Jak się pisze „defraudacja”?
„Jeśli to czytasz, udało mi się rozwiązać pewien problem.
Pewnie się zastanawiacie, dlaczego się zabiłem.
Przyznaję się, że kradłem pieniądze z Monte Vista Point
za pomocą fałszywych faktur.
Stała za tym moja była żona, Lindsay Crane,
dlatego nie mogłem się przyznać.
Manipulowała członkami klubu, by zapisywali się na procedury w Trochos,
i wyolbrzymiała koszty, byśmy mogli zdefraudować różnicę.
Gdybym był mężczyzną, nie pozwoliłbym na to.
Niestety nigdy nie miałem kręgosłupa.
Josh”.
Nieczęsto to robię. To trudna praca.
Nie mogę jeść. Źle sypiam.
Większość czasu obserwuję.
Bardzo szybko da się powiedzieć, kto jest dobrym człowiekiem.
Bardzo przykro jest przerywać takie życie.
Na szczęście przy tobie nie będzie tego problemu.
AWANTURA
TAK JUŻ ZOSTANIE, A TY USŁUCHASZ
Po kolacji odzyskacie telefony.
Pani prezes chce was osobiście przywitać.
Czeka na nas na dziedzińcu wraz z doktorem Kimem.
Traktują nas jak VIP-ów.
Zobaczę koreańską korporację!
O Boże!
- Kurwa! - Co jest?
Bolało.
Biedactwo. Tak to właśnie wyglądało.
To wystarczy.
Co jej odjebało?
Cześć, stary. Jak się masz?
Wszystko dobrze?
Już późno.
Wiem, przepraszam. Po prostu…
Możemy pogadać?
No cześć.
Dzięki.
Zdrówko.
Wiesz, co sobie pomyślałem?
Może chciałbyś odpalić samolot i polecieć do Seulu?
Niespodzianka dla Avy. Zapunktowałbyś u niej.
Tak?
Szybka wycieczka na 14 godzin, żeby zapunktować u żony?
Ciągle gdzieś latamy na spontanie.
LINDSAY: ZABIERAJĄ MI TELEFON, ODPISZ
Wszystko gra?
Tak.
Po prostu…
nosi mnie po rozwodzie.
- Jasne. - Tak.
I wiesz co?
No dobra.
Między nami:
Lindsay chyba się z kimś spotka w Korei.
Wiem, muszę odpuścić. Tak, to źle, ale muszę wiedzieć.
Pomożesz mi?
Będę twoim dłużnikiem.
Mi amigo.
Zadzwonię, niech szykują samolot.
Dziękuję! Ogromnie cię doceniam.
Ja ciebie też.
Super! Jak myślisz, kiedy lecimy?
Za 30 minut? Może kwadrans?
- Postaram się. - Okej.
- Czekaj. - Dobrze.
Ale dziwne. Kto tak odbiega?
Tak, to dziwne.
Austin, przyjaźnicie się, prawda?
Nie bardzo.
To wyłącznie zawodowa relacja, prawda?
Tak. Profeska, w godzinach pracy.
Kiedyś Eunice powiedziała, że nie jest głodna,
a potem widziałam, że je.
Nigdy tego nie zapomnę. Dziwna dziewczyna.
Nie pozwólmy, by Eunice zepsuła nam kolację.
Jedzcie, proszę.
Poproszę dużą miskę ryżu i dużo kawy.
Bardzo dużo.
Austin, musisz spróbować wszystkiego.
Mamy najlepszego kucharza w Korei.
Widać, że nie mówią prawdy.
Mąż ogromnie się cieszy, że jesteście.
- Nie pogarszaj sytuacji. Plan działa. - Dobrze.
Na zdrowie.
Lindsay, podobno to ty sprowadziłaś tu Avę i Ashley.
Dziękuję za napędzanie biznesu w Trochos.
To bardzo miłe,
ale tak naprawdę to Ashley sprzedała wszystkie pakiety.
Lindsay jest skromna.
Przekonała do zapisu chyba połowę klubu.
Obie się wykazałyście.
Pani prezes, to powinny być twarze Trochos.
Gdzie jest łazienka?
Nigdzie nie idzie.
Jeśli był blisko z Eunice, trzeba go jeszcze raz przeszukać.
Uspokój się.
Panie doktorze, nie mam telefonu.
Eunice zostawiła go w Montecito.
Może ktoś mógłby go znaleźć i przysłać?
Nie obchodzi mnie telefon. Mogę kupić nowy.
Jeśli Eunice ma telefon, to mamy przejebane.
Zamknij się i jedz.
Dosłownie co tydzień wychodzi nowy iPhone. Nie cierpię tego.
Steve Jobs i Sean Penn jedli przy tym stole.
Sean Penn?
JB nie wykonał zadania.
Tak.
Tak, jest u mnie w domu.
Wiem, ale nie możecie wezwać go na przesłuchanie?
Ja przekazywałem podejrzane faktury.
Nie wiem, kto je wysyłał, ale Josh ruchał laskę od napojów.
Może ona go wydała.
Tak.
Tak po prostu nie wolno.
On okrada klub.
A tyle dla niego zrobiliśmy!
Osobiście zapłacę miastu, żeby go powstrzymano.
Tak.
Super, po prostu wpadnij.
Może pojedzie z tobą na komendę.
Dobrze, spróbuję grać na czas. Dziękuję, szeryfie.
Zaraz będę. Mam jego karmę i smaczki.
Musi jeść powoli, bo wymiotuje.
Jadę do ciebie i powiesz mi, co się dzieje.
- Nie. - Josh.
Serio, już do ciebie jadę.
Bardzo mi pomożesz, jak się nim zajmiesz.
Czuję, że coś nie gra.
To tylko nagła podróż służbowa.
Dzwonili do mnie z pytaniem o faktury na nazwisko mamy.
- Masz kłopoty? - Nie, to…
Nie mam teraz czasu wyjaśniać.
Nawet nie chcę wiedzieć.
Nieważne, co się dzieje. Dzwoń do tío Luisa i leć do Hawany.
Ma wolny pokój, możesz tam zostać.
Ja…
No tak.
Obiecaj, że pojedziesz. Tam będziesz bezpieczny.
Wasze telefony.
Rano kierowca zawiezie was do kliniki.
- Super. - Wyśpijcie się.
Dla waszego bezpieczeństwa będzie tu ochrona.
Dziękujemy.
Mamy przejebane, Lindsay.
Park zwala na nas swoje machloje.
JB próbował mnie zabić, upozorować samobójstwo.
Policja ma faktury, nie uwierzą nam.
Nikomu nie możemy ufać. Lecę do ciebie.
Park nie może się dowiedzieć, że wiesz.
Uważaj na siebie, proszę. Kocham cię.
Tu Joshua Mart…
Ava.
Jesteś tam? Ava!
Tak?
Ava, pomóż mi. Jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Park używała klubu do zatuszowania śmierci w klinice męża.
Szkoda.
Ale nie wiem, jak miałabym pomóc. Lepiej już nie pukaj.
Nie, Ava, my… Ava!
O co ci chodzi?
Widziałaś, że Josh kradnie?
Cały czas wiedziałaś?
Nie kłam, wiem od Troya. Cały klub wie.
Okej.
Mieliśmy małą chwilę słabości, a potem przestaliśmy.
Park wyolbrzymia całą sprawę, żeby zwalić na nas własne machlojki.
Czy możesz poprosić Troya, żeby zebrał członków?
Muszę iść spać. Jutro ważny dzień.
Ava.
Proszę cię, pomóż nam.
Zadzwonisz do Troya? Jako przyjaciółka.
Pomyśl, ile Josh dla was robił.
Bo musiał. To jego praca.
- Poważnie? - Przepraszam.
Ten dzień wyczerpał mnie emocjonalnie.
Nie chcę się angażować.
- Ava. - Dobranoc.
Nie.
Jutro pojadę do kliniki osobno.
DOBRE WIEŚCI! ZNALAZŁ SIĘ ODPOWIEDNI ZARODEK
Nic się nie dzieje.
Spróbuj przykucnąć na desce.
Połknięcie USB było sprytne.
Nie mów do mnie, przeszkadzasz.
Próbuję pomóc.
Przynajmniej miałam rację.
- Mówiłam, że Korea coś kombinuje. - O kurde.
Widzę USB!
Super.
Kucanie pomogło?
Hej, Eunice, to ja.
Mam USB. Zadzwoń i powiedz mi, dokąd pójść.
Uważaj na siebie.
Dobrze, że nie zamówiłeś deserów jak ja.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Zwykle słyszy się o takich rzeczach,
ale jak naprawdę się dzieją, to aż trudno uwierzyć.
Rozumiesz?
Przesadziłam, przepraszam.
Myślałam, że mnie zdradzasz.
Wiem, że to się powtarza. Poszukam pomocy.
Ściągnęłam apkę do medytacji i…
Już cię nie kocham.
Nigdy cię nie zdradziłem, przysięgam.
Ale te ostatnie miesiące
dały mi nową perspektywę.
Przecież było coraz lepiej.
W szpitalu grzebałaś mi w telefonie i okłamałaś mnie.
Zabiłaś psa szefowi i też kłamałaś.
Nie chcę wiedzieć, co jeszcze ukrywasz.
Będziemy mieć dziecko.
Będziesz miał dziecko z kimś, kogo nienawidzisz.
- O Boże. - No.
Będziemy rodzicami?
Jeśli chcemy.
Mamy odpowiedni zarodek.
- Nie odbieraj. - Muszę. Chcę, żeby była bezpieczna.
- Nie musisz. - Muszę.
Kocham Eunice.
Co?
Tak ci się tylko wydaje.
Jest za wcześnie, żebyś to wiedział.
My przynajmniej wiemy, do czego jesteśmy zdolni.
Skąd wiesz, że z nią będzie lepiej?
A może po prostu powtórzysz z nią ten sam cykl?
Posłuchaj.
Mamy coś, czego Park chce.
Jeśli jej to oddamy,
to możemy dostać, co zechcemy.
Zamknij oczy na chwilę.
Wyobraź sobie nas za dziesięć lat.
Ze słodkim dzieciakiem.
Ma twój uśmiech.
I moje oczy.
Jest przesłodki.
Mamy swój dom z ogródkiem.
Uczysz go grać w futbol.
W niedzielę przed meczem robię wam kanapki.
Austin.
Już wiemy, jak działa świat.
Wiemy, że jest trudno.
Ma mój uśmiech?
Tak!
I twoje poczucie humoru.
Twoje dobre serce.
Może się pojawić za dziewięć miesięcy, jeśli oddamy USB Park.
A jeśli nie oddamy, to kto wie?
Widzieliśmy to na własne oczy.
Stać ją na wszystko. Może nas zniszczyć.
Zrobilibyśmy, co trzeba, ale po co?
Możesz…
przespać się z tym?
Proszę.
Jeśli rano wciąż będziesz chciał, to pójdziemy na policję.
Obiecuję.
Dobrze.
Prześpię się.
Tu Lindsay, zostaw wiadomość.
Lindsay, właśnie wylądowałem.
Jadę do ciebie.
Prosto do twojego hotelu.
Oddzwoń, jak to odbierzesz. Kocham cię. Pa.
Hej!
Jesteś wolny? Dobrze.
Nie! Zaczekaj!
Gdzie to jest, Ash?
Co zrobiłaś?
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Schowałem tu USB. Gdzie jest?
Nie wiem.
Nie ruszałam go.
Nikogo innego tu nie było. Oddaj.
Austin.
Przysięgam na nasze dziecko, nic nie wiem.
Spałam całą noc, mam jet lag.
Kurwa mać.
Może ktoś się tu zakradł.
Byłam kiedyś z mamą w motelu i weszła sobie pokojówka.
Austin.
Ona jest potężna.
Nie odpuści łatwo.
Co mamy zrobić?
Chyba niewiele możemy.
Można spytać w hotelu, ale może też pracują już dla niej.
Możemy udawać, że nic się nie stało, i wrócić cali do domu.
Halo?
Dzień dobry.
Pani prezes informuje, że jej ochrona czeka na dole.
Zawiozą was do kliniki.
Pod ściółką w moim domu jest zakopany martwy Koreańczyk.
Nikt z nas tego nie planował.
Mamy wspólny problem. Współpracujmy.
Dopuścił się pan poważnych przestępstw. Nie ma możliwości ugody.
Zawsze jest możliwość.
Zawsze.
Klub musi zatuszować śmierć w Trochos.
Ja kieruję klubem.
Myślicie, że jak mnie nie będzie, to wszystko się ułoży?
Zostaną ślady. Praca z ludźmi zawsze zostawia ślady.
Pomogę wam je zatrzeć.
Śmierć nastąpiła w wyniku istniejącego schorzenia.
To się czasem zdarza.
Dlatego pacjenci podpisują zgodę na zabieg.
Znowu te protesty! Zawsze robią się od nich korki.
Dlatego sugerowałem dłuższą trasę.
Patrz na tych idiotów.
Myślą, że to coś zmieni?
Wszystko i tak jest ustawione.
To ważne, by zapewniać iluzję demokratyczności.
Wiem o tym! Kto nie wie? Ale to i tak frustrujące.
- Zaraz, czy to Hae-mi? - Gdzie?
O tam. Hae-mi!
Co ona tu robi? Powinna być w pracy!
To chyba nie ona.
Ona. Spójrz na jej cycki. Sam je zrobiłem.
- Rozpoznałbym je z kilometra. - Nie znam się na tym.
Skurwiel próbuje uciec! Nic ci nie jest?
Jebany!
Uderz mnie!
- Uderzyć? - Tak.
Potrzebuję telefonu. Mam tam zdjęcia do pokazania lekarzowi.
- Przykro mi. - Czemu to taki problem?
Może pani wyszukać zdjęcia na naszym komputerze.
Firma zabrania telefonów.
Chcę mój telefon! Kurwa mać.
Proszę się przebrać, jak wyjdzie pani koleżanka.
Dziękuję.
Ona taka jest.
W internecie nie ma zdjęć z jej telefonu.
Są z dodatków specjalnych na płycie z Kosogłosem.
Kto nie chce wyglądać jak Jennifer Lawrence?
Proszę się napić kawy, jest cukier i śmietanka.
- Zaraz wracam. - Dziękuję.
Państwa pokój jest gotowy, zapraszam.
- Jesteś na mnie zły? - Co?
- Nie ruszałam USB. - Wiem.
Chcę już wracać.
Okno w przebieralni się nie otwiera.
Nie przebrałaś się.
Jasne, że nie, idiotko.
Nie przyszłyśmy tu na metamorfozę.
Musimy się stąd wydostać.
- Nie róbmy zamieszania. - Czemu jesteś taka spokojna?
Co się z wami dzieje?
Nic. Musimy zachować spokój i zrobić, co trzeba.
Co ty pierdolisz? Tu jest pełno facetów z bronią.
Oni nas chronią. Austin, pomóż mi.
Austin.
Hej.
To jest tak.
W pierwszym małżeństwie się kochacie,
ale ważniejsze staje się czerpanie z życia.
Dlatego w drugim małżeństwie nie szuka się już miłości.
Chcesz się z kimś cieszyć życiem.
Pani prezes powiedziała mi to na pierwszej randce.
Wtedy myślałem, że ma rację.
Teraz już wiem,
że oślepiły ją własne przywileje.
Dla tych ludzi życie jest jak…
szczodry, miły i uprzejmy kochanek?
Tak, tak postrzegają życie.
Ale życie takie nie jest.
Maskują to władzą i pieniędzmi.
Ale jak zdejmie się maskę,
to życie ma niewyobrażalnie zimne oczy.
Czeka na twój koniec.
Ale życie zawsze pokazuje prawdziwą twarz.
Miliarderom też, tak jak każdemu.
I co wtedy?
Co?
Jeśli wyszła za mnie z miłości do życia, nie do mnie,
to co, jak życie ją kopnie?
Co ona wtedy zrobi?
Co ty byś zrobił?
Naprawdę nie wiem.
Może to jest właśnie prawdziwy sprawdzian z życia?
Czuję się jak na teście.
Jeśli zostaniesz, nie będziesz kochany.
Ale i tak musisz zostać.
Już samo to wydaje się sprawdzianem.
Skoro telefon zniknął, ona zwróci się przeciwko mnie.
Zrobię to pierwszy, pójdę na współpracę z władzami.
Dostanę niższy wyrok. O to mi chodzi.
Rozumiesz?
Na pewno powiedział „zimny” i „żona”. I chyba też „zupa”.
Może pani prezes szykuje jakieś koreańskie gazpacho?
Pewnie chodzi o kolację.
Powiedz mu, że jemy wszystko.
- Ja nie… - Nie.
Posiłek. Kolacja. Jemy wszystko.
O ja pierdolę.
To znaczy…
Reagujesz zupełnie jak native speaker.
Patrzcie.
Policja.
Mówi „policja”.
Policja!
Mówię, żeby aresztować panią prezes Park.
- Co policja? - Jak się mówi „aresztować”?
Aresztować. Jak policja.
Znowu „policja”.
Aresztujmy panią prezes Park.
Policja! Aresztować!
- Aresztować! - Pomaga aresztować Park!
- Aresztować Park. - Tak!
Współpracuje z policją!
O Boże.
Kochanie!
O szlag.
O Boże!
Biegnij!
Uwaga!
Szlag.
O kurwa!
Dobra.
Ava!
Ava, obudź się! Natychmiast!
Biegnij!
O Boże!
Musimy uciekać.
Będzie was przesłuchiwać, aż posracie się krwią.
Wstrzymać ogień! Nie strzelać do reszty! Pani prezes ich chce.
Austin!
Nic ci nie jest?
Chodźcie!
Musimy odwrócić uwagę strażników i przedostać się tam.
Nie damy rady. Idą do nas.
Patrzcie.
Nie będę patrzeć! Co ty robisz?
Rzucę to, oni się odwrócą, uciekamy. Proste.
- Dorzucisz tak daleko? - No pewnie.
Oczywiście wierzę w ciebie, ale jak się nie uda, to nas zabiją.
Zabronili im strzelać. Park chce nas żywych.
Naprawdę? Nie wierzę w twój koreański.
Musi być inna droga.
Jebać to.
Biegiem!
Lindsay! Hej!
Lindsay! To ja!
O Boże, Lindsay!
Hej, Lindsay!
Kurwa.
Mój drugi mąż mawiał, że miłość to wybieranie partnera zamiast siebie.
Kiedy tylko się rodzisz, płaczesz za mlekiem matki.
Ona cię nie obchodzi. Dbasz tylko o siebie.
Lindsay!
Najwyżej parę razy wybierasz dobro kogoś innego, nie siebie.
Wtedy, kiedy to łatwe.
Wszechświat tak nie działa.
Całe szczęście przetrwaliśmy miliardy lat,
od małych komórek, przez bakterie i małpy,
bo dbamy tylko o siebie.
Dlatego kapitalizm działa.
To naturalny system.
System zbudowany na „ja”.
Żyje w nim miłość.
Działają w nim wszystkie związki.
Wszystkie takie same.
Służą zaspokajaniu siebie.
Tym byłam dla doktora Kima.
I tym był on dla mnie.
Dlatego teraz nie płaczę.
Dlatego też nie martwię się o was.
Trzymajcie ich tu, aż zadecyduję, co dalej.
Jeśli Park zwali na nas winę, podzielimy się i wyjdziemy wcześniej.
Dzieciaki pewnie zwalą wszystko na nas.
Wtedy my idziemy do więzienia na długo, a oni wcale.
Czyli my powinniśmy zwalić wszystko na dzieciaki?
Co wtedy?
Wtedy będzie słowo przeciwko słowu.
Nie wiem. Może Park stanie po którejś ze stron.
Nie mam pojęcia.
Ja też nie. Nic nie wiemy.
Nie wiemy.
- Usiądź. - Co?
Chcesz ze mną usiąść?
Musimy wymyślić plan.
Możemy usiąść i nic nie wiedzieć razem.
Tak.
No wiem.
Wiem.
Ale nas urządziłeś z tą ucieczką.
To prawda.
Trzeba było jechać na Kubę.
Nie cierpisz rodziny.
Ty ich nie cierpisz.
To oni mnie nie lubią.
Będziesz się śmiała, ale słyszałem taki podcast.
Przeciętny człowiek żyje tylko 960 miesięcy.
- Co? - Tak.
- Tylko 960? - Szaleństwo, no nie?
960 miesięcy.
Nie zmarnowaliśmy ich.
Nie.
To prawda.
Chyba masz rację. Dzieciaki spróbują zwalić to na nas.
Musimy zrobić to samo, bronić się.
Tak.
Chyba tak.
Jak przyjdzie strażnik, poproszę o spotkanie z Park.
Dobrze.
Chciałbym cię widzieć.
Tak.
Ja też.
Nie słyszę, co mówią.
Ale na pewno coś kombinują.
Spróbują zwalić wszystko na nas.
Musimy działać pierwsi.
- Słyszałeś mnie? - Tak.
Halo, nie możemy się poddać.
Może da się wyjść przez sufit.
Nie wiem, gdzie trafimy, ale to jakiś początek.
Nic nie zrobimy bez USB.
Nie wiesz, gdzie jest, prawda?
Możemy nie zaczynać?
Dobra.
Uważasz, że jestem beznadziejna i że się zmieniłam.
Może i tak.
Ale ludzie się zmieniają.
Przykro mi, ale tak jest.
Dorastają, popełniają błędy.
Błędy popełnione, żeby zostać z kimś, kogo się kocha, to nic złego.
Będę się ciebie trzymać, Austin. Nigdy nie odpuszczę.
Wcale mnie nie kochasz.
Co?
Kocham cię nad życie.
Tak ci się wydaje.
Tak naprawdę to lęk przed odrzuceniem.
Wcale nie.
Patrz na mnie, jak rozmawiamy!
Każde działanie w twoim życiu jest napędzane przez to,
że twoi rodzice rozwiedli się, jak byłaś mała,
i ułożyli sobie życia bez ciebie.
Nieprawda.
Chcesz tylko jednego: być dla kogoś najważniejsza.
Kogokolwiek.
Nie oceniam cię.
Każdy ma swoje problemy.
Zachowujemy się jakoś, bo kiedyś coś się wydarzyło.
Wcale mnie nie chcesz, Ash.
Nie chcesz zostać porzucona.
Przykro mi.
To koniec.
Nie, zaczekaj!
Annyeonghaseyo.
Pani prezes. Ja. Spotkanie.
Spotkanie. Park. Ja. Razem.
Mów normalnie albo cię walnę.
Przepraszam. Chciałbym się spotkać z panią prezes.
Domyśliłem się.
Chcę się przyznać do wszystkiego.
- Będzie miała łatwo. - Josh, co robisz?
- Chcę tylko gwarancji… - Josh!
…że ukarze tylko mnie i że Lindsay będzie bezpieczna.
Nie! Josh, co ty robisz?! Josh!
- Dobrze. - Przestań!
Co ty wyprawiasz?!
Josh!
Nie, Josh!
Josh?
Josh!
Zawsze będę cię kochać, Austin.
Ashley.
Przepraszam.
Taksówka!
Taksówka! Kurwa, koreański.
- Policja. Szybko. - Komenda policji?
Mogę skorzystać z telefonu? Haendeupon? To pilne.
Proszę.
Bardzo dziękuję.
Halo?
- Eunice. - Austin!
Mam USB i jadę na policję.
Bardzo ci dziękuję! Przekażę policjantom.
Zerwałem z Ashley.
O.
Dobrze.
Zadzwonię do władz i przekażę im dobre wieści.
Dobrze.
Kocham cię.
Napisz mi adres komendy. Przyjadą do ciebie.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Muszę lecieć.
Przepraszam, chcę jechać pod inny adres.
Josh!
Przepraszam.
Będzie dobrze.
Poradzisz sobie?
Tak.
Zaczekam na ciebie.
Nie.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Uważaj.
OSIEM LAT PÓŹNIEJ
Ależ mamy dziś frekwencję!
To cudowne, jak zżyła się nasza społeczność.
Mówi się, że najszybciej idzie ten, kto idzie sam.
Ale najdalej dociera się razem.
Serdecznie dziękuję naszym hojnym sponsorom:
Montecito Jewelers, Lewis and Lewis.
Panie Young, tęsknimy. Proszę spoczywać w pokoju.
Dziękuję naszym szczodrym członkom i niesamowitej ekipie
oraz oczywiście naszej królowej, pani prezes Park.
Nie mogła przyjechać, ale pozdrawia was.
Kochamy ją.
W pewnym sensie jesteśmy jak pszczoły, które dziś ratujemy.
Pracujemy wspólnie na rzecz większego dobra.
Jestem ogromnie wdzięczna, że mogę wam służyć
jako menedżerka w Monte Vista Point.
To nie byłoby możliwe bez mojego cudownego męża.
- Ma co robić. - Przywitaj się, Ashton.
Cześć!
Ash, wciśniesz nas na parę dołków o 10?
Jasne.
Musimy się znów umówić we czwórkę. Ostatnio było cudnie.
Chyba mamy wolny weekend, prawda?
Tak, zarezerwuję stolik w Lucky’s.
- Super. - Do zobaczenia.
Jesteście najlepsi, serio.
- Kocham was. - Pa!
Uwielbiam ich.
Poczytasz mu dzisiaj?
Mam sporo do nadrobienia.
Aha.
Co się stało?
Nic.
Siema, stary. Jak tam, w porządku?
Super. Żyjemy chwilą, bracie.
Jak się macie?
Damon, głowa do góry.
- Co słychać? - Hej.
Papito, mam dla ciebie fajki.
Trochę to zajęło, wiem. Dzięki za cierpliwość.
Żelki dla Wendella. Proszę, stary.
Gav.
Trudno było je zdobyć.
- Tylko do paznokci, tak? - Mhm.
- Paznokcie. - Tak.
Dobrze.
- Dzięki. - To ja dziękuję.
Mój człowiek w końcu ma informacje o Lindsay.
- Tak? - No.
Miałeś rację. Przeprowadziła się.
Wyniosła się na wieś.
Mniej więcej wtedy przestała tyle dzwonić.
Jasne.
To ma sens.
Nie wiem, czy chcesz to wiedzieć, ale wyszła za mąż.
Wiem, że niedługo wychodzisz.
Chcesz jej adres?
Nie.
Nie trzeba.
Dziękuję.
Jak się macie? W porządku?
Minęło osiem lat,
odkąd skandal wstrząsnął społecznością w Montecito w Kalifornii.
Pewnego wiosennego poranka członkowie klubu Monte Vista Point
dowiedzieli się, że ich ukochany menedżer,
Joshua Martín, defraudował i prał pieniądze,
by pomóc dr. Kimowi ukryć śmierć pacjentki w klinice w Korei.
Doktor Kim odebrał sobie życie.
A teraz z nami Elaine Percival i unikalny wywiad z panem Martínem.
Jakie to uczucie – być wolnym człowiekiem?
O czym dziś myślisz?
Czuję się całkiem nieźle.
Miałem sporo czasu na rozmyślania.
Popełniłem dużo błędów.
Zraniłem ludzi.
Życie nie ułożyło się tak, jak myślałem.
Ale czekam na następny rozdział.
I cieszę się, że ci, których kocham, są szczęśliwi.
- Tata zrobił kiełbaski! - Pycha!
Przepraszam, spokojnie dokończ.
Nie szkodzi. Zaraz będę, wezmę prysznic.
- Kocham cię. - Ja też.
Kochamy cię. Chodź.
Pamiętasz, co zawsze mówiłam?
Nie chciałam być jak moja matka.
Stara i przepełniona żalem.
Bardzo się starałam,
ale teraz jestem stara
i przepełnia mnie żal.
Za żadne pieniądze świata nie da się kupić
mijającego czasu, upływających pór roku.
Wspaniały krąg życia.
Możemy go tylko zaakceptować.
Bogacze są obleśni.
No.
Tak.
Mam rozrzucić ściółkę? Będzie dobrze?
- Zaraz to zrobię. - Ale z ciebie dzieciak.
Musi być miło na twoim jebanym brytyjskim tronie.
Kocham twoją twarz.
Dziękuję.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska