Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zobaczmy. Przepraszam za bałagan. Chce pani kawę?
Nie, dziękuję, już piłam.
Strasznie tu gorąco.
Nic na to nie poradzimy. A psów mamy dużo.
Może któregoś pani zabierze.
- Miała już pani kiedyś psa? - Nie.
Szuka pani konkretnego?
Będę wiedziała, jak go zobaczę.
Przeważnie tak jest.
Ten jest uroczy.
- Ma pani dom? - Nie.
Będzie się męczył w mieszkaniu.
A może ten? Potrącił go tramwaj.
- Biedak. - Ale cudem się wylizał.
Ten też jest śliczny.
To Sara.
- Jak się masz? - Spokojnie. - Przyjacielska.
Smutna, bo ktoś właśnie zaadoptował jej siostrę.
Została sama. Biedaczka.
Takie życie.
Chciałabym jednego, a podobają mi się wszystkie.
Nie ma pośpiechu. Nie musi pani zabierać go dzisiaj.
Wabi się Oscar. Jak ta nagroda. Ja go nazwałem.
Lubi pan filmy?
Nie bardzo. Tak mi przyszło do głowy.
Jego biorę.
- Na pewno? - Zdecydowałam.
- Nikt inny się nim nie zainteresował. - Przecież jest uroczy.
To prawda. Oscar!
Jak się masz? Boisz się?
Chyba się boi.
Nic mu nie jest.
Chcesz ze mną iść? Jestem Alina.
Proszę mu to dać.
Jest już cały pani.
Pojedziesz ze mną do domu?
Nie posprząta pani?
- Słucham? - Nie sprzątnie pani tej kupy?
Oczywiście. To nie kupa, ma niestrawność.
Proszę go zabrać, zanim zrobi coś jeszcze.
Niech najpierw posprząta.
Patrz, pies zrobił kupę w pociągu.
Kochanie, zobacz, psia kupa.
Mamusiu, kupa!
Niech pani to sprzątnie.
- To nie kupa. - Nie czuje pani?
Dobrze, że na nas nie narobił.
Tylko zwymiotował.
Nie ma pani woreczków?
Nie, właśnie go adoptowałam.
Jest pani niewychowana!
Proszę, niech pani to zetrze.
Nie mogę, jedna nie wystarczy.
Nie widzi pani, ile tego jest? Muszę mieć więcej.
Zetrzyj to gówno, leniwa babo. Umrzemy od tego smrodu!
To nie gówno!
Do kogo pani tak mówi?
Do niej. Nie słyszy, że to nie gówno. Zrobiło mu się niedobrze i zwymiotował.
Spadaj z tym swoim psem, zanim ci przyłożę!
- Słucham? - Tylko najpierw niech pani posprząta.
Dajcie mi wszyscy spokój.
Nie krzycz. Posprzątaj tę kupę i wyjdź!
Niech pan powtórzy.
Daj spokój, to chamska baba.
Zetrzyj to, zanim ci przyłożę!
Śmiało, uderz mnie przy tych wszystkich ludziach.
Uderz, jeśli się odważysz!
Pomóżcie mu. Niech go ktoś przytrzyma.
Jest po operacji ręki, ty morderczyni!
Tak się nie robi, niech to pani wreszcie posprząta.
A pan co tak stoi? Tak, pan.
Nie widzi pan kupy na podłodze. Niech pan coś zrobi!
Ocknij się, człowieku!
Jeśli sramy jeden na drugiego, to już koniec.
Niech pani to sprzątnie.
Wysiada.
Proszę panią, niech pani to sprzątnie. Proszę.
- Nie ma majtek? - Nie ma!
Co to?
Pomoc do walenia konia!
Tili! Chodź tu!
Dostaniesz mnóstwo lajków.
Po to je robię.
Oagăru dostanie więcej. Pokaż mu.
Co to?
- Posłuchaj! - Nic nie słyszę.
Głupi jesteś!
Po co się kłócimy,
skoro możemy zrobić konkurs?
Zobaczymy, kto będzie miał więcej lajków.
Twierdzisz, że niewyraźne zdjęcie piczki zdobędzie więcej lajków
niż papuga przeklinająca w autobusie?
- Niemożliwe. - Też coś mam.
Też coś mam!
Że co?
- Też nagrałem fajny film. - Jaki?
Ten z gównem w metrze.
- Nagrałeś to? - Jakie gówno?
Pokaż.
Co to takiego?
Żyła złota!
Żartujesz? Przewracający się staruch i srający pies w metrze?
Nie bądź głupi. Zakładasz się?
- Pewnie! - Brawo!
Każdy z was zamieści swój film.
Zobaczymy, kto wygra do rana. Obstawiamy?
Ja na papugę.
Na pewno wygra papuga.
Zamieśćcie to o tej samej godzinie.
Trzy, dwa, jeden, start!
- Mój film już jest. - Mój też.
46 lei i trzy gumki. Rozkręćmy imprezę!
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
HASZTAG DOGPOOPGIRL
- Alino. - Dzień dobry.
Prosiłam, żebyś zostawiła odczyt z licznika wody.
- Przepraszam, zapomniałam. - Zrobisz to teraz?
Dobrze. Zapiszę i wrzucę pani do skrzynki.
Będę wdzięczna. Przyszło miesięczne rozliczenie.
Zalegasz 138 lei.
Zapłać, bo znowu nie wyremontujemy budynku.
Oscar!
Zostaw to! Zostaw!
- Masz psa? - Tak.
Nie zgłosiłaś tego. Kiedy chciałaś mnie poinformować?
- Po co miałam zgłaszać? - To pies.
Za zwierzęta dopłacamy 25 lei, takie przepisy.
Jaka to rasa? Duży urośnie?
To kundel.
Za dużego płaci się 50 miesięcznie.
Czyli 138 dodać 50.
A nie 25?
Na razie 25, czyli 163 za ten miesiąc.
Mamy dwa miliony lei zaległości.
Pani Isanos zmarła i zostawiła 50 tysięcy długu.
Mamy pozwać zmarłą? Zapłać, proszę.
Daj mi pieniądze, a ja zapłacę, jeśli jesteś zajęta.
- Dziękuję. - Masz je teraz?
Dam wieczorem, jak wrócę.
Miejmy to z głowy.
Właśnie.
Włącz telewizor!
I to dzieje się w waszym żołądku.
Piecze!
Kobieta straciła nie tylko mowę, ale i możliwość połykania mieczy.
Nasze myśli są z cyrkowcami.
Dziś nawet Bóg jest cyrkowcem.
Kasjerka z Bukaresztu nie posprzątała odchodów swojego psa
i pokłóciła się ze starszym mężczyzną,
który zwrócił jej uwagę.
Film zamieścił młody człowiek, który to nagrał.
W niecałe 12 godzin
zdobył ponad 15 tysięcy lajków.
Większość komentujących krytykuje zachowanie właścicielki psa.
"Idealny przykład rumuńskiego chamstwa. Cud, że sama nie zrobiła kupy w metrze".
"Ktoś zna tę głupią babę? Dajmy jej nauczkę, której nie zapomni".
"A co robił strażnik?
Powinien wsadzić jej tę kupę do torebki. Żyje z naszych podatków".
Napijesz się kawy?
Chętnie.
Pojawiła się grupa na Facebooku.
"Kim jest kobieta od psiej kupy?
Czekamy na informacje".
Pokaż.
To nie kupa. Zrobiło mu się niedobrze i zwymiotował.
Mogłaś posprzątać.
Nie miałam czym, ledwo co go zabrałam. Teraz już mam sprej, woreczki, wszystko.
Mogłaś jechać Uberem.
Nikt by pani nie zabrał.
Myśli pani, że gdybym był wtedy w metrze, cieszyłbym się?
Przykro mi, ale nawet kierowca Ubera by pani nie wziął.
Może gdyby pies był w klatce.
To jak przewozić zwierzęta po mieście? Nie metrem, nie Uberem...
Nie o to chodzi.
Chciałby pani pobrudzić sobie wnętrze samochodu
za leję trzydzieści za kilometr, skoro mycie kosztuje 25 lei?
I jeszcze ten pan, który upadł. Biedak.
Ten biedak pobiłby mnie, gdyby nie inni.
Podniósł na mnie rękę. Przewrócił się, bo chciał mnie uderzyć.
- Na nagraniu tego nie widać. - Ale tak było.
Przynajmniej nie widać wyraźnie twojej twarzy.
Gdybym nie zobaczyła Oscara, nie domyśliłabym się, że to ty.
Ale to się szybko skończy.
Dzień dobry.
Panie Marianie, pomoże mi pan z wodą?
Już idę.
Dzień dobry.
- Alino? - Tak?
- Pozwolisz na chwilę? - Oczywiście.
Wszystko w porządku?
Państwo są z posterunku 111-ego.
Dzień dobry. Maria Văcărescu i Petre Chifu z wydziału do spraw zwierząt.
Mamy tylko kilka pytań.
Badamy zgłoszenie okrucieństwa wobec zwierząt,
za które zgodnie z paragrafem 205/2014
grozi kara od tysiąca do trzech tysięcy lei.
Proszę potwierdzić, czy to pani jest na tym zdjęciu.
Chwila.
Mają tu państwo Wi-Fi?
Oczywiście.
Sieć Iancului, hasło
WDCKIMJLKM2001.
Zalogowałem się.
Rozpoznaje pani kobietę na zdjęciu?
Tak, to ja.
A czy to pani pies?
Skoro ja go trzymam...
Wykonujemy tylko obowiązki, nie musi się pani obrażać.
Nie obrażam się, ale gdzie tu okrucieństwo?
Szczerze mówiąc, też nie wiemy.
Wpłynęła do nas skarga z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami,
że zgodnie z punktem 6J
paragrafu 205/2014 naraziła pani psa...
- Jak się wabi? - Oscar.
Że naraziła pani Oscara na poniżenie,
pozwalając mu wypróżnić się w miejscu publicznym.
Dodatkowo w pociągu doszło do zamieszania,
co naraziło psa na stres emocjonalny.
Przecież to absurd.
Pani Moga, Internet jest ogólnie dostępny i nie możemy przymknąć oka.
Nie mamy podstaw do ukarania pani za dręczenie psa,
ale ukarzemy za zakłócenie porządku publicznego.
Grzywna wynosi 1500 lei.
Połowę, jeśli zapłaci pani w ciągu 15-stu dni roboczych.
Spisaliśmy już raport. Jeśli nie ma pani zastrzeżeń...
- Mogę o coś spytać? - Oczywiście.
Jak mnie znaleźliście?
Chamstwo mnie już dobija.
Słyszeliście o kobiecie, której pies zrobił kupę w metrze?
No więc wsiadła z psem do metra, pies wypróżnił się na podłogę,
a ona nie chciała sprzątnąć.
Pasażerowie prosili ją, błagali.
"Proszę pani, to pani pies, pani odpowiedzialność".
Ale nie, kobieta wyszła, a gówno zostało. Kurde!
Co takiego zrobiłem, że oddycham tym samym powietrzem co na?
Tak czy siak, znalazłem nagranie, jak wysiada z metra, zostawiając psią kupę.
Na filmie widać jej nadgarstek, a na nim zegarek. Czaicie?
Popytałem na forum
i dowiedziałem się, że to limitowana seria.
Takich zegarków jest tylko 45, są produkcji austriackiej.
Ta seria została sprzedana rok temu rumuńskiemu Publibankowi.
Dlaczego? Były nagrodą dla pracowników roku.
A więc ta krowa jest pracownicą roku,
cennym nabytkiem Publibanku.
Jest wartością dla samej Rumunii, czaicie?
Ta krowa, której pies sra w metrze i która nie chce po nim sprzątać,
ma zegarek za 800 euro.
Co zatem zrobił wasz drogi Matei?
Zidentyfikowałem ją. Gdzie? Na LinkedIn!
Nazywa się Alina Moga.
Link znajdziecie w opisie.
Pracuje w oddziale Iancului i zachęcam was, żebyście ją odwiedzili...
Synku, przestań!
Matei!
Alino, co robisz?
Nic. Pójdę już do domu.
Oscar, idziemy.
SPÓJRZ W NIEBO
Dzień dobry, podajemy wiadomości.
Sprawa kobiety, która odmówiła posprzątania po swoim psie,
polaryzuje opinię publiczną od 24-ech godzin.
Wiele osób krytykuje 40-latkę,
która pozwoliła psu wypróżnić się w wagonie metra.
Strażnik, który nie zareagował na czas,
zostanie zwolniony z pracy za niestosowanie się do procedur.
Łączymy się z naszą korespondentką Marią Panduru,
która znajduje się przed siedzibą dyrekcji metra.
Mario, oddajemy ci głos.
Dzień dobry, Andreeo.
Alin Stanciu, dyrektor bukaresztańskiej kolei podziemnej,
ma się tu lada chwila pojawić i wydać oświadczenie.
Za mną grupa około 20-stu osób
wyraża oburzenie postępkiem kobiety.
Protestujący twierdzą, że nie odejdą,
dopóki właścicielka psa nie zostanie ukarana.
Młody człowiek za mną to vloger Matei Şoptelea, organizator protestu.
Dzień dobry, Matei!
Dzień dobry.
Co jest powodem...
Uciszcie się!
Cisza, mówię!
Co tu robisz z tymi wszystkimi ludźmi?
To proste. Nie zniosę więcej chamstwa.
Nie chcemy go więcej. Czaisz?
Nie stać nas, żeby na postęp w tym kraju czekać 30 lat.
Dlatego domagamy się, żeby odpowiedzialni urzędnicy robili swoje!
"Swoje" czyli co, Matei?
Od czego zacząć?
Po pierwsze, tej kobiecie trzeba odebrać prawo do posiadania zwierząt.
A poza grzywną, którą ją ukarano, a która, jak podejrzewam, jest minimalna,
należy ją skierować do jakiegoś ośrodka poprawczego,
gdzie nauczą ją dobrych manier.
Powinni jej odebrać obywatelstwo!
Niech do śmierci sprząta w metrze!
Powiem kilka słów.
Mam chorą wątrobę od 45-ego roku życia,
a moja renta to marne 700 lei po 20-stu latach pracy.
Chcę spytać rządzących, dlaczego obcięli płace nauczycielom.
Dlaczego moja córka, anglistka,
zarabia tylko 1200 lei
po sześciu latach studiów?
- Mamo, dość. - Dyrektor zaraz wyda oświadczenie.
Ty z kamerą, chodź! Dyrektor przyjechał.
W odpowiedzi na skargi w sprawie wydarzenia, o którym państwo wiedzą
i którego nie będę przypominał,
chciałbym wyjaśnić, że firma Metrorex nie ma własnych ochroniarzy,
lecz współpracuje z firmami ochroniarskimi.
Tak więc nie do nas należy decyzja
o ewentualnym zwolnieniu strażnika.
Dlatego też jest ze mną pan George Şaguna,
dyrektor Strong Security, który ustosunkuje się do tej kwestii.
Dzień dobry. W wyniku dochodzenia uznaliśmy, że pan Ion D.
Ion, pracownik firmy ochroniarskiej, której jestem dyrektorem,
nie rozwiązał jak należy sprawy kobiety, której pies...
zrobił to, co zrobił.
Nie zastosował się do procedur, których powinien przestrzegać,
dlatego został zwolniony z pracy. Mają państwo pytania?
Jak pański pracownik mógł zareagować w tej sytuacji?
Proszę pani, mógł postąpić różnie.
Pozostaje faktem, że sytuacja jest niespotykana,
a nawet zaskakująca,
można jednak było załatwić to na wiele sposobów.
A dokładnie?
To proste. Mógł usunąć z wagonu kłopotliwy element
i zabezpieczyć miejsce zajścia,
żeby obecni tam czuli się bezpiecznie
i wrócili do swoich czynności.
Panie Şaguna, mówimy o psie, który załatwił się w metrze.
Oczywiście, nie możemy winić psa. Ale pies ma właścicielkę.
A pan Ion D. Ion mógł zainterweniować.
- Jak? - Dlaczego czepia się pani mnie?
Drodzy widzowie. Jesteśmy świadkami czegoś strasznego.
Jakiś człowiek się podpalił.
To bardzo poważnie wygląda.
Wokół zebrał się tłum, wszyscy są zaniepokojeni.
Jeżeli wyjmę z konta 300 lei,
jaka będzie prowizja banku?
Mogę prosić o dokument tożsamości?
Przepraszam, gdzie jest gabinet dyrektora?
- Z tyłu, ma tabliczkę na drzwiach. - Dziękuję.
Nie ma pana w systemie.
Jak to?
- Na pewno ma pan kartę u nas? - Nie, w domu.
Ale czy ma pan konto w Publibanku?
Nie.
A więc proszę iść do swojego banku.
Ale wybieram pieniądze tutaj.
W którym banku ma pan kartę kredytową?
Mówiłem już, że kartę mam w domu.
- Ale gdzie ją pan otwarł? - Nie otwarłem.
Kiedy wyrobił pan kartę, tę, która jest w domu, to kto ją panu dał?
- Kobieta. - Gdzie?
- W banku. - Którym?
Tym koło fontanny i reklamy z kosmitami.
W tamtym? To Senior Bank.
U nich ma pan konto i z nimi proszę rozmawiać o prowizjach.
Ale wyciągam pieniądze tutaj.
Nasz bank obciąża pana zgodnie z warunkami umowy z pańskim bankiem.
I to do niego powinien pan się udać.
Alina?
Mona? Pomożesz panu? Koleżanka się panem zajmie.
Jeśli wypłacę 200 lei...
Przepraszam.
Alino, dłużej nie mogę. Naprawdę.
Przysłali mi pudło z gównem. Nie wytrzymam.
Zróbmy to, co należy zrobić w takiej sytuacji.
Nie mogę narażać dwudziestu osób dla jednej pracownicy.
Jutro mogą mi przysłać bombę.
Przełożeni jeszcze nie dzwonili, ale zadzwonią.
Jak nie dziś, to jutro.
Przychodzi mi to z trudem, ale muszę cię zwolnić.
Kocham cię.
Puść wodę.
Co?
Puść wodę, długo się nagrzewa.
Co robisz?
- Przepraszam. - Co z tobą?
Było ciemno.
Ślepy jesteś?
Co z tobą nie tak, babo?
Jak śmiesz tak do mnie mówić? Mogłabym być twoją matką.
- Co ci się stało? - Będziesz się tak do mnie odzywał?
- To jest według ciebie normalne? - Będziesz mnie nazywał babą?
Masz czelność tak się do mnie zwracać?
Jestem dla ciebie babą?
Przestań!
- Po co tu w ogóle przychodzisz? - To znaczy?
Kiedy piszę, żebyś przyszedł, po co przychodzisz?
- Bo cię kocham. - Czyżby?
A może przechwalasz się kolegom, że posuwasz starą babę?
"Wydymałem ją na wylot".
Tak się chwalisz?
Nie rozumiem.
Robisz zdjęcia, kiedy bierzesz mnie od tyłu?
Co?
- Daj mi telefon. - Po co?
- Dawaj! - Przestań.
Robisz zdjęcia. I pokazujesz kumplom. "Patrzcie, jaką ma dupę".
- Nieprawda. - No to daj mi telefon.
- Wkurzasz mnie. - Wkurzam go...
Daj, bo cię dziabnę.
Zwariowałaś.
Co to za jedna?
Koleżanka.
Ładna.
Tak. A teraz już wszystko gra?
Wynoś się.
Telefon.
Precz. Wynoś się.
Wynocha!
- Telefon! - Znikaj!
Dzień dobry.
Dziś, jak zwykle, oddajemy głos uciskanym.
Za chwilę program "Pieskie popołudnie".
Zapewne wszyscy pamiętamy,
jak w zeszłym miesiącu młoda kobieta pozwoliła psu zrobić kupę w metrze
i nie posprzątała po nim.
Poświęcono temu wiele dyskusji,
ale naszym zdaniem pominięto to, co najważniejsze.
Dziś poznamy prawdziwą, przeoczoną ofiarę tego zajścia.
Popatrzmy.
Ion D. Ion był pracownikiem Strong Security
zaledwie od dwóch miesięcy,
kiedy dyrektor postanowił go zwolnić.
Pracodawca uważa, że Ion D. Ion nie zastosował się do przepisów
w sprawie kobiety,
której pies wypróżnił się w wagonie metra.
Stefan, przywitaj się.
Dzień dobry.
Córka ma na imię Ioana.
A najmłodszy to Georgică.
Przywitaj się.
Dzień dobry.
Powiedz ten wierszyk o wiewiórce.
- Nie. - Chętnie posłuchamy.
Patrzcie na tę wiewióreczkę, wysmarkała się w chusteczkę.
Potem poszła do doktora, była bowiem bardzo chora.
Do szpitala też trafiła, syrop orzechowy piła.
I ja będę pił syropek, jeśli będzie słodki trochę.
Pięknie to wyrecytowałeś.
Do dziś niewielu wiedziało,
że pan Ion jest wdowcem
i ojcem siedmiorga dzieci.
W ramach protestu podpalił się na konferencji,
kiedy ogłaszano jego zwolnienie z pracy.
Dlaczego się pan podpalił?
Co mi pozostało? Żona nie żyje.
Wychowuję siedmioro dzieci.
Pomaga mi siostra, ale ma pierwszą grupę inwalidzką.
Nie mogę zostawić jej z dziećmi. Co mogłem zrobić?
Żałuje pan?
Sam nie wiem.
Tak, żałuję, ale co mam teraz począć?
Kto zajmie się dziećmi?
A gdyby pan umarł, kto by się nimi zajął?
To prawda, że pańscy byli koledzy z pracy nazywają pana Feniksem?
- Tak. - Wie pan dlaczego?
Co?
Czy wie pan, dlaczego tak pana nazywają?
Tak.
Feniks to ptak, który może stanąć w płomieniach,
ale potem szybko dochodzi do siebie.
Powstaje z popiołów.
Gdyby mógł pan powiedzieć coś kobiecie z psem,
od której to wszystko się zaczęło, co by jej pan powiedział?
Proszę spojrzeć w obiektyw i wyobrazić, że to ona.
Spytałbym ją, czemu to zrobiła.
Czemu zrobiła to mnie.
Jak mogłem to rozwiązać?
Miałem sprzątnąć tę kupę?
Jakiś mężczyzna to zrobił, więc kupa nie jest problemem.
Ale dlaczego mi to zrobiła? Czemu zniszczyła mi życie?
Ktoś sprzątnął kupę?
- Tak. - Pasażer?
Twierdzi pan, że jakiś mężczyzna posprzątał po tym psie.
Tak.
Przekonajmy się, czy się zmobilizujemy.
To nasz moralny obowiązek dotrzeć do tego człowieka.
Należy promować takich szlachetnych ludzi.
Uważam, że to święty naszych czasów.
Ni mniej, ni więcej.
Powinniśmy zrobić wszystko, żeby poznać tego człowieka.
Wziął sprawy, i psią kupę, w swoje ręce.
Jeżeli go znacie, dzwońcie. Chcemy go rozsławić.
Pokazać wszystkim, jak wygląda porządny człowiek.
A tymczasem, dopóki go nie znajdziemy,
posłuchajmy zespołu Scorpions.
- Słucham? - Co porabiasz, babciu?
Piekę ciasteczka. Przyjdź, dasz trochę mamie, żeby zabrała na wieś.
Jest dziadek?
Coś majstruje.
Daj mi go. Pytają o niego w radiu.
Dlaczego?
Bo posprzątał po tej kobiecie w metrze.
Niedobrze zrobił?
Dobrze, daj mi go.
Poczekaj.
Co jest?
Pytają o ciebie w radiu.
Dlaczego?
Bo posprzątałeś to gówno w metrze.
Dałabyś spokój...
Weź, pogadaj z wnuczką. Ona wie więcej.
Mów, kochana.
Ekskrementy, które państwo tu widzą,
powstały poprzez wrzucenie prawdziwych psich odchodów do masy akrylowej.
Chodziło mi o zachowanie nieprzyjemnego zapachu,
który można poczuć po zbliżeniu się do nich.
Ma to przypominać, że robienie tego, co należy,
chronienie społeczeństwa przed pasożytami,
oznacza porzucenie swojej strefy komfortu.
Bohater, który nie poświęca swojego dobra, nie jest bohaterem.
Bohater nie może współistnieć z własną wygodą.
Moje dzieło wychwala
nie jakichś banalnych albo mitycznych bohaterów,
ale bohaterów powszednich.
Zwykłych ludzi, bez szczególnych talentów, bez wysokiego statusu,
ale których prospołeczna
i ludzka postawa
przyczynia się do ogólnej poprawy losu społeczeństwa.
Dlatego centralnym punktem mojej wystawy
jest odlana z brązu figura człowieka,
którego uważam za bohatera,
Gavrilescu Pătru.
Panie i panowie, muza tej wystawy
i człowiek, który sprzątnął kupę, Gavrilescu Pătru.
Dziękuję.
To my dziękujemy. Powie pan kilka słów?
- Nie, proszę. - Będziemy zaszczyceni.
Dziękuję wszystkim.
Jestem tym przytłoczony.
I wzruszony.
Nie wiem nawet, co powiedzieć.
Pachnie tu jak w metrze.
To niebywałe. Jestem zaszczycony.
Cóż, sprzątnąłem kupę.
Wy też sprzątajcie.
Sprzątajcie kupy!
Sprzątajcie kupy! Sprzątajcie kupy!
Potrzebuję ochrony. Zabili mi psa.
- Kto to zrobił? - Dowiedzcie się!
- Złożyła pani skargę? - Nie.
A więc nic nie możemy.
- No to ją złożę. - Kiedy?
- Teraz. - To nie takie proste.
Porozmawiajmy spokojnie.
- Zabili mi psa! - Głucha pani jest?
- Kto? - Nie wiem.
Grozi mi niebezpieczeństwo.
Zostawiłam psa przed sklepem, a ktoś go otruł. Mało wam?
Skąd wiadomo, że go otruto?
Bo nie żyje!
Może był chory.
Możemy spokojnie porozmawiać?
Też byśmy chcieli.
Nie rozumieją państwo.
Nagram to, a jak coś mi się stanie,
będziecie mieć kłopoty, bo wrzucę to do sieci.
Dlaczego ktoś miałby coś pani zrobić?
Nie ogląda pani wiadomości?
Sądzi pani, że ktoś panią zaatakuje, bo pani pies wypróżnił się w metrze?
Nie wypróżnił się!
Tak czy siak, to burza w szklance wody. Zaraz ucichnie.
Nie rozumie pani?
Coś mi grozi, a wy jesteście stróżami prawa.
Macie mnie chronić, a nie pouczać, ty pindo!
Proszę się tak nie wyrażać.
Za mało mi płacą, żebym godziła się na taki język.
Nie jestem pani pracownicą. Nie wtrącaj się. Proszę o telefon.
- Nie dam go. - Nie wtrącaj się!
Nie ma pani prawa mi go zabierać!
Usuń to.
Ale nam się trafiło. Za kogo nas pani ma?
Ten mundur nic nie znaczy?
Umie pani tylko pyskować.
Proszę wyjść i wrócić, jak nauczy się pani manier.
To nie cyrk, to posterunek policji.
W razie problemów chętnie pani pomożemy, a na razie proszę wyjść.
Nie mamy już o czym mówić.
Wynocha!
Co robisz? Co to?
Oscar zdechł.
I co z nim robisz?
Szukam dla niego miejsca spoczynku.
Tu go zakopiesz?
A nie mogę?
To nasze podwórko, ogrodzone. Pan Podelea zasiał tu kwiaty.
Nie zniszczę kwiatów, nie potrzebuję dużo miejsca.
Tak nie wolno. Czemu nie spytałaś o pozwolenie?
To tylko pies. Kogo on obchodzi?
Jak możesz tak mówić?
Po pierwsze, plastik skazi glebę.
Za dwa miesiące nie będzie tu kwiatów.
Nie zakopię go w worku.
W worku czy nie, nie wolno ci. Zabierz go, to nie podlega dyskusji.
Tej granicy nie wolno przekroczyć.
Co by było, gdybyśmy wszyscy zakopywali zwierzęta na podwórkach?
Pani Grădinaru miała 18 kotów. Teraz ma siedem.
11 zdechło w ciągu czterech miesięcy, wyobrażasz to sobie?
I co z nimi zrobiła?
Wrzuciła do zsypu.
A co miała zrobić?
Oscar, pomachaj do kamery.
To mój pies.
Mój martwy pies.
W foliowym worku.
Został z premedytacją zabity.
Tak, to ja. Alina, ta od psiej kupy.
Chciałabym wyjaśnić kilka spraw.
Po pierwsze, to nie była kupa.
Mój pies nie zrobił kupy.
Zwymiotował, zrobiło mu się niedobrze.
Został zabity z zimną krwią.
A teraz boję się wychodzić z domu.
Co jest nie tak ze światem?
Ludzie bardziej przejmują się podłogą w pociągu niż człowiekiem.
Dlaczego to moja wina,
że ten człowiek się podpalił?
Dlaczego obwiniacie mnie o to wszystko?
Niby w jaki sposób zawiniłam?
Panie zwolniony z pracy strażniku.
Czy chciałby pan być moim ochroniarzem i obronić mnie
przed tymi, którzy otruli mi psa?
A może to pan go zabił?
Kto zabił mojego psa?
Oscar...
Kto cię zabił?
Teraz już śpi.
Chcę to wszystko naprawić.
Zatrudnię pana, strażniku.
Zatrudnię, żeby mnie pan ochraniał.
Ale nie mam pieniędzy.
Sama straciłam pracę.
Szkoda, tworzylibyśmy świetny duet.
Kobieta od psiej kupy i feniks.
Jak to brzmi?
Co pan na to, panie Ion?
Chciałby pan dla niej pracować?
Pracowałby pan dla niej, nawet gdyby mało płaciła?
Tak.
Słucham?
Pracowałbym.
Jak to?
Dlaczego?
Żeby wykarmić dzieci.
Właśnie.
A więc zdołałby pan wybaczyć kobiecie,
która pana skrzywdziła, która sprowadziła na pana
nieszczęście, która zadała panu te rany.
W tych okolicznościach jest pan w stanie
wznieść się ponad to,
zgodnie z pańskim przydomkiem.
Wiemy, jak nazwali pana koledzy z pracy.
Z byłej pracy,
bo stracił ją pan przez tę kobietę.
Nazywają pana Feniksem.
Powstał pan z popiołów jak feniks
i przebaczył tej kobiecie,
a nawet zgodził się dla niej pracować, żeby utrzymać dzieci.
Tak, dla dzieci.
Przytulcie tatę.
Wszyscy, przytulcie go, bo wasz tata jest silnym człowiekiem.
Ma siłę, żeby pokonać przeciwności
i wychować dzieci.
Czy ktoś może podać chusteczki?
Jest! Jest ta straszna kobieta.
Jesteś zadowolona z tego, co zrobiłaś?
Zniszczyłaś mu życie. Okaleczyłaś na zawsze.
Odsuń się, mamo.
Powiedz, czy jesteś zadowolona z tego, co zrobiłaś.
Powiedz coś. Dlaczego nie chcesz z nami rozmawiać?
Odpowiedz na nasze pytania. Lubisz srać w metrze?
Poszłaś z psem na spacer po tym, jak się wysrał?
Będziesz uczyć dzieci, że w metrze wolno srać?
Co, ucho cię boli?
Co słychać w tej twojej głupiej głowie?
Bębenek ci pękł?
Cześć.
Jest Cosmos?
Na zapleczu.
Cosmos?
Możemy porozmawiać?
A więc chcesz zniknąć z Internetu.
Tak.
Najpierw przeczytaj. Zrozumiesz, że nie jesteś sama.
Cierpiący na depresję nie wierzą, że nie są w ślepej uliczce.
Nie mam depresji.
Ale czemu nie sprzątnęłaś kupy?
- To były wymiociny. - A co piszą w sieci?
- Kupa. - A więc kupa. Czemu nie sprzątnęłaś?
Nie wiem.
Teoretycznie mogę to zamieść pod dywan.
Sprawię, że wyszukiwarki nie pokażą nic o tym zdarzeniu
na pierwszych trzech, czterech stronach.
Większość dalej nie szuka. Przestaniesz istnieć.
To krok pierwszy.
Potem, jeśli się tego podejmę, będziemy usuwać rezultaty jeden po drugim.
To będzie trzy tysiące.
- Lei? - Euro. W gotówce.
Jestem nieletnia, nie mam konta.
Za Alinę, naszą dyrektorkę banku. Sto lat!
Wznosisz toast kawą?
Nie jest już dyrektorką.
Świętej pamięci mąż mówił mi, że toast nie jest pretekstem do picia alkoholu.
Nie jest dyrektorką?
Nigdy nie byłam. I nie pracuję już w banku.
- Dlaczego? - Męczyła się.
Za dużo zamieszania, a za mało płacili.
Jeśli w banku nie płacą dobrze, to już nie wiem gdzie.
Płacą, ale...
Może zjemy tort?
- Pyszny, prawda? - Proszę.
Za dużo, mamo.
- Nie musisz zjeść wszystkiego. - Gdzie teraz pracujesz?
W biurze podróży.
Sprzedaje wakacyjne pakiety, wycieczki...
- Niech sama mówi. - Ona ma rację.
Mów. Czy ja ci przerywam? Mów, już się zamykam.
Masz kogoś?
- Czy Tucie pisany jest wnuk? - Nie wiem.
Umawia się z szefem.
Mamo, byliśmy na jednej randce.
To aż nadto. Poprosi ją o rękę, mówię wam.
- Zobaczycie, mam nosa do tych spraw. - Bredzisz.
Jak możesz tak mówić?
Mam przeczucie. I chcę dla ciebie jak najlepiej.
Nie kłóćmy się. Świętujemy. Daj dziewczynie spokój.
Za Alinę, naszą dyrektorkę banku.
Dzięki, ale nigdy nie byłam dyrektorką.
Poczekaj.
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki, nie musiałeś.
Daj spokój.
Otwórz.
To mydelniczka. Pomyślałem...
Bardzo ładna.
Cieszę się, że ci się podoba.
Dzięki.
Mieli też żółte, ale wolałem taką.
Tak...
Mogę wstąpić?
Nie dziś.
Dlaczego?
To był długi dzień, muszę odpocząć.
Jutro?
Może jutro.
Kocham cię.
- Alina? - Tak?
Powiedziałem, że cię kocham.
Trochę to dla mnie za wcześnie.
Wolałabyś, żebym nie powiedział?
Czego?
Że cię kocham.
Może nie powinniśmy się spieszyć.
Mówiłem, że rejs na Kubę jest wyprzedany?
Tak?
Jakaś firma kupiła ostatnie bilety dla pracowników roku.
Poważnie?
Dzisiaj. Jutro zadzwonią w sprawie faktury.
Dobrze.
Czas na mnie. Dzięki.
Nie ma za co. Do jutra.
Śpij dobrze.
Zrujnowałaś mi życie!
Zniszczyłaś mnie!
Już po tobie.
Alina? Proszę, nie.
Dobry wieczór.
Moją dziewczynę napadnięto. Jesteśmy...
na Vatra Luminoasă.
Nie wiem, jaki numer.
Jeżdżą tu trolejbusy.
Proszę coś zrobić!
Alina?
Oscar! Coś ty narobił?
Siad.
- Chce ją pani sprzątnąć? - Słucham?
Tę kupę. Po co ją pani zbiera?
Bo mam woreczki. A to nie kupa, tylko wymiociny.
Daj pani spokój z tymi woreczkami.
Racja, nie powinna sprzątać.
- Nie śmierdzi. - W ogóle.
Tili, patrz. Ona chce sprzątnąć kupę.
Urocze.
Mamusiu, kupa.
To nie kupa.
Kobieto, skąd taka prospołeczna postawa?
Gdzie pani wysiada?
Nie wiem.
Niech pani zapali i się odpręży.
- W metrze nie wolno palić. - Kto tak mówi?
A jeśli wybuchnie pożar?
Wtedy wstaniemy z popiołów, jak feniksy.
Niech pani nie przejmuje się tą kupą.
To nie kupa.
A co za różnica?
Jaką muzykę pani lubi?
Nie słucham muzyki.
Niedobrze.
Polecam "Serenadę" Schuberta.
Jest doskonała.
Zna ją pani?
WERSJA POLSKA NA ZLECENIE HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski