’Langya, ano’ng spelling ng “embezzle” sa English?
“Kung nababasa n’yo ito, binawasan ko na ng isa pang problema ang mundo.”
“Marami sa inyo ang nagtataka kung bakit ako nagpakamatay.”
“Handa na akong umamin na nagnanakaw ako ng pera
“sa Monte Vista Point gamit ang mga pekeng invoice.”
“Dahil sa ex-wife kong si Lindsay Crane na siyang utak sa likod nito,
“hindi ko nagawang sumuko.”
“Inuto niya ang mga member na mag-sign up sa walang saysay na procedures ng Trochos
“at tinaasan niya ang halaga para maibulsa namin ang patong.”
“Kung meron lang akong bayag, kinontra ko na sana siya.”
“Kaya nga lang, ipinanganak akong walang kayang panindigan.”
“Josh.”
Hindi ko madalas gawin ’to pero ang sama talaga ng balik sa ’kin.
Hindi ako makakain.
Hindi ako makatulog.
Nauubos ang oras ko sa pagmamanman,
at pambihira na makikita mo agad
kung sino ang may mabuting puso.
Nakakapanghinayang na bawian ng buhay ang gano’ng klase ng tao.
Buti na lang at wala akong mararamdamang gano’n sa ’yo.
SA BATO NAKATAGA AT SA BATO’Y IKA’Y TATALIMA
Ibabalik ang mga phone pagkatapos ng dinner.
Gusto ni Chairwoman na i-welcome kayo nang personal.
Naghihintay siya sa executive courtyard kasama si Dr. Kim.
Legit na VIP ’to, ’no?
Curious na ’ko dati pa sa mga Korean corporation.
-Hala! Okay ka lang? -Pucha.
Ang sakit no’n, a.
Kawawa ka naman. Mukha ngang masakit.
Nakarami na ’ko.
Ano’ng problema ni Eunice?
Uy, p’re! Kumusta?
Okay ka lang, p’re?
Gabi na, a.
A, oo. Pasensya na.
Ano lang kasi…
Puwede ka bang makausap saglit?
Ayan na siya.
Nice.
-Cheers. -Cheers.
Ganito. Alam mo ang naiisip ko?
Kung sumampa kaya tayo sa private jet at pumunta sa Seoul?
Puwede mong sorpresahin si Ava, magpapogi points.
Gano’n?
Biglaang 14 hours na flight para magpakitang-gilas sa misis ko?
Sige na. Madalas naman tayong magbiglaang biyahe, di ba?
KUKUNIN NA NILA ANG PHONE KO. MAG-REPLY KA NA.
Ayos ka lang ba?
Oo.
Oo. Ano lang kasi…
Hindi lang ako mapakali ngayong madi-divorce na ’ko.
-Gets. -Oo.
Saka, ano… Ganito.
Okay.
Sa ’tin lang ’to, a.
Baka may kikitaing lalaki si Lindsay sa Korea.
Alam ko, kailangan ko nang tumigil.
Kailangan ko lang malaman, at hindi ako proud do’n,
pero kung pagbibigyan mo ’ko rito,
tatanawin kong malaking utang na loob ’to, mi amigo.
May mga tatawagan lang ako. Ihahanda ko ang private jet.
Yes! Salamat! Naa-appreciate kita.
Ako rin, ’tol.
Excited na ’ko. Ano, ga’no pa kaya katagal?
Lilipad na ba tayo in 15, 30 minutes?
-Susubukan ko. -Okay.
-Relax ka lang d’yan. Relax lang. -Okay.
Sobrang weird. Sino’ng tatakbo nang gano’n?
Oo, kakaiba nga ’yon.
Austin, close kayo, di ba?
Hindi naman gano’n.
Bilang magkatrabaho lang, di ba?
Oo, nine to five lang. Professional lang.
Minsan sa club, sinabi ni Eunice na hindi siya nagugutom.
Tapos nakita ko siyang kumakain.
Hindi ko makalimutan ’yon. Ang weird niya.
O, siya. Wag nating sirain ang dinner nang dahil kay Eunice.
Sige na, kumain na kayo.
Puwedeng makahingi ng isang kalderong kanin at maraming kape?
Maraming kape.
Austin, kailangan mong matikman lahat.
Pinakamagaling sa Korea ang chef nito.
Halata namang hindi sila nagsasabi ng totoo.
Masaya ang asawa ko na narito kayo.
Wag mo nang palalain. Umuubra pa ang plano.
Sige. Okay.
Cheers.
-Cheers. -Cheers.
Cheers.
Lindsay, ang sabi sa ’kin, dala mo raw sina Ava at Ashley, a.
Salamat sa pagtulong mo sa Trochos.
A, salamat ho sa bati n’yo
pero wala ’yon kasi si Ashley ang nakabenta ng mga package.
Naku, nagpapaka-humble lang ho siya.
Si Lindsay ang nakapagpa-sign up sa halos kalahati ng club.
Magsitigil na nga kayo. Kayong dalawa ’yon.
Chairwoman, dapat n’yo silang gawing mukha ng Trochos.
May malapit bang CR dito?
Paupuin n’yo siya.
Honey, kung close sila ni Eunice, kapkapan uli natin siya.
Pumirmi ka lang.
Doc, wala sa ’kin ’yong phone.
Naiwan ’yon ni Eunice sa Montecito.
Puwede naman nating ipasuyo ’yon at ipapadala rito.
Hayaan na natin ’yon. Makakabili naman ako ng bago.
Kung nakay Eunice pa ang phone, yari tayong lahat.
Manahimik ka’t kumain na lang d’yan.
Parang may bagong labas na iPhone every week. Sawa na ’ko. Ayoko na.
Alam n’yo, nakakain na sa mesang ’to sina Steve Jobs at Sean Penn.
Si Sean Penn?
Wow.
Mukhang palpak si JB.
Oo.
Oo, nandito siya ngayon sa bahay ko.
Hindi, gets ko. Pero hindi n’yo ba siya puwedeng i-interrogate o kung ano?
Ako ’yong nag-forward no’ng mga kaduda-dudang invoice.
Ewan ko kung sino’ng nag-send.
Basta, tinitira ni Josh ’yong bebot ng beverage cart.
Hula ko nilaglag siya no’ng babae.
Tumpak.
Basta, hindi tama ’yon, p’re.
Nagnanakaw siya sa club, e.
Matapos ang lahat ng ginawa natin para sa kanya.
Babayaran ko pa ang city hall ng kahit magkano para lang mahuli na siya.
Totoo.
Sige, mas okay kung mapapadaan ka.
Baka sumama siya sa ’yo sa presinto.
Sige, lilibangin ko muna rito.
Okay, salamat, Sheriff.
Papunta na ’ko, ha? Dala ko ’yong kibble at treats niya.
Dahan-dahan dapat ang kain niya para di siya masuka.
Nakakaloka. Pupunta ako d’yan at sasabihin mo kung ano’ng meron.
-Wag na. -Josh.
Wag na. Ayos lang ako. Ako ang pupunta sa ’yo, ha?
Malaking tulong na ’yong bantayan mo ang aso ko.
Alam kong may nangyayaring hindi maganda.
Walang gano’n. May biglaang business trip lang.
May tumawag sa ’kin. May mga pekeng invoice daw na nakapangalan kay Mama.
-Napasok ka ba sa gulo? -Hindi… Ano…
Mahirap ipaliwanag ’yon sa ngayon.
Ayoko nang malaman. Ayoko.
Pero anumang gulo ’yan, tawagan mo na si Tio Luis
at maghabol ka na ng flight pa-Havana ngayon na.
May kuwarto pa sa kanila. Puwedeng doon ka na muna.
Ano…
Sige.
Mangako kang pupunta ka ro’n, ha? Ligtas ka ro’n, okay?
Eto, mga phone n’yo.
Susunduin kayo ng kotse bukas ng umaga para dalhin kayo sa clinic.
-Excited na ’ko. -Magpahinga na kayo.
Mag-iiwan kami ng security dito para sa safety ninyo. Good night.
Salamat.
Patay tayo, Lindsay. Nalintikan na tayo.
Dinidiin tayo ni Park sa money laundering niya.
Pinagtangkaan akong patayin ni JB at palabasing suicide ’yon.
Nasa pulisya na ’yong mga invoice. Hindi tayo makakalapit sa kanila.
Wala tayong mapagkakatiwalaan, okay?
Palipad na ako d’yan.
Kalma ka lang. Wag mong ipakita kay Park na alam mo na.
Ingatan mo ang sarili mo, Linds. Mag-ingat ka, please. I love you.
Uy, si Joshua Mart—
Ava.
Nand’yan ka ba? Ava?
Bakit?
Grabe, Ava. Kailangan ko ang tulong mo. Delikado yata tayo rito.
Ginagamit ni Park ang club para pagtakpan ’yong namatay sa clinic ng asawa niya.
-Wow, a. -Oo.
’Yon lang.
Kaso hindi ko alam kung ano’ng maitutulong ko
kaya wag ka na sanang mangatok…
Hindi, Ava, baka—
Aray! Ava!
Ano’ng problema mo, Ava?
Alam mo bang kumukupit si Josh?
Mula umpisa?
Umamin ka na. Nakausap ko si Troy. Alam na ng buong club.
Okay.
May pangit na desisyon kami nang isang araw, tapos tumigil na kami.
’Tong si Park, masyadong pinapalaki ’yon
para idiin kami sa money laundering niya.
Puwede mo bang tawagan si Troy para kausapin niya ang mga member?
Kailangan ko na talagang matulog. May ganap pa ’ko bukas.
Ava.
Nakikiusap ako. Kailangan talaga namin ang tulong mo.
Pakitawagan naman si Troy. Para sa kaibigan mo.
Alang-alang sa mga ginawa ni Josh para sa inyo.
E, di ba trabaho niya ’yon?
Seryoso ka ba?
Pasensya na.
Pagod na pagod ako emotionally ngayon.
Kaya ayoko na lang ma-involve.
-Ava— -Good night sa ’yo.
Wag—
Sa ibang kotse rin ako sasakay papunta ng clinic bukas.
Aray!
GOOD NEWS! MAY VIABLE EMBRYO NA!
Ayaw lumabas, e.
Mag-squat ka nang nakaapak sa inodoro.
Nilunok mo pa kasi. Ang talino mo do’n.
Wag ka nang tumalak. Nakakairita lalo.
Tinutulungan ka na nga, e.
At least tama ang hinala ko.
-Sinabi kong may balak ’yong mga Korean. -Shit.
Kita ko na. Kita ko na ’yong USB.
Nice.
Dahil ba nag-squat ka?
Uy, Eunice, ako ’to.
Nasa ’kin ang USB. Sabihan mo lang ako kung saan ako pupunta.
Sana okay ka lang.
Buti na lang hindi ka umorder no’ng mga dessert.
Nakakawindang na nagkakaganito.
May mga nababalitaan tayong ganito, at may mga nangyayari talagang ganito,
pero hindi ako makapaniwalang nangyayari talaga ’to ngayon.
Gets mo ’ko?
Sorry at naging OA ako.
Akala ko talaga nangangaliwa ka.
Alam kong paulit-ulit ako pero magpapakatino na ’ko.
Nag-download ako ng meditation app at—
Hindi na kita mahal.
Promise, hindi ako nangaliwa kahit kailan
pero nitong mga nakaraang buwan,
maraming nabago sa pananaw ko.
Umaayos na tayo nitong nakaraan, a.
Ash, kinalikot mo ’yong phone ko sa ospital at di ka umamin.
Pinatay mo ’yong aso ng boss natin at di ka umamin.
Ayoko nang malaman pa kung ano pa ang tinatago mo sa ’kin.
Ayun lang, magkaka-baby na tayo.
Sorry at magkaka-baby ka sa taong kinasusuklaman mo.
-Diyos ko. -Oo.
Magiging parents na tayo?
Kung gusto natin.
May viable embryo na tayo.
-Wag mong sagutin. -Kailangan.
Para masiguro kong ligtas siya.
-Hindi kailangan ’yon. -Kailangan.
Mahal ko si Eunice.
Ano ’ka mo?
Akala mo lang ’yan.
Masyado pang maaga para makasiguro ka.
At least alam mo ang shit ko at alam ko ang shit mo, gets?
Paano ka nakakasigurong mas okay ang shit niya?
Paano ka nakakasigurong hindi ka magkakaganito lang uli sa kanya?
Isipin mo, a.
Nasa ’tin ’yong habol-habol ni Park.
Kapag binigay natin ’to,
makukuha natin kahit ano pa ang gusto natin.
Pumikit ka saglit
at imaginin mo tayong dalawa after 10 years
na kasama ’yong mini-me natin.
Namana niya ’yong ngiti mo.
Saka ’yong mata ko.
Sobrang cute niya pa.
May sarili tayong bahay na merong bakuran.
Matuturuan mo siyang mag-football do’n.
Tapos gagawa ako ng sloppy joes tuwing Sunday bago kayo maglaro.
Austin,
may muwang na tayo sa kalakaran ng mundo.
Alam natin kung gaano kahirap ’yon.
Nakuha niya ang smile ko?
Oo!
Pati sense of humor mo
at ’yang puso mo.
Darating siya in nine months kung ibibigay natin ’to kay Park.
Pero kung hindi, saan tayo pupulutin?
Nakita na natin mismo.
Nasa kanya ang lahat. Kayang-kaya niya tayong patayin.
Ginawa nga natin ’yong tama pero para saan?
Puwede bang…
Puwede bang itulog mo muna ’to?
Please?
Kung di magbago ang isip mo pagkagising, dederetso tayo sa pulisya.
Promise.
Sige.
Itutulog ko muna ’to.
Si Lindsay ’to. Pakisabi na lang ang message mo.
Lindsay, kalalapag ko lang.
Papunta na ’ko d’yan, okay?
Dederetso ako sa hotel mo.
Tawagan mo ’ko pagkarinig mo nito, please.
I love you. Bye.
Dito!
Dito. Bakante ba? Puwede? Okay.
Hala! Wag! Oy! Sandali!
Nasa’n na ’yon, Ash?
Ano’ng ginawa mo?
Ano ’yon?
Ano’ng meron?
Nilagay ko rito ’yong USB. Nasaan na ’yon?
Hindi ko alam. Hindi…
Hindi ako nalapit do’n.
Walang ibang nandito kundi ikaw. Akin na ’yon, ngayon na.
Austin.
Sa ngalan ng magiging anak natin, wala akong alam d’yan.
Tulog ako buong gabi. Sobrang jet-lagged ako.
Tangina.
Baka may pumuslit kagabi.
Nag-motel kami minsan ni Mama,
tapos basta na lang pumasok ’yong tagalinis.
Austin.
Para siyang Diyos dito.
Hindi siya basta-basta mapapabagsak.
E, ano’ng gagawin natin?
Wala tayong magagawa. Puwede siguro tayong magtanong sa hotel.
Kaya lang, malay natin kung kontrolado niya na rin sila dito.
Ang magagawa lang natin, magkunwaring normal lang lahat
at subukang makauwi nang buhay.
Hello?
Good morning.
Pinapasabi ni Chairwoman na hinihintay kayo ng security niya
para ihatid kayo sa Trochos Clinic.
May patay na Koreanong natatabunan ng bayudbod sa bahay ko.
Wala sa ’ting ginustong magkagano’n ’yon, di ba?
Pareho lang ang hadlang sa ’tin. Puwede bang magtulungan na lang tayo?
Mr. Martín, malala ang mga krimen mo. Wala nang dapat pag-usapan.
Hindi, a. May puwedeng maging usapan.
Laging may puwedeng maging usapan.
Kailangan n’yo ang club para pagtakpang may namatay sa Trochos.
Ako ang nagpapatakbo no’n.
Tingin n’yo ba magiging smooth lahat kapag inalis n’yo ’ko sa eksena?
Maraming maiiwang gusot.
Kapag may ibang taong involved, at alam ko ’to, meron at merong gusot.
Kaya patulungin n’yo ’ko. Paplantsahin ko ’yong mga gusot.
May namatay na pasyente dahil sa dati na niyang kondisyon
na nangyayari talaga minsan sa mga elective procedure.
Kaya nga may pinipirmahang waiver ang mga pasyente bago ang surgery.
Hay, nagra-rally na naman sila.
Laging traffic dahil sa mga rally-rally na ’yan. Buwisit.
Kaya nga sinuggest kong do’n tayo sa mas malayong ruta, Doc.
Tingnan mo ’tong mga inutil na ’to.
Akala ba nila mababago nito ang sistema?
Hawak na ng mga nasa tuktok ang lahat.
Kailangan pa rin namang palabasing may demokrasya.
Oo nga. Sino ba’ng nagsabi na hindi?
Alam ko ’yon kaso nakakagigil, e.
Oy! Teka nga. Si Hae-mi ba ’yon?
Saan?
Ayun, o, ayun si Hae-mi!
Ba’t nando’n siya imbes na nagtatrabaho?
Hindi yata siya ’yon.
Siya ’yon. Tingnan mo ’yong boobs.
Ako ang may gawa ng boobs niya.
Mapapansin ko ’yon kahit nasa malayo.
E, hindi ko expertise ’yon.
Gago ’to, a! Tumatakas siya!
Ayos ka lang? Okay ka lang?
Tarantadong ’to!
Sapak! Sapakin mo ’ko!
-Sapak! -Sapak?
Kailangan ko ’yong phone ko.
May ipapakita kasi akong pics kay Doc.
-Pasensya na, ma’am. -Hindi naman big deal ’yon, a.
Ma’am, maghanap na lang kayo ng pics gamit ang computer namin.
Company policy na bawal dito ang phone.
Puwede bang ibigay n’yo na lang? Tangina!
Kapag tapos nang magpalit ang kasama n’yo, sumunod lang kayo.
Salamat talaga.
Gano’n lang talaga siya, a.
Saka ’yong pics na nasa phone niya, wala sa Internet ’yon.
Galing pa kasi ’yon sa special feature sa Blu-ray ng Mockingjay Part 1.
Sino ba’ng may ayaw na maging kamukha si J-Law, di ba?
Magkape muna kayo. May asukal at half-and-half.
Babalik ako agad.
Salamat.
Hello. Ready na ang room n’yo. Sumunod kayo sa ’kin.
Galit ka ba sa ’kin?
Ha? Ano?
Hindi ko ginalaw ’yong USB.
Alam ko.
Gusto ko na lang makauwi.
Hindi nabubuksan ’yong bintana sa dressing room.
Hindi ka naman nagpalit.
Hindi talaga ako nagpalit, gaga.
Hindi naman talaga tayo magpapa-makeover.
Kailangan nating makatakas dito.
-Wag muna tayong gumawa ng eksena. -Ba’t ang kalmado n’yo?
Ano’ng meron sa inyo?
Wala. Kailangan lang nating magtino at gawin ’yong pinunta natin dito.
Pinagsasasabi mo d’yan? Bantay-sarado tayo ng mga armadong lalaki.
Pinoprotektahan lang nila tayo. Di ba, Austin?
Austin.
Uy. Kayo.
Parang ano ’yon…
Unang beses na mag-asawa ka, in love kayo sa isa’t isa.
Kaya nga lang, katagalan, mas importante nang i-enjoy ang buhay.
Kaya kapag nag-asawa ka uli,
hindi ma-in love sa taong ’yon ang habol mo.
Habol mong ma-in love sa buhay kasama ang taong ’yon.
’Yon ang sabi sa ’kin ni Chairwoman Park no’ng unang date namin.
Naisip ko noon na baka tama nga siya.
Pero na-realize ko nang
puno ng pribilehiyo ang pananaw na ’yon, walang kamalay-malay.
Para sa kanila, parang ano ang buhay…
Parang mapagbigay, kaaya-aya, at magalang
na karelasyon?
Tama, gano’n ’yon para sa kanila.
Pero hindi gano’n ang totoong mukha ng buhay.
Nakatago ’yon sa likod ng maskara ng pera at kapangyarihan.
Pero alisin mo ang maskara…
Malamig ang tingin no’n. Wala nang mas lalamig pa ro’n.
Hinihintay lang no’n ang katapusan mo.
Pero…
lalabas at lalabas ang totoong mukha ng buhay.
Gano’n ’yon, mapabilyonaryo o ordinaryong tao.
Tapos ano?
Ha?
Kung pinakasalan niya ’ko dahil mahal niya ang buhay at hindi ako,
paano kung baligtarin siya ng buhay?
Ano kaya ang gagawin n’yo? Ano?
Ano’ng gagawin n’yo?
Ako, ewan ko. Hindi ko alam.
Baka ito ang totoong pagsubok sa buhay na ’to, ’no?
Para akong sinusubok, e.
Kapag nanatili tayo sa relasyon, hindi naman tayo tunay na minamahal.
Pero kailangan pa rin nating manatili.
Parang sinusubok ’yon mismo. ’Yon ang punto ko.
Basta, ngayong wala na ’yong phone, t’yak na ilalaglag niya rin ako.
Kaya inunahan ko na siya at nakipagtulungan ako sa otoridad.
Para mas magaan ang sentensya sa ’kin. Gano’n lang.
Naiintindihan n’yo ba?
Sure akong may sinabi siyang “malamig” at alam kong nabanggit niya ang “asawa”.
Parang may narinig din akong “soup”.
Baka may pinapaluto si Chairwoman na parang Korean gazpacho.
Ano ka ba? Tungkol sa dinner ’yon.
Pakisabi nga… Wala kaming dietary restrictions.
-Hindi ko— -Wag na, ako na.
Meal. Dinner. Kahit ano kakainin namin.
Diyos ko po, nalintikan na ’ko.
E, kasi…
Sa mga reaksyon mo, mukha kang sanay mag-Korean, e.
Sige, ganito.
Bale, pulis.
Kuha mo? Pulis.
-Sabi niya, pulis. -Tama!
Pulis!
Ang sinasabi ko, “Arestuhin si Chairwoman Park.” Aresto.
-Ano, pulis? -Ano ba kasi ’yong “aresto” sa English?
Aresto… Ako, pulis.
“Pulis” daw uli.
Ang sinasabi ko, arestuhin natin si Chairwoman Park. Aresto.
Pulis! Gets! Aresto!
-Aresto! -Tumutulong siya para maaresto si Park!
-Maaresto si Park. -Sa wakas!
Nakikipagtulungan siya sa pulisya. Ayos.
Salamat naman.
Mahal!
Shit.
Diyos ko po!
Takbo!
Tabi!
Shit!
Tangina!
Okay.
-Ava! -Ava!
Ava, gising! Ava! Ava, gumising ka na!
Tara na!
Grabe!
Tumakas na tayo!
Kapag nahuli kayo ni Chairwoman Park, hindi niya kayo titigilan hanggang dumugo—
Wag! Wag n’yong paputukan ’yong iba!
Pinapahuli sila ni Chairwoman!
Austin!
Diyos ko! Ayos ka lang?
Tara na!
Kailangan lang nating i-distract ’yong mga bantay para makalusot tayo ro’n.
Imposible ’yon. Papunta nga sila dito, e.
Ganito.
Anong “ganito”? Ano ka ba?
Ihahagis ko lampas sa kanila, mapapalingon sila, tatakbo tayo.
Sisiw.
-Sure kang kaya mo nang gano’n kalayo? -Oo naman.
Babe, hindi sa wala akong tiwala sa ’yo pero kapag sumablay ka, patay tayo.
Sabi no’ng bantay, wag tayong paputukan. Utos ni Chairwoman.
O, talaga, sabi no’ng bantay? Wala akong tiwala sa Korean mo.
Sige na, baka may iba pang malulusutan.
Bahala na.
Takbo!
Lindsay! Oy!
Lindsay! Ako ’to!
Diyos ko! Lindsay!
Oy! Lindsay!
Tangina naman.
Laging sinasabi ng pangalawang asawa ko,
“Pagmamahal ang unahin ang iba kaysa sa sarili mo.”
Pero pagkapanganak pa lang sa ’yo, gatas ng ina mo na ang hanap mo.
Wala kang pakialam sa kanya. Sarili mo lang ang iniisip mo.
Lindsay!
Baka may ilang pagkakataon na inuna mo ang iba kaysa sa sarili mo.
Pero kapag madali lang gawin ’yon.
Hindi gano’n ang pagkakalikha sa mundo.
Narito pa rin tayo kahit bilyon-bilyong taon na ang lumipas,
mula sa maliit na cell na naging bacteria na naging unggoy,
dahil sarili lang natin ang iniisip natin.
Kaya nga buhay na buhay ang kapitalismo.
Sumusunod ’yon sa sistema ng kalikasan.
Sa sistemang umiikot sa sarili.
Nakasunod din ang pag-ibig sa sistemang ito.
Nakasalalay ang lahat ng relasyon sa sistemang ito.
Pare-pareho lang ang mga ’yon.
Para lang ang mga ’yon sa kapakinabangan ng sarili.
Ganoon lang ako para kay Dr. Kim.
Ganoon lang din naman siya para sa ’kin.
Kaya hindi ako nagluluksa ngayon.
Kaya rin hindi ako nag-aalala sa kahit sino sa inyo.
Ikulong n’yo muna sila rito habang iniisip ko ang gagawin sa kanila.
Kapag sa ’ting apat pinasa ni Park ang sisi,
paghatian natin ang mga kaso para makalaya agad.
Kaso kilala mo naman ’yong mga bagets. Posibleng tayo ang ituro nila, di ba?
E, di mas matagal tayong makukulong habang malaya sila.
E, di kung gano’n, dapat isisi natin lahat do’n sa mga bagets, ’no?
Tapos ano’ng mangyayari?
E, di parang magtuturuan at magtuturuan lang, o kaya…
Ewan ko. Baka depende sa mas kakampihan ni Park.
O kaya… Ewan ko. Hindi ko rin alam.
Oo, hindi ko alam. Hindi natin alam.
Ewan natin.
-Upo ka muna. -Ano?
Puwedeng umupo muna tayo rito?
Pero kailangan nating makaisip ng plano.
Baka puwedeng umupo tayo habang pareho tayong walang naiisip.
Oo.
Gets ko.
Ramdam ko.
Napahamak tayo dahil sa sablay mong pagtakas.
Oo nga, e.
Nag-Cuba na lang dapat ako.
Ayaw mo sa pamilya mo.
Ikaw ang may ayaw sa pamilya ko.
Parang hindi naman kasi nila ako gusto.
Pagtatawanan mo ’ko rito pero sabi sa podcast na napakinggan ko,
karaniwang 960 months lang ang haba ng buhay ng tao.
-Di nga? -Oo.
-Nine hundred and sixty? -Oo, biruin mo ’yon?
Nine hundred and sixty.
Hindi naman natin nasayang ’yon.
Hindi.
Hindi nga.
Alam mo, tingin ko tama ka.
Susubukan no’ng mga bagets na ilaglag tayo.
Ganunin din dapat natin sila para sa sariling proteksyon natin.
Oo.
Oo. Tingin ko nga tama ’yon.
Kapag may bantay na nag-check uli sa ’kin,
ire-request ko sa kanya na ipakausap tayo kay Park.
Sige.
Sana kaharap kita.
Oo nga, e.
Sana nga.
Ako rin, e.
Hindi ko sila marinig.
Pero t’yak na may balak sila.
Siguradong ilalaglag nila tayo.
Kailangan natin silang unahan.
-Rinig mo ba ’ko? -Oo.
Ayun. E, di tara na. Hindi tayo puwedeng sumuko.
Sure akong makakadaan tayo sa kisame.
Ewan ko kung saan tayo mapapadpad pero mas mabuti na ’yon.
Wala tayong magagawa kung wala ’yong USB.
Hindi mo alam kung nasaan ’yon, di ba?
Puwedeng tama na d’yan?
Ganito.
Alam kong iniisip mong halang ang kaluluwa ko at nagbago na ’ko.
E, di sige, baka nga nagbago ako.
Pero nagbabago naman kasi ang mga tao.
Pasensya na pero nagbabago ang mga tao.
Tumatanda sila, nagkakamali sila,
at hindi ka isusuka ng mundo kung makagawa ka ng pagkakamali
sa pagkapit mo sa taong mahal mo.
Habambuhay akong kakapit, Austin.
Habambuhay. Hindi ako bibitaw.
Hindi mo naman talaga ako mahal.
Ano?
Mahal kita, higit sa lahat.
Akala mo lang.
Pero takot ka lang maramdamang parang inabandona ka.
Hindi ako gano’n.
Humarap ka sa ’kin habang nag-uusap tayo.
Ang nagtutulak lang naman sa lahat ng ginagawa mo sa buhay,
’yong nag-divorce ang nanay at tatay mo no’ng baby ka pa lang
at sa mga bagong buhay nila, hindi ka nila sinama.
Hindi totoo ’yan.
Ang gusto mo lang, ’yong ikaw naman ang piliin ng iba.
Kahit sino pa siya.
Hindi ko hinuhusgahan ’yon.
May kanya-kanya tayong shit.
Nakakagawa tayong lahat ng hindi maganda dahil sa mga naranasan natin.
Pero hindi mo ’ko gusto, Ash.
Ayaw mo lang na iwan kita.
Sorry.
Pero tapos na tayo.
Teka lang!
Annyeonghaseyo.
Chairwoman. Ako. Pakausap.
Usap. Park. Ako. Kami.
Magsalita ka nang maayos bago pa kita mabanatan.
Ay, pasensya na. Gusto ko sanang makausap si Chairwoman.
Oo nga, nagets ko na ’yan.
Gusto kong mag-confess. Ako ang may pakana ng lahat.
-Pabibilisin ko ’to para sa kanya. -Ano’ng ginagawa mo?
-Gusto ko lang na i-guarantee niya… -Josh!
…na walang ibang sisisihin at sisiguruhin niyang ligtas si Lindsay.
Wag! Josh, ano’ng ginagawa mo? Josh!
-Sige. -Wag, tumigil ka!
Josh, ano’ng ginagawa mo?
Josh!
Josh! Wag!
Josh?
Josh!
Lagi kitang mamahalin, Austin.
Ashley.
Sorry.
Taxi!
Tangina, Korean dapat.
-Boss, sa pulis. Pakibilis. -Sa police station?
Puwedeng makigamit ng phone? Haendeupon? Emergency lang.
Eto, o.
Salamat talaga.
Hello?
-Eunice. -Austin!
Nasa ’kin na ’yong USB at papunta na ’ko sa police station.
Diyos ko, salamat talaga. Ia-update ko ’yong mga detective.
Nakipag-break na ’ko kay Ashley.
Gano’n?
Okay.
Tatawag ako sa mga otoridad na kausap ko na
para ibalita ’to sa kanila.
Okay.
Mahal kita.
I-text mo ’ko kung saang station ’yon. Papapuntahin ko sila do’n.
Okay.
Mahal kita.
Mahal din kita. Una na ’ko.
Boss, sa ibang address na lang pala tayo.
Josh!
Sorry.
Magiging okay rin ang lahat.
Ikaw, magiging okay ka ba?
Oo.
Sigurado.
Hihintayin kita.
Wag.
I love you.
-I love you. -I love you. Ingat ka.
MAKALIPAS ANG WALONG TAON
Bongga ang kinalabasan ng event natin!
Nakakatuwang makita kung gaano na ka-close ang community natin.
’Ika nga, kung gusto mo ng mabilisan, mag-isa kang kumilos.
Kung gusto mong makalayo, makipagtulungan ka.
Taos-puso akong nagpapasalamat sa mga butihing sponsor natin ngayon.
Montecito Jewelers, Lewis and Lewis.
Rest in peace, Mr. Young. Miss ka na namin.
Salamat sa butihing members natin, sa magagaling nating staff,
at, siyempre, sa queen bee nating si Chairwoman Park
na hindi natin nakasama pero nagpadala ng pagbati niya.
Mahal natin siya.
Alam n’yo, minsan, parang tayo ’yong mga bubuyog na nililigtas natin.
Nagtutulungan tayong lahat para makamit ’yong higit sa ’ting lahat.
Lubos din akong nagpapasalamat na napaglilingkuran ko kayo
bilang general manager dito sa Monte Vista Point.
Siyempre, hindi posible ’to kung hindi dahil sa mabuti kong asawa
na sobrang busy din ngayon.
Mag-hi ka, Ashton.
Hi!
Uy, p’re.
Ash, masisingit mo ba kami para makapag-back nine kami ng 10 a.m.?
Oo naman.
Kailangan na nating mag-double date.
-Oo nga, e. -Sobrang magical no’ng huli.
Sige, puwede dapat kami ngayong weekend, di ba, babe?
Oo, magpapa-reserve ako sa Lucky’s.
-Excited na ’ko. -Ganyan.
The best kayo. Sobra.
-Love you. -Ingat pauwi.
Nakakatuwa talaga sila.
Ikaw muna ang magpatulog sa kanya, ha?
Marami pa ’kong tatapusin.
Sige.
Ano’ng problema?
Wala.
Uy, p’re, kumusta? Ayos ka lang?
Nice. Basta kumilos agad tayo, ’tol.
Ano, ayos kayo d’yan?
Oy, Damon, wag kang malugmok, p’re.
-Ano na, p’re? -Uy.
Papito, eto ang Lucky Strikes mo.
Alam kong natagalan. Salamat at nahintay mo, ’tol.
Gushers para sa tropa kong si Wendell.
Gav,
mahirap makakuha nito, a.
-Panggupit lang ’to ng kuko, di ba? -Oo.
-Kuko lang. -Oo.
Okay.
-Salamat dito, a. -Basta para sa ’yo.
Yo, may details na ’yong contact ko tungkol kay Lindsay.
-Talaga? -Oo.
Tama ka, ’tol. Lumipat na siya.
Lumipat na siya malayo sa siyudad.
Nangyari nga ’yon no’ng dumalang na ang mga tawag niya.
Gets.
Gets ko naman ’yon.
Ewan ko lang kung gusto mong malaman ’to
pero may bago na siyang asawa.
Alam kong malapit ka na ring lumaya.
Gusto mo ba ng address niya, o…
Wag na.
Okay na ’ko.
Ayos lang ako.
Salamat dito, a.
Kumusta tayo d’yan? Ayos lang kayo?
Walong taon na ang nakalipas
mula noong nayanig ng eskandalo ang komunidad ng Montecito, California.
Nagising na lang isang umaga
ang mga miyembro ng Monte Vista Point Country Club
sa balitang ang paborito nilang general manager na si Joshua Martín,
nagnanakaw at naglalaba pala ng pera para mapagtakpan nila ng isang Dr. Kim
ang kamatayan ng isang pasyente sa Trochos Skin Clinic sa South Korea
kung saan natagpuan si Kim na wala nang buhay matapos magpakamatay.
Narito ngayon si Elaine Percival
para sa exclusive interview kay Mr. Martín.
Josh, ano’ng pakiramdam na malaya ka na uli?
Ano’ng naiisip mo ngayon?
Okay naman, maganda ang pakiramdam ko.
Siyempre, nagkaroon ako ng oras para makapag-reflect,
at marami akong naging kasalanan.
Marami akong nasaktan.
Ibang-iba ang naging buhay ko kesa sa akala kong kalalabasan nito.
Pero excited na ’ko para sa susunod na chapter.
Higit sa lahat, masaya ako na masaya na ang lahat ng taong mahal ko.
-Gumawa ng sausage rolls si Papa! -Wow, ang sarap n’yan!
Sorry, excited siya. Tuloy ka lang d’yan.
Ayos lang. Maliligo ako saglit. Susunod ako agad.
-Love you. -I love you.
Love ka namin. Tara na.
Naaalala mo ba ang madalas kong sabihin?
Ayokong matulad sa nanay ko kahit kailan,
’yong uugod-ugod at maraming pinagsisisihan.
Sa kabila ng pagpupursige ko,
eto ako, uugod-ugod
at maraming pinagsisisihan.
Gaano ka man kayaman, walang magagawa ang pera
laban sa paglipas ng panahon, sa paninilaw ng mga dahon.
Sa nakalulula at maganda ring pagtakbo at paglipas ng buhay,
wala tayong magagawa kundi tanggapin ito nang buong galak.
Nakakadiri ’yong mayayaman.
Alam ko.
Totoo.
Kapag naglagay ako ng bayudbod, sasaya ka na ba?
-Maglalagay na ’ko ng bayudbod. Eto na. -Juskolord, napaka-mature mo, a.
Masarap sigurong maupo at magpaka-Briton.
In love na in love ako sa mukhang ’yan.
I love you.
Nagsalin ng Subtitle: Maui Felix