‪ขอบคุณอีกครั้งที่ขับรถมาส่งนะครับ ‪อูเบอร์ผุดขึ้นมาเต็มเลย
‪ผมนั่งอูเบอร์ไปทุกที่ ปกติผมเลยนั่งข้างหลัง
‪ค่ะ แล้วบ้านคุณอยู่หลังไหนนะ
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมบอกเอง ‪โทษที ผมพูดถึงไหนแล้วนะ
‪อ๋อ ใช่ เคยได้ยินการจอดรถแบบพกพาไหมครับ
‪- ไม่เคย ‪- ดี
‪เพราะมันคือความคิดที่ผมกับเพื่อนๆ ‪คิดกันมาตลอด
‪ปัญหาของการขับรถ
‪คือคุณต้องหาที่จอดรถเสมอ
‪แต่กับพาร์คิง คุณสั่งให้คนมาจอดรถให้ได้
‪หมายถึงเด็กรับรถเหรอ
‪เปล่าๆ พาร์คิง
‪พูดง่ายๆ คือพวกเขาจะมาทุกที่ที่คุณ...
‪โทษที คุณขับเลย... คุณต้องกลับไป
‪- ผมผิดเอง ‪- โอเค
‪- ที่นี่เหรอ นี่บ้านคุณเหรอ ‪- ใช่ ที่นี่แหละ
‪โอเค
‪บ้านแสนสุข
‪ผมชอบวิธีขับรถของคุณนะ
‪ขับ... นุ่มดี
‪ขอบคุณนะ
‪อาทิตย์นี้อยากเจอกันไหมครับ
‪ฉันต้องไปทํางานที่เวกัสน่ะ
‪- ก็เลย... ‪- อ๋อ โอเค
‪- เวกัส เจ๋งเลย ‪- ใช่
‪เพื่อนผมอยู่ที่เวกัส
‪ชอบเอ็มเอ็มเอไหม ‪ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานน่ะ
‪เพื่อนผม เขาใกล้จะดังแล้ว
‪เขาแข็งแรงมาก
‪ผมคิดชื่อเล่นให้เขา "โรคญี่ปุ่น"
‪ผมรู้ว่ามันฟังดูเหมือน... คุณไม่ต้อง...
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันไม่อยากขวางทางใคร
‪- ขอโทษนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪โอเค งั้น...
‪อยากเข้ามาไหม พี่ชายผมคงอยู่บ้าน ‪แต่ผมมีกลอนที่ประตูนะ
‪พอล ช่วยฉันหน่อย อย่าบอกใครเรื่องนี้ได้ไหม
‪คุณมีแฟนแล้วล่ะสิ
‪ไม่ ก็ไม่เชิงว่าเป็นแฟนหรอก
‪- แฟนเก่าเหรอ ‪- พอล ฉันแต่งงานแล้ว
‪ใช่ ฉัน...
‪ฟังนะ คุณดูเป็นเด็กดีมาก และ...
‪มานี่
‪บ้าเอ๊ย
‪ไปเร็วๆ ก่อนที่...
‪ก่อนที่ฉันจะทําอะไรโง่ๆ
‪(แค่ไม่ใช่พร้อมๆ กัน)
‪แน่ใจนะว่าจอดตรงนี้ได้
‪ได้สิ แต่นายอาจโดนใบสั่งนะ
‪ฉันคิดว่าจะโทรไปขอโทษยายตีนผีคนนั้น
‪อยากได้คําแนะนําไหม
‪ช่างหัวมันสิ
‪พระเจ้าประทานพรให้ฉันได้งานที่โบสถ์
‪ถ้าเป็นพระเยซูจะทํายังไง
‪พระเยซูเหรอ
‪พระเยซูจะขอบคุณญาติตัวเอง ‪ด้วยการเต้นบนโต๊ะ
‪ปลาและขนมปังที่ไม่ได้ใส่ฝงฟู
‪แน่นอน พวก ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ นะ
‪โย่ มันอยู่ตรงนี้
‪คนของฉันให้รหัสมา รหัส 69-69
‪เจ๋ง
‪ฉันต้องปรับความเข้าใจกับพอลด้วย
‪เขาสนใจแต่ผู้หญิงที่ชื่อเคย์ล่า
‪พวก ฉันดูไอจีเธอแล้ว
‪- เธอแซ่บมาก ‪- ไม่หรอก
‪ฉันไม่ยุ่งกับผู้หญิงผิวขาวแบบนั้น
‪พวกเธอทําเหมือนไม่มีอํานาจ ‪ทั้งที่พวกเธอมีทุกอย่าง
‪นายเจอเธอแล้วเหรอ
‪ไม่จําเป็นหรอก ฉันรู้เอง
‪ตอนพอลทําความสะอาดห้อง ‪มีปีศาจผิวขาวชักใยอยู่เบื้องหลัง
‪นายคั่วสาวผิวขาวคนไหนบ้าง
‪- สาวอิตาลีน่ะ ‪- อะไรนะ
‪ใช่ พวกเขาก็เหมือนเรา คิดแบบคนคาบสมุทรน่ะ
‪โย่ ชาวคาบสมุทร ใช่เลย
‪ใช่ พวก
‪พอลคิดว่าเขาคิดเพื่อตัวเอง เขาถูกแทรกแซงอยู่
‪- นี่ นายต้องบอกเขานะ ‪- พวก...
‪เขารับคําวิจารณ์ได้ไม่ดี ‪ฉันต้องเปลี่ยนอะไรหน่อย
‪- ฉันไม่อยากเสียเขาไปตลอดกาล ‪- เอาล่ะนะ
‪ทุกอย่างที่ต้องใช้สําหรับโบสถ์
‪โป๊ะเชะ
‪เดี๋ยวนะ เราขโมยทั้งหมดนี่ ‪แล้วเอาเงินโบสถ์เข้ากระเป๋าได้เหรอ
‪พระเจ้าทรงประเสริฐ อาเมน
‪เฮ้ย เราน่าจะเอานี่ไปด้วย
‪แดวูเชียวนะ
‪สนับสนุนการผลิตของเกาหลีหน่อย
‪นี่ รู้ไหมว่านายเป็นใคร
‪โรบินฮู้ดเกาหลี
‪อ๋อ เหรอ
‪ส่วนฉันคืออะลาดินเกาหลี
‪ใช่ ฉันชอบนะ
‪- ไม่นะ แม่ ไม่ ‪- จูนี่ นี่...
‪จูนี่ มันจะเป็นทริปครอบครัว ‪และมันต้องสนุกแน่ โอเคไหม
‪- ไม่ต้องห่วง ที่รัก ผมจัดการเอง ‪- หนูไม่อยากไป
‪ลูกรัก คนขับจะพาเราไปเครื่องบินส่วนตัวนะ
‪คุณเอารับเบิ้ลมาด้วยหรือเปล่า
‪ซูม่ากับกัปตันเทอร์บอตลาดตระเวนไม่ได้ ‪ถ้าไม่มีรับเบิ้ลนะ
‪ไม่ๆ ฉันว่ามันอยู่ใต้กระเป๋าเดินทางเธอ
‪นี่ขบวนการเจ้าตูบสี่ขานะ ‪คุณต้องเอามาให้ครบทุกขา
‪- เรามีลูกกวาดไว้ติดสินบนเธอไหม ‪- ลูกรัก ดูสิ
‪ดูสิๆ
‪ขบวนการเจ้าตูบสี่ขาก็มาด้วย
‪โอเค มาเร็ว จูนี่ ไปกันเถอะ
‪รับเบิ้ลจะพาเราไปเวกัส
‪- ไม่ ‪- จูนี่ หยุดนะ
‪พระเจ้า เป็นอะไรหรือเปล่า
‪แม่ขอโทษนะ ลูกรัก
‪ลูกรัก ไม่เป็นไรๆ นะ
‪บางทีเราไม่ต้องไปเวกัสก็ได้
‪ฉันจะโทรหาจอร์แดน ‪และบอกเธอว่าเป็นเรื่องงานด่วน
‪ที่รัก หยุดเถอะ
‪คุณต้องไป
‪ผมจะดูแลที่นี่เอง
‪ฉันคิดจริงๆ ว่านี่จะช่วยให้เรา ‪กลับมาสนใจกันและกันได้
‪ก็...
‪ไม่ต้องห่วงเราหรอก
‪เราจะไปเที่ยวกันทั้งครอบครัว ‪ตอนที่คุณสรุปข้อตกลงได้แล้ว
‪อยากเจอโทนี่ คูก็อกเมื่อไหร่ ฉันจัดให้ได้นะ
‪ไอ้เวรนั่นติดหนี้ฉันอยู่
‪ฉันไม่รู้ได้ยังไงว่านายมีเส้นสายแบบนี้
‪เพราะนายไม่เคยยุ่งกับลูกพี่ลูกน้องนาย ‪จนกระทั่งตอนนี้
‪ถึงเวลาที่เราจะได้สังสรรค์กันสักที
‪คิดว่าฉันจะสู้กับเขาตัวต่อตัวได้ไหม
‪- ฉันสู้เขาได้นะ ‪- ได้สิ หมอนั่นแก่แล้ว
‪- หุ่นนายเหมือนหนุ่มวัย 20 เลย ‪- ใช่ไหม
‪- นี่ ฉันซ่อมมัน ‪- เจ๋ง
‪ว่าไง
‪- ฉันชนะพวกนายทุกคนได้ ‪- อะไรนะ
‪- พอลอ่านหนังสือออกเหรอ ให้ตายสิ ‪- ทักทายญาตินายด้วยสิ พวก
‪- ว่าไง ไอแซค ‪- "ว่าไง ไอแซค" เหรอ พี่ไอแซคโว้ย
‪ฉันไม่ได้เป็นคนตั้งกฎบ้าๆ นี่นะ ลุกขึ้น ไอ้ขาโก่ง
‪มากอดด้านหน้าหน่อย ไม่เอากอดด้านข้าง
‪- หัวนมชนกัน เร็วเข้า ‪- อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪ให้ตายสิ แรงมาก
‪- ไอแซค เอาน้ําส้มไหม ‪- ซันนี่ ดี "ดี" มาจากแดนนี่
‪- แดนนี่ ช่วยอะไรหน่อยสิ ‪- บ้าเอ๊ย เอาแล้วไง
‪พวก ไม่นะ ฉันไม่ปั๊มส้วมให้แล้วนะ ไม่มีทาง
‪- ขอยืมรถหน่อยได้ไหม ‪- นายจะเอารถฉันไปทําอะไร
‪- ไปหาแฟนที่เวกัส ‪- เธอเป็นแฟนนายแล้วเหรอ
‪ใช่
‪- แล้วนายเคยเจอเธอแล้วเหรอ ‪- ที่จริงเราเคยเจอกันแล้ว ก็...
‪ไปเที่ยวเวกัสแบบหนุ่มๆ กันดีไหม ‪นาย ฉัน และไอแซค
‪- ทริปของหนุ่มๆ ‪- ฉันไม่อยากเศร้าในเวกัส
‪เธอขอเลขบัตรเครดิตนายหรือยัง
‪- ยัง แต่เธอขอไอ้จ้อนฉัน ‪- ฉันจะเชื่อก็ต่อเมื่อเห็นกับตา
‪- นายคงเห็นมาเยอะในคุกสินะ ‪- ว่าไงนะ
‪- ฉันแค่ล้อเล่น ‪- นี่ๆ
‪- นายว่าไงนะ ‪- อย่ามีเรื่อง นี่
‪- นี่ ไอแซค ไอแซค หยุดๆๆ ‪- ไอ้เด็กเวร ขอโทษซะ
‪- ทุกคนใจเย็นๆ ไม่มีอะไร ‪- ฉันแค่ล้อเล่น ใจเย็นๆ
‪โอเค อย่าพูดอะไรโง่ๆ สิวะ ให้ตายเถอะ
‪นี่ พวก เราได้งานใหญ่ที่โบสถ์ของเวโรนิก้า
‪นายมาช่วยได้นะ ฉันจะจ่ายให้อย่างงามเลย
‪หาเงินไปเวกัสเอง
‪โอเค
‪- โอเค ‪- ขอบคุณมาก
‪นี่ เรามาฉลองงานใหม่กันดีไหม มาดื่มกัน
‪ผู้ถูกเลือก
‪- เอาอีกไหม ‪- อร่อยดีนะ
‪- แดนนี่ เอาไหม หรือ... ‪- ไม่เอาน่า ไอ้ตัวแสบ
‪ไปกันเถอะ ดื่มซันนี่ ดีตามเข้าไป
‪- ผู้ถูกเลือก ไปกันเลย ‪- ผู้ที่ถูกเลือก
‪จอร์แดน นี่มันน่าทึ่งมาก
‪ฉันไม่เคยเหมาทั้งสปามาก่อนเลย
‪น่ารักจัง
‪อย่าลืมไปนวดแบบ 99 นิ้วนะ
‪หมอนวดที่เก่งที่สุดในโลกสิบคน ‪และพวกเขานวดทุกอย่าง
‪เก้าสิบเก้าเหรอ
‪ฉันเสียใจจริงๆ ที่ครอบครัวคุณมาไม่ได้
‪จูนี่ไม่ยอมมา
‪ปกติเราจะติดสินบนเธอด้วยลูกอม
‪แต่หมอบอกให้ลดน้ําตาล ก็เลย...
‪- ชีวิตก็แบบนี้แหละ ‪- ใช่
‪ฉันมีเงินมากกว่าหลายประเทศอีก
‪แต่ฉันต้องปลดปล่อยตัวเองในที่ลับบ้าง
‪เดี๋ยวนะ คุณไม่ออกไปเที่ยวที่เวกัสเหรอ
‪ที่รัก พนักงานของเราส่วนใหญ่เป็นชนชั้นกลาง
‪พวกเขาไม่ชอบเห็นฉันมีความสุข
‪ฉันถึงต้องแต่งตัวเรียบๆ ไปประชุม
‪ฉลาดมาก
‪ฟังนะ คุณต้องสร้างภาพลวงตาต่อไป ‪เพราะคนชอบมันมากกว่าความจริงเสมอ
‪มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪แต่มันไม่เหนื่อยเหรอ
‪เหนื่อยสิ เหนื่อยมากเลย
‪ฉันถึงมีนโยบายไม่ใช้ตัวกรองกับคนวงในของฉัน
‪ถ้าต้องแกล้งทําทั้งวัน ฉันคงเป็นบ้าแน่
‪นั่นสิ
‪จอร์ดี้ คณะกรรมการอยากคุยรายละเอียด ‪ที่อ่างจากุซซี่ค่ะ
‪เอมี่ เราควรปล่อยให้พวกเขาคุยกัน ‪เดี๋ยวพวกภรรยาทุกคนจะไปดูการแสดงกัน
‪ที่จริงฉันคิดว่าเอมี่ควรอยู่ต่อ ใช่ไหม
‪โอเค ได้ค่ะ ได้ๆ แน่นอนๆ
‪- เอมี่ ส่งข้อความมานะ แล้วเราค่อยเจอกัน ‪- ได้เลย
‪คุณยังอยากคุยกับคณะกรรมการ ‪เรื่องข้อตกลงอยู่ใช่ไหม
‪อ๋อ เรื่องนั้นรอได้ ‪นี่เป็นคืนแรกน่ะค่ะ ฉันไม่อยากรบกวน
‪พอล รับโทรศัพท์สิ
‪อะไรวะ
‪(ไอแซคขับรถไปส่งนายที่ทํางานได้)
‪(นายก็คงทําแบบเดียวกัน ‪กับผู้หญิงที่ใช่ รักพี่นะ)
‪(เดี๋ยวกลับมา)
‪บ้าเอ๊ย
‪เก้าอี้ยังเปิดอยู่ ฉันฝันว่าฉันอยู่ในตัวแม่
‪นี่ เป็นอะไรไป
‪ไม่นะ พอลเอากุญแจไป
‪อะไรนะ
‪บ้าเอ๊ย ของที่เราขโมยมายังอยู่ในรถอยู่เลย
‪โอ้โห คุณได้เจอบอร์ดบริหารเหรอ
‪ใช่ เจ๋งดีนะ
‪พวกเขาถามความเห็นฉัน ‪เกี่ยวกับเรื่องวงในหลายเรื่อง
‪แล้ว... พระเจ้า พวกเขาขอให้ฉัน ‪ไปพูดที่งานสัมมนาพรุ่งนี้
‪ที่รัก สุดยอดเลย คุยเรื่องข้อเสนอหรือยัง
‪- ยัง คืนนี้เราไม่มีเวลาคุยเรื่องนั้น ‪- เดี๋ยวคุณก็หาโอกาสได้
‪ดีแล้วที่คุณผูกมิตรกับพวกเขา
‪พนันได้เลยว่าพวกเขาจะให้คุณขึ้นเงิน
‪ใช่เลย พรุ่งนี้แน่นอน
‪นั่นใครน่ะ
‪(สรุปเพื่อนผมที่เวกัสชวนผมมา)
‪จอร์แดนน่ะ
‪(โทรมานะถ้าคุณอยากสานสัมพันธ์กัน)
‪จูนี่ดีขึ้นหรือยัง
‪เธอดีใจมากที่ได้อยู่บ้าน
‪เธอกอดเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ‪และบอกพวกมันว่าเธอรักพวกมันแค่ไหน
‪เธอคิดถึงฉันไหม
‪เดี๋ยว พวกเขาจะให้คุณ ‪นั่งเครื่องเจ็ทกลับบ้านก่อนไหม
‪อะไรนะ
‪เมื่อเกลี้ยกล่อมพวกเขาได้แล้ว ‪คุณก็กลับบ้านได้ใช่ไหม
‪มาดูแลจูน
‪อย่าลืมนะว่าผมเลื่อนนัดเจอกลุ่มเพื่อนผู้ชายแล้ว
‪ที่รัก จําได้ไหม...
‪ฉัน... พวกเขาเชิญฉันไปพูดที่งานสัมมนาพรุ่งนี้
‪- ก็เลย... ‪- อ๋อ ใช่
‪ใช่ ใช่ คุณควรทําแบบนั้น
‪ใช่ รู้ไหม แต่ฉันอาจจะไม่ไป ‪ฉันไม่ได้เตรียมตัวและ... พระเจ้า ผมฉัน
‪ฉันต้องไปตัดผม ก็เลย...
‪ยังไงผมก็สนับสนุนคุณนะ ‪ยังไงก็บอกผมด้วยแล้วกัน
‪เพราะกลุ่มเพื่อนผู้ชายของผม
‪ได้ ฉันจะพยายามกลับบ้านเร็วๆ นะ
‪นี่ มีใครอยู่ตรงนั้นเหรอ จอร์จ ดึกมากแล้วนะ
‪แม่กับผมจะนอนค้างด้วยกัน
‪เอมี่ ฉันใช้ห้องน้ําเธอนะ
‪เยี่ยมเลย ฟูมิ
‪บ้าจริง ผมต้องไปเอาชุดนอนเธอ ‪จากเครื่องอบผ้า
‪รักคุณนะ พักผ่อนเยอะๆ นะ
‪พวกเขาจะให้คุณขึ้นเงินพรุ่งนี้ ผมรู้สึกได้
‪แม่
‪(ฉันอยู่กับคนที่ทํางาน จะให้ใครเห็นว่าเรา... ‪สานสัมพันธ์กันไม่ได้)
‪(ไปอยู่ในห้องคุณได้ไหม ฮ่าๆ)
‪เพื่อนคุณ เขากลับบ้านแล้วเหรอ
‪ใช่ เขาต้องซ้อม ต้องทุ่มเทถึงจะเห็นผล
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪ไม่มีใครรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ใช่ไหม
‪ไม่ได้บอกพี่ชายหรืออะไรใช่ไหม
‪- ไม่ ผมแทบไม่ได้คุยกับเขาด้วยซ้ํา ‪- ดีๆ
‪อยากวางดอกไม้พวกนั้นลงก่อนไหม
‪อ๋อ ใช่
‪- ใช่ ‪- โทษที
‪ถ้าเราจะอยู่ด้วยกัน เราแตะเนื้อต้องตัวกันไม่ได้
‪ฉันมีครอบครัวนะ
‪ใช่ ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้นด้วยซ้ํา
‪โอเค
‪แล้วคุณอยากทําอะไรล่ะ
‪ไม่รู้สิ ฉันกําลังคิดว่าจะเปิดหนังดู
‪- หนังเหรอ ‪- ใช่
‪- ที่นี่เหรอ ‪- ใช่
‪ที่นี่สุดยอดเลย ‪ผมรู้ว่าให้คนเห็นเราในที่สาธารณะไม่ได้
‪แต่เราทําอย่างอื่นที่ไม่น่าเบื่อได้นี่
‪พรุ่งนี้ฉันจะเมาค้างไม่ได้
‪รู้ไหม แล้ว...
‪- คุณสูบบุหรี่ไหม ‪- โอ้ พระเจ้า
‪ฉันเคยสูบ ตลอดเลย ก่อนที่ลูกสาวจะเกิด
‪- ทําไมถึงเลิกล่ะ ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันว่าฉันไม่มีเวลาและสถานที่น่ะ
‪ตอนนี้คุณมีทั้งสองอย่าง
‪ไง นี่เบอร์พอล อย่าทําตัวแก่สิ ‪ส่งข้อความมาก็พอ
‪นี่ ของฉันอยู่ในรถ ฉันต้องใช้ทํางาน
‪เราจะจอดที่เวกัส มาเจอเรา ไม่ได้ว่าอะไร
‪- ไอ้เด็กเวรนั่นไม่โทรมาหรอก ‪- ใช้ "หาโทรศัพท์ของฉัน" ก็ได้
‪ฉันรู้ทุกรหัสผ่านคริปโตของเขา ‪ต้องมีสักอันที่ใช้ได้สิ
‪นายถึงต้องตีไอ้พวกน้องๆ นี่ ‪ไม่งั้นก็จะกลายเป็นแบบนี้
‪พวกเขาไม่เคยถูกลงโทษทางวินัยเหมือนเรา ‪พ่อแม่เหนื่อยหลังมีลูกคนแรกแล้ว
‪ลูกคนโตมักจะเหนื่อยกว่า ทุกครั้งเลย
‪นี่ จําตอนที่ฉันพานายไปเมายาครั้งแรกได้ไหม
‪แล้วนายก็อ้วกไปทั่วล็อบบี้โรงแรม
‪ใช่ พ่อแม่เอาไม้เมเมที่เคมาร์ตหวดฉันเลย ‪เจ็บมาก
‪อ้วกนายสวยเพราะนายชอบสกิตเทิลส์
‪ฉันเคยเทสกิตเทิลส์ใส่โค้กด้วย
‪- ใช่ ‪- พอลเคยเลียนแบบฉัน
‪เขาเคยชื่นชมฉัน
‪เขาตั้งชื่อเล่นให้ฉันว่า ‪จอห์นนี่ คาร์สันแห่งเกาหลี
‪แขกของโรงแรมทุกคนเริ่มเรียกฉันแบบนั้น
‪มันดีมากเลย
‪รู้ใช่ไหมว่าเขาล้อนาย
‪อะไรนะ ไม่หรอก จอห์นนี่ คาร์สันเจ๋งจะตาย
‪- พูดเรื่องอะไรน่ะ ‪- เจ๋งสําหรับเราไง
‪พอลเริ่มเรียกนายแบบนั้นหลังจากที่เขาตาย
‪ตอนที่เรื่องอารมณ์ร้อน ‪และหลงตัวเองของเขาหลุดออกมา
‪ขอโทษนะ ฉันคงบอกนายตั้งแต่ตอนนั้น ‪แต่นายเลิกยุ่งกับฉันแล้ว
‪จอห์นนี่เป็นคนที่เก่งที่สุดเลย
‪- รู้สึกเหมือนคุณเคยเป็นขาเมาปุ๊นเลย ‪- ใช่
‪ใช่ ดันแขนผมออกข้างหนึ่งสิ
‪ใช่ แบบนั้นแหละ ใช่เลย
‪บีบแน่นๆ
‪- ใช่ ‪- ใช่ นั่นแหละ ดีมาก
‪เคยใส่สกิตเทิลส์ในโค้กไหม
‪ผมคิดได้ตอนเด็กๆ
‪มันสุดยอดมาก
‪บ้าเอ๊ย
‪แต่ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ํา ‪ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
‪ฉันมีความทรงจําเลือนราง ‪ว่าไปจีนตอนหกขวบแล้วกินอันหนึ่ง
‪มีคนบอกว่ามันผิดกฎหมายในอเมริกา
‪ผมไม่เคยได้ยินชื่อมังคุดด้วยซ้ํา
‪มันบ้ามากที่มีคนเอาของแบบนี้มาให้คุณได้ง่ายๆ
‪คุณคงรวยมากสินะถึงได้ใช้ชีวิตแบบนี้
‪ก็กําลังจะรวยแหละ
‪บ้ามากเลยที่พูดแบบนั้น
‪ฉันกําลังจะขายธุรกิจของฉัน ‪ในราคาสิบล้านดอลลาร์
‪- อะไรนะ ‪- ใช่
‪- ขายต้นไม้เนี่ยนะ ‪- ใช่ ขายต้นไม้
‪ผมอยากศึกษาเรื่องพืชขึ้นมาเลย
‪มันรู้สึกยังไงเหรอ สิบล้านน่ะ
‪ฉันยังไม่รู้เลย
‪ฉันต้องตัดสินใจว่ามันคุ้มไหม ‪ที่จะทํางานไม่หยุดไปอีกห้าปี
‪คุ้มสิวะ
‪ผมไม่ต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้นด้วยซ้ํา ‪ผมขอแค่... ล้านเดียวก็พอ
‪ตอนอายุ 20 กว่าๆ ฉันก็คงพูดแบบนั้นเหมือนกัน
‪แต่ใช้คําต่างไป
‪แล้วตอนนี้คุณว่ายังไง
‪ตอนนี้ฉันว่า...
‪มันไม่ใช่แค่เราคนเดียว
‪คุณพูดเหมือนพี่ชายผมเลย
‪พี่ชายที่คุณเกลียดเหรอ
‪ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ‪คุณตรงกันข้ามกับเขาเลย
‪ก็แค่...
‪เขาทํางานหนักเพื่อทุกคน ยกเว้นตัวเอง
‪แล้วผมก็เห็นว่าเขาไม่มีความสุขแค่ไหน
‪ทําไมเขาถึงไม่มีความสุขล่ะ
‪ผมว่าเขาซึมเศร้า
‪ปกติเขาจะขับรถชั่วโมงครึ่ง
‪ไปเป็นเบอร์เกอร์คิงที่เขาคิดว่าอร่อยที่สุด
‪เพื่อกินแซนด์วิชไก่ดั้งเดิมสี่ชิ้น ตามลําพัง
‪อันยาวๆ น่ะเหรอ
‪คิดว่านะ
‪ผมแค่อยากให้เขาเลิกยุ่งกับผม
‪ผมไม่ต้องการพลังงานแบบนั้นรอบตัวน่ะ
‪ใช่
‪มันเห็นแก่ตัวนะที่คนใจพังๆ จะเผยแพร่...
‪ใจพังๆ
‪รู้ไหมว่าในวิดีโอเกม...
‪เวลาคนอื่นตาย เกมจะดําเนินต่อไป
‪แต่พอเราตาย เกมก็จบ
‪ผมว่าชีวิตเป็นแบบนั้น
‪ลึกซึ้ง
‪ไปตายซะ
‪ก็ได้
‪งั้นคุณเป็นผู้เล่นหลักเหรอ
‪หรือฉันล่ะ
‪สักวันเราจะรู้เอง
‪บ้าเอ๊ย
‪ผมป้อนเอง
‪- โทษที ‪- ใครโทรมาน่ะ
‪(โทรศัพท์เครื่องนี้หาย ได้โปรดนํามาคืน)
‪ไม่มีใครเลย ผมไม่รู้ว่าทําไมมันถึงเป็นแบบนั้น ‪ผมจะปิดเครื่อง
‪โทษที
‪ไม่เป็นไร
‪มันใช้แนวตั้งไม่ได้ เขาอาจอยู่ชั้นไหนก็ได้
‪ฉันจะไม่ใช้เวลาทั้งคืนเพื่อเคาะประตูห้องหรอก
‪ฉันไม่รู้จะทํายังไงดี ‪พนักงานต้อนรับนั่นไม่ช่วยอะไรเลย
‪- เราเปิดห้องอยู่ก็ได้นี่ ‪- ห้องเหรอ ให้ตายสิ
‪จะเสียเงินค่าห้องไปทําไม ‪ในเมื่อเราหาเงินที่ชั้นล่างได้
‪- ใช่เลย คันไม้คันมือจะแย่ ‪- ฉันเสียเงินอีกไม่ได้แล้ว
‪ไม่เสียหรอก ไม่ใช่กับฉัน ‪บทเรียนชีวิต นั่งกับคนจีนเสมอ
‪แบล็กแจ็ก ลูกเต๋า เคยเห็นคนจีนเล่นเกมนั้นไหม
‪ใช่ บ่อยมาก
‪พวกนั้นเป็นลูกครึ่งจีน ฉันพูดถึงจีนดั้งเดิมของจริง
‪พวกเขาเล่นอยู่ริมบ่อน
‪- หมายถึงไพโกวเหรอ ‪- ไพโกวอะไรล่ะ ไพโจ เหมือนโจโบรส์ไง
‪พวกเขาคิดค้นมันขึ้นมา ‪พวกเขารู้จักเกมนี้ดีกว่าคาสิโนอีก
‪งั้นนายก็ไปสิ ฉันจะหาต่อไป
‪พวก ฉันไม่อยากทําอะไรคนเดียว
‪อยู่กับฉันสิ ฉันจะแบ่งเงินครึ่งหนึ่งให้นาย
‪- พอใจหรือยัง ‪- ไม่ ฉันต้องไปตามหาพอล
‪เราจะหาไอ้สารเลวนั่นให้เจอ ‪เขาอยู่แถวนี้แหละ
‪พอล เห็นไหม เรากําลังหาอยู่ ‪ไปหาเงินกันเถอะ เพื่อน
‪- ฉันต้องหาว่าเขาอยู่ห้องไหน ‪- นายจะเคาะทุกห้องเลยเหรอ
‪ขอบคุณที่นอนโซฟานะ
‪ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ
‪- ใครน่ะ ‪- เขาเอาหมอนคุณาส่งน่ะ
‪สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪- ขอให้มีค่ําคืนที่ดีนะคะ ‪- ทําไมต้องเคาะแบบนั้นด้วย
‪เอาล่ะ พอล มาทําให้คุณสบายดีกว่า
‪ผมไปตอนนี้เลยก็ได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
‪ไม่ มันดึกมากแล้ว คุณพักผ่อนเถอะ
‪พรุ่งนี้ฉันอาจต้องไปก่อนคุณตื่น
‪แต่อยู่ได้นานเท่าที่ต้องการเลยนะ
‪- ฉันจะทิ้งเงินไว้ให้ ‪- ไม่ต้องหรอก
‪ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ
‪คุณให้คืนที่ฉันต้องการพอดี
‪มันดีจริงๆ ที่ได้ทําสิ่งที่อยากทําสักครั้ง
‪แค่... คิดซะว่านี่เป็นการขอบคุณ
‪ผมรู้สึกเหมือนเป็นอีตัวเลย
‪พูดแบบนี้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ได้นอนเตียงหรอก
‪กลับสู่ความเป็นจริง ‪พี่ชายผมต้องโกรธแน่ที่ผมเอารถเขามา
‪จริงๆ นะ พอล คุณเป็นคนดี
‪และคุณจะทําสําเร็จทุกอย่างถ้าคุณตั้งใจ
‪อย่าให้พี่ชายคุณทําให้คุณเศร้านะ ตกลงไหม
‪ฉันดีใจมากที่เราได้เจอกัน
‪เรากอดกันได้ไหม
‪ได้สิ
‪- ทําไมเราไม่ไปตามหาพอลวะ ‪- ไม่เป็นไร
‪รอบแรกๆ กินแต่ของโปรตีนสูง ‪ไม่กินคาร์โบไฮเดรต
‪ไม่กินของจุกจิก เรียนรู้มาจากนายไง
‪ฉันไม่หิวเลย
‪พวก ฉันรู้ว่าเมื่อคืนนายเจอมาหนัก ‪แต่กินอะไรหน่อยสิ
‪- ฉันไม่เคยแพ้ ฉันไม่เคยแพ้ ‪- ฉันรู้
‪- เป็นความผิดของพอล ‪- โอเค
‪เคย์ล่า เธอหายหัวไปไหนนะ
‪กินนี่ซะ นายต้องหาอะไรดูดซับแอลกอฮอล์
‪- พวก นี่แหละที่ฉันต้องการ ‪- โอเค
‪นี่คือ... ไม่เคยมีใครดูแลฉันเลย ‪ฉันต้องการสิ่งนี้
‪บางครั้งฉันก็รู้ว่ากําลังพูดอะไรอยู่ โอเคไหม
‪นั่นชิ้นสุดท้ายแล้ว ฉันจะรอชิ้นใหม่
‪- ฉันชอบชิ้นสุดท้าย ‪- โอเค พวกคุณไป...
‪- มันชิ้นสุดท้าย ถ้าอยากได้... ‪- ผมจะรออันใหม่
‪พวกคุณรอชิ้นดีๆ เถอะ อย่ากินชิ้นนั้น
‪เขามาแล้ว
‪พอล มานี่เดี๋ยวนี้เลย
‪- เฮ้ย ล้อกันเล่นใช่ไหม ‪- ล้อเล่นใช่ไหม
‪พอล พอล
‪- บ้าเอ๊ย มานี่ ‪- อย่ากินนะ
‪พอล
‪สวัสดีค่ะ ฉันมาเช็กอินชื่อเอมี่ เหลาค่ะ
‪อ๋อ คุณเป็นแขกของคุณฟอร์สเตอร์
‪แน่นอนว่าไม่เสียค่าใช้จ่ายทุกบริการค่ะ
‪- พระเจ้า ‪- คุณอยากใช้บริการอะไรคะ
‪อ๋อ ที่จริงฉันมีรูปของสิ่งที่ฉันต้องการ
‪ฉันว่าฉันลืมโทรศัพท์ไว้ในห้อง
‪- เดี๋ยวฉันมานะคะ ‪- ค่ะ ไม่มีปัญหา
‪บ้าเอ๊ย ทําไมเธอต้องอยู่ชั้นบนสุดด้วย
‪พอล กลับมานี่
‪พอล ฉันจะฆ่านายที่บังคับให้ฉันออกกําลังกาย
‪ฉันจะไม่ติดเชื้อจากใจพังๆ ของนายอีกแล้ว
‪อะไรนะ เห็นไหม นั่นคือคําพูดของปีศาจผิวขาว
‪เฮ้ย พอล
‪นี่ จอห์นนี่ คาร์สันเกาหลีเป็นคําชมหรือเปล่า
‪- ฉันไม่รู้จักเขา ‪- มันคือคําชมหรือเปล่า
‪เราอยู่ชั้นไหนเนี่ย
‪ผิดชั้น
‪นายไม่รักพี่รักน้องเลย พอล
‪ฉันไม่สนหรอกว่านายจะคิดยังไง ‪นายยังติดทัณฑ์บนอยู่เลย
‪พอล
‪พอล ฉันเป็นพี่ชายนายนะ นายต้องเคารพฉัน
‪พอล พอล พอล กลับมานี่
‪- มันอยู่ในห้องฉันน่ะ โทษทีค่ะ ‪- เยี่ยม
‪- ไปเตรียมตัวกันเลยค่ะ ‪- โอเค
‪พอล เปิดประตู
‪เปิดประตูสิวะ พอล เปิดประตู
‪บ้าเอ๊ย
‪แฟนนายอยู่ไหน
‪ห้องสวีทเพนท์เฮาส์ ‪ขณะที่ฉันหมดเนื้อหมดตัวอยู่ข้างล่าง
‪- นายทําอะไรน่ะ ‪- พระเจ้า ปล่อยฉันนะ
‪สมัยฉัน แค่เด็กพูดมากก็โดนส่งไปที่อื่นแล้ว
‪ทั้งครอบครัวอยู่ในกลุ่มมิชชันนารี ‪ส่วนฉันเหรอ ฉันถูกส่งไปแอล. เอ.
‪- พูดเรื่องอะไรน่ะ ‪- ฉันได้กุญแจแล้ว ไปกันเถอะ
‪นี่ๆ เดี๋ยวๆ ไม่เอาน่า
‪นายมาที่นี่ทําไม ไม่มีใครชอบนายด้วยซ้ํา
‪ฉันสงสัยมาตลอด ‪ว่าใครแจ้งตํารวจจับฉันที่โรงแรม
‪นายนี่เอง ไอ้งูพิษ ไอ้เด็กนิสัยเสีย
‪เราไม่อยากให้หน่วยงานคุ้มครองเด็ก ‪มาวุ่นวายกับเรา เพราะเราทําร้ายเด็ก
‪น่าสมเพชที่พวกนายต้องรังแกฉันเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น ‪กับชีวิตเส็งเคร็งของพวกนาย
‪พอพวกนายตาย ก็ไม่มีใครสนใจหรอก
‪หุบปากไปเลย
‪ถ้าไม่มีฉัน นายคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ ‪นายมันน่าสมเพช
‪ฉันอัดนายได้
‪ไสหัวไปจากที่นี่ซะ
‪หวังว่าจะสนุกกับการประชุมประจําปี ‪ครั้งที่ 52 ของฟอร์สเตอร์นะคะ
‪(เอมี่ เลา ผู้ก่อตั้งโคโยเฮาส์)
‪ฉันเห็นแขกรับเชิญคนต่อไปหลังเวที ‪และเธอเปลี่ยนลุคใหม่เอี่ยมเลย
‪คุณดูดีมากเลย
‪เจ้าของโคโยเฮาส์ เอมี่ เหลาค่ะ
‪เย้
‪ปรบมือหน่อยค่ะ
‪เราจะไปที่โรงรถได้ยังไง
‪พวกมันจงใจทําให้เราหาไม่เจอ ‪มันจะได้ปล้นเราเรื่อยๆ
‪(โรงรถเหนือ)
‪ฉันซาบซึ้งกับความรักทั้งหมดที่มีให้โคโยเฮาส์ ‪ขอบคุณมากค่ะ
‪อะไรวะ
‪ให้ตายสิ "เน็กซ์เจน ‪เฟิร์สคลาส อนาคตศาส..."
‪- นี่คือเอ็กซ์ - เม็นคนใหม่ ‪- นั่นยายตีนผีนี่
‪พระเจ้า บังเอิญอะไรขนาดนี้
‪จักรวาลไง เพื่อน ‪มันอยากให้นายทําให้กฎแห่งกรรมสมดุลไง
‪- ใช่ มาลุยกันเลย ‪- เดี๋ยว
‪มาเร็ว
‪ปีแรกที่เราส่งตรงถึงผู้บริโภค...
‪พระเจ้า ฉันตื่นหกโมงเช้าทุกวัน
‪ส่งของเองคนเดียว
‪ทั่วลอสแอนเจลิสเลย
‪ฉันเพิ่งคลอดลูกสาว
‪ฉันปั๊มนมในรถ เราต่างเคยทํากันมาแล้ว ใช่ไหม
‪แต่ฉันก็ยังต้องได้กินข้าวเย็นกับสามี
‪ทุกคืน เพราะมันสําคัญกับฉัน
‪ฉันซื้อบ้านที่ฉันออกแบบใหม่เอง
‪แล้วฉันเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังทําไม
‪เพราะฉันอยากให้คุณรู้ว่า ‪ไม่ว่าใครจะบอกอะไรคุณ
‪คุณมีทุกอย่างได้
‪คุณทําได้
‪เป็นคําตอบที่เยี่ยมมากค่ะ
‪เรามีเวลาให้อีกคําถาม ค่ะ ด้านหลัง
‪เอาไมค์ให้พวกเขาค่ะ
‪นี่เป็นคําถามสําหรับเอมี่ เหลานะครับ
‪สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก ถามมาเลยค่ะ
‪ผมแค่สงสัยว่าถ้าคุณเป็นผม คุณจะทํายังไง
‪ผมนั่งอยู่ในรถ แล้วจู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง ‪บีบแตรใส่ผม
‪ด้วยรถเอสยูวีสีขาวสุดสวยของเธอ
‪แล้วยายโรคจิตนี่ก็เริ่มก่อกวนธุรกิจผม ‪ด้วยรีวิวหลอกลวง
‪แล้วเธอก็เขียนรถผมว่า "ผมมันเลว"
‪นั่นพฤติกรรมปกติเหรอ เพราะยายบ้านั่น...
‪รปภ. คะ ฉันว่ามีนักท่องเที่ยว ‪เมาเข้ามาข้างในค่ะ
‪มันคือแบบนี้เองเหรอ ‪คิดว่านี่คือการมีทุกอย่างเหรอ อีเวร
‪เอาไมค์มา "เดอร์ลาสต์สแตนด์" ‪คือภาคที่ดีที่สุดของเอ็กซ์-เม็น
‪ห้ามขลิบวูล์ฟเวอรีน
‪- ปล่อยฉันนะ ‪- โอเค เอาล่ะ
‪เคล็ดลับสุดท้ายสําหรับธุรกิจของคุณ
‪ผู้บริโภคทั่วไปชอบแอลกอฮอล์ค่ะ
‪เห็นได้ชัดเลย
‪- จริงๆ นะ ‪- เธอพูดถูก
‪- ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ‪- ฉันรู้จักมิแรนด้า ฉันรู้จักมิแรนด้า
‪- หนีไป แดนนี่ ‪- เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪- ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย ‪- เร็วเข้า
‪กลับมานี่
‪-ไอ้พวกเวรเอ๊ย มาเลย ‪- ให้ตายสิ
‪เย้
‪- โอ้โห ผมบลอนด์ดูสนุกกว่านะ ‪- ฉันอยากอยู่ต่อค่ะ
‪โอ้โห อะไรนะ จริงเหรอ
‪จอร์แดน ฉันรู้ว่าคุณคงวางแผนไว้...
‪ไม่ๆ เอมี่ ฉันแค่มาให้กําลังใจคุณ คุณก็รู้
‪ขอบคุณจริงๆ ค่ะ
‪ฉันคิดว่านี่คือสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตฉัน ‪ความรู้สึกนี้
‪ใช่ๆ สุดยอดเลย ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนะ
‪ว่าแต่ จัดการพวกตัวป่วนได้ดีมากนะ ‪เวกัสชอบมีเรื่องวุ่นๆ แบบนี้แหละ
‪ฉันไม่สบายใจเลยที่ผู้บริโภคทั่วไป ‪ของฟอร์สเตอร์เป็นแบบนี้
‪ไม่เคยมีใครถังแตก
‪เพราะประเมินความฉลาด ‪ของประชาชนอเมริกันต่ําไปใช่ไหมล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าทําไมเขาต้องโกรธ ‪เรื่องรถกระบะขนาดนั้นด้วย
‪- โรงรถอยู่ไหนวะ ‪- พวกมันจงใจทําให้หาไม่เจอ
‪- กุญแจฉันอยู่ไหน ‪- ฉันไม่รู้ มันอยู่ที่นาย
‪- ฉันนึกว่ามันอยู่ที่นาย ‪- ไม่มี
‪บ้าเอ๊ย กุญแจอยู่ไหน
‪ยกมือขึ้น
‪บ้าเอ๊ย
‪เอามือไว้บนหัว หันหลัง
‪- คุกเข่าลง
‪- บ้าเอ๊ย ‪- หมอบลงกับพื้น
‪คําบรรยายโดย ธนิศา ขําคง