A femia e o macho non están ben.
O macho alimentoume.
Oxalá o volva facer.
A femia amedrentou o meu tío na súa casa.
Amedrentouno? Fíxolle caca?
Fixo, ela apuntouno cunha arma.
Ese acto de guerra é verificable?
Vou grallar por testemuños.
Confirmado.
Estou enfadado.
Merda.
Non te movas de aí.
Amy.
Pousa a arma.
Non te movas.
Vou chamar a policía.
Arre demo! Fóra!
Danny!
Merda.
Danny!
Merda.
Merda... Por que me obrigaches a facer iso?
Socorro!
Axuda!
Merda.
PAUL, ESTÁS BEN?
NON ENVIADO
Merda.
ACÚDEME, POR FAVOR
DANNY SACOUME DA ESTRADA, ESTOU PERDIDA
NON ENVIADO
Merda.
Cago en todo.
Auga.
Hai alguén, menos mal.
Ola?
Danny!
Ai, vai rañala!
Déixame en paz!
Déixame en paz ti a min!
Arruináchesme a vida!
Eu a ti? O que?
Igual non volvo ver a June, psicópata!
Meu irmán morreu pola túa culpa!
Que?
Paul está morto?
Non sei, coido que si.
Merda!
Danny, que pasou?
Disparáronlle.
Tentou rubir polo muro e a policía disparoulle.
Viches se o levaban nunha ambulancia?
- Cantas veces lle dispararon? - Non sei, vale?
Non vía nada.
Pois entón, non o sabes.
Igual escapou.
É unha posibilidade, non?
Non sei, estou perdido.
Só quero saber se está ben.
Entendes? Só quero... Sabes como volver?
Mira, manqueime no noelo cando me empurraches monte abaixo.
Se me axudas a saír de aquí, amósoche onde está a estrada.
Non chamo a policía.
Onde tes a arma?
Eu que sei, perdina.
Non a terás agochada?
Porque es unha mentireira compulsiva.
Se a tivese, estaría a dispararche, panoco.
Ei! Volve aquí!
Non, fálame ben.
Chamáchesme mentireira.
Até que non me fales ben, non che axudo.
Está ben, de acordo.
Hai un hospital onda a saída da autoestrada.
Seguro que o levaron alá.
Mira, non podes falar de Paul.
- Oíches? - Só quería axudar.
Se teño que cargar contigo, tes que ir calada e punto.
O que ti digas.
Arre demo, non hai cobertura.
Que vou facer?
- Se pensa que a pode levar... - Podes calar a puta boca?
Si? Seguro que imos ben?
Imos, ho, seiche onde vou. Vai cara ás árbores.
- Cales? Hai unha chea. - As que sinalo, paspán.
Mi madriña.
- Camiñamos en círculos. - Pois non tal, vale?
Vale.
Tes algo de comer?
Teño, agarda.
- Ai, grazas. - Xa.
- Grazas... - Toma.
- Serás cretino. - Que bos están.
A que viña iso?
- Comezaches ti. - Ai, Señor.
Que fas?
Basta, para.
Teu irmán aprendeume esa chave.
Vai cagar.
A próxima vez que che piten, igual déixao pasar.
Igual pénsao ben antes de pitares, que che parece?
- Sempre estás enfadado, por que? - E ti?
O que ti digas.
Cómpre auga.
Os humanos podemos pasar días sen ela, tranquila.
Iso é cen por cento mentira.
Ai, si? Canto, entón?
Eu que sei, 19 horas?
O que? Eu pasei 19 horas a durmir sen auga, parva.
Quen dorme tanto?
Tiña un mal día!
- Es un neno. - E ti un bebé.
Nin camiñar podes.
E ti fodícheste, por certo. Agora non te podo levar.
Non importa.
Só teño que superar a noite.
- Alguén me atopará pola mañá. - Claro.
Pensas que andan a buscarte?
George nin sabe que te perdiches.
Non te vai buscar despois de todo o que lle fixeches.
Veña, non me vas disparar.
Acouga! Xesús bendito!
A terapia occidental non funciona cos orientais, es a proba.
Non me digas.
Vai buscar áloe e agave.
E bagas de sabugueiro.
Veña.
Moi ben.
E queda onde te poida ver ou disparo.
Non teño nada que perder.
Que cona son esas bagas?
Podo comer isto?
Non, son flores.
Cara á roca, ás cousas zumarentas gústalles a sombra.
Podo comer isto?
Mi madriña, atende e busca o que che dixen.
Quere algo máis a señorita?
Té? Un pastel?
Ti sigue así que quedas sen nada.
Contra, moi ben.
Sabes o teu problema?
Só pensas en ti.
E o teu é que criticas a todo o mundo.
Mellor que non falemos, si?
Toma, bagas de sabugueiro.
Veña.
O que ti digas.
Que desfeita de merda.
Sabes? Primeiro naces,
logo tomas decisións,
e de socate...
estás aquí.
Bo resumo.
Seguro que son de sabugueiro?
Mimá.
Que carallo comemos?
Algo velenoso.
Non eras experta en plantas?
Busco en Google e vou de experta.
Ai, Deus, desta non saio, vou morrer.
Dáme que estamos en apuros.
Isto non é normal.
Vou buscar axuda.
Non, non saberás volver.
Quero probar.
Ei!
Non me deixes aquí.
Non me podo mover.
Que está pasando?
- Que? - Que?
Que é o veleno?
Substancias químicas, supoño.
Que son substancias químicas?
Non sei, Danny.
Por que os asiáticos non toleran a lactosa?
Se cadra, porque...
os nosos devanceiros non tomaban leite.
Iso non ten sentido,
moitos pratos coreanos levan tenreira.
Se hai vacas, por que non beber o leite?
- Ei... - Non sabes?
...deixa de preguntarme cousas, si?
Pareces June.
Mami, por que traballas tanto?
Estás ben?
Mami, non me deixes soa.
O tempo agora non me ten sentido.
George contoume que o tempo é...
De neno, todo é... pequeniño.
Hai unha porcentaxe...
Merda, estouno contando mal.
Hai... Merda!
Merda, fago todo mal!
Teño de ir á casa.
O día que me pitaches,
ía devolver unhas grellas hibachi que mercara para suicidarme.
Non me deixaron devolvelas.
O mundo quería que marchase.
Igual enfermamos por iso.
Mimá, fodina, non recibiron as solicitudes de admisión.
Axuda a Paul.
Danny, es o irmán grande.
Oes as voces?
Non oio nada.
Mellor.
Danny, tes que vomitar.
A min axudoume.
Unha vez mexeille a alguén por todo o baño.
Xa, a min.
Ai, si, certo.
Pero non, eu dicía de neno.
Foi un accidente, meu pai quentoume o cu.
E agora tes que lle pasar o trauma
á inocente condutora dun SUV branco.
Sabes que o corpo absorbe nutrientes
e despois mexa e caga os refugallos?
Sei, Danny.
E se é o que lles facemos aos bebés?
Coma se os pais, non sabes,
como se lles mexasen os traumas.
Quen sería o primeiro en mexar?
- Que eramos antes dos monos? - Esponxas.
Non eramos tal.
Tiñamos cola.
Ás veces aínda sinto onde tiña eu a cola.
Contra, vén alguén.
Grazas.
Moitas grazas.
Por que?
Que?
Dáme que iso axudou.
Ai, mira, é bonito coma os Skittles.
Agora ben que ía ao Burger King.
Sabes? Todos os nacidos nos oitenta quedaron fodidos,
comida rápida, larpeiradas, fumadores pasivos...
Pénsao un segundo.
Chegamos á puberdade xusto cando inventaron Internet.
E ao nos independizarmos, popularizouse o ethernet.
Certo.
- Todo ese porno, territorio inexplorado. - Xa, era o Salvaxe Oeste.
Eu nin tiña que buscar, collía o que había á man.
Eramos cobaias, sabes?
Usáronnos.
Unha movida.
Niso estouche de acordo.
Tía, e se...
E se a nosa xeración comezou a copiar na vida real
o porno que vía?
E a vida real converteuse no porno.
Tipo... unha ponte entre dixital e analóxico.
Si, en plan...
pola nosa culpa lévase apertar a gorxa.
Lévase?
A rapazada faino.
Nin sequera saben que non era común.
Que?
Meu irmán era así?
Era, moi rudo, mais do mellor xeito posible.
De feito, non... Basta, si?
Perdón por preguntar, non quero os detalles.
Desculpa.
Nin sequera sei se Paul tivo moza.
Debín falar máis con el.
Do importante.
Iso gustaríalle fixo.
Coido que só quería que o visen.
Coma todos, non?
Eu non quero que me vexan como son.
Unha vez estaba tan farta dos vasos de George,
que rompín un á mantenta e boteille a culpa a June.
- Non che gustan os seus vasos? - Ódioos.
É que... non llo podía dicir.
Non lle podía dicir moitas cousas.
E logo?
Se non te sentes na casa en ningures, péchaste en ti mesmo.
Pero George e June son casa, ou?
Non sei.
Pensaba que June era a resposta.
Cando aínda era bebé, ollaba para ela e sentía que...
daba igual o que fixese ou non ese día,
o seu amor non cambiaría.
E desde entón, persigo esa sensación con ela.
Pero está a medrar.
E o seu amor faise moi condicional.
Xa, tipo, se me dás a galleta, douche unha aperta.
Paul é así.
Aínda.
Exacto.
Decateime de que cando ela era un bebé,
nunca me amosara un amor incondicional.
Disque os bebés son moi inocentes e lindos, pois non.
Non, ho, berran e choran se non teñen decontado o que queren.
Son os máis desapiadados de todos nós.
Fáltanlles as palabras e o poder para actuar.
Un bebé con mobilidade e forza é un asasino en serie.
E aínda así, pensar que...
eu esperaba que esa meniña me completase
cando nin George nin o traballo facían tal.
Por que nos custa tanto sermos felices?
Ai, merda, estás ben?
Comín Skittles?
Contra, algo non vai ben. Estame volvendo con forza.
Sinto que estás na miña testa.
Estás a falar ti ou estou eu?
Non estou seguro.
Estaba a falar daquela noite,
quedara esperto até tarde,
puxérame malo co arroz barato que mercara miña nai.
Daquela tería uns 12 ou 13 anos.
Saín da cama e fun á do meu irmán.
Contra, debía ter un soño ben bo,
porque sorría e todo.
Deume unha carraxe de raio.
Collín un portaminas e estaba para llo cravar no ollo.
Se non o fixen foi só porque cando alcei a vista,
vin un cliente do motel que me esculcaba pola fiestra.
Iso non o fixen eu?
Agarda.
Quen son?
Tía, es Amy.
E eu, Danny, veña.
Certo, son Amy.
Un momento, masturbácheste coa foto do meu cu?
Síntoo.
Tranquilo, Danny.
Eu tamén fixen maldades.
Por certo, e esa tatuaxe?
É o número 22.
Xa, pero por que o 22?
Sabías que Joseph Heller titulou o seu libro Trampa-18,
mais o seu editor cambiouno a Trampa-22 porque si?
Non sabía.
Pois, desde que recordo, a vida sempre me pareceu así.
Non tes forma sen espazo.
Non tes luz sen escuridade.
Estamos atrapados.
Si, e cando tentas aferrarte a algo,
esvárache.
Nunca puiden describir a sensación que levo dentro,
pero coido que é iso.
A Trampa-22.
Non é?
É un baleiro.
Pero non. Está baleiro, mais é sólido.
Tes razón, Daniel.
Baleiro, mais sólido.
Xusto baixo a superficie.
Coidas que outros senten o mesmo?
Sei que George non.
E oxalá June nunca o sinta.
Non sei.
Igual non somos normais.
Igual estamos escarallados.
Ou igual os normais só son xente escarallada e psicótica.
Sexa como for, por iso non creo en Deus.
Que queres dicir?
Por que me faría así un Deus?
Se Deus é todo,
nós somos Deus.
Así que Deus é coma nós.
Igual por iso todo é coma é.
Deus tentando non sentirse só na nada.
Nunca falara con ninguén deste xeito.
Nin eu.
Creo que estamos morrendo.
Eu tamén.
Vexo a túa vida.
Coitado.
O único que querías era non estar só.
Non te avergonces.
Non pasa nada.
Véxoo todo.
Non te agoches, non pasa nada.
Contra.
Despois disto non hai nada.
Debemos facer isto máis a miúdo.
Que mágoa.
Ao menos fixémolo una vez.
Si.
Que ben.
Ai, meu Deus.
Danny, esperta.
Aínda estamos aquí?
Estamos.
Oio coches.
Debemos estar preto.
Ten a súa graza que bulamos
cara á lea que nos agarda.
Xa, a ver...
Hai que enfrontarse a ela, ou?
Hai, pero podiamos ir máis lentos, non?
Xa, está ben.
Sabes que?
Un esquécese, pero Os Ánxeles é bonito.
Ai, si.
Un afaise á cidade, dáa por descontado
Ai, merda.
Alá hai casas.
Oh, vaia.
Velaí están.
Parece calmo.
- RECIBICHES O MAIL? - SAES NO XORNAL.
NON VAS COLLER?
- CHAMA - CHAMA A MAMÁ
Teño cobertura.
- ESTOU PREOCUPADO - ATOPAR iPHONE
VAI CAGAR! BLOQUEADO.
Grazas, Deus.
Paul está vivo.
Mi madriña, xenial!
Merda, xa non teño cobertura.
Eu tampouco, carallo.
Parecía que as casas estaban máis preto.
Ai, merda.
Estamos preto.
Grazas a Deus.
Seguro que o podemos explicar todo.
Cun avogado bo non irás ao cárcere.
Oes, se precisares axuda con calquera cousa, cartos...
Non, xa me apañarei.
Todo vai saír como debe saír.
Seguro?
A ver, non, pero...
- Temos que parar. - Si, claro.
Vale.
- Estás ben? - Estou.
Con coidado, si?
- Si. - Ei!
- Amy, estás ben? - George?
Quítalle as mans de enriba!
Que? Que?
É por se chego onde estás ti.
Todo esmorece.
Nada dura.
Subtítulos: Jeiry Castellano