- [dynamiczna muzyka z głośników w oddali] - [skrzypienie]
[Josh stęka]
[mężczyzna po koreańsku] Jak się pisze „defraudacja”?
[Josh ciężko oddycha]
[po angielsku] „Jeśli to czytasz, udało mi się rozwiązać pewien problem.
Pewnie się zastanawiacie, dlaczego się zabiłem.
Przyznaję się, że kradłem pieniądze z Monte Vista Point
za pomocą fałszywych faktur.
Stała za tym moja była żona, Lindsay Crane,
dlatego nie mogłem się przyznać.
Manipulowała członkami klubu, by zapisywali się na procedury w Trochos,
i wyolbrzymiała koszty, byśmy mogli zdefraudować różnicę.
Gdybym był mężczyzną, nie pozwoliłbym na to.
Niestety nigdy nie miałem kręgosłupa.
Josh”.
[stłumione jęki Josha]
[mężczyzna wzdycha] Nieczęsto to robię. To trudna praca.
[stłumiony krzyk]
Nie mogę jeść. Źle sypiam.
Większość czasu obserwuję.
Bardzo szybko da się powiedzieć, kto jest dobrym człowiekiem.
Bardzo przykro jest przerywać takie życie.
Na szczęście przy tobie nie będzie tego problemu.
- [stłumiony krzyk] - [muzyka pełna napięcia]
[Josh jęczy, charczy]
[charczy]
[muzyka cichnie]
[muzyka pełna napięcia]
[dyszy, kaszle]
[stękają]
[zabójca jęczy]
[Josh głośno dyszy]
[zabójca jęczy]
- [Josh ciężko dyszy] - [zabójca charczy]
[muzyka cichnie]
AWANTURA
[pulsujący elektroniczny ton]
TAK JUŻ ZOSTANIE, A TY USŁUCHASZ
[tajemnicza muzyka pełna napięcia]
[radca] Po kolacji odzyskacie telefony.
Pani prezes chce was osobiście przywitać.
Czeka na nas na dziedzińcu wraz z doktorem Kimem.
[Ava] Traktują nas jak VIP-ów.
Zobaczę koreańską korporację!
- [Ashley] Oj! Kurwa! - [Lindsay] O Boże! Żyjesz?
[Ashley jęczy] Bolało.
[Lindsay] Biedactwo. Tak to właśnie wyglądało.
[Eunice] To wystarczy.
[po koreańsku] Za nią!
[ochroniarze pokrzykują po koreańsku]
[po angielsku] Co jej odjebało?
[muzyka cichnie]
[przełyka]
[dzwonek do drzwi]
[głęboki wdech]
[ze śmiechem] Cześć, stary. Jak się masz?
Wszystko dobrze?
Już późno.
Wiem, przepraszam. Po prostu… yy…
Możemy pogadać?
Jesteś!
Dzięki.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Wiesz, co sobie pomyślałem?
Może chciałbyś odpalić samolot i polecieć do Seulu?
Niespodzianka dla Avy. Zapunktowałbyś u niej.
[śmieje się] Tak?
Szybka wycieczka na 14 godzin, żeby zapunktować u żony?
Ciągle gdzieś latamy na spontanie.
[śmieje się]
[telefon wibruje]
LINDSAY: ZABIERAJĄ MI TELEFON, ODPISZ
[Troy] Wszystko gra?
[niepokojąca muzyka]
[Josh] Tak.
Po prostu…
nosi mnie po rozwodzie.
- Jasne. - Tak.
I wiesz co?
[cmoka]
No dobra. [śmieje się]
Między nami:
Lindsay chyba się z kimś spotka w Korei.
Wiem, muszę odpuścić. Tak, to źle, ale muszę wiedzieć.
Pomożesz mi?
Będę twoim dłużnikiem.
Mi amigo.
[śmieje się]
Zadzwonię, niech szykują samolot.
Tak! Dziękuję! Ogromnie cię doceniam.
Ja ciebie też.
Super! Jak myślisz, kiedy lecimy?
Za 30 minut? Może kwadrans?
- [Troy] Postaram się. - Okej.
- [Troy] Czekaj. - Dobrze.
[duszna muzyka]
[Ava] Ale dziwne. Kto tak odbiega?
[Lindsay] Tak, to dziwne.
Austin, przyjaźnicie się, prawda?
- Yy… - Yy, nie bardzo.
To wyłącznie zawodowa relacja, prawda?
Tak. Profeska, w godzinach pracy.
[Ava] Kiedyś Eunice powiedziała, że nie jest głodna,
a potem widziałam, że je.
Nigdy tego nie zapomnę. Dziwna dziewczyna.
[Park] Nie pozwólmy, by Eunice zepsuła nam kolację.
Jedzcie, proszę.
Poproszę dużą miskę ryżu i dużo kawy.
Bardzo dużo.
[Park] Austin, musisz spróbować wszystkiego.
Mamy najlepszego kucharza w Korei.
[Austin] Mhm.
[po koreańsku] Dobrze.
[po koreańsku] Widać, że nie mówią prawdy.
[po angielsku] Mąż ogromnie się cieszy, że jesteście.
[burczenie w brzuchu]
- [po koreańsku] Spokojnie, idzie dobrze. - Dobrze.
[śmieje się uprzejmie]
[łamanym angielskim] Na zdrowie.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Na zdrowie.
[Park] Lindsay, podobno to ty sprowadziłaś tu Avę i Ashley.
Dziękuję za napędzanie biznesu w Trochos.
To bardzo miłe,
ale tak naprawdę to Ashley sprzedała wszystkie pakiety.
Lindsay jest skromna.
Przekonała do zapisu chyba połowę klubu. [śmieje się]
[Ava] Obie się wykazałyście.
Pani prezes, to powinny być twarze Trochos.
Gdzie jest łazienka?
[po koreańsku] Nigdzie nie idzie.
Jeśli był blisko z Eunice, trzeba go jeszcze raz przeszukać.
Uspokój się.
[po angielsku] Panie doktorze, nie mam telefonu.
Eunice zostawiła go w Montecito.
Może ktoś mógłby go znaleźć i przysłać?
Nie obchodzi mnie telefon. Mogę kupić nowy.
[po koreańsku] Jeśli Eunice ma telefon, to mamy przejebane.
Zamknij się i jedz.
[po angielsku] Dosłownie co tydzień wychodzi nowy iPhone. Nie cierpię tego.
[Austinowi burczy w brzuchu]
Steve Jobs i Sean Penn jedli przy tym stole.
Sean Penn?
Wow.
[po koreańsku] JB nie wykonał zadania.
[muzyka cichnie]
[tajemnicza, złowieszcza muzyka]
[Troy po angielsku] Tak.
Tak, jest u mnie w domu.
Wiem, ale nie możecie wezwać go na przesłuchanie?
Ja przekazywałem podejrzane faktury.
Nie wiem, kto je wysyłał, ale Josh ruchał laskę od napojów.
Może ona go wydała.
Tak.
Tak po prostu nie wolno.
On okrada klub.
A tyle dla niego zrobiliśmy!
Osobiście zapłacę miastu, żeby go powstrzymano.
Tak.
Super, po prostu wpadnij.
Może pojedzie z tobą na komendę.
Dobrze, spróbuję grać na czas. Dziękuję, szeryfie.
- Zaraz będę. Mam karmę i smaczki. - [muzyka pełna napięcia]
Musi jeść powoli, bo wymiotuje.
[siostra Josha] Jadę do ciebie i powiesz mi, co się dzieje.
- Nie, nie, nie. - Josh.
Serio, już do ciebie jadę.
Bardzo mi pomożesz, jak się nim zajmiesz.
Czuję, że coś nie gra.
To tylko nagła podróż służbowa.
Dzwonili do mnie z pytaniem o faktury na nazwisko mamy.
- Masz kłopoty? - Nie, to…
Nie mam teraz czasu wyjaśniać.
Nawet nie chcę wiedzieć.
Nieważne, co się dzieje. Dzwoń do tío Luisa i leć do Hawany.
Ma wolny pokój, możesz tam zostać.
- Ja… - [Burberry popiskuje]
No tak.
Yy…
Obiecaj, że pojedziesz. Tam będziesz bezpieczny.
[nadal muzyka pełna napięcia]
[radca] Wasze telefony.
- Rano kierowca zawiezie was do kliniki. - [Ava piszczy] Super.
[radca] Wyśpijcie się.
[Ashley] Och.
[radca] Dla waszego bezpieczeństwa będzie tu ochrona. Dobranoc.
Dziękujemy.
[Josh] Mamy przejebane, Lindsay.
Park zwala na nas swoje machloje.
JB próbował mnie zabić, upozorować samobójstwo.
Policja ma faktury, nie uwierzą nam.
Nikomu nie możemy ufać. Lecę do ciebie.
Park nie może się dowiedzieć, że wiesz.
Uważaj na siebie, proszę. Kocham cię.
[sygnał łączenia]
Tu Joshua Mart…
[nadal muzyka pełna napięcia]
[szeptem] Ava.
Ava.
Jesteś tam? Ava!
- Tak? - [muzyka cichnie]
Ava, pomóż mi. Jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Park używała klubu do zatuszowania śmierci w klinice męża.
- [Ava] Wow. - No.
[Ava] Szkoda.
Ale nie wiem, jak miałabym pomóc. Lepiej już nie pukaj.
Nie, Ava, my…
Auć! Ava!
O co ci chodzi?
Wiedziałaś, że Josh kradnie?
Cały czas wiedziałaś?
Nie kłam, wiem od Troya. Cały klub wie.
Okej. [wzdycha]
Mieliśmy małą chwilę słabości, a potem przestaliśmy.
Park wyolbrzymia całą sprawę, żeby zwalić na nas własne machlojki.
Czy możesz poprosić Troya, żeby zebrał członków?
Muszę iść spać. Jutro ważny dzień.
[Lindsay] Ava.
Proszę cię, pomóż nam.
Zadzwonisz do Troya? Jako przyjaciółka.
Pomyśl, ile Josh dla was robił.
Bo musiał. To jego praca.
- Poważnie? - Przepraszam.
Ten dzień wyczerpał mnie emocjonalnie.
Nie chcę się angażować.
- Ava. - Dobranoc.
[jąka się] Nie.
Jutro pojadę do kliniki osobno.
A… Auć!
[szczęk zamka]
[ponura muzyka]
[wzdycha]
DOBRE WIEŚCI! ZNALAZŁ SIĘ ODPOWIEDNI ZARODEK
[Austin stęka]
[Austin] Nic się nie dzieje.
[kaszle]
Spróbuj przykucnąć na desce.
[Austin stęka]
Połknięcie USB było sprytne.
[Austin] Nie mów do mnie, przeszkadzasz.
[Austin stęka]
Próbuję pomóc.
[Austin stęka przeciągle]
[Ashley] Przynajmniej miałam rację.
- Mówiłam, że Korea coś kombinuje. - O kurde.
Widzę. Widzę USB!
Super.
Kucanie pomogło?
- [telefon pika] - [Austin] Hej, Eunice, to ja. Mam USB.
Zadzwoń i powiedz mi, dokąd pójść.
Uważaj na siebie.
[dźwięk wody z kranu]
Dobrze, że nie zamówiłeś deserów jak ja.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Zwykle słyszy się o takich rzeczach,
ale jak naprawdę się dzieją, to aż trudno uwierzyć.
Rozumiesz?
[drzwi odsuwają się]
Przesadziłam, przepraszam.
Myślałam, że mnie zdradzasz.
Wiem, że to się powtarza. Zmienię się.
Ściągnęłam apkę do medytacji i…
Już cię nie kocham.
[muzyka cichnie]
Nigdy cię nie zdradziłem, przysięgam.
Ale te ostatnie miesiące
dały mi nową perspektywę.
Przecież było coraz lepiej.
W szpitalu grzebałaś mi w telefonie i okłamałaś mnie.
Zabiłaś psa szefowi i też kłamałaś.
Nie chcę wiedzieć, co jeszcze ukrywasz.
Będziemy mieć dziecko.
Będziesz miał dziecko z kimś, kogo nienawidzisz.
- O Boże. - No.
[głośno wypuszcza powietrze]
Będziemy rodzicami?
Jeśli chcemy.
Mamy odpowiedni zarodek.
[telefon wibruje]
[Austin wzdycha]
- Nie odbieraj. - Muszę. Chcę, żeby była bezpieczna.
- Nie musisz. - Muszę.
Kocham Eunice.
Co?
Nie, nie. Tak ci się tylko wydaje.
Jest za wcześnie, żebyś to wiedział.
My przynajmniej wiemy, do czego jesteśmy zdolni.
Skąd wiesz, że z nią będzie lepiej?
A może po prostu powtórzysz z nią ten sam cykl?
[telefon wibruje]
Posłuchaj.
Mamy coś, czego Park chce.
[melancholijna muzyka]
Jeśli jej to oddamy,
to możemy dostać, co zechcemy.
[Austin wzdycha]
Zamknij oczy na chwilę.
Wyobraź sobie nas za dziesięć lat.
Ze słodkim dzieciakiem.
Ma twój uśmiech.
I moje oczy.
Jest przesłodki.
Mamy swój dom z ogródkiem.
Uczysz go grać w futbol.
W niedzielę przed meczem robię wam kanapki.
Austin.
Już wiemy, jak działa świat.
Wiemy, że jest trudno.
Ma mój uśmiech?
Tak!
I twoje poczucie humoru.
Twoje dobre serce.
Może się pojawić za dziewięć miesięcy, jeśli oddamy USB Park.
A jeśli nie oddamy, to kto wie?
Widzieliśmy to na własne oczy.
Jest niewyobrażalnie bogata. Może nas zniszczyć.
Zrobilibyśmy, co trzeba, ale po co?
Możesz…
przespać się z tym?
Proszę.
Jeśli rano wciąż będziesz chciał, to pójdziemy na policję.
Obiecuję.
Dobrze.
Prześpię się.
[niewyraźne ogłoszenie z głośników]
- Tu Lindsay, zostaw wiadomość. - [muzyka cichnie]
Lindsay, właśnie wylądowałem.
Jadę do ciebie.
- Prosto do twojego hotelu. - [gwar ulicy]
Oddzwoń, jak to odbierzesz. Kocham cię. Pa.
[muzyka pełna napięcia]
Hej!
Jesteś wolny? Dobrze.
- Nie! Zaczekaj! - [złowieszczy ton]
[muzyka cichnie]
Gdzie to jest, Ash?
Co zrobiłaś?
[Ashley] Co się stało?
Wszystko w porządku?
Schowałem tu USB. Gdzie jest?
Nie wiem.
Nie ruszałam go.
Nikogo innego tu nie było. Oddaj.
Austin.
Przysięgam na nasze dziecko, nic nie wiem.
Spałam całą noc, mam jet lag.
Kurwa mać.
Może ktoś się tu zakradł.
Byłam kiedyś z mamą w motelu i weszła sobie pokojówka.
Austin.
Ona jest potężna.
Nie odpuści łatwo.
Co mamy zrobić?
Hm?
Chyba niewiele możemy.
Można spytać w hotelu, ale może też pracują już dla niej.
Możemy udawać, że nic się nie stało, i wrócić cali do domu.
[telefon dzwoni]
[po koreańsku] Halo?
[mężczyzna po angielsku] Pani prezes informuje,
że jej ochrona czeka na dole.
Zawiozą was do kliniki.
- [dźwięk zakończonego połączenia] - [tajemnicza muzyka]
[gwar ulicy]
[muzyka urywa się]
Pod ściółką w moim domu jest zakopany martwy Koreańczyk.
Nikt z nas tego nie planował.
Mamy wspólny problem. Współpracujmy.
Dopuścił się pan poważnych przestępstw. Nie ma możliwości ugody.
Zawsze jest możliwość. [śmieje się nerwowo]
Zawsze.
Klub musi zatuszować śmierć w Trochos.
Ja kieruję klubem.
Myślicie, że jak mnie nie będzie, to wszystko się ułoży?
Zostaną ślady. Praca z ludźmi zawsze zostawia ślady.
Pomogę wam je zatrzeć.
Śmierć nastąpiła w wyniku istniejącego schorzenia.
To się czasem zdarza.
Dlatego pacjenci podpisują zgodę na zabieg.
[krzyki protestujących]
[po koreańsku] Znowu te protesty! Zawsze robią się od nich korki.
[radca] Dlatego sugerowałem dłuższą trasę.
[Kim] Słusznie.
[krzyki protestujących]
Patrz na tych idiotów.
Myślą, że to coś zmieni?
Wszystko i tak jest ustawione.
[radca] To ważne, by zapewniać iluzję demokratyczności.
[Kim] Wiem o tym! Kto nie wie? Ale to i tak frustrujące.
- Zaraz, czy to Hae-mi? - [radca] Gdzie?
O tam. Hae-mi!
Co ona tu robi? Powinna być w pracy!
To chyba nie ona.
Ona. Spójrz na jej cycki. Sam je zrobiłem.
- Rozpoznałbym je z kilometra. - Nie znam się na tym.
[muzyka pełna napięcia]
Skurwiel próbuje uciec! Nic ci nie jest?
- Jebany! - [wrzawa protestujących]
[po angielsku] Uderz mnie!
- Uderzyć? - Tak.
[jęczy]
[lider krzyczy przez megafon]
[protestujący skandują]
[muzyka się urywa]
[Lindsay] Potrzebuję telefonu. Mam tam zdjęcia do pokazania lekarzowi.
- [kobieta] Przykro mi. - Czemu to taki problem?
[kobieta] Może pani wyszukać zdjęcia na naszym komputerze.
Firma zabrania telefonów.
[Lindsay] Chcę mój telefon! Kurwa mać.
[spokojna muzyka z głośników]
Proszę się przebrać, jak wyjdzie pani koleżanka.
Dziękuję.
[kobieta mówi po koreańsku]
Ona taka jest.
W internecie nie ma zdjęć z jej telefonu.
Są z dodatków specjalnych na płycie z Kosogłosem.
Kto nie chce wyglądać jak Jennifer Lawrence? [śmieje się]
Proszę się napić kawy, jest cukier i śmietanka.
- Zaraz wracam. - Dziękuję.
[po koreańsku] Państwa pokój jest gotowy, zapraszam.
- [po angielsku] Jesteś na mnie zły? - Hę? Co?
- [szeptem] Nie ruszałam USB. - Wiem.
Chcę już wracać.
[szeptem] Okno w przebieralni się nie otwiera.
Nie przebrałaś się.
Jasne, że nie, idiotko.
Nie przyszłyśmy tu na metamorfozę.
Musimy się stąd wydostać.
- Nie róbmy zamieszania. - Czemu jesteś taka spokojna?
Co się z wami dzieje?
[Ashley] Nic. Musimy zachować spokój i zrobić, co trzeba.
[Lindsay] Co ty pierdolisz? Tu jest pełno facetów z bronią.
[Ashley] Oni nas chronią. Austin, pomóż mi.
- [cichy szum] - Austin.
- Hm?
- [szum cichnie] - [zbliżające się kroki]
Hej.
[tajemnicza, stonowana muzyka]
[Kim po koreańsku] To jest tak.
W pierwszym małżeństwie się kochacie,
ale ważniejsze staje się czerpanie z życia.
Dlatego w drugim małżeństwie nie szuka się już miłości.
Chcesz się z kimś cieszyć życiem.
Pani prezes powiedziała mi to na pierwszej randce.
Wtedy myślałem, że ma rację.
Teraz już wiem,
że oślepiły ją własne przywileje.
Dla tych ludzi życie jest jak…
szczodry, miły i uprzejmy kochanek?
Tak, tak postrzegają życie.
Ale życie takie nie jest.
Maskują to władzą i pieniędzmi.
Ale jak zdejmie się maskę,
to życie ma niewyobrażalnie zimne oczy.
Aha.
[Kim] Czeka na twój koniec.
No tak.
[Kim] Ale życie zawsze pokazuje prawdziwą twarz.
Miliarderom też, tak jak każdemu.
I co wtedy?
Co?
Jeśli wyszła za mnie z miłości do życia, nie do mnie,
to co, jak życie ją kopnie?
- Co ona wtedy zrobi? - [Austin] Mhm.
- [Kim] Co ty byś zrobił? - [Austin] Mhm…
[Kim wzdycha] Naprawdę nie wiem.
Może to jest właśnie prawdziwy sprawdzian z życia?
Czuję się jak na teście.
Jeśli zostaniesz, nie będziesz kochany.
Ale i tak musisz zostać.
Już samo to wydaje się sprawdzianem.
Skoro telefon zniknął, ona zwróci się przeciwko mnie.
Zrobię to pierwszy, pójdę na współpracę z władzami.
Dostanę niższy wyrok. O to mi chodzi.
- Rozumiesz? - [Austin] Tak.
[po angielsku] Na pewno powiedział „zimny” i „żona”.
I chyba też „zupa”.
Może pani prezes szykuje jakieś koreańskie gazpacho?
O, o, wiem. Pewnie chodzi o kolację.
Powiedz mu, że [wyraźnie] jemy wszystko.
- [Lindsay] Ja nie… - [Austin] Nie.
[po koreańsku] Posiłek. Kolacja. Jemy wszystko.
O ja pierdolę.
To znaczy…
Reagujesz zupełnie jak native speaker.
Patrzcie.
Policja. [po angielsku] Policja.
- Mówi „policja”. - Och!
[Kim] Policja!
- [po koreańsku] Trzeba aresztować Park. - [po angielsku] Co policja?
[po koreańsku] Jak się mówi „aresztować”?
- Aresztować. Jak policja. - [po angielsku] Znowu „policja”.
[po koreańsku] Aresztujmy panią prezes Park.
[po angielsku] Policja! O, o, o! Yy, aresztować!
- Aresztować! - Pomaga aresztować Park!
- Aresztować Park. - Tak!
- [Austin] Współpracuje z policją! - [Lindsay] O Boże.
[mężczyzna po koreańsku] Hej!
- Kochanie! - [muzyka pełna napięcia]
- [Ashley] O szlag. - [okrzyki szoku]
Kurwa, biegniemy!
[Austin] Aj, szlag.
[ochroniarz krzyczy po koreańsku]
- [Austin] Uwaga! - [Lindsay piszczy]
Szlag. Szlag.
[stękają]
[Lindsay] O kurwa!
[stękają]
- [Lindsay krzyczy wściekle] - [okrzyk bólu]
[muzyka narasta]
[krzyczą i stękają]
Dobra.
[jęczy]
- [Austin] Ava! - [Lindsay] Ava! Obudź się!
Natychmiast! [krzyczy] Wstawaj!
[stękają]
[Lindsay] Biegiem!
O Boże!
[krzyczą, stękają]
[po koreańsku] Uciekajmy.
Będzie was przesłuchiwać, aż posracie się krwią.
- [huk] - [Lindsay krzyczy]
Wstrzymać ogień! Nie strzelać do reszty! Pani prezes ich chce.
[po angielsku] Szlag!
Austin!
Nic ci nie jest?
Chodźcie!
[muzyka cichnie]
[szeptem] Musimy odwrócić uwagę strażników i przedostać się tam.
Nie damy rady. Idą do nas.
Patrzcie.
Nie będę patrzeć! Co ty robisz?
Rzucę to, oni się odwrócą, uciekamy. Proste.
- Dorzucisz tak daleko? - No pewnie.
Oczywiście wierzę w ciebie, ale jak się nie uda, to nas zabiją.
Zabronili im strzelać. Park chce nas żywych.
Naprawdę? Nie wierzę w twój koreański.
Musi być inna droga.
Jebać to.
[muzyka pełna napięcia]
Biegiem! Już!
[Josh] Lindsay! Hej!
Lindsay! To ja!
O Boże, Lindsay!
- [ochroniarze pokrzykują] - [Josh] Hej, Lindsay!
[z westchnieniem] Kurwa.
[dyszą]
[złowieszcza muzyka]
[Park] Mój drugi mąż mawiał, że miłość to wybieranie partnera zamiast siebie.
Ale kiedy tylko się rodzisz, płaczesz za mlekiem matki.
Ona cię nie obchodzi. Dbasz tylko o siebie.
- [Josh] Lindsay! Lindsay! - [drzwi trzaskają]
Najwyżej parę razy wybierasz dobro kogoś innego, nie siebie.
Wtedy, kiedy to łatwe.
Wszechświat tak nie działa.
[śmieje się]
Całe szczęście przetrwaliśmy miliardy lat,
od małych komórek, przez bakterie i małpy,
bo dbamy tylko o siebie.
Dlatego kapitalizm działa.
To naturalny system.
System zbudowany na „ja”.
Żyje w nim miłość.
Działają w nim wszystkie związki.
Wszystkie takie same.
Służą zaspokajaniu siebie.
Tym byłam dla doktora Kima.
I tym był on dla mnie.
Dlatego teraz nie płaczę.
Dlatego też nie martwię się o was.
[drzwi otwierają się i zamykają]
[po koreańsku] Trzymajcie ich tu, aż zadecyduję, co dalej.
[muzyka cichnie]
Jeśli Park oskarży całą czwórkę, podzielimy się i wyjdziemy wcześniej.
Ale dzieciaki pewnie zwalą wszystko na nas.
Wtedy my idziemy do więzienia na długo, a oni wcale.
Czyli my powinniśmy zwalić wszystko na dzieciaki?
I co wtedy?
[Lindsay] Yy…
Wtedy będzie słowo przeciwko słowu. Albo…
Nie wiem. Może sprawdzą, czyja wersja zgadza się z zeznaniami Park.
Albo… Nie mam pojęcia.
Ja też nie. Nic nie wiemy.
Nie wiemy.
- Usiądź. - Co?
[Josh] Chcesz ze mną usiąść?
[śmieje się z frustracją] Musimy wymyślić plan.
[Josh] Możemy usiąść i nic nie wiedzieć razem.
[rzewna muzyka]
[wzdycha]
Tak.
No wiem.
Wiem.
Ale nas urządziłeś z tą ucieczką.
- [cmoka] To prawda. - [gorzki śmiech]
- Trzeba było jechać na Kubę. - [śmieje się]
Nie cierpisz rodziny.
- [cichy śmiech] Ty ich nie cierpisz. - [śmieje się] To oni mnie nie lubią.
[Josh się śmieje]
[śmieje się]
Będziesz się śmiała, ale słyszałem taki podcast.
Przeciętny człowiek żyje tylko 960 miesięcy.
- Co? - Tak.
- Tylko 960? - Szaleństwo, no nie?
960 miesięcy.
Nie zmarnowaliśmy ich.
Nie.
To prawda.
Chyba masz rację. Dzieciaki spróbują zwalić to na nas.
Musimy zrobić to samo, bronić się.
Tak.
Chyba tak.
Jak przyjdzie strażnik, poproszę o spotkanie z Park.
Dobrze.
Chciałbym cię widzieć.
Tak.
[cicho] Tak.
Ja też.
[niewyraźne głosy]
Nie słyszę, co mówią.
- Ale na pewno coś kombinują. - [muzyka cichnie]
Spróbują zwalić wszystko na nas.
Musimy działać pierwsi.
- Słyszałeś mnie? - [Austin] Tak.
[Ashley] Halo, nie możemy się poddać.
Może da się wyjść przez sufit.
Nie wiem, gdzie trafimy, ale to jakiś początek.
Nic nie zrobimy bez USB.
Nie wiesz, gdzie jest, prawda?
[Ashley] Możemy nie zaczynać?
Dobra.
Uważasz, że jestem beznadziejna i że się zmieniłam.
[melancholijna muzyka]
Może i tak.
Ale ludzie się zmieniają.
Przykro mi, ale tak jest.
Dorastają, popełniają błędy.
Błędy popełnione, żeby zostać z kimś, kogo się kocha, to nic strasznego.
Będę się ciebie trzymać, Austin. Nigdy nie odpuszczę.
Wcale mnie nie kochasz.
Co?
Kocham cię nad życie.
[Austin] Tak ci się wydaje.
Tak naprawdę to lęk przed odrzuceniem.
Wcale nie.
Patrz na mnie, jak rozmawiamy!
Każde działanie w twoim życiu jest napędzane przez to,
że twoi rodzice rozwiedli się, jak byłaś mała,
i ułożyli sobie życia bez ciebie.
Nie… Nieprawda.
[Austin] Chcesz tylko jednego: być dla kogoś najważniejsza.
Kogokolwiek.
Nie oceniam cię.
Każdy ma swoje problemy.
Zachowujemy się jakoś, bo kiedyś coś się wydarzyło.
Wcale mnie nie chcesz, Ash.
Nie chcesz zostać porzucona.
Przykro mi.
To koniec.
[cicho szlocha]
[ta sama melancholijna muzyka]
[Josh] Nie, zaczekaj! Annyeonghaseyo.
Yy…
Pani prezes. Ja. Spotkanie.
Hm?
Spotkanie. Park. Ja. Razem.
Mów normalnie albo cię walnę.
Och. Przepraszam. Chciałbym się spotkać z panią prezes.
- Domyśliłem się. - No tak.
Chcę się przyznać do wszystkiego.
- Będzie miała łatwo. - Josh, co robisz?
- [Josh] Chcę tylko gwarancji… - Josh!
…że ukarze tylko mnie i że Lindsay będzie bezpieczna.
[Lindsay] Nie! Josh, co ty robisz?! Josh!
- Dobrze. - [Lindsay] Przestań!
Co ty wyprawiasz?!
Josh!
[przytłumione] Nie, Josh!
Josh?
Josh!
[emocjonalna muzyka]
[Ashley] Zawsze będę cię kochać, Austin.
[stukot]
Ashley.
Przepraszam.
[szuranie mebla]
[melancholijna piosenka post-rockowa]
Taksówka! Taksówka!
Taksówka! Kurwa, koreański.
- [po koreańsku] Policja. Szybko. - [taksówkarz] Komenda policji?
[po angielsku] Mogę skorzystać z telefonu? Haendeupon? To pilne.
- [po koreańsku] Proszę. - Bardzo dziękuję.
[sygnał łączenia]
[Eunice] Halo?
- [po angielsku] Eunice. - Austin!
Mam USB i jadę na policję.
[oddycha z ulgą] Bardzo ci dziękuję! Przekażę policjantom.
Zerwałem z Ashley.
O.
Yy, dobrze.
Za… Zadzwonię do władz i przekażę im dobre wieści.
Dobrze.
- Kocham cię. - [jąka się]
Napisz mi adres komendy. Przyjadą do ciebie.
Dobrze.
- Kocham cię. - [Eunice wzdycha]
- Ja ciebie też. Muszę lecieć. - [sygnał rozłączenia]
[po koreańsku] Przepraszam, chcę jechać pod inny adres.
[duszna, ponura muzyka]
[niesłyszalna rozmowa]
[odgłosy migawek]
[ledwo słyszalny gwar gapiów]
[niesłyszalna rozmowa]
[po angielsku] Josh! Josh!
Josh!
[przejmujące akordy syntezatorowe]
[Lindsay] Przepraszam.
[szlocha]
Będzie dobrze.
Poradzisz sobie?
[Josh] Tak.
Tak.
Zaczekam na ciebie.
Nie.
[Josh] Kocham cię. Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Uważaj.
[muzyka się urywa]
OSIEM LAT PÓŹNIEJ
[śmiechy]
[Ashley] Ależ mamy dziś frekwencję!
[brawa]
To cudowne, jak zżyła się nasza społeczność.
[eteryczna muzyka]
Mówi się, że najszybciej idzie ten, kto idzie sam.
Ale najdalej dociera się razem.
Serdecznie dziękuję naszym hojnym sponsorom:
Montecito Jewelers, Lewis and Lewis.
Panie Young, tęsknimy. Proszę spoczywać w pokoju.
Dziękuję naszym szczodrym członkom i niesamowitej ekipie
oraz oczywiście naszej królowej, pani prezes Park.
Nie mogła przyjechać, ale pozdrawia was.
- [wiwaty, brawa] - Kochamy ją.
W pewnym sensie jesteśmy jak pszczoły, które dziś ratujemy.
Pracujemy wspólnie na rzecz większego dobra.
Jestem ogromnie wdzięczna, że mogę wam służyć
jako menedżerka w Monte Vista Point.
To nie byłoby możliwe bez mojego cudownego męża.
- Ma co robić. - [Austin] Przywitaj się, Ashton.
[Ashton] Cześć!
[wiwaty, brawa]
[stonowana, duszna muzyka]
Ash, wciśniesz nas na parę dołków o 10?
Jasne.
[Ava] Musimy się znów umówić we czwórkę. Ostatnio było cudnie.
Chyba mamy wolny weekend, prawda?
Tak, zarezerwuję stolik w Lucky’s.
- Super. - Do zobaczenia.
Jesteście najlepsi, serio.
- Kocham was. - Pa!
[Troy] Uwielbiam ich.
[Ashley oddycha głęboko]
Poczytasz mu dzisiaj?
Mam sporo do nadrobienia.
Aha.
Co się stało?
Nic.
[warkot silnika]
[ta sama muzyka]
[Josh] Siema, stary. Jak tam, w porządku?
Super. Żyjemy chwilą, bracie.
Jak się macie?
Damon, głowa do góry.
- [strażnik] Co słychać? - Hej.
Papito, mam dla ciebie fajki.
Trochę to zajęło, wiem. Dzięki za cierpliwość.
Żelki dla Wendella. Proszę, stary.
Gav.
Trudno było je zdobyć.
- Tylko do paznokci, tak? - Mhm.
- Paznokcie. - Tak.
Dobrze.
- Dzięki. - To ja dziękuję.
Mój człowiek w końcu ma informacje o Lindsay.
- Tak? - No.
Miałeś rację. Przeprowadziła się.
- Wyniosła się na wieś. - Ha.
Mniej więcej wtedy przestała tyle dzwonić.
Jasne.
To ma sens.
[Gav] Nie wiem, czy chcesz to wiedzieć, ale wyszła za mąż.
Wiem, że niedługo wychodzisz.
Chcesz jej adres?
Nie.
Nie trzeba.
[cichy śmiech]
Nie trzeba.
Dziękuję.
Jak się macie? W porządku?
[reporterka] Minęło osiem lat,
odkąd skandal wstrząsnął społecznością w Montecito w Kalifornii.
Pewnego wiosennego poranka członkowie klubu Monte Vista Point
dowiedzieli się, że ich ukochany menedżer,
Joshua Martín, defraudował i prał pieniądze,
by pomóc dr. Kimowi ukryć śmierć pacjentki w klinice w Korei.
Doktor Kim odebrał sobie życie.
A teraz z nami Elaine Percival i unikalny wywiad z panem Martínem.
[Elaine] Jakie to uczucie być wolnym człowiekiem?
O czym dziś myślisz?
Czuję się całkiem nieźle.
[śmieje się]
Miałem sporo czasu na rozmyślania.
Popełniłem dużo błędów.
Zraniłem ludzi.
Życie nie ułożyło się tak, jak myślałem. [cicho parska]
Ale czekam na następny rozdział.
I cieszę się, że ci, których kocham, są szczęśliwi.
- Tata zrobił kiełbaski! - [Lindsay] Pycha!
Przepraszam, spokojnie dokończ.
Nie szkodzi. Zaraz będę, wezmę prysznic.
- Kocham cię. - [córka] Ja też.
Kochamy cię. Chodź.
[spokojna, pogodna piosenka indiepopowa]
[Park po koreańsku] Pamiętasz, co zawsze mówiłam?
Nie chciałam być jak moja matka.
Stara i przepełniona żalem.
Bardzo się starałam,
ale teraz jestem stara
i przepełnia mnie żal.
[wzdycha]
Za żadne pieniądze świata nie da się kupić
mijającego czasu, upływających pór roku.
Wspaniały krąg życia.
Możemy go tylko zaakceptować.
- [Ashley] Bogaci ludzie są obleśni. - [Austin ze śmiechem] To prawda.
No. Dobra. [śmieje się]
[Josh] Mam iść i rozrzucić ściółkę?
- Zaraz to zrobię. Będzie dobrze? - [Lindsay] Ale z ciebie dzieciak.
[Josh] Musi być miło na twoim jebanym brytyjskim tronie.
[Troy] Kocham twoją twarz.
[Ava] Dziękuję.
[głosy stają się niewyraźne]
[głosy nachodzą jeden na drugi]
[ostatni akord piosenki powoli cichnie]
[ćwierkanie ptaków]
Napisy dla niesłyszących: Juliusz P. Braun
na podstawie tłumaczenia Anny Radwan-Żbikowskiej