Dziwne. Zaczynam się przyzwyczajać.
Do życia tutaj.
Nie sądziłem, że własny smród nie będzie mi przeszkadzać.
Przyszłość zaczyna mi się rozmywać,
a to już totalnie pojebane.
Tak.
Znam to.
Byłem raz nad jeziorem i latałem na haju po kwasie.
I totalnie zapomniałem, jak wyglądało życie przed tym tripem.
Więc siedziałem po turecku obok kumpla w namiocie
i wyśpiewywałem nazwy sklepów, jakby to była mantra.
„Target, Walmart, Walgreens, Walmart, Target, Walgreens, Walmart”.
Czemu?
Nie wiem, chyba reprezentowały dla mnie
powrót do prawdziwego świata.
Mógłbym cię bardzo delikatnie przytrzymać pod wodą.
To brzmi strasznie.
O to chodzi.
To nie zadziała, bo będę wiedziała, co robisz.
Dobra, już mam.
Zapłacę komuś, żeby pchnął cię nożem.
Nie.
- Tylko troszeczkę. - Nie, a jak naprawdę umrę?
Żaden pomysł ci się nie podoba!
Bo to nie ty dostaniesz kosę.
Strasznie spodobała mi się książka Przypadki Robinsona Crusoe.
Rufus kazał mi ją sobie czytać
i naprawdę mnie wciągnęła.
Jest niezła.
Jeśli wyprzesz fakt, że to wszystko
dzieje się w okrutnych czasach i strasznym miejscu…
to prawie jak wakacje.
Czy można to uznać za ciasne warkoczyki?
No co?
Cholera.
Musimy racjonować baterię.
Przy 30 piosenkach na wieczór wytrzyma jakiś tydzień.
Tydzień?
Myślisz, że będziemy tu tak długo?
Już świta.
Pójdę na strych,
zanim zaczną wstawać.
WIĘZY
„Czy były tam ślady innych stóp?
Jakim cudem dotarł tu człowiek?
Pomyślałem, że w tym miejscu sam Szatan mógł przybrać ludzką postać”.
Nudzę się.
Poczytamy coś innego?
Nudzisz się?
Nie chcesz doczytać do końca? Robi się niezła.
Nie.
A ty? Co myślisz o Przypadkach Robinsona Crusoe?
Carrie?
Carrie!
Żebym sama musiała łazić za służącą.
Dostaniesz za to po uszach!
To moja wina, mamo.
Poprosiłem, żeby posłuchała Dany.
Rufus, nie chcę, żeby Dana ci więcej czytała.
Ale mamo!
Pan Weylin znajdzie Danie inne zajęcie w domu.
Rozumie pan, prawda?
Młody człowieku, czas na twoją lekcję fortepianu.
Nie chcę żadnych przeklętych lekcji!
Rufus Weylin!
Nie będę tolerować takiego języka.
W porządku, Rufus.
Pan Franklin to świetny nauczyciel. Spodoba ci się.
Na początek opróżnij nocnik pana Franklina.
Dobrze, pani Margaret.
To jest dźwięk C.
Kciuk na białym klawiszu przed dwoma czarnymi.
Dzień dobry.
- Mogę popatrzyć? - Tak.
Właśnie zapoznajemy się z instrumentem.
Pokażesz mamie, czego się nauczyłeś?
Rufus!
Wspaniale!
Jutro pochwalisz się postępami panu Deightonowi.
- Deightonowi? - Tak.
Owdowiały adwokat.
Przyjdzie jutro na kolację razem z córką.
Podobno Philippa jest wyjątkowo ładna.
- Nie chcę jej poznać. - Cicho.
Masz być dżentelmenem, a dżentelmen musi się zakochać.
Zgodzi się pan ze mną?
To mi przypomina, jak sama debiutowałam w towarzystwie.
Spodobałabym ci się, Rufus.
Oby Philippa była choć w połowie tak dobra jak twoja mama.
Grajcie.
Teraz F.
Do gabinetu, Luke.
Właź tutaj!
Przeczesałem lasy aż do Easton.
Nie ma po niej śladu, a to niemożliwe!
Grajcie.
Głupcze!
Uciekła na twojej warcie, więc lepiej coś dla mnie znajdź.
Równie dobrze może już być na parowcu do Bostonu.
To niemożliwe, żeby uciekła bez niczyjej pomocy.
Ktoś to uknuł.
Jeśli się dowiem, że jesteś to zamieszany,
sam poderżnę ci gardło!
To wczoraj.
- Ja nie… - Im więcej wiem,
tym bardziej mnie narażasz.
Mam już dość kłopotów.
Coś nie tak z Lukiem?
Zakładam, że chodzi o tę, co zwiała na jego warcie.
Wie o naszej rozmowie?
- Ktoś inny wie? - Nie.
I niech tak zostanie.
Carrie!
Chodź tutaj.
Zdejmuj tę sukienkę, ale już.
Nie obchodzi mnie, czego chce ta zdzira Margaret.
Nie wejdziesz w tym do tej kuchni, zrozumiano?
Na co się gapisz?
Będę ją ubierać w zgrzebne płótno, żeby nie skończyła jak Celeste
i wszystkie inne.
Jedna mogła uciec, ale Carrie nie będzie następna.
Rozumiesz?
Można?
Panie Franklin.
Jak poszukiwania Winnie?
Wkrótce ją znajdziemy.
Okazuje się, że sprytna z niej suka,
ale ja jestem sprytniejszy.
Masz jakieś tropy?
Jak tam lekcja z Rufusem?
Nieźle jak na pierwszy dzień,
ale nie oczekiwałbym zbyt wiele.
Margaret liczy, że już jutro da koncert.
Jutro?
Jezu Chryste.
Jutro przyjeżdża Deighton.
Niestety moje członkostwo w Towarzystwie Rolniczym
zależy od widzimisię tego bredzącego włóczęgi.
I rzecz jasna
nie pomaga mi fakt, że w młodości uważał się za narzeczonego Hannah.
Podejrzewam, że zdaje mu się, że ta posiadłość mu się należy.
Zamierzasz w tym przyjść jutro na kolację?
Nie mam innych ubrań.
Coś załatwię.
Celeste, pomogę ci.
Dziękuję.
Rozbolała mnie głowa.
Gorąco dzisiaj.
Nie powinnaś się przemęczać.
Myślisz, że nie wiem? Powiedz to pani Margaret.
Dzięki Bogu, dzwonią na posiłek.
Mijają dwa dni, od kiedy Winnie uciekła.
Podejrzewam, że ktoś z was wie, dokąd i jak chce tam dotrzeć.
Wiem, że natura nakazuje wam milczeć.
Myślicie, że to nie wasza sprawa.
Spuszczacie swoje czarne oczy i czekacie, aż zadzwonią na kolację.
Ale może niektórzy z was wykażą się posłuszeństwem.
Dokąd uciekła ta murzynka?
Dokąd?
Będziecie jeść pół kromki chleba dziennie, dopóki nie wróci!
Albo póki któreś z was nie zdradzi jej planów.
Bez tego żadnej kolacji!
Rozumiemy się?
Czy to jasne?
- Tak jest. - Tak, panie Tom.
Tak.
Jak któreś z tych kundli choć pomyśli o żarciu z ziemi, strzelaj.
A teraz wracać do roboty!
Jak długo mamy pracować na takich racjach?
I tak już głodujemy.
To nie ma sensu.
Pan straci połowę zbiorów w tym upale, jeśli będziemy głodni.
Masz rację, Jupe. Pan Tom to wie. Jest zły, bo przygruchał sobie Winnie.
Ale to rozsądny człowiek.
Poczekaj do rana, pan zmieni zdanie.
Oby tak było.
To ty miałeś wartę tamtej nocy.
Czemu sobie poszła?
Celeste wcale nie uważa, że Tom jest rozsądny.
Myśli, że wiem coś o Winnie.
Tom naprawdę to zrobi, jeśli nikt nic nie powie?
Niewolnicy nie odchodzą z plantacji Weylina.
Czeka nas kilka bardzo ciężkich dni.
Chyba jej nie wyda? Jak zrobi się gorąco?
Nie.
Nie sądzę. To się rozejdzie po kościach.
A co z Nigelem i Celeste? Jeśli im się coś stanie?
Co im pomoże?
Nie wiem.
Jedzenie.
Luke.
Dana, nie skradaj się tak o tej porze.
Jake ma dzisiaj wartę.
A nie ty?
Samego mnie już nie puszczą.
Przyniosłam ci coś.
- Co to? - Jedzenie.
Smaczne, przysięgam.
Starczy dla Celeste i Nigela.
Starczy na kilka dni.
A inni?
Aż tyle nie mam.
W porządku.
Daj znać, jeśli czegoś będzie trzeba.
Przetrwamy to razem.
Pani Olivia ma z tym coś wspólnego?
Wie coś o Winnie?
Dokąd poszła?
Nie.
Poszła tam, skąd ty pochodzisz?
Tak.
Winnie już nie wróci.
Dobranoc.
Dzień dobry, panie Franklin. Witałeś się z kaczkami?
Coś w tym rodzaju.
Zazdroszczę ci, grajku. Tacy jak ja nie odpoczywają.
Niedługo Tom znowu każe mi szukać tej przeklętej dziewki.
Musiała być utalentowana, skoro tak się zdenerwował.
Ta twoja też.
O czym mówisz?
Sam mi powiedz.
Mieli ozorem też na inne sposoby?
Niech mnie, nic ci nie jest, Jupe?
Żałosny widok.
Wstawaj, ty leniwy…
Zostaw go, do diabła!
Cały dzień nic nie jadł, jak wszyscy.
Mocno mnie odpychasz jak na kogoś wygłodniałego.
Tom podsuwa ci resztki ze stołu?
Wynoś się stąd.
Uważaj, jak do mnie mówisz.
Jak los się odwróci, pożałujesz tego.
No już, wstawaj.
Nie dotykaj mnie!
Jake ma rację. Jesteś pomagierem całego zła z tego domu.
Wracać do pracy.
Co ty tutaj robisz?
Przyszłam po książkę dla mojego pana.
Czytałaś ją.
Nie wolno ci przebywać w tym pokoju.
Zrozumiano?
Panie Franklin.
Na słówko.
Twoja niewolnica czytała w mojej bibliotece.
Bardzo przepraszam, nie chciała…
Może przynosić ci książki,
ale pod moim dachem nie wolno jej samej czytać.
Ani przy moich niewolnikach.
Obowiązują tu pewne zasady.
Oczywiście, rozumiem.
Zrozumienie to za mało.
Ścigam uciekinierkę
i nie mogę pozwolić, żeby ktoś podsuwał niewolnikom pomysły
nieodpowiednie do ich pozycji.
Zajmę się tym.
Wszystko gra?
Nie.
Tom mi powiedział.
Musisz bardziej uważać.
Biblioteka jest jak świątynia jego zmarłej żony.
Uważać?
Mam uważać?
Zapomniałam, że tutaj nie jestem istotą ludzką.
Co mnie, kurwa, obchodzi jego żona?
Masz rację, przepraszam.
Wszyscy chodzą jak na szpilkach.
Na zewnątrz ktoś się przewrócił.
Mało brakowało, a wszyscy rzuciliby się na Luke’a.
Ta głodówka źle się skończy.
Masz rację.
Luke nie będzie milczał.
Idę do Olivii.
- Po co? - Powiem jej, co się dzieje.
Luke albo Sarah pękną i pójdą do Toma. Jak nie oni, to ktoś inny.
Mam iść z tobą?
Nie.
Ktoś zauważy, że oboje zniknęliśmy.
Ty sobie dalej graj.
Olivia?
Tu Dana.
- Jesteś sama? - Tak.
Wejdź.
Co się dzieje?
Co tu się, do diabła, dzieje?
Te szurnięte krowy chcą mi obciąć włosy, to się dzieje!
Jeśli ktoś ją zobaczy, musi wyglądać inaczej.
Czemu wciąż tu jest?
Myślisz, że przerzucanie uciekinierów jest łatwe?
To już nieważne. Wracam do Weylinów.
- Wykluczone! - Wykluczone!
Wracam!
Nie będę was dłużej słuchać. Nie macie żadnego planu.
Nie wiecie, co ze mną zrobić.
Nic dla mnie nie macie.
W przeciwieństwie do pana Toma.
Wcale nie!
Nie przyjmie cię z powrotem. Myśli, że chciałaś go otruć.
Przecież nie chciałam!
Ale on uważa inaczej.
Jeśli sam cię nie zabije, to zaczniesz o tym marzyć.
Posłuchasz nas i ruszysz do Filadelfii
albo zamkniemy cię, aż zmienisz zdanie.
Co wolisz?
Niech będzie.
Nie wrócę do niego.
Olivia, tu Luke.
- Czekaj. - Olivia!
Nie może o niej wiedzieć, wyda nas.
Otwórz, słyszę cię.
Wracaj pod łóżko.
- Potrzebuję pomocy. - Mojej?
Z Celeste jest źle. Chyba zaczęła rodzić.
Pójdę z tobą.
Alice, zostań tu i miej na wszystko oko, dobrze?
Dana, chodź ze mną, pomożesz mi.
Witamy.
Archibald.
- Dzień dobry. - Witam.
Pani Weylin.
Niedawno widzieliśmy się u Taneyów.
Przedstawiam moją najmłodszą córkę, Philippę.
Bardzo miło panią poznać, pani Weylin.
Ma pani twarzową suknię i bardzo ładną służącą.
Urocza dziewczyna.
Przedstawiam mojego syna Rufusa.
Witaj.
Miło mi cię poznać, paniczu Rufusie.
A ten dżentelmen?
Proszę wybaczyć. To pan Kevin Franklin z Nowego Jorku.
Uzdolniony muzyk, uczy Rufusa gry na fortepianie.
- Miło mi. - Mnie również.
Pochwała pani Weylin najlepiej świadczy o pańskich umiejętnościach.
Nie trzeba być ekspertem, żeby dostrzec talent pana Franklina.
Kolacja już chyba gotowa.
Chodźmy. Chyba pamiętam drogę.
Tędy, skarbie.
Nie martw się, to tylko dziewczyna.
Pracowała w ogrodzie,
ale zasłabła i upadła.
Nigel ją znalazł.
Zasłabła?
Cały dzień bolała ją głowa.
Niczego nie jadła.
Co?
Przez zniknięcie Winnie Tom wszystkich głodzi.
Jest w chatce rozpustnicy.
Sądzi, że dziecko się rodzi.
Co tak stoicie? Wracać do pracy!
Za wcześnie na poród.
Co mam robić? Co…
Bądź obok. Mów do niej.
Weź ją za rękę. Mów do niej.
Nadchodzi skurcz. Dana ci pomoże.
Ściśnij moją rękę.
Już dobrze.
Ułożyło się pośladkowo.
Co to znaczy?
Panie Weylin, to potwierdza plotki. Sarah wyrosła na zdolną kucharkę.
Jest tu jak w pana wspomnieniach, panie Deighton?
Pobyt tutaj wspominam z ogromnym sentymentem.
Nieodżałowana pani Hannah i ja swobodnie biegaliśmy pod gałęziami dębu.
A poza zabawie ojciec sadzał mnie na kolanie…
i opowiadał, jak bił się z Brytyjczykami.
Cieszą mnie wszystkie zmiany, jakie wprowadzono w tym domu
od moich młodzieńczych lat.
Dosyć.
Wybacz, panie.
Wyjdź.
Carrie, ty będziesz nam dzisiaj podawać.
Bardzo dobrze.
Coś nie tak z twoją niewolnicą, Tom?
Wszystko dobrze.
Po prostu
akurat trafiłeś na okres dyscyplinujący.
A co go wywołało?
Kryją uciekinierkę.
Rozumiem. Przykra sprawa.
Wkrótce to rozwiążę.
Nie wątpię.
Przyj.
- Dobrze ci idzie. - Dobra.
Jesteś bardzo dzielna. Dana.
- Dobra robota. - Teraz odwrócę główkę.
Będzie dobrze.
W porządku.
Dziecko jest w odpowiedniej pozycji.
- Jeszcze trochę. - Przepraszam.
- Nie dam rady. - Zaraz poznasz swoje dziecko.
Jesteś dzielna, niedługo koniec.
Zaraz poznasz swoje dziecko.
Nadchodzi kolejny skurcz.
W porządku.
Dobrze.
Zaraz, co się dzieje?
Ma atak.
Podaj pasek, żeby nie odgryzła sobie języka.
Celeste!
Biegnij po Toma.
Słyszysz mnie? Celeste!
Gdy wierne serce zamrze
A słodkie pójdzie już
Któż chciałby zostać
W tym świecie mgieł i burz
Wspaniale, skarbie.
Cudownie.
Pięknie pan gra, panie Franklin.
Rufus, może zagrasz Philippie to, co ćwiczyłeś?
Podziękuję.
Graj, chłopcze.
Nie odmawiaj naszym gościom swojego talentu.
Dobrze ci idzie, nie poddawaj się.
Panie Tom, jest pan potrzebny przy kwaterach. Celeste rodzi.
Raczcie wybaczyć, niedługo wrócę.
Oczywiście.
Dana, muszę wyciągnąć dziecko.
Zrobię nacięcie, a ty wyciągniesz dziecko za stopy.
A co z Celeste?
Ratuj dziecko.
Nie. Ocalimy oboje.
Ona już nie żyje.
Ratuj dziecko.
No dalej.
Dalej.
No dalej.
Nie żyje.
Szlag by to.
Te włoski.
Posprzątajcie tutaj.
Wykopcie grób.
- Luke. - Zostaw mnie, Dana!
Po prostu mnie zostaw.
Nie przejmuj się, kochanie.
Philippa to żadna strata.
Mówiono mi, że jest ładna, ale ta blizna…
Zamknij się!
- Rufus. - Nie traktuj mnie jak dziecko!
Nie obchodzi cię, jak gram. Chcesz, żeby ludzie lubili ciebie!
A ja cię nie lubię! To się nigdy nie zmieni!
Plumkanie na fortepianie coś nie idzie.
Mogłam cię ostrzec.
Celeste nie była pierwsza.
To straszne, co Tom robi tym dziewczynom.
Po prostu się przyzwyczaiłam.
Luke.
Spojrzał na mnie…
jakby mnie obwiniał.
Zrobiłyśmy, co w naszej mocy.
Jeśli bałaś się, że powie Tomowi o Winnie, możesz przestać.
Stracił coś bardzo cennego.
Przez długi czas nic go nie będzie obchodziło.
Dzwoni na kolację.
Do czego musiało dojść, żeby ten gnój się opamiętał!
Przynajmniej już po wszystkim.
Wracam do domu.
Wybacz, ale…
nie chcę skończyć jak ty.
Nie chcę do tego przywyknąć.
Trudno uwierzyć, że tak się da.
Ten ogrom cierpienia wokół.
Ludzie tutaj chcą przede wszystkim przeżyć.
Nie mają wyjścia.
Gdy zjawiłaś się w pokoiku…
Gdy pojawiłaś się po pożarze,
nawet jak wróciłaś tej samej nocy, nie mogłam o tobie zapomnieć…
bo nie chciałam zapomnieć dawnej wersji siebie.
Szkoły pielęgniarskiej. Domu Reginy.
Twarzy twojego ojca.
Miałaś nadzieję, że uda się odbudować to, co nas łączyło.
Ja też na to liczyłam.
A potem mijały lata bez ciebie
i trzymanie się tej myśli niemal mnie zabiło.
Więc odpuściłam.
I ty też musisz odpuścić.
Nie mogę.
Nie chcę,
bo ja tu jestem i ty tu jesteś,
i chcę być twoją rodziną.
Jesteś dorosłą kobietą.
Straciłam wiele lat, które mogłam z tobą spędzić.
Mogę ci o nich opowiedzieć, jeśli zechcesz.
Powinnam wracać.
Mam dużo rzeczy do zrobienia.
Znalazłam kogoś dla Winnie i muszę się tym zająć.
Czas wysłać ją w drogę.
Katastrofa!
Cały dzień zachowywałaś się jak zwykła dziwka.
To ty nas zostawiłeś!
Zapomniałaś, że zarządzam farmą?
Zejdź mi z oczu, zanim zrobię coś, czego pożałuję.
Nie przerywaj przeze mnie.
Graj. To mnie rozchmurzy.
Mogę usiąść obok?
Wszystko w porządku?
Nie jestem najlepszą towarzyszką dla pana Weylina.
Nie zgadzam się.
Nie jesteś moim mężem.
Odejdź od Toma.
Nie, nie mogłabym.
Dlaczego? To okropny człowiek.
Ratuj się. Znajdź kogoś, kto się tobą zaopiekuje.
Ale kogo?
Musisz poszukać.
Bardzo mi przykro…
Naprawdę cię podziwiam, Margaret, ale…
Tom, pan Deighton, a teraz ty.
Wdowcy pogrążeni w wiecznej żałobie.
Ten fortepian przynosi pecha.
Może nawiedza go duch poprzedniej właścicielki.
Powinnam go spalić?
Mam nadzieję, że to nas nie poróżni, Kevinie.
Dobrej nocy.
Target, Walgreens, Walmart.
Przyniosłam kolację.
Nie jestem głodny.
Luke.
Tak…
Tak strasznie mi przykro.
Przepraszam cię.
Myślisz, że to przez dzień bez jedzenia? Przez jakąś uciekinierkę?
To nie twoja wina.
Tylko moja.
Mogłem skrywać to, co było między nami.
Ale byłem z tego dumny. Z niej.
Tom to zobaczył i ją sobie zabrał.
W taki sposób, że musiała umrzeć, żeby uniknąć hańby.
To nieprawda.
Tak samo wziął matkę Nigela.
I sprzedał, gdy tylko zmarła Hannah.
Od kiedy był chłopcem, nie pozwolił mi mieć nikogo dla siebie.
Wiesz, że obiecał mi własną ziemię? Farmę. Miałem na nią zapracować.
Tom dotrzymuje słowa.
Tak kiedyś sądziłem, ale teraz już nie wiem.
Ja i Nigel zostaniemy tu aż do śmierci.
Chciałabym pomóc tobie i Nigelowi.
Tak jak Winnie?
A co z tymi, którzy tu zostaną? Zostawię ich z Jakiem?
Nie ucieknę.
Nikt więcej przeze mnie nie ucierpi.
Nigel mówił, że umiesz czytać.
Chcesz pomóc?
To go naucz.
Spraw, żeby był tak mądry jak ty.
Zrobisz to?
Kevin, podejdź tutaj.
Właśnie rozmawiałem z moją żoną.
Też chce grać na fortepianie.
Nauczysz ją?
Jasna sprawa.
Skoro mój syn nie przejawia zainteresowania muzyką,
Margaret przejmie połowę jego lekcji.
Jak się czymś zajmie, to może nie zwariuję.
Dopóki nie przyjedzie jej siostra.
Rufus źle radzi sobie z presją.
No kto by pomyślał?
Nie wiem, co z nim począć.
Mam go przekupywać ciastem i cukierkami, jak jego matkę?
Nic nie działa.
Aby zrozumieć ojca, syn musi spędzać z nim czas.
Ja nie miałem takiej okazji.
Ojciec zginął, zanim opowiedział mi swoje wojenne historie.
Zastrzelili go.
Ja też…
straciłem ojca w młodym wieku.
Na wojnie?
Nie, przez chorobę.
Spróbuj dać mu to, czego sam nie dostałeś.
Zdajesz się być nad wyraz wrażliwy na potrzeby mojego syna
i jego predyspozycje.
Przemyślę twoją sugestię. Spędzę z nim trochę czasu.
Przepraszam za moje dzisiejsze zachowanie.
Obecna sytuacja sprawia, że zachowuję się jak kobieta.
Liczba moich niewolników niespodziewanie się zmniejszyła
przez to, co się dziś stało, i Winnie.
Każda taka ucieczka mną wstrząsa.
Wydaje im się, że wiedzą, co dla nich dobre. A są w błędzie.
Nie rozumieją, że daję im bezpieczeństwo i opiekę?
Teraz wróciłaś od Olivii?
Nie, już wcześniej.
Czy Winnie wciąż…
Co się stało?
Celeste nie żyje.
Co?
Jej dziecko również.
Byłam…
Byłam przy tym.
Widziałam to.
Boże, Dana.
Brak mi słów.
Nie ma co mówić.
Luke kopie dla obojga grób…
całkiem sam.
A to nie było jego dziecko, tylko Toma.
Obiecałam, że nauczę Nigela czytać. Chociaż tyle mogę zrobić.
Dana.
Wiem, że to niebezpieczne, ale Luke jest załamany i muszę coś zrobić.
Nie.
Nie oglądasz tu tego, co ja.
Wiem.
Czyżby?
Chcę, żebyś była bezpieczna.
Moje bezpieczeństwo to za mało.
Gdy zrobi się groźnie, wrócę do domu. A tych ludzi nic nie uratuje.
A ja…
nie wiem dlaczego, ale czuję…
że to moja wina.
Nie.
Chodźmy do łóżka.
Margaret?
Kurwa.
Napisy: Magdalena Adamus