Reginald zdradził mi nowinę.
Będziecie mieli dziecko.
Tak.
Bóg ci pobłogosławił.
Chyba tak.
To dobry chłopak.
Zapewni dobry dom tobie i mojemu wnukowi.
Nie wiemy, czy to chłopiec.
Potrafię wyczuć takie rzeczy.
Kiedy wzięliśmy ślub,
uznaliśmy, że poczekamy z dzieckiem.
Aż skończy akademię medyczną
albo ja wymyślę, co właściwie chcę robić.
A będąc teraz w ciąży, czuję…
- jakby nigdy nie było innej drogi. - Przerwę ci.
Reginald cię nie oszukał.
On jest ojcem, Olivio, a ty jesteś matką.
Tak to już jest, musicie coś poświęcić.
Oboje.
Twoim problemem jest to, że jesteś nieokiełznana.
Lepiej nad tym popracuj.
Mówię jako ktoś, kto znał twoją matkę.
Nie miałaś łatwego dzieciństwa.
Co za matka porzuca własne dzieci?
Ty możesz postąpić lepiej.
Dziecko.
Dziecko to okazja, żeby nie myśleć tylko o sobie.
Nie ma lepszej, bardziej tajemnej miłości.
Sugeruję, żebyś podeszła do tego z pokorą.
Może skoczysz do sklepu na rogu
i kupisz nam kilka pudełek cukierków?
Możesz?
Oczywiście.
Zapamiętaj moje słowa.
To dziecko…
może ocalić ci życie.
Wytrzymaj, Dana. Już jadę.
Szybciej, Barney!
Kurwa! Winnie!
Winnie! Kurwa!
Winnie!
Cholera!
WIĘZY
Od teraz należysz do pana Toma.
Jesteś jego.
To kłamstwo.
Wiem o tym.
Zakładam, że się pokłócili.
A twój pan Kevin był na przegranej pozycji.
Co? Gdzie on jest?
A skąd mam wiedzieć?
Miałam tylko dać ci jedzenie i przekazać nowinę.
Sugeruję, żebyś wyruszyła tam, dokąd zabrałaś Winnie.
Dzisiaj.
Zakładam, że taki właśnie był plan.
A mnie to nie przeszkadza.
Bez ciebie i Luke’a zrobi się tu ciekawie.
To była sypialnia pana Williama.
Te ściany…
skrywają ważne wspomnienia.
Liczę, że ci się tu podobało.
Nie masz pojęcia, z kim zadzierasz.
Winnie!
Proszę, porozmawiajmy o tym.
Czego ode mnie chcesz? Tego, co wszyscy? Tego, co Tom?
Nie.
- Niczego od ciebie nie chcę. - To czemu mnie gonisz?
Po prostu…
Chcę się upewnić, że nic ci nie jest. Że wszyscy są bezpieczni.
Po tym, jak ta kobieta mnie traktowała, sama o siebie zadbam.
Winnie, nie możesz wrócić do Toma.
Do Toma? Nie mam zamiaru.
Pięć dni pod ziemią pomogło mi podjąć decyzję. Ucieknę.
Nie potrzebuję pozwolenia. Ucieknę.
A jeśli dbasz o moje bezpieczeństwo, pozwolisz mi odejść.
W porządku. Mnie to pasuje.
Skoro tak postanowiłaś.
Daj mi te ubrania.
Co?
Ostrzygły mnie na chłopca,
ale zostawiłam koszulę i spodnie w chacie.
Oddaj mi ubrania, żebym mogła odejść.
- Winnie… - Już!
Dana?
Dokąd idziesz?
Odchodzę. Muszę znaleźć Kevina.
On nie wróci?
Nie sądzę.
Myślę, że ma kłopoty.
Dlatego muszę teraz iść.
Czekaj.
Jest z nim mój ojciec? Jeszcze nie wrócił.
Nie wydaje mi się.
Idź do łóżka, dobrze? Na pewno niedługo wróci.
Okłamujesz mnie.
- Nie… - Okłamujesz.
- Wiesz coś. Coś się stało. - Nigel.
- Dotąd zawsze wracał. - Dobrze.
Zawsze!
Nie mogę obudzić pana Toma.
Wiesz co? Chodźmy stąd.
No dobrze.
Co się stało?
Ukradła mi ubrania.
I gdzie jest?
Uciekła.
O nie.
Mogłabyś…
Winnie wspomniała, że są tu jakieś ubrania.
Męskie?
Kiedy zabrała moje.
Tam.
Co?
Co robimy?
Będziemy tak czekać, aż wróci mama Olivia.
Na razie nikt nie wchodzi ani nie wychodzi.
Możesz usiąść.
- Sarah. - Olivia?
Co tu robisz tak wcześnie?
Rzeczywiście, przepraszam.
Możesz obudzić Carrie i wysłać ją po Danę do domu?
Mam jej przekazać wiadomość. To bardzo ważne.
Nie mam wiele czasu.
Od jej białego pana?
Nigdy jej nie lubiłam.
A już na pewno nie lubiłam tego, że jej pomagasz.
To wichrzycielka.
Pod tym względem jesteście do siebie podobne.
Jakbyście były spokrewnione. Że też wcześniej tego nie widziałam.
O czym ty mówisz?
Gdybyś się wtedy nie pojawiła,
ludzie tutaj mieliby jakieś szanse.
Nikt ci nie kazał tu wparować te lata temu
i ratować bachory tej rudej suki.
Ani tobie, ani twojej Danie.
Sarah, o czym ty mówisz?
Nie udawaj głupiej.
Myślisz, że Margaret tak po prostu straciła piątkę dzieci?
Bez powodu?
Brałam się za nie, na długo zanim mogła je urodzić.
A gdybyś po prostu odpuściła, Rufus umarłby w kołysce.
Dlaczego go ocaliłaś?
Gdybyś go zostawiła, Tom odprawiłby tę zdzirę
i żylibyśmy zupełnie inaczej.
Teraz problem się rozwiązał, bo chłopiec zniknął.
Razem ze swoją przeklętą matką, Lukiem i Daną.
Teraz będziemy mieć jakieś szanse.
Zniknęli?
Gdzie poszła Dana?
Kazałam jej odejść tam, gdzie zabrałyście Winnie.
O tak.
- Wiem, że maczałaś w tym palce. - W czym?
Panie Tom.
Tak sobie gawędzimy z panią Olivią.
Co tu robisz tak wcześnie?
Przyszłam po kilka paczek herbatników Sarah.
Gdzie Dana?
Ostatnio widziałam ją w pokoju gościnnym.
Obszedłem cały dom, nie ma jej.
Może czai się przy starej chatce Winnie.
Lubiła się tam chować,
gdy migała się od pracy.
Powiedziałaś jej?
Owszem, i bardzo nią to wstrząsnęło.
Kazałam jej to przemyśleć.
- Żmija! - Cicho.
Dana pewnie idzie do twojej chaty.
Skoro Tom wstał, nie macie wiele czasu.
Na twoim miejscu popędziłabym do domu i uciekła z nią z Maryland.
Nie patrz tak na mnie.
Powinnaś się wstydzić.
Wstydzić?
Na co mi ten wstyd?
Całe moje życie to ta kuchnia.
Ty jesteś wolna. Zawsze byłaś.
Nie masz pojęcia, jak to jest.
Zatrzymaj sobie swój wstyd.
Miałeś rację, Nigel.
Twój ojciec raczej nie wróci.
Odszedł.
Dokąd?
Chciałabym wiedzieć.
Weź mnie ze sobą i panem Kevinem.
- Razem ich znajdziemy. - Nie mogę.
Dlaczego?
Bo nie mogę zabrać cię tam, skąd pochodzimy.
Wszyscy odeszli. Mój ojciec, Rufus. Ty odejdziesz z panem Franklinem.
Co ja pocznę tutaj sam?
Musisz być silny.
Dobrze?
Twój ojciec by tego chciał.
Masz.
Nauczysz się czytać i pisać, dobrze?
Tym się zajmij.
Już znasz wszystkie litery i ich brzmienie.
Połowa drogi za tobą.
Ale musisz codziennie ćwiczyć.
Dobrze? I naucz tego Carrie.
Musisz nauczyć Carrie.
Tego chciałby twój ojciec.
Kto tam jest?
Nikt nie będzie zajmować nowej kwatery bez mojego pozwolenia.
Pytałem, kto tam jest?
Wyłaź, więcej nie będę powtarzał.
Jak sobie chcesz.
Wyraziłem się jasno. Nie życzę sobie, żebyś czytała.
Dobrze cię traktowałem, a ty tak mi odpłacasz?
Kradnąc moje książki? Czytając?
Mogę cię nauczyć.
Nauczę cię czytać.
Coś ty powiedziała?
Mogę nauczyć cię czytać.
Nikt się nie dowie.
Chodź tu!
Kto to?
To Dana! Kłamałaś!
Nie wiedziałam, przysięgam!
Nie! Thomas!
Proszę, nie!
- Pomocy! Proszę! - Wstawaj.
Nie!
Widać muszę cię nauczyć posłuszeństwa.
Chodź tu.
Oszalałaś?
Dana.
Kevin?
Kevin!
Tu poczta głosowa Kevina.
Zostaw wiadomość, to oddzwonię.
Cześć, to ja.
Zrobiłam to, co mi kazałeś, ale nie odbierasz,
więc zaczynam się martwić.
Oddzwoń, proszę.
- Co się dzieje? - Zniknęła.
- Co? - Dana zniknęła.
Nie potrafię tego wyjaśnić, chyba tracę rozum.
- Szlag. - Rozmawiałyśmy.
- Spokojnie, będzie dobrze. - Przysięgam na Boga.
Dokąd poszła?
Uciekła z jakimś facetem.
Złapaliśmy ich w schowku bez okien…
Wróć, z kim?
Nie wiem, z jakimś gościem.
- Białym? - Tak.
Mam tego dosyć.
Znasz go?
Denise, kocham cię,
ale daj Danie być sobą.
Bezrobotną, 26-letnią idiotką.
Nie chce naszej pomocy.
Tylko szuka widowni. A ja nie jestem już mundurowym.
Więc jeśli chcesz, żeby ktoś ją ścigał,
wezwij glinę, który nie pobiera emerytury.
Mam dość krążenia po mieście
i ratowania Dany przed nią samą.
Halo?
1812. 1813.
1814. 1815.
2 nieodebranych połączeń
Znajdź: Kevin
Siostra
Skrzynka głosowa jest pełna i nie przyjmuje więcej wiadomości.
Skarbie, połóż się. Musisz się wyspać.
Nie mogę, Carlo. No bo…
Odjechali wiele godzin temu. Uzgodniliśmy, że dzisiaj odpuszczamy.
- Tak, ale chyba właśnie wrócili. - Co?
Uznasz mnie za wariatkę, ale słyszałam krzyki. A potem…
- A potem co? - Nie wiem, niczego nie widziałam.
- Hermione. - Carlo.
Ja się boję.
Nie lubię przemocy.
Gdzie jest nasz kot?
Mówiłeś, że nie wezwałeś policji.
No dobra.
Proszę pani?
- Jest tam kto? - Słucham?
Wezwali nas sąsiedzi.
Możemy z panią porozmawiać?
Dziękuję, nic mi nie jest!
Nie musi nas pani wpuszczać.
Możemy porozmawiać na werandzie.
Jest tam pani sama?
Jeśli pani nie otworzy, wejdziemy siłą.
Proszę posłuchać i otworzyć drzwi.
Do: Denise Jestem w domu. Pospiesz się.
Przestańcie, już idę.
Przepraszam, byłam pod prysznicem.
Byłam nieubrana.
Coś się stało?
Możemy pomówić w środku?
Tak.
Przepraszam, wiedzą państwo, co tutaj się dzieje?
Kolejne problemy z nową sąsiadką.
Jakie problemy?
Nie jesteśmy pewni.
Wiemy, że ma agresywnego znajomego,
i możliwe, że chodzi też o narkotyki.
Lepiej nie wchodzić.
Jest tu coś, o czym powinniśmy wiedzieć?
Narkotyki? Broń?
Nie.
Sypialnia jest tam?
Tak.
- Czego szukacie? - Wyprowadza się pani?
- Wprowadzam. - Gratulacje.
Chcemy kupić dom w Woodland Hills. Ale rynek nieruchomości wariuje.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Chris, chodź tu. - Nic mi nie jest.
Tak?
- Proszę się odwrócić. - Nic mi nie jest.
Niech się pani obróci.
Dana, co to ma być?
Co tutaj się dzieje?
- Czy ktoś panią skrzywdził? - Nie.
Może nam pani pokazać obrażenia?
Nie rozbiorę się.
Więc będziemy musieli zabrać panią do szpitala.
Dana?
- Jesteś tam? To ja. - To moja ciotka.
Dana.
Dzięki Bogu.
- Co się dzieje? Martwiłam się. - Nic mi nie jest.
W czym problem?
Pani bratanica jest poważnie ranna. Mamy kilka pytań.
Ranna?
Boże, czy to krew?
Dana.
- Halo, czy to Dana? - Dana?
Tutaj Penny, z wczoraj.
Nic mu nie jest? Dasz mi go?
Przykro mi, Kevina tu nie ma.
- To jego telefon. - Wiem.
Zostawił go tu.
- Halo? - Mój mąż to emerytowany policjant.
Rozumiem, że macie stresującą pracę.
Ja się nią zajmę.
Pani bratanica powinna trafić do szpitala. To są poważne rany.
Z całym szacunkiem, jestem oddziałową w szpitalu.
- Mogę w czymś pomóc? - Dzień dobry.
Jestem Penny Franklin, siostra Kevina Franklina.
To on zaginął. Chciałabym pomówić z…
Dana, przepraszam, że tak wpadłam.
Wiem, że go tu nie ma, ale…
Kevin był… jest…
Ma problemy z używkami. Wiedziałaś?
Czasem trochę mu się miesza.
A wtedy jest z nim naprawdę źle.
Nie odbierał telefonu, dlatego wezwałam policję.
Zaraz. To ty wezwałaś policję?
Tak. Martwiłam się.
Dobrze, poproszę, żebyście wyszli.
- Proszę pani, mamy… - O nie.
Jakiś biały ćpun znika i nagle wszyscy panikują.
A moja bratanica? Ma plecy całe we krwi,
a wy ją nachodzicie o 6 rano?
Zamiast ciągać ją po szpitalach,
znajdźcie gnoja, który jej to zrobił.
Proszę wyjść, zanim wezwę prawnika.
Miłego dnia, pani James.
Naprawdę cię skrzywdził? Kevin by tego nie zrobił.
Obyś miała rację.
Nisey.
Przed chwilą z nim rozmawiałam. Był przerażony.
- Gdzie on się podział? - Nie wiem!
Przykro mi.
Proszę już iść.
Czekaj.
Weź to.
Gdyby wrócił do domu.
Natychmiast powiedz, co się dzieje.
Kto to był?
Dana.
Już dobrze.
Co się dzieje?
Chciałabym powiedzieć jej prawdę, ale mi nie uwierzy.
O czym ty mówisz?
Jaką prawdę?
Zostawiłam go.
Zostawiłam go tam.
Jesteś tutaj. Jak to?
Ty za tym stoisz?
Za czym?
Gdzie jest Dana?
Nie wiesz?
O czym?
Podstęp.
Gdzie one są?
- Nie wiem… - Gadaj.
Co? Kto? Nie wiem, o czym mówisz.
Dana i Olivia. Gdzie one są?
Co to za czary?
- Mów, jak to zrobiły! - Co zrobiły?
Zniknęły!
Odeszła?
Jak one to zrobiły?
Jak?
Cześć.
Nic ci nie jest?
Nie, ja… Ja pierdolę.
Proszę.
Dzięki.
To co tam się dzieje?
- Co z twoim bratem? - Nie wiem.
- Przepraszam. - Nie.
Nie musisz.
Też mam siostrę, która nie daje znaku życia.
Znasz dziewczynę, która tu mieszka?
Właściwie to nie. Poznałam ją wczoraj.
Kevin ją do mnie przyprowadził. Też właśnie ją poznał.
My też niewiele o niej wiemy…
Właśnie się wprowadziła.
Może chcesz wpaść do nas na chwilę?
Opowiemy ci o wszystkim, co widzieliśmy.
Mieszkamy zaraz obok.
Może napijesz się kawy?
Tak, w sumie to chętnie.
Świetnie.
- Dziękuję. - Proszę.
Mój Boże.
Co za noc.
Dana.
Co ci się stało?
Wychłostano mnie.
Tylko…
Zrobił to właściciel plantacji, na którą się przenoszę.
Tom Weylin.
Jego syn ma na imię Rufus.
Wierzysz mi?
Cóż…
Nie chcę.
Ale zniknęłaś z tego schowka.
I zjawiłaś się tu tak szybko.
- Jak? - Wróciłam tam.
Ale tym razem wzięłam ze sobą Kevina i nie było nas tydzień.
Tutaj minęło tylko kilka minut, bo czas płynie tam inaczej.
Zawsze gdy tam trafiam, wracam tutaj.
Jak wracasz?
Muszę się bać o swoje życie.
Myśleć, że zginę.
Właśnie to się stało, gdy zemdlałam na ziemi.
Nie wiem, jak długo tak leżałam.
A Kevin tam utknął. Utknął tam.
A obiecałam mu, że go nie zostawię.
Powiedziałam mu to.
A go zostawiłam. Nie wiem, co robić.
Nie wiem, co robić, bo może tam siedzieć już cały rok.
Nie wiem, czy w ogóle żyje. Nie wiem, co robić.
Muszę tam wrócić, ale nie wiem jak.
Nie wiem jak.
Muszę go uratować, bo mu to obiecałam.
Powiedziałam… Jeśli coś mu się stanie, to będzie moja wina.
Dana.
- Będzie dobrze. - Nie będzie, Nisey!
Nie będzie.
Nie będzie dobrze.
Tylko on mi uwierzył.
Tylko on rozumiał, przez co przechodzę.
Jak tam wracasz?
Nie kontroluję tego.
To się dzieje samo.
Dobrze.
Coś wymyślimy.
Dobrze?
Wyciągniemy go.
A potem zrobimy coś, żeby to przerwać.
Wydaje mi się…
Jeśli zadbam o to, by Rufus przeżył
i upewnię się…
że nasz następny przodek się urodzi, wtedy to zakończę.
Ale nie wiem nawet, kiedy do tego dojdzie.
A sprawdzałaś biblię?
Jaką biblię?
Biblię rodzinną.
Zawiera listę wszystkich przodków rodu Jamesów aż do…
sama nie wiem kiedy.
I lata ich urodzenia.
Co?
Zaczekaj, gdzie ona jest?
Ostatnio widziałam ją na kominku na Brooklynie.
Mama wyciągała ją na specjalne okazje.
Babcia ją ma?
To ona.
Kogo szukamy?
Carrie. Według mnie urodzi Rufusowi dziecko.
Rozdzielono ich, zanim tu wróciłam.
Kto wie, na jak długo.
- Tutaj. - Gdzie?
„Carrie Anne Blake. Urodzona 1849”. Zgadza się?
Nie, ona urodziła się wcześniej.
Alice.
Co się dzieje?
- Co? - To nie była Carrie, tylko Alice.
Rufus i Alice będą mieli dziecko.
Tak do tego dojdzie.
Coś się panu spodobało?
Nie.
Alice, szybciej.
Musimy wrócić przed zmierzchem.
Jestem tu od dwóch godzin.
- Co robisz? - Może wciąż mam czas.
- Czas na co? - Zanim mnie odeśle.
Musi być coś, co mogę zrobić!
Nie, nie dotykaj mnie. Tylko nie to, proszę.
Nie chcę cię zabrać ze sobą. Daj mi pomyśleć.
Muszę się skupić.
- Rok 1818. - Kiedy to się stanie?
1819. Nie wiem.
1815.
Może się nie stanie.
Stanie się.
Może wezwę pomoc?
Nie, zostań tu. Pewnie zaraz wrócę.
Alan.
Denise, nie wiem, co się, do diabła, dzieje.
Dzwoniła policja z Nowego Jorku.
Właśnie z nimi rozmawiałem.
Znaleźli Olivię.
Olivię?
Halo?
Denise?
Napisy: Magdalena Adamus