Musisz wyjąć to dziecko.
Raz, dwa, trzy.
Dana…
To za trudne.
Podpowiedzieć ci?
Czemu ty mi nie poczytasz?
Mogłabym, ale sam musisz się nauczyć.
Dlaczego?
Bo to ważne.
Może za bardzo się spieszymy?
No to…
Cześć.
Chcesz podejść i popatrzeć?
Jeśli oboje się nauczycie, będziecie mogli do siebie pisać.
Pokaż Carrie, co potrafisz.
To litera M. Jaki to dźwięk?
Świetnie!
Dobrze, a następna?
Carrie?
Tyś chyba oszalała.
Luke poprosił, żebym nauczyła go czytać.
- Myślałam, że Carrie… - Carrie, chodź tu.
Carrie.
Tylko ty potrafisz ją zrozumieć.
A jeśli cię zabraknie?
Przez twoje dobre intencje dzieją się tu złe rzeczy.
Tom głodził nas przez Winnie. Celeste umarła.
To nie moja wina.
Pewna jesteś?
Jeśli to pomysł Luke’a, a w to nie wierzę, to pomieszało mu się w głowie.
Wie, co się stanie, jeśli was przyłapią.
Nie ma prawa nas wszystkich narażać.
Przynajmniej Luke coś robi, żeby Nigel miał lepsze życie.
Luke nie wie, czym jest lepsze życie.
Zabraniam ci przebywać sam na sam z Daną, rozumiesz?
Idź już.
Sama powinnaś uciec.
Masz szczęście, że to ja, a nie pan Tom czy Jake.
Ona i twój ojciec cię zabiją…
albo gorzej.
Spokojnie, nic złego się nie stanie.
Wrócimy do tego jutro.
Dobrze.
WIĘZY
Tom ma spędzać czas z Rufusem
i mnie w to wciągnął, bo uznał, że się przyjaźnimy.
Ale cieszę się na wyjazd z farmy.
Zobaczę trochę świata.
Nie chcę tu zostać, ale fajnie będzie podróżować.
No ba, dla białego na pewno.
Dobrze. Możemy też wrócić do domu.
Tłumaczyłam ci. Mam nauczyć Nigela czytać.
Ale ile to zajmie?
Nie wiem.
Nie czuję, żebym zrobiła już wszystko, po co tu przybyłam.
Przybyłaś ocalić życie Rufusowi. To wszystko.
Co będzie z tymi dziećmi, gdy znikniemy?
I co będzie z Carrie?
Powtórzy się historia z Tomem i Celeste?
Nie chodzi tylko o Rufusa. Musimy ocalić wszystkich.
Nie wiem, co się stanie,
ale jeśli będziemy chcieli zbawić świat, to nam totalnie odwali.
Maggie, siostrzyczko.
Rufus, przywitaj ciocię May.
Chodź tu.
Wyrosłeś na porządnego młodzieńca.
Coraz bardziej przypomina naszego papę.
A to pan Franklin.
Pan Franklin. Ten muzyk?
May.
Jak się pani miewa?
Moja siostra bardzo ciepło pisała o panu w swoim liście.
I po tylu latach pan powrócił?
Widać decyzja jeszcze nie zapadła.
Przyjechała pani na dłużej?
Nie, jutro wracam do Baltimore.
Nie chcę odbierać Rufusowi łóżka na zbyt wiele nocy,
skoro pokój gościnny jest zajęty.
Kevin, Rufus. May, co za miła niespodzianka.
Żadna niespodzianka, planowałyśmy to od miesięcy.
Pewnie wyleciało mi to z głowy.
Rufus i ja dołączymy do was po powrocie.
Musi jechać? May przyjechała z tak daleka.
Mam zostawić syna na plotki przy herbacie?
Chodź, Franklin. Luke przyszykował ci konia.
Maggie.
Konia? Mam na nim jechać?
Wiedziałeś, że przyjedzie moja siostra.
Widzisz, jak się z nikim nie liczysz?
Spotykam się plantatorami w Easton.
Rufus jest duży, może się czegoś nauczy.
Co macie tam do roboty poza piciem?
Zamilcz, kobieto.
Wielka szkoda, liczyłam, że spędzę trochę czasu z siostrzeńcem.
Nie będzie nas tylko pół dnia.
Twój koń, Franklin.
Wszystko dobrze.
Dana ma jechać ze mną czy…
Nonsens. To męski wyjazd. Ruszajmy.
To tylko kilka godzin. Trzymaj się Rufusa.
Panie Franklin!
Napijemy się herbaty w salonie. Przynieś nam ją.
Tylko miałam…
- Mówiłam panu Franklinowi, że… - Obie wiemy, że to nieprawda.
Herbata. Ale już.
Mam przynieść herbatę.
Wiesz, gdzie jest czajnik.
Kurwa.
Gdzie jesteśmy?
Tutaj dorastał twój ojciec.
To tu mój tata nauczył mnie uprawiać ziemię.
Nas obu.
Prawda, Luke?
Pan był dobrym plantatorem.
Byłem połowę młodszy od ciebie, gdy poległ w bitwie.
Dorastaliście tutaj razem?
Zgadza się.
Urodziłem się tuż po Luke’u, byliśmy tu jedynymi chłopakami.
Miałem dwie starsze siostry i jedną młodszą.
Luke był mi prawie jak brat.
Miałem dwóch własnych braci.
Możemy się z Nigelem pobawić?
Biegnij, synu.
Właściciel tej ziemi zmarł i jest znowu na sprzedaż.
Co powiesz, Luke? Mam ją kupić?
Rozwiniemy się.
Ty byś zarządzał tą ziemią.
Dalej, zaczerpnij pełną garść. Powiedz, co o niej myślisz.
Nie trzeba jej dotykać. Widać, że jest jałowa.
To cię nie powstrzyma.
Nie pierwszy raz wziąłbyś sobie coś tylko dlatego, że możesz.
Możemy ruszać. Idź po chłopców.
Musisz mu wybaczyć.
Przyjaźnił się z niewolnicą,
która ostatnio zmarła.
Sądziłem, że ta wycieczka nieco go pokrzepi.
Jest w żałobie.
Wiem o tym,
ale nie ma nic bardziej nieznośnego od zasępionego niewolnika.
Dziękuję.
Siostra jest na górze, przebiera się z tą niemową.
Jesteś niewolnicą pana Franklina?
Tak, proszę pani.
Uczy Margaret grać na fortepianie?
Tak.
Ciekawe.
Maggie nigdy nie była zbyt muzykalna,
ale skoro to daje jej pociechę.
Jaki piękny dzień.
Oprowadzisz mnie po posiadłości, Maggie?
Powinnam zobaczyć się z kuzynem Jakiem.
W końcu to mój mąż opłacił jego przyjazd tutaj.
Jest zimna.
- Przepraszam, przyniosę… - Zostań.
Dzielisz z panem Franklinem pokój, wiedząc, że to wbrew moim zasadom.
Które z was nie potrafi się kontrolować?
Odpowiedz.
Margaret.
Odpowiadaj.
Przynieś mi nową filiżankę.
Ej, Willie.
Chodź, synu.
Idziemy.
- Odbierz moje zamówienie z drukarni. - Tak jest.
Słyszałem o Celeste.
Chciałem zapytać, czy dobrze się czujesz.
Nie czuję się dobrze.
Takie pytania nikomu nie wyjdą na dobre.
Panie Franklin.
Gdzie jesteśmy, tato?
To podniosła chwila.
Czeka cię pierwsza wizyta u golibrody.
Ciebie również. Musicie się prezentować.
Golarz się wami zajmie.
Ile to kosztuje? Nie mam pieniędzy.
Spokojnie, wiem, że po kieszeniach hula ci wiatr.
Panie Weylin.
Nie mam zarostu. Co mam zgolić?
Nie martw się, golenie sprawia, że rośnie szybciej.
Chyba. Gdzieś to przeczytałem.
- Rozwieś je z ojcem. - Tak jest.
500 DOLARÓW NAGRODY
Potem przyjdźcie do golarza.
Herbata była za zimna, co?
Benjamin.
Tommy, chłopcze!
Ben, jak się miewasz?
Dobrze widzieć cię poza plantacją.
Przedstawiam pana Franklina.
To muzyk. Goszczę go u siebie.
Miło mi.
Muzyk? Kto by pomyślał, że taki z ciebie mecenas sztuki.
A ten młody człowiek to kto?
Wstań, synu.
Rufus Weylin, proszę pana.
Rufus Weylin! Nie poznałem cię pod tą pianką do golenia.
- Nie jesteś w szkole? - Już ją skończyłem.
Uczę się na plantatora. Prawda, tato?
Zgadza się, synu.
- Przyszedłeś się ogolić? - Skąd.
W domu mam od tego niewolnika.
Tak wygodniej. Kupiłem go w Karolinie Południowej.
Szedłem właśnie do gospody,
kiedy zauważyłem, że twój niewolnik Luke siedzi u pucybuta.
Dobry z ciebie pan, że na to pozwalasz.
Akurat Luke na to zasługuje.
Porządny z niego rolnik.
Nancy już zaniosła im herbatę.
Możesz sobie iść.
Nie ma powodu, żebyś tu była.
Może Rufus nie powinien pić?
Dlaczego nie?
Bo masz 12 lat.
W jego wieku wychyliłem sporo kufli. Taki biznes.
- Właśnie. Taki biznes, Kevin. - Jaki biznes?
Napij się, Franklin. Rozluźnij się.
Muszę przyznać, że taka wstrzemięźliwość bardziej przystoi kobiecie.
Nic dziwnego, że skusiłeś Broadusa.
Żartuję. Rozchmurz się.
- Świętujemy. - Co?
Ubiłem interes z Benjaminem.
Jaki?
Miałem coś, na czym mu zależy, a mnie się to już nie przyda.
- Nie. - Dziękujemy.
Co o niej powiesz, Rufus? Ładniutka, co?
Nie wiem.
Bo nie patrzysz, synu.
Jest w porządku.
Na takie kobiety można sobie popatrzeć, ale nie żenimy się z nimi.
- Czemu? - Bo nie mają twojej pozycji.
Wcale nie chcę się żenić.
Każdy mężczyzna potrzebuje żony.
Kevin nie ma.
Nie chcesz skończyć jak Kevin.
Owszem, chcę. Kevin ma Danę.
- Twój tata mówi o czymś innym. - Dana jest niewolnicą.
- Nieprawda. Ona jest wyjątkowa. - Rufe!
Chyba za dużo wypiłeś.
Wcale nie!
Zgadzam się.
Nigel odwiezie cię do domu. Czeka na zewnątrz.
- Nie, ale ja… - Wyjdź, zanim przyniesiesz mi wstyd.
Masz swój wspólny czas ojca z synem.
Jakoś mi to nie pasuje.
Kobiety wiecznie go rozpieszczały.
Już wcześniej mogłem się nim zająć.
Błagam, panie Franklin.
Chcesz zmarnować trunek? A tak byłem hojny.
Pustym kuflem nie wzniesiesz toastu,
a bez niego ściągniesz na nas pecha.
Tobie pecha już starczy jak na jedno życie.
Nieprawdaż?
Pij, Franklin.
Dana.
Szukałam cię.
Przepraszam za moją siostrę. Potraktowała cię niesprawiedliwie.
Mam nadzieję, że nie jestem taka straszna jak Maggie.
Zanim zamieszkaliśmy w Baltimore, mój mąż i ja, jest lekarzem,
przebywaliśmy w Bostonie wśród osób o liberalnych poglądach.
W tej kwestii różnię się od mojej siostry.
Co się u niej działo?
Czy widzisz jej nieszczęście tak wyraźnie jak ja?
Nie zwierza mi się.
Ale z pewnością masz oczy.
Możesz mi powiedzieć. Czy Tom jest przyczyną jej rozterek?
Więc powiedz mi coś.
Czy to prawda, że Tom głodził niewolników po ucieczce swojej konkubiny?
Zgroza. Maggie zbyt się wstydzi, by mi o tym opowiedzieć.
Wie, że nigdy go nie lubiłam.
To bezbożnik i pijak, który nie umie napisać własnego imienia.
Dana, pomożesz mi z paniczem Rufusem?
Rufus! Co się stało?
Po prostu wypił za dużo whiskey.
Rufus!
- Co się stało? Gdzie jest Tom? - Jest tylko pijany.
- Pijany? - Niedobrze mi.
Kto ci to zrobił? Ojciec?
- Oczywiście, że ojciec! - Rufus?
Ta świnia tylko chleje, a teraz twój syn do niego dołączy.
Tego właśnie chcesz?
Żeby twój syn wyrósł na bezbożnika jak ojciec?
Nie mów tak!
Ale właśnie na to go narażasz!
Tu chodzi o jego duszę!
Przestań, May! Myślisz, że tego nie wiem?
Tego już za wiele.
Nie będę się biernie przyglądać.
Jako twoją siostrę boli mnie, że muszę cię taką oglądać.
Nieszczęśliwą.
Odpowiadam tu jako ciotka chłopca.
Proszę, zostaw nas na chwilę same.
Skarbie.
Nie.
Rano pomyślałem sobie, że w gruncie rzeczy mało o tobie wiem.
Skąd pochodzi twoja rodzina?
Jestem z Nowego Jorku.
A rodzice?
New Jersey.
Byli muzykami?
Mój ojciec był księgowym, rachmistrzem.
U ciebie nie ma czego rachować.
Tak sobie myślałem,
że może Rufus za wcześnie zaczyna przyuczanie na plantatora.
Może powinien zostać jeszcze w szkole?
Ja w jego wieku nie zostałem. Podstawowe rachunki wystarczą.
Dobrze, ale może byłoby dla niego lepiej,
gdyby spędzał więcej czasu z rówieśnikami.
Mówił, że nie ma żadnych przyjaciół. To dosyć smutne.
Od tego ma ciebie, czyż nie?
Czy może planujesz niedługo odejść?
- Nie planuję. - Nie?
Zaczyna się pokaz.
Pokaz?
Tak. Głowiłem się,
czy byłby odpowiedni dla Rufusa…
ale tobie się spodoba.
Bierz kufel.
Panowie!
Obstawiamy zakłady.
Dzisiaj cztery rundy. Zaczniemy od uroczej Jane.
Chodź, Franklin.
Najpierw Jane.
Ile wytrzyma murzynka, zanim zostanie ujarzmiona?
Błagam, nie!
Bierz ją!
Proszę, przestań! Błagam!
Nie musisz tego robić. Przestań!
Kevin.
Wracamy?
Gdzie Luke?
Nie wróci z nami.
Już nie należy do mnie.
Dokąd idziemy?
Wyjaśnię po drodze…
A moje rzeczy?
Wszystko wzięłam.
Spać mi się chce.
Nie śpij na kanapie. Idziemy.
Dana pójdzie z nami?
- Nie, Rufus. - Co się dzieje?
Chodź.
Wracaj na górę!
Jake!
Oni uciekają! Zabiera Rufusa!
Musisz ich zatrzymać, już! Zaraz ich nie będzie!
Jake, chodź!
Tom kazał ci tu dowodzić, tak?
Ktoś musi cię nauczyć pilnowania własnego nosa.
Jesteś ich kuzynem.
Świetnie.
Właśnie odjeżdżają.
Rufus, usiądź.
Nie! Stać!
Z drogi! To nie twoja sprawa.
- Nie zabierajcie go. - Siostra zrobi, jak chce.
Nie ocalę cię przed stratowaniem, jeśli nas zatrzymasz.
- On musi zostać. - Co ty niby wyprawiasz?
- Z drogi! - Nie możecie! On musi zostać.
Kim jesteś, żeby o tym decydować?
Pamiętasz, jak ktoś go uratował, gdy tonął?
A potem wybuchł pożar
i ktoś go z niego wyciągnął.
To byłam ja, Margaret. Nie mogę tego wyjaśnić,
ale przysięgam, że mam go chronić.
To jakaś wariatka!
Pamiętam.
Mam go utrzymać przy życiu.
Ale musi tu zostać.
W moim domu zjawił się diabeł i nikt mi nie wierzył.
A potem przy rzece. Jak mogłam nie dostrzec, że to ty?
- Nie, Margaret. - Jesteś diabłem. Diabłem!
- Nie jestem diabłem. - Przepadnij!
- Demonie, przepadnij! - Margaret, proszę.
- Nie odbierzesz mi go! - Rufus!
Rufus!
Nie! Rufus!
Nie!
Nie rozpaczałbym tak za Lukiem.
Benjamin mieszka niedaleko, po drugiej stronie Easton.
Panie Franklin.
Co?
Jesteś w złym humorze.
To przez napitki?
To dlatego nie pijesz? Czy może to efekt tamtego pokazu?
Sądziłem, że akurat tobie takie widowisko się spodoba,
biorąc pod uwagę twoje upodobania.
Mówisz o Danie?
Więc Rufus mówił prawdę.
Nie wiem, o czym mówisz.
Obawiam się, że mogłeś się zakochać w swojej własności.
Skoro tak, musisz wiedzieć, że twoje uczucia są wynaturzeniem.
Jakbyś ty był inny.
Nie porównuj się ze mną.
Nie zapałałbym uczuciem do tych stworzeń.
To byłoby okrucieństwo.
Doprawdy?
O czym mówisz?
Zdaje się, że jednak coś czujesz. Przynajmniej co do Winnie.
Obawiam się, że nasza umowa dobiegła końca.
W porządku.
Powinniśmy się należycie rozliczyć. Jesteś mi winien 10 dolarów.
Co?
Za strzyżenie, trunki i rozrywkę.
Za odzienie na twoim grzbiecie.
Nie mam pieniędzy, Tom. Dobrze o tym wiesz.
Jak sobie chcesz. Zejdź z konia.
Tom.
Z konia, mówię.
Lejce.
Rozwiązuję naszą umowę.
Muszę się dostać do Dany, proszę.
Postaw tylko stopę na mojej ziemi, a cię zastrzelę.
Uwierz mi, ja dotrzymuję słowa.
Gdzie Kevin?
Margaret, gdzie jesteś?
Margaret?
Odeszła.
Niby dokąd?
Do Baltimore z May.
Zabrały Rufusa.
Co zrobiły?
Na litość boską.
Gdzie Kevin?
Rety, spokojnie. To ja, Kevin.
Powiedz, że Dana tu jest.
Co by tu robiła? Co się dzieje?
Jest w niebezpieczeństwie.
Utknęła z Tomem na plantacji. Nie mogę tam wrócić, bo on mnie zabije.
Coś ty zrobił?
Nic. To nie moja wina.
Pokłóciłem się z Tomem. Groził mi bronią.
Ktoś musi ją stamtąd wyciągnąć.
Znajdę Luke’a. On nam pomoże.
Nie pomoże. Tom go sprzedał.
- Co takiego? - Dzisiaj w Easton.
Trudno będzie mi wyciągnąć Danę.
Tom będzie jej tutaj szukał.
Widział nas razem.
Musimy odejść.
Odejść? Niby dokąd?
Na północ do Filadelfii.
Szybciej niż planowałam.
Alice, pakuj swoje rzeczy. Musimy uciekać.
Zostań tu. Nie chcę, żebyś się znowu w coś wpakował.
Nie obchodzi mnie pora.
Pójdziesz tam, znajdziesz go i sprowadzisz do domu.
W tej, kurwa, chwili.
- Co z Margaret? - Zostaw ją.
Wścibska suka. Co tam tak stoisz?
W porządku, Jake.
Pozwól jej wejść.
Gdzie jest pan Franklin?
Przedziwne z ciebie stworzenie. Ile masz lat?
Dwadzieścia sześć.
Byłaś już brzemienna, prawda?
Jakim panem jest dla ciebie pan Franklin?
Słucham?
Jego sytuacja musi być dla ciebie męcząca.
To chyba dziwne mieć takiego pana bez domu.
Może chciałabyś zostać tutaj na stałe?
Rufus też cię polubił.
Zostałabyś u jego boku i mieszkała tutaj,
zamiast tułać się po kraju z jakimś wędrownym grajkiem.
Co powiesz? Podobałoby ci się?
Nie, proszę pana.
Należę do pana Franklina. Gdzie on jest?
Nie wiem. Przestań pytać.
Jak to pan nie wie?
Po prostu nie wiem.
Zrobił mu pan coś?
Wróci, jak wróci! A może nie.
Jesteś głupia, spodziewając się po tej łajzie czegokolwiek innego.
Naprawdę jesteście wierni jak psy. Wiesz chociaż, co dla ciebie dobre?
Zejdź mi z oczu.
Jest tam kto?
Hop, hop?
Nie otwieraj.
Pan Franklin.
Boże, Winnie. Wciąż tu jesteś?
Nie wypuszczaj jej.
Chciałabym tylko na chwilę rozprostować nogi.
Dobrze.
Dobrze się czujesz?
Mogę dostać szklankę wody?
Oczywiście.
Wszystko dobrze?
Jasny gwint.
Musisz ją złapać.
Cholera. Winnie!
Kevin.
Sarah, co ty tutaj robisz?
Pan Tom kazał cię nakarmić.
Nie jestem głodna.
Powinnaś coś zjeść.
Co tutaj robisz? Myślałam, że nie wchodzisz do domu.
Powodu, który za tym stał, już nie ma.
Margaret?
Gdzie jest Luke?
On też nie wrócił.
Jest z Kevinem?
Nie, dziecko. Odszedł.
Sprzedał go. Luke’owi nie zależało na utrzymaniu porządku. Mówiłam ci.
Robił tylko to, co chciał i kiedy chciał.
Doigrał się.
Nie wiem, gdzie jest twój pan.
Ale coś mi mówi, że nieźle zdenerwował pana Toma.
Tylko nie myśl sobie,
że będzie dla ciebie ryzykował życie.
O czym ty mówisz?
Nie. Winnie!
Winnie!
Mówię, że od teraz należysz do pana Toma.
Napisy: Magdalena Adamus