Kadın ve erkek iyi değiller.
Erkek beni bir kez besledi.
Umarım yine besler.
Kadın, amcamı evinde korkuttu.
Korkmuş mu? Kaka yapmış mı?
Evet, yapmış. Kadın ona silah doğrultmuş.
Bu savaşın nedeni doğrulanabilir mi?
İfade almak için haykıracağım.
Doğrulandı.
Üzgünüm.
Işık Figürleri
Siktir.
Olduğun yerde kal.
Amy.
Silahı indir.
Sakın kıpırdama.
Polisi arıyorum.
Ne oluyor be? Gidin başımdan!
Danny!
Lanet olsun.
Danny!
Kahretsin.
Kahretsin. Bana bunu neden yaptırdın?
İmdat!
Kahretsin.
Paul Ne oldu? Beni ara!
Alo? Lütfen güvende olduğunu söyle
İyi misin? İLETİLMEDİ
Kahretsin.
Lütfen yardım edin.
Danny yoldan çıkmama neden oldu. Kayboldum.
George
İLETİLMEDİ
Kahretsin.
Lanet olsun.
Su.
Biri geldi. Şükürler olsun.
Merhaba?
Danny!
Siktir git!
Beni rahat bırak!
Sen beni rahat bırak!
Hayatımı mahvettin!
Hayatını mı mahvettim? Ne?
June'u bir daha göremeyebilirim psikopat!
Kardeşim senin yüzünden öldü!
Ne?
Paul öldü mü?
Bilmiyorum. Sanırım.
Lanet olsun!
Danny, ne oldu?
Polisler onu vurdu.
Duvara tırmanmaya çalıştı ve onu vurdular.
Ambulansa binerken gördün mü?
- Kaç kez vuruldu? - Bilmiyorum, tamam mı?
Göremedim.
O zaman bilmiyorsun.
Belki kaçmıştır.
Yani, olabilir, değil mi?
Bilmiyorum. Kayboldum.
İyi olup olmadığını öğrenmem lazım.
Tamam mı? Yolu biliyor musun?
Beni kahrolası tepeden ittiğinde bileğimi incittim.
Buradan çıkmama yardım et, sana yolu göstereyim.
Polisi aramayacağım.
Silahın nerede?
Bilmiyorum. Kaybettim.
Saklamadığını nereden bileyim?
Çünkü patolojik bir yalancısın.
Çünkü sana ateş ediyor olurdum aptal.
Hey! Hey, buraya gel.
Hayır. Güzel söyle!
Bana yalancı dedin.
Sen güzel konuşmazsan sana yardım etmem!
Tamam, peki, peki.
Otoyol çıkışında bir hastane var.
Eminim oraya götürmüşlerdir.
Paul hakkında konuşamazsın.
- Tamam mı? - Yardım etmeye çalışıyordum.
Ben seni taşırken konuşamazsın, nokta.
Her neyse.
Tanrım, hiçbir yerde telefon çekmiyor.
Ne yapacağım?
- Onu alıp götürebileceğini sanıyorsa... - Lütfen çeneni kapatır mısın?
Tamam mı? Doğru yolda olduğumuzdan emin misin?
Evet, yolu biliyorum. Şu ağaçlara doğru git.
- Hangi ağaçlar? Her yer ağaç. - İşaret ettiklerim, salak.
Aman tanrım.
- Daire çiziyor gibiyiz. - Çizmiyoruz, tamam mı?
Tamam.
Yiyecek bir şeyin var mı?
Evet. Bekle.
- Teşekkürler. - Evet.
- Sağ ol. - Al bakalım.
- Tam bir pisliksin. - Çok güzelmiş.
Bunu neden yaptın?
- Sen başlattın. - Tanrım.
Ne yapıyorsun?
Dur, dur.
Bu hareketi kardeşin öğretti.
Siktir git.
Bir daha biri korna çaldığında aldırmasan iyi olur.
Bir daha korna çalmadan önce iki kez düşün.
- Buna ne dersin? - Neden sürekli öfkelisin?
- Ben de sana aynısını sorabilirim. - Her neyse.
Su lazım.
İnsanlar günlerce susuz kalabilir, rahat ol.
Bu kesinlikle doğru değil.
Öyle mi? Öyleyse ne kadar?
Bilmem. 19 saat.
On dokuz mu? Ben 19 saat susuz uyumuşumdur aptal.
Kim o kadar uzun uyur?
Kötü bir gün geçirmiştim!
- Sen bir çocuksun. - Sen bir bebeksin.
Yürüyemiyorsun bile.
Bu arada kendini mahvettin. Artık seni taşıyamam.
Önemli değil.
Geceyi atlatsam yeter.
- Sabah biri beni bulacak. - Ya, evet.
Birilerinin seni aradığını mı sanıyorsun?
Eminim George kaybolduğunu bile bilmiyordur.
Ona yaşattıklarından sonra seni kontrol etmez.
Hadi oradan, bana ateş etmeyeceksin.
Sakin ol! Tanrım!
Batı terapisinin Doğu zihinlerinde işe yaramadığının kanıtısın.
Evet, tabii.
Şimdi gidip biraz aloe vera ve sabır otu bul.
Mürver de.
Hadi.
Tamam.
Seni görebileceğim bir yerde dur çünkü vururum.
Kaybedecek bir şeyim kalmadı.
Mürver de ne?
Bunu yiyebilir miyim?
Hayır, onlar çiçek.
Kayaya doğru git. Sulu şeyler gölgede yetişir.
Bunu yiyebilir miyim?
Tanrım, sadece beni dinle ve söylediğim şeyleri ara.
Başka bir şey ister misin?
Çay? Tatlı?
Küstahlık yap da hiç yiyeme.
Vay canına, tamam.
Sorunun ne, biliyor musun?
Sadece kendini düşünüyorsun.
Senin sorunun herkesten şikâyet etmen.
Konuşmayı keselim, olur mu?
Al, biraz mürver ye.
Hadi.
Her neyse.
Ne rezalet ama.
Doğuyorsun,
seçimler yapıyorsun...
sonra birden...
buradasın.
Harika bir özet.
Bunların mürver olduğuna emin misin?
Aman tanrım.
Ne yedik biz böyle?
Zehirli bir şey.
Bitki uzmanı olduğunu sanıyordum.
Google'da arayıp öyleymiş gibi yapıyordum.
Tanrım, öleceğim. Öleceğim.
Galiba başımız dertte.
Bu normal değil.
Yardım bulacağım.
Hayır, geri dönemezsin.
Denemek istiyorum.
Dur!
Beni burada bırakma.
Kıpırdayamıyorum.
Ne oluyor?
- Ne? - Ne?
Zehir ne ki?
Bence sadece kimyasal.
Kimyasal nedir?
Bilmiyorum Danny.
Asyalılar neden laktoza duyarlı?
Belki de...
süt atalarımızın diyetinin bir parçası değildi.
Hayır, bu mantıklı değil
çünkü tüm Kore yemeklerinde dana eti olur.
İneklerimiz varsa neden süt içmeyelim?
- Bak... - Anladın mı?
...bana soru sormayı bırakmalısın, tamam mı?
- June gibi konuştun. - Anne, neden bu kadar çok çalışıyorsun?
- Tamam. İyi misin? - Anne, beni bırakma!
Şu anda zaman hiç anlam ifade etmiyor.
George zamanın nasıl olduğunu anlattı...
Çocukken her şey... küçük.
Bir yüzde var...
Lanet olsun. Her şeyi karıştırdım.
Bir... Siktir!
Her şeyi karıştırıyorum.
Eve gitmeliyim.
Bana korna çaldığın gün,
intihar etmek için aldığım hibachi ızgarasını iade etmeye çalışıyordum.
İade etmeme izin vermediler.
Sanki tüm dünya ölmemi istiyordu.
Belki bu yüzden hastayız.
Tanrım, her şeyi mahvettim.
Üniversite başvurularım ellerine bile geçmedi.
Paul'a yardım et.
Danny, ne de olsa sen ağabeysin.
Şu sesleri duyuyor musun?
Hayır, hiçbir şey duymuyorum.
Güzel.
Danny, kusmalısın.
Kusmak bana iyi geldi.
Bir keresinde birinin banyosuna işemiştim.
Evet, o bendim.
Evet, doğru.
Hayır, ben çocukluğumu düşünüyordum.
Kazaydı ama babam beni eşek sudan gelinceye kadar dövmüştü.
Şimdi o travmayı
masum bir beyaz SUV sürücüsüne geçirmen gerekiyor.
Vücudumuzun besinleri emdiğini,
kötü şeyleri de idrarla ve dışkıyla attığını biliyor musun?
Evet Danny, biliyorum.
Ya bebeklere de öyle yapıyorsak?
Ama anne babalar
travmalarını çiş gibi onlara aktarıyorlar.
Acaba ilk kim işedi?
- Maymunlardan önce neydik? - Sünger.
Maymunlardan önce sünger değildik.
Kuyruklarımız vardı.
Bazen hâlâ kuyruğumun olduğu yeri hissedebiliyorum.
Tanrım, biri geliyor.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Ne için?
Ne?
Sanırım işe yaradı.
Bak, Skittles gibi güzel.
Canım Burger King çekiyor.
80'lerde doğan herkes fast food, şeker,
sigara dumanı nedeniyle boku yedi.
Düşünsene.
Biz ergenliğe internet icat edildiğinde girdik.
Evden ayrıldığımız sırada ise ethernet olay oldu.
Doğru.
Tüm o pornolar. Keşfedilmemiş topraklar.
Evet, Vahşi Batı gibiydi.
Aramam bile gerekmedi. Mevcut olan ne varsa aldım.
Bizler kobaydık, değil mi?
Kullanıldık.
Boktan bir durum.
Sanırım buna katılabilirim.
Peki ya...
Ya bizim nesil gerçek hayatta gördüğü pornoyu
kopyalamaya başlarsa?
Sonra da gerçek hayat porno olsa.
Dijital analog köprü gibi.
Evet.
Boğulmanın ana akım olmasının sebebi biziz.
Öyle mi?
Evet, tüm çocuklar bunu yapıyor.
Eskiden pek yaygın olmadığını bilmiyorlar bile.
Ne?
Kardeşim de böyle miydi?
Evet, çok sert ama mümkün olan en iyi şekilde.
Tamam, aslında... Dur. Dur. Tamam mı?
Sorduğum için üzgünüm. Detayları bilmek istemiyorum.
Pardon.
Paul'un bir sevgilisi var mıydı bilmiyorum.
Onunla daha sık konuşmalıydım.
Gerçek mevzular hakkında.
Bu onun da hoşuna giderdi.
Bence sadece fark edilmek istiyordu.
Hepimiz isteriz, değil mi?
Kimsenin gerçekte kim olduğumu görmesini istemiyorum.
Bir keresinde George'un vazolarından o kadar bıkmıştım ki
birini bilerek kırdım ve suçu June'a attım.
- George'un vazolarını sevmiyor musun? - Hayır, nefret ediyorum.
Sadece... Ona söyleyemiyordum.
Ona çoğu şeyi söyleyemedim.
Neden?
Bence hiçbir yer ev gibi gelmediğinde kendi içine çekiliyorsun.
Ama George ve June ev gibi geliyor, değil mi?
Bilmiyorum.
Cevabın June olduğunu düşünürdüm.
Bebekliğinde ona bakardım ve o gün ne yapmış ya da yapmamış
olursam olayım, sevgisinin hiç azalmayacağını düşünürdüm.
O zamandan beri o duygunun peşinden koşuyorum.
Ama büyüyor.
Sevgisi fena hâlde koşullanmaya başladı.
Doğru, o kurabiyeyi verirsen sana sarılırım gibi.
Paul öyle.
Hâlâ öyle.
Aynen.
June bebekken bana karşı
hiçbir zaman koşulsuz sevgisi olmadığını fark ettim.
İnsanlar bebekleri çok masum ve tatlı sanır ama değiller.
İstedikleri şeyi hemen alamazlarsa
bağırır ve ağlarlar.
İçimizde en acımasız olanlar onlar.
Sadece kendilerini ifade edemiyorlar ve güçleri yok.
Hareket kabiliyeti ve gücü olan bir bebek tam bir seri katildir.
Ama yine de...
...bu küçük çocuğun beni tamamlamasını bekliyordum.
George ve iş yapamadığında.
Mutlu olmak bizim için neden bu kadar zor?
Kahretsin, iyi misin?
Skittles mı yedim?
Bir terslik var. Geri geliyor.
Kafamın içinde gibisin.
Sen mi konuşuyorsun, ben mi?
Emin değilim.
Sanırım bir geceden bahsediyordum.
Geç saatlere kadar uyumamıştım,
annem Kmart maemae'siyle karnımı doyurdu.
Galiba 12 ya da 13 yaşındaydım.
Yataktan kalktım ve kardeşimin yatağına gittim.
Herhalde çok iyi bir rüya görüyordu
çünkü gülümsüyordu.
Beni acayip kızdırdı.
Bir kalem aldım, Paul'un gözüne saplamak üzereydim.
Saplamamamın tek sebebi de kafamı kaldırdığımda
bir motel müşterisinin pencereden bana baktığını görmemdi.
Bunu ben yaptım sanıyordum.
Dur.
Ben kimim?
Sen Amy'sin.
Ben Danny'yim. Hadi.
Doğru ya, ben Amy'yim.
Popomun fotoğrafına bakarak mastürbasyon yaptın mı?
Özür dilerim.
Sorun değil Danny.
Ben de utanç verici şeyler yaptım.
Bu arada, o dövme nedir?
22 numara.
Tamam ama neden 22?
Joseph Heller'ın kitabına Catch-18 adını verdiğini
ama editörünün Catch-22 olarak değiştirdiğini biliyor muydun?
Hayır.
Kendimi bildim bileli, yaşamak öyle bir histi.
Alan olmadan şekil olmaz.
Karanlık olmadan ışığı anlayamazsın.
Burada kaldık.
Evet ve ne zaman bir şeye tutunmaya çalışsan...
...kayıp gidiyor.
İçimdeki bu duyguyu hiçbir zaman tarif edemedim
ama galiba buldum.
Çıkmaz bir durum.
Değil mi?
Boşluk gibi.
Ama değil. Boş ama bütün.
Evet, doğru, Daniel.
Boş ama bütün.
Tam yüzeyin altında.
Sence başkaları da böyle mi hissediyordur?
George hissetmiyor, biliyorum.
Umarım June hiç hissetmez.
Bilmiyorum.
Belki de biz normal değiliz.
Belki berbat durumdayız.
Belki de normal insanlar hayal dünyasında yaşayan kafayı yemiş insanlardır.
İşte bu yüzden Tanrı'ya inanmıyorum.
Ne demek istiyorsun?
Bir Tanrı dünyayı neden böyle yapsın ki?
Tanrı her şeyse...
biz de Tanrı'yız.
Yani Tanrı da tıpkı bizim gibi.
Belki de bu yüzden her şey böyle.
Tanrı sadece hiçlikte yalnız hissetmemeye çalışıyor.
Daha önce kimseyle böyle konuşmamıştım.
Ben de.
Sanırım ölüyoruz.
Bence de.
Hayatını görüyorum.
Zavallı şey.
Tek istediğin yalnız olmamaktı.
Utanmana gerek yok.
Sorun değil.
Her şeyi görüyorum.
Saklanmana gerek yok. Sorun değil.
Vay canına.
Bundan sonra gerçekten hiçbir şey yok.
Bunu daha sık yapmalıydık.
Yazık oldu.
En azından bir kez yaptık.
Evet.
Bu güzel.
Aman tanrım.
Danny, uyan.
Hâlâ burada mıyız?
Evet.
Hey, araba sesi duyuyorum.
Yaklaşıyor olmalıyız.
Bizi bekleyen kaosa dönmek için
acele etmemiz biraz komik.
Şey...
Bununla yüzleşmeliyiz, değil mi? Siktir.
Evet ama yavaşlayabiliriz, değil mi?
Evet. Pekâlâ, evet.
Biliyor musun?
Unutuyorsun ama Los Angeles çok güzel.
Evet.
O kadar alışıyorsun ki kanıksamak kolay oluyor.
Vay.
Şurada birkaç ev var.
Vay canına.
Bak. İşte oradalar.
Buradan manzara çok huzurlu.
- Avukatımın e-postasını aldın mı? - Haber oldun.
Açmayacak mısın?
- Beni ara - Danny, anneni ara
Telefonum çekiyor.
- Avukatım sana ulaşmaya çalışıyor - iPhone'umu Bul
Siktir! Seni engelliyorum!
Şükürler olsun tanrım.
Paul yaşıyor.
Aman tanrım, bu harika.
Siktir, telefon çekmiyor.
Siktir. Benimki de.
O evler yukarıdan çok daha yakın görünüyordu.
Siktir.
Sanırım yaklaştık.
Tanrı'ya şükür.
Eminim her şeyi açıklayabiliriz.
İyi bir avukat seni hapisten kurtarır.
Herhangi bir konuda yardıma ihtiyacın olursa
- finansal olarak veya... - Hayır, hayır. Gerekmez.
Her şey olması gerektiği gibi olacak.
Emin misin?
Değilim ama...
- Duralım. - Evet, evet.
Tamam.
- İyi misin? - Evet.
Dikkatli ol. Tamam mı?
- Evet. - Selam!
- Amy. İyi misin? - George?
Çek ellerini onun üstünden!
Ne?
Yanına gelmek zorunda mıyım, bilmek istiyorum.
Her şey yok olur.
Hiçbir şey kalıcı değil.
Alt yazı çevirmeni: Hamit Caliskan