojej kuchni?
Jestem tam, gdzie pan Kevin.
Ostatnim razem byłaś w ciąży.
Ja… straciłam dziecko.
Nieważne, czy odchodzą do Boga, czy do Wirginii.
Boli tak samo.
Została mi tylko Carrie.
Nie zauważyłem konia w naszej powozowni.
Jak tutaj dotarłeś?
Pieszo.
Czyli zatrzymałeś się w Easton.
Zastanawiałem się, gdzie są twoje rzeczy. Instrumenty.
Chyba cię znowu nie obrabowali?
Nie, to już byłaby przesada.
Próbujemy… ja próbuję prowadzić proste życie.
Nie, dziękuję.
Nie palisz?
Nie umiesz się bawić.
Winnie? Podejdź tutaj.
Tak, proszę pana.
Co?
Dlaczego nie włożyłaś nowej sukienki?
Nie chciałam jej pobrudzić w kuchni, proszę pana.
Włóż ją przed kolacją.
Dobrze, proszę pana.
Idź.
Dałem jej własną kwaterę.
Dla niewolnicy to wyróżnienie.
Tak.
Lepiej tak, niż gzić się w brudzie jak jakieś zwierzęta.
Tam mamy choć odrobinę prywatności.
Inni niewolnicy nazywają ją „chatką rozpustnicy”.
Przyznam, że bardzo mnie to bawi.
Daje mi pociechę, jakiej nie czułem od śmierci mojej Hannah.
Więc powinna nosić jej sukienkę.
Dana, utłucz to dla mnie.
Gdy panicz Rufus ukradł ciasto, stało mu się coś?
Co masz na myśli?
Nie pochorował się?
Od whiskey?
Jakiej whiskey?
Dodałam coś do lukru.
Co takiego?
Dwa kęsy i Winnie więcej nie przyrządzi kolacji.
Dziękuję, Winnie.
Pudding kukurydziany był niejadalny.
Nikt go nie tknął. Sama zobacz.
Bardzo przepraszam.
Rufus.
Przestań, chłopcze.
- Co powiedziałem? - To moja wina.
Co?
Dałem mu wcześniej filiżankę kawy na ból głowy.
Tom, usiądź.
Wiesz, że on tak zawsze?
Jest bezczelny i rozkojarzony.
Unika nauki.
A czyta tak, jakby urodził się na tej samej farmie świń co Jake.
Zauważyłam, że pan nie pije, panie Franklin.
Zawsze podziwiałam taką wstrzemięźliwość u mężczyzn.
Dziękuję.
Pastor Wilson zawsze powtarza,
że alkohol sprowadza nas ze ścieżki sprawiedliwości.
Zamknij się, Margaret.
Zapytaj swojego syna,
jak dziś rano zboczył ze swojej ścieżki.
- Jake, nie, proszę. - O czym mówisz?
Przyłapałem go w suszarni.
Z tą niewolnicą, Carrie.
Jestem prawie pewien, że się migdalili.
- Margaret. - Jak śmiesz.
- Prawdę mówię. - To nieprawda.
Jego zapytaj.
Też tam był!
Panie Franklin, to prawda?
Tom, ta puszczalska niemowa ma zniknąć.
- Tylko się bawiliśmy! - Siadaj.
Nie będzie mi bałamucić syna! Nie pod moim dachem!
- To moja przyjaciółka! - Kusicielka.
Na koniec miesiąca sprzedaj ją razem z tą zdzirowatą matką.
Rufus!
Po jaką cholerę mówisz przy niej takie rzeczy?
Ja mówię prawdę. W przeciwieństwie do niektórych.
Milczeć!
Tłumaczyłem jej.
Nie sprzedam Sarah, dopóki nie przyuczy Winnie.
Inaczej ten dom się rozpadnie.
Liczyłem, że zachowamy Carrie.
Po co odsyłać dziewczynę w kwiecie wieku?
Ale Margaret może mieć rację.
Bez Sarah Carrie na nic się nie przyda.
Wybaczcie mi.
Hej!
- Dana, tu jesteś. - Cześć.
- Sarah mnie zatrzymała… - Chcą sprzedać Carrie i Sarah.
- Co? - Co powiedziałeś?
Sarah.
Wiedziałam, że Winnie ma mnie zastąpić,
ale nie sądziłam, że…
Jestem tu dłużej niż cała ta przeklęta rodzina!
Co powiedział Tom?
To nie on chce sprzedać Carrie.
Margaret odkryła, że Rufus i Carrie
byli rano razem w spalarni, i puściły jej nerwy.
No dobra.
Carrie jest bezpieczna.
- Przekonamy Toma, żeby cię zatrzymał. - My?
Niby jak to zrobicie?
Nie dam się rozdzielić z córką.
Pomocy!
Coś jest nie tak!
Pomocy!
Mamusiu?
Może powinnyśmy teraz uciec, póki biali państwo są chorzy.
Nie możecie uciec.
To twój dom.
Nie dam nas sprzedać, słyszysz?
Nie pozwolę.
Nawet jeśli miałabym się doczołgać do Filadelfii.
- I dokąd pójdziecie? - Nie wiem.
Sarah.
Spójrz na mnie.
Nie uciekniesz. I nie zostaniecie sprzedane.
- Zajmę się tym. - Jak?
Co niby zrobisz?
Nie mogę ci powiedzieć. Musisz mi zaufać.
Przez Sarah wszystko pójdzie się jebać.
Powiedziała, że doprawiła lukier jakimś zielskiem.
To przez nie Rufus się pochorował, nie przez alkohol.
Chciała wszystkich potruć i zrzucić to na Winnie.
Teraz grozi, że ucieknie z Carrie. To też problem.
W jakim sensie?
Bo je złapią.
Ona nie wie, co robi. Sprzedadzą ją na południe albo gorzej.
A ja będę miała przesrane,
bo Carrie musi być tutaj z Rufusem.
Mam plan, ale nie wiem, czy jest genialny,
czy bezdennie głupi.
- Przekonam Winnie, żeby uciekła. - Nie, to wariactwo.
Sam mówiłeś, że Tom potrzebuje kucharki.
Bez niej nie wykarmi tylu niewolników.
Będzie musiał zatrzymać Sarah i Carrie.
Zabiorę ją do Olivii.
Winnie?
Co tutaj robisz?
Pan Franklin cię wysłał?
Nie.
Przyszłam cię ostrzec.
Ostrzec?
Tom chce cię sprzedać.
Powiedział tak panu Kevinowi.
To nie była moja wina!
Tom tak nie uważa.
Więc sama mu powiem.
Nie uwierzy ci.
Będę błagać o wybaczenie.
Już za późno.
Miesiąc temu odesłał dziewczynę do Karoliny za pyskowanie.
Podobno tam mają naprawdę źle.
Zadbam, żeby do tego nie doszło.
Jak?
Nie jestem niewolnicą.
To co tu robisz?
Pomagam ludziom.
Takim jak ty.
By byli wolni.
Chcesz być wolna?
Nie rozumiem.
Czy chcesz być wolna?
Wiedziałem, że Winnie nie nadaje się do garów, ale żeby aż tak?
Może powinienem do niej dzisiaj pójść.
Nie. Chyba…
Chyba nie chcesz, żeby oglądała cię tak osłabionego.
Usiądź.
Powiedz mi, Kevin,
jakie są twoje cele?
Cele?
Zamiary.
Co cię tu sprowadziło?
Co planujesz ze sobą zrobić?
Panie Franklin…
wyznajmy sobie prawdę.
Prawdę?
Nie wierzę, żeby w Easton czekały twoje rzeczy.
Wcale nie planujesz się tam zatrzymać.
Jesteś bez grosza.
Zgadza się?
I przyszedłeś tutaj,
licząc na jakiś mecenat z mojej strony.
Masz rację…
Liczyłem, że pozwolisz mi
zatrzymać się tu na jakiś czas.
I odpracować swój pobyt.
Doceniam twoją szczerość.
Rufusowi przyda się kilka lekcji muzyki.
Nie mam wielkich nadziei co do jego talentu.
Ale zrobisz, co możesz.
Ja…
Dziękuję.
Rano omówimy warunki.
Nic ci nie jest? Jesteś cała?
Chodźmy.
Jesteś pewna?
Tak.
No już, Dana.
Gdzie jesteś?
Daleko jeszcze?
Tu będzie gdzieś tutaj.
Skąd przyjechałaś do Easton?
Z Wirginii.
Kilka miesięcy temu umarł mój stary pan i wszystkich nas sprzedano.
Dlatego Tom cię kupił?
Tom.
Spodobałam mu się.
Inni mnie za to nienawidzą. Sama widziałaś.
Ale przynajmniej nie haruję w polu.
To tutaj.
Dana?
Sprowadziłaś do mnie uciekinierkę?
Nic nie wiedziała?
Winnie, spokojnie.
Wiesz, jakie to niebezpieczne?
Nie powinnam przychodzić.
- Nie powi… - Cicho!
Chciałaś, żebym pomagała ludziom.
To pomagam.
Próbuję pomóc.
Wiesz, jak Tom ją traktuje.
Pomóż mi.
Właź.
Weź to. Przyniosę ci coś do jedzenia.
No już.
A ty dokąd?
Wracam do Kevina.
Nie jesteś niewolnicą.
Nie jestem.
Myślisz, że cię kocha, co?
Nie kocha.
Nie potrafi. To nie leży w ich naturze.
Jestem gotowa.
W porządku. Siedź tam cichutko, a ja zaraz wrócę.
Sama dobrze wiesz, jak niebezpieczny jest ten las nocą.
Nie wracaj, dopóki nie wymyślę, jak wywieźć dziewczynę.
Odezwę się.
Chryste, myślałem, że coś ci się stało.
Że ktoś cię porwał albo się zgubiłaś.
Zrobione.
Winnie jest u Olivii.
Ktoś cię widział?
Tylko Luke.
Powinniśmy się tym martwić?
Nie.
Raczej nie.
Olivia nie chce wrócić ze mną do domu.
Naprawdę?
Tak, chce zostać z Alice.
- Przykro mi. - Przepraszam.
Nie powinnam była brać cię ze sobą.
Czemu to zrobiłaś?
Chcę powiedzieć, że to był odruch, ale…
Część mnie zrozumiała, że bez ciebie byłoby o wiele trudniej.
Przeraziłam się.
Nie chcę tego robić sama.
Będę nauczycielem Rufusa.
To nas zatrzyma blisko niego.
Jeśli jutro wrócimy, to świetnie,
ale jeśli nie, to mamy przykrywkę.
Kevin.
Kiedyś Rufus zostanie właścicielem plantacji.
Może będzie jak Tom, a może nie.
Może jestem naiwny, ale nasza obecność tutaj może mu dużo dać…
Jest młody, można go ukształtować.
I cię uwielbia.
Wcale nie.
O tak, i to bardzo.
To dla mnie poważny rywal.
Coś się dzieje.
To Winnie.
Zorientowali się.
Zostań, ja pójdę.
Luke!
Od dzisiaj będziesz mnie ubierać.
Nie mogę już patrzyć, jak Celeste obnosi się z brzuchem.
Dzięki temu będę cię miała na oku.
Wyciągnij lekcję z błędów ojca, Rufus.
Stajesz się młodym mężczyzną.
Może nadszedł czas znaleźć ci żonę.
Pan mówił, że zostaniecie tu na dłużej, bo pan Kevin będzie uczył chłopca.
Będę musiała ci znaleźć jakieś zajęcie.
Dana?
Dla mnie?
Proszę.
Napisy: Magdalena Adamus