Como carallo se escribe "desfalcamento"?
"Se estades a ler isto, é porque librei o mundo dun problema máis.
Moitos estaredes a preguntarvos por que quitei a vida.
Quero confesar que roubei cartos
de Monte Vista Point con facturas fraudulentas.
A miña muller, Lindsay Crane, o cerebro que o argallou todo,
ten a culpa de que non me entregase.
Manipulou os socios para faceren intervencións innecesarias en Trochos
e inflou o prezo para quedar coa diferenza.
Se fose un home, enfrontábame a ela.
Por desgraza, sempre fun un miñaxoia.
Josh."
Non é que faga isto moito, pero pasa factura.
Non dou comido.
Nin durmido.
Paso moitos días a observar,
e é moi curioso o rápido que se nota
quen ten bo corazón.
Arrincar unha vida así é unha perda tremenda.
Pero é un alivio saber que non me sentirei así por ti.
ASÍ SEGUIRÁ, E TI OBEDECRÁS
Recuperarán os móbiles após a cea.
A presidenta daralles a benvinda en persoa.
Agarda por nós co doutor Kim no patio.
VIP a máis non poder, non?
Quería ver unha empresa coreana.
- Mimá, estás ben? - Merda.
Que dor, hostia.
Coitadiña, levaches un bo golpe.
Con isto chega.
Que carallo lle pasa a Eunice?
Ola, meu! Que tal?
Estás ben?
Éche tarde.
Xa o sei, síntoo.
É só que…
Tes tempo para falar?
Aquí tes.
Que ben.
- Saúde. - Saúde.
Sabes o que estaba pensando?
E se pillamos o avión privado e imos a Seúl?
Dáslle unha sorpresa a Ava e gañas algúns puntos.
Ai, si?
Un paseíño de nada, 14 horas, para gañar puntos coa muller?
Veña, ho. Facemos viaxes de último minuto arreo.
LINDSAY: QUÍTANME O MÓBIL. RESPONDE.
Vai todo ben?
Si.
Si, é só que…
Teño algo de ansiedade posdivorcio.
- Xa. - Si.
E, mira, sabes que?
Vale, a ver.
Que quede entre nós,
creo que Lindsay quedou cun tío en Corea.
Xa, teño que deixalo ir.
Debo sabelo, e non estou orgulloso.
Pero, se me podes facer este favor,
déboche unha ben gorda,
mi amigo.
Vou facer unhas chamadas para preparar o avión.
Grazas! Apréciote moito.
O mesmo digo.
Que gana. Canto cres que tardaremos?
Engalamos dentro de 30, 15…?
- Farei o que poida. - Vale.
- Ti agarda aquí. - Vale.
É raro de collóns. Quen sae correndo así?
Xa, moi raro.
Austin, erades amigos, non?
Non tanto, non.
Era estritamente profesional, non?
Si, de nove a cinco. Profesional.
Unha vez no club Eunice dixo que non tiña fame.
E despois vina comer.
Non me esquecerá nunca. Que rara.
Que Eunice non nos estrague a cea.
Comede.
Tráeme unha cunca de arroz e moito café?
Moito café.
Austin, tes que o probar todo.
É o mellor cociñeiro de Corea.
Non din a verdade, está claro.
O meu home alégrase de que viñésedes.
Non o empeores. O plan aínda vai ben.
Está ben.
Saúde.
- Saúde. - Saúde.
Saúde.
Lindsay, disque Ava e Ashley están aquí por ti.
Grazas por traer tantos clientes a Trochos.
Ai, moi amable,
pero, en realidade, os paquetes vendeunos Ashley.
Ai, que modesta.
Lindsay convenceu medio club para apuntarse.
Calade. Fostes as dúas.
Presidenta, deberían ser a imaxe de Trochos.
Hai algún baño preto?
El queda.
Amor, se era amigo de Eunice, hai que volver rexistralo.
Tes que calmarte.
Doutor, non teño o móbil.
Eunice deixouno en Montecito.
Igual podemos pedirlle a alguén que o busque e nolo mande.
O móbil dáme igual, xa comprarei un novo.
Como Eunice tivese o móbil, estamos fodidos.
Cala e come.
Cada semana sae un iPhone novo. Non o aturo, basta xa.
Sabedes que Steve Jobs e Sean Penn cearon aquí?
Sean Penn?
Contra!
Parece que JB fallou.
Si.
Si, agora mesmo está na miña casa.
Non, xa o sei, pero e se mandan alguén para que o interrogue?
As facturas sospeitosas reenvieinas eu.
Non sei quen as mandaba, pero Josh fodía a do carriño de bebidas,
e creo que ela o delatou.
Si.
Mire, non está ben.
Está roubando do club.
Con todo o que fixemos por el.
Págolle ao concello o que faga falta para que lle paren os pés.
Si.
Estaría moi ben que pasasen.
Igual os acompaña á comisaría.
Vale, a ver se o reteño.
Grazas, shériff.
En nada estou aí, vale? Levo o penso e os premios.
Que coma amodo para que non vomite.
Isto é unha loucura. Vou para aí e cóntasme o que pasa.
- Non. - Josh.
Non, tranquila. Vou eu onda ti, si?
Xa me fas un bo favor ao coidares del.
Sei que algo vai moi mal.
Non, é unha viaxe de última hora.
Chamáronme por unhas facturas fraudulentas a nome de mamá.
- Tes problemas? - Non… Iso…
Non teño tempo de explicarcho.
Mira, non quero sabelo.
Pero, sexa o que for, chama o tío Luis
e colle un avión á Habana xa mesmo.
Ten un cuarto extra. Podes quedar alá canto queiras.
Eu…
Si.
Prométeme que irás. Alá estarás a salvo, si?
Aquí teñen os móbiles.
Mañá virán recollelos para levalos á clínica.
- Que gana. - Descansen.
Haberá gardas para garantir a súa seguridade.
Grazas.
Estamos fodidos de todo, Lindsay.
Park vainos culpar do branqueo.
JB tentou matarme e que parecese un suicidio.
A poli ten as facturas. Non axudarán.
Non podemos confiar en ninguén.
Vou onda ti.
Que Park non sospeite que o sabes.
Non te poñas en perigo. Quérote.
Chamas a Joshua Mar…
Ava.
Estás aí, Ava?
Si?
Deus, Ava, axúdame. Creo que estamos en perigo.
Park usou o club para encubrir unha morte na clínica do home.
- Ai, vaia. - Si.
Que mágoa.
Pero non sei como podo axudar,
así que deixa de petar…
Non, Ava, estamos…
Ai, Ava!
Pero que che pasa?
Sabías que Josh roubaba?
Sempre o soubeches?
Non mintas, falei con Troy. Sábeno todos.
Vale.
Igual perdemos o siso por un día, e logo paramos.
Park está a exaxeralo
para culparnos do seu branqueo.
Podes chamar a Troy e pedirlle que xunte os socios?
Teño que ir durmir. Mañá será un día moi longo.
Ava…
Necesitamos a túa axuda, por favor.
Podes chamar a Troy? Por unha amiga.
Pensa en todo o que Josh fixo por vós.
Home, era o seu traballo.
Dilo en serio?
Perdoa.
Foi un día emocionalmente esgotador.
Preferiría non meterme.
- Ava… - Boa noite.
Non…
Creo que mañá irei á clínica nun coche á parte.
Ai!
BOAS NOVAS! EMBRIÓN VIABLE IDENTIFICADO.
Non dou.
Ponte de crequenas no váter.
Tragalo foi unha boa xogada.
Cala, estás a empeoralo.
Trataba de axudar.
Ao menos, acertei.
- Os coreanos argallaban algo. - Merda.
Xa vexo o USB.
Que ben!
Foi por poñerte de crequenas?
Ola, Eunice, son eu.
Teño o USB. Chámame e dime onde teño que ir.
Oxalá esteas ben.
Bo foi que non comiches tanto doce coma min.
Que forte que estea a pasar isto. Xa sei que se oen cousas así…
Estas cousas pasan, pero paréceme incrible que estea a pasar.
Sabes o que digo?
Sinto a reacción exaxerada.
Pensaba que me poñías os cornos.
Sei que sempre fago igual, pero vou mellorar.
Baixei unha app de meditación.
Non estou namorado de ti.
Xúroche que non che puxen os cornos,
pero os últimos meses déronme…
unha perspectiva distinta.
Estamos mellor.
Miráchesme o móbil no hospital e mentiches.
Mataches o can do teu xefe e mentiches.
Non quero nin saber que máis me ocultas.
Pois imos ter un bebé…
Sinto que o vaias ter con alguén que odias tanto.
- A Virxe. - Si.
Imos ser pais?
Se queremos.
Temos un embrión viable.
- Non collas. - Debo.
Teño que saber se está ben.
- Non tal. - Si.
Estou namorado de Eunice.
O que?
Non, cres que o estás.
Pero é demasiado pronto para sabelo.
Ao menos, xa sabes de que pé coxeo, e eu tamén o sei de ti.
Como sabes que o dela é mellor?
Como sabes que non repetirás o mesmo ciclo con ela?
Atende…
Temos algo que Park cobiza.
E, se llo damos,
poderemos ter o que nós cobizamos.
Podes pechar os ollos un segundo
e imaxinarnos de aquí a dez anos
co noso neniño perfecto?
Ten o teu sorriso.
E os meus ollos.
E é lindísimo.
E temos unha casa con xardín,
e podes aprenderlle a pasar a pelota.
E os domingos farei bocadillos antes do partido.
Austin,
agora sabemos como vai o mundo.
O duro que é.
Ten o meu sorriso?
Ten!
E o teu sentido do humor,
e o teu bo corazón.
E podería estar aquí en nove meses se lle levamos isto a Park.
Pero, se non, quen sabe?
Vímolo cos nosos ollos.
Ten todo o diñeiro do mundo. Pode acabar con nós.
Fariamos o que debemos, pero para que?
Podes…
pensalo esta noite?
Por favor?
Se pola mañá aínda te sentes así, imos á policía.
Prométocho.
Vale.
Vouno pensar.
Chamas a Lindsay. Deixa unha mensaxe.
Acabo de chegar.
Vou onda ti, si?
Vou dereito ao teu hotel.
Chámame en canto oias a mensaxe.
Quérote. Abur.
Ei!
Libre? Ben? Veña.
Non! Oe! Espera!
Onde está, Ash?
Que fixeches?
Que pasa?
Está todo ben?
Deixei o USB aquí. Onde está?
Non sei, non me…
Non me acheguei.
Aquí non entrou ninguén máis. Dámo agora mesmo.
Austin.
Xúrocho polo noso fillo, non sei onde está.
Durmín toda a noite. Teño jet lag.
Merda.
Igual entrou alguén de noite.
Unha vez quedei nun motel,
e entraron para limpar.
Austin…
Ten moito poder.
Non caerá facilmente.
Que facemos, logo?
Non podemos facer moito.
Poderiamos preguntar no hotel, pero, quen sabe, igual están da súa parte.
Só podemos…
facer coma se nada e volver á casa enteiros.
Diga?
Bo día.
A presidenta comunícalles
que o seu mellor garda espera abaixo para levalos á clínica.
Hai un coreano enterrado baixo a cuberta do meu xardín.
Non entraba nos nosos plans, non?
Temos un obstáculo común. Por que non colaboramos?
Sr. Martín, cometeu delitos moi graves. Non hai trato posible.
Non, sempre é posible un trato.
É posible sempre.
Teñen que encubrir a morte en Trochos, non si?
Eu dirixo ese club.
Pensan que todo irá vento en popa cando se desfagan de min?
Haberá cabos soltos. Sempre os hai cando se traballa con xente.
Axúdolles a deixalos ben atalos. Atámolos xuntos.
A morte debeuse a unha doenza previa.
É algo que pasa de cando en vez,
por iso os pacientes asinan un consentimento informado.
Vaia, outra manifestación.
Sempre causan atascos. Merda.
Por iso suxerín a ruta máis longa, doutor.
Mira que pailáns.
Pensan que van cambiar algo?
Está todo amañado desde arriba.
Pero a ilusión da democracia é necesaria.
Iso xa o sei! Quen non o sabe?
Xa, pero é frustrante.
Ai, mira. Non é Hae-mi? Hae-mi?
Onde?
Alá! Hae-mi!
Que fai aí en vez de estar traballando?
Creo que non é ela.
É ela, é. Míralle as tetas.
Fíxenllas eu.
Recoñeceríaas a máis dun quilómetro.
Non é a miña especialidade.
O carallo este tenta escapar!
Estás ben? E ti?
Cabrón!
Veña, atízame! Pégame!
- Dáme! - Doulle?
Faime falta o móbil.
Quérolle amosar unhas fotos ao médico.
- Síntollo. - Veña, non é para tanto.
Busque as fotos que queira no ordenador.
Os móbiles están prohibidos.
Dásme o móbil? Merda.
Cando a súa amiga remate, póñanse cómodos.
Moitas grazas.
Ela élles así.
E as fotos do seu móbil non están en Internet.
Son dos extras do Blu-ray de Mockingjay Part 1.
Quen non quere parecerse a Jennifer Lawrence?
Tomen un café. Hai azucre e leite con crema.
Volvo axiña.
Grazas.
Ola! O seu cuarto está listo. Veñan comigo.
Estás enfadado?
O que?
Non toquei o USB.
Xa o sei.
Só quero ir á casa.
A fiestra do vestiario non abre.
Non te cambiaches.
Claro que non, parva do carallo.
Non estamos aquí para cambiar de imaxe.
Temos que atopar unha saída.
- Mellor non causar problemas. - Como estás tan tranquila?
Que vos pasa?
Nada. Só cómpre sermos discretos e facer o que viñemos facer.
De que hostias falas? Hai homes armados por todas as partes.
Están aquí para nos protexer. Austin, unha axudiña?
Austin!
Ei!
É como que…
no primeiro matrimonio, estades namorados,
pero gozar da vida acaba cobrando máis importancia.
Por iso, no segundo matrimonio,
xa non buscas namorar.
Buscas amar a vida con alguén.
Díxomo a presidenta na nosa primeira cita.
E daquela pensaba que igual tiña razón.
Pero agora decátome…
É unha perspectiva cegada polo privilexio. Non teñen nin idea.
Para eles a vida é coma…
un amante xeneroso, agradable e educado.
Si, para eles é iso.
Pero esa non é a cara real da vida.
Leva unha máscara de cartos e poder.
Se lle quitas a careta,
ten uns ollos fríos a máis non poder.
Agardando a que morras.
Pero…
a vida sempre acaba revelando a súa verdadeira natureza.
Iso é así para un milmillonario e para calquera.
E logo que?
Eh?
Se casou comigo porque amaba a vida e non a min,
que pasa se a vida a traizoa?
Que fariades vós? Eh?
Que fariades?
Eu non vos sei.
Se cadra, esta é a proba definitiva da vida.
Enfróntome a unha proba.
Se quedamos con eles, nunca nos amarán de verdade.
Pero aínda así seguimos con eles.
Iso xa é unha proba en si. É o que digo.
Secasí, sen o teléfono, só é cuestión de tempo que me traizoe.
Por iso pensei en adiantarme e colaborar coas autoridades
para que me reduzan a condena. Iso é o que digo.
Estamos?
Vale, seguro que dixo "frío" e sei que dixo "muller".
E pareceume oír "sopa".
Se cadra, a presidenta prepara unha especie de gaspacho coreano?
Ai, claro… falaba da cea.
Dille que non temos restricións alimentarias.
- Non… - Si, non…
Comida. Cea. Comemos de todo.
Cago en todo.
Non sei.
Polas túas reaccións, pensaba que dominabas o coreano.
Está ben, mirade aquí.
Falo de policía.
Si? Policía.
- Dixo policía. - Ah!
Policía!
Digo que arrestemos a Park. Arrestar.
- Policía, que? - Como se di "arrestar"?
Arrestar… son a policía.
Repetiu "policía".
Digo que arrestemos a Park.
Policía! Ah! Arrestar!
- Arrestar! - Axudará a arrestar a Park!
- Arrestar a Park. - Si!
Colabora coa policía. Menos mal.
Mi madriña.
Amor!
Merda.
Deus santo!
Vamos!
Coidado!
Merda!
Hostia puta!
Veña.
- Ava! - Ava!
Ava, esperta agora mesmo!
Veña!
Ai, Deus!
Hai que saír de aquí!
Como nos colla a presidenta, interróganos ata cagarmos sangue…
Non lle disparedes ao resto!
Quere que llos levemos.
Austin!
Mimá, estás ben?
Veña!
Só hai que distraer os gardas para chegarmos aí.
Imposible, veñen cara a nós.
Mirade.
Non miro nada. Que fas?
Lánzoo para que lles caia detrás, miran e corremos.
Pim, pam, pum.
- Seguro que chegas tan lonxe? - Pois claro.
Amor, non é que non te vexa capaz, pero se non dás, mátannos.
Dixeron de non dispararnos. Quérenos vivos.
Iso dixeron? Non me fío nin chisco do teu coreano.
Ten que haber outro xeito.
Ao carallo.
Vamos!
Lindsay! Ola!
Lindsay! Son eu!
Mimá, Lindsay!
Oe, Lindsay!
Merda.
O meu segundo marido sempre dicía:
"Amar é pór a outra persoa por diante dun mesmo."
Pero, desde que naces, choras polo leite de mamá.
Ela dáche igual. O único que che importa es ti mesmo.
Lindsay!
Se cadra, algunha vez pos outras persoas por diante.
Pero só cando é doado.
O universo non está deseñado para iso.
Menos mal que sobrevivimos miles de millóns de anos
evolucionando desde células diminutas a bacterias e a simios,
porque só nos preocupabamos por nós.
Por iso funciona o capitalismo.
É o sistema da natureza.
O sistema do eu.
O amor vive neste sistema.
Todas as relacións existen neste sistema.
Todas son iguais,
outro xeito de servirse a un mesmo.
Eu non era máis ca iso para o Dr. Kim.
E el tampouco era nada máis para min.
Por iso non choro.
Por iso non me preocupades ningún de vós.
Deixádeos aquí ata que decida que facer con eles.
Se Park nos culpa a todos, repartimos os cargos e saímos antes.
Coñecéndoos, hai que supoñer que tentarán cargarnos o morto.
Nós iriamos ao cárcere máis tempo e eles nin o pisarían.
Segundo esa lóxica, deberiamos culpalos de todo, non?
E logo que pasa?
Pois sería a nosa palabra contra a deles, ou…
non sei, igual depende de quen apoie Park.
Ou… Non che sei. Nin idea.
Xa, eu tampouco. Non o sabemos.
Non o sabemos.
- Veña, senta. - Que?
Queres sentar aquí comigo?
Pero temos que argallar un plan.
Se cadra, podemos sentar e non sabelo xuntos.
Xa.
Seino.
Xa o sei.
Sabes que nos fodiches co teu intento de escapar.
Xa, fodinvos ben.
Debín ir a Cuba.
Non soportas a túa familia.
Non a soportas ti.
Creo que non lles caio ben.
Vaste rir de min, pero nun pódcast que escoito dicían
que o humano medio só vive 960 meses.
- Que? - Si.
- Novecentos sesenta? - Si, non é moi forte?
Novecentos sesenta.
Pois non os desaproveitamos.
Non.
Para nada.
Oe, tes razón.
Creo que nos cargarán o morto.
Temos que facer o mesmo. Temos que protexernos.
Si.
Si, creo que é o seu.
Cando volva o garda, voulle pedir unha reunión con Park.
Si.
Oxalá puidese verte.
Si.
E eu a ti.
Non oio o que din.
Pero fixo que argallan algo.
Fixo que nos van cargar o morto.
Temos que adiantarnos.
- Oíches? - Si.
Veña, non nos podemos render.
Podemos escapar polo teito.
Non sei a onde levará, pero algo é algo.
Sen o USB non facemos nada.
E non sabes onde está, non?
Podemos non empezar outra vez?
Vale.
Pensas que son unha merda de persoa e que cambiei e tal.
Vale, pois igual si.
Pero a xente cambia.
Síntocho, pero éche o que hai.
Medran e equivócanse.
Tampouco é a fin do mundo equivocarse tratando de non perder a quen amas.
E eu sempre me aferrarei a ti.
Non me renderei nunca.
Non me queres de verdade.
Que?
Es o que máis quero.
Iso cres.
Pero só tes problemas de abandono.
Non teño tal.
Oe, mírame cando che falo.
Todo o que fas
vén de que os teus pais se divorciaron cando eras un bebé
e refixeron a súa vida sen ti.
Iso non é certo.
O único que queres é que alguén te poña por diante.
Calquera.
Non o xulgo.
Cada un carga co seu.
Todo o que facemos depende de algo que pasou antes.
Pero ti non me queres.
O que non queres é que te deixe.
Síntoo.
Pero acabouse.
Non, agarda!
Annyeonghaseyo.
Presidenta. Eu. Reunión.
Reunión… Park… eu… xuntos.
Fala ben ou douche unha malleira.
Vaia, desculpa. Gustaríame reunirme coa presidenta.
Iso xa o pillara, hostia.
Quero confesalo todo. Fun eu.
- Quero poñelo fácil. - Josh, que fas?
- Só quero que me asegure… - Josh!
…que non culpará a ninguén máis e que Lindsay estará a salvo.
Non! Josh, que fas? Josh!
- Moi ben. - Non, para xa!
Josh, que fas?
Josh!
Non! Josh!
Josh?
Josh!
Sempre te quixen, Austin.
Ashley…
Síntoo.
Taxi!
Merda, coreano.
- Policía. Axiña. - Á comisaría?
Déixame o móbil? Haendeupon? Para unha urxencia?
Si, tome.
Moitas grazas.
Diga?
- Eunice. - Austin!
Vou de camiño á comisaría co USB.
Mimá, moitas grazas. Informo os inspectores.
Deixei a Ashley.
Ah.
Vale.
Chamo as autoridades coas que colaboro
e cóntolles as boas novas.
Vale.
Quérote.
Dime a que comisaría vas e aviso de que te vaian buscar.
Vale.
Quérote.
E eu a ti. Teño que deixarte.
Léveme a outro enderezo.
CORDÓN POLICIAL
Josh!
Síntoo.
Todo sairá ben.
Ti estarás ben?
Si.
Agardarei por ti.
Non.
Quérote.
- Quérote. - E eu a ti. Ten coidado.
OITO ANOS DESPOIS
Canta xente hoxe!
É incrible ver como a nosa comunidade está cada vez máis unida.
Din que, para chegar antes, cómpre ir só.
E, para chegar lonxe, acompañado.
Grazas de corazón aos nosos xenerosos patrocinadores:
Montecito Jewelers e Lewis and Lewis.
Descanse en paz, Sr. Young. Estrañámolo.
Grazas aos nosos xenerosos socios e a noso incrible equipo,
e, como non, á nosa abella raíña, a presidenta Park,
que non puido vir hoxe, pero manda saúdos.
Querémola.
En certa maneira, somos coma as abellas que salvamos,
traballando xuntos por un ben maior.
Estou moi agradecida de servirvos a todos
como directora xeral de Monte Vista Point,
o que non sería posible sen o meu incrible marido,
que non dá abasto.
Di ola, Ashton.
Ola!
Vaia.
Ash, fasnos sitio para o nove traseiro ás 10:00?
Abofé.
E temos que volver quedar.
- Si. - A última vez foi máxica.
Esta fin de semana estamos, non?
Si, reservo en Lucky's.
- Que gana. - Listo.
Sodes os mellores, de verdade.
- Querémosvos. - Ide amodo.
Canto lles quero.
Hoxe pódeslle ler ti?
Teño moito que facer.
Que che pasa?
Nada.
Ei, meu, que foi? Todo ben?
Que ben. Non hai nada coma un agasallo.
Estades ben?
Oe, Damon, cabeza alta.
- Que tal? - Ola.
Papito, conseguinche os Lucky Strikes.
Sei que tardei. Grazas por teres paciencia.
Larpeiradas para o meu socio Wendell.
Gav,
custa de raio conseguilos.
Son só para as unllas, verdade?
- Só unllas. - Si.
Vale.
- Grazas. - A ti.
O meu colega por fin conseguiu información de Lindsay.
- Ai, si? - Si.
Tiñas razón, mudouse.
Ao campo.
Cando comezou a chamar menos.
Xa.
Xa, ten sentido.
Mira, non sei se o queres saber,
pero volveu casar.
Sei que che queda pouco aquí,
queres o enderezo ou…
Non.
Está ben así.
Está ben.
Grazas.
Como estamos? Todos ben?
Hai oito anos do escándalo que sacudiu a comunidade de Montecito, California.
Unha mañá de primavera,
os socios do club de campo Monte Vista Point,
souberon que Joshua Martín, o seu querido director xeral,
desfalcara e branqueara diñeiro
para axudar o doutor Kim a encubrir unha morte na súa clínica en Corea do Sur,
onde Kim foi atopado morto despois de suicidarse.
Conectamos con Elaine Percival
para unha entrevista co Sr. Martín.
Josh, que sentes ao volver ser libre?
Que che pasa hoxe pola cabeza?
Síntome moi ben.
Tiven moito tempo para reflexionar
e cometín moitos erros.
Ferín a moita xente.
E a vida non foi por onde esperaba,
pero estou desexando saber que me depara.
E, o máis importante, alégrame moito que os meus seres queridos sexan felices.
- Papá fixo rolos de salchicha! - Que rico!
Faille ilusión. Ti con calma.
Non pasa nada. Doume unha ducha rápida, non tardo.
- Quérote. - E eu!
Querémoste. Vamos.
Lembras o que dicía sempre?
Non quería ser coma a miña nai,
vella e chea de remordementos.
Pois, malia os esforzos,
agora son vella
e estou chea de remordementos.
Nin todo o diñeiro do mundo pode comprar
o paso do tempo, o cambio de estacións.
Este gran e fermoso ciclo da vida…
o único que podemos facer é aceptalo con alegría.
A xente rica dá noxo.
Xa.
Si.
Póñome coa cuberta. Contenta?
- Voume pór con ela. - Mimá, es peor ca un neno pequeno.
Ha ser a hostia estar na túa puta torre británica.
Deus, encántame esa cara.
Quérote.
Subtítulos: Jeiry Castellano