SYMPATYK
Nie spieprz mi filmu!
WIOSKA
Nie spieprz mi filmu!
SCENA TRZECIA - DŻUNGLA - DZIEŃ
EKRAN WYPEŁNIA ROZBITY ŚMIGŁOWIEC "HUEY".
KADŁUB STAJE W OGNIU.
Czytałem scenariusz.
Motyw utraty niewinności...
W tym pokoju możesz mówić szczerze.
- To leży w twojej naturze? - Co?
Szczerość.
W mojej naturze Azjaty?
Nie – osoby, pieprzonego człowieka.
Nie wierzę w cechy rasowe.
Siadaj, jesteśmy tacy sami.
W tym przypadku obaj jesteśmy żołnierzami.
Pan też walczył?
Nie. Wszystko, co powiem będziesz brał dosłownie?
Mówię o nas, tutaj.
Byłeś w komandosach?
W tajnej policji.
Ja pierdolę.
To dlatego Claude i Ned tak cię zachwalali.
Chcą, żebyś mnie szpiegował.
Masz mnie za idiotę?
Pracowałem w kontrwywiadzie.
Żadna różnica. Halo?
Mam tu szpiega, który mówi, że nie szpiegował.
Pojebało?
Co ty na to?
Będziesz pracował dla mnie, udając, że pracujesz dla nich.
Zorientuj się, jak ci neokonserwatyści
chcą użyć mojego filmu.
Będziesz podwójnym szpiegiem.
Wywiadowcą i kontrwywiadowcą.
Wchodzisz w to?
Przyszedłem tu, bo...
Ale spoważniałeś.
Nie obsadziłbym cię w roli szpiega, dlatego wiem, że nim nie jesteś.
Chcę od ciebie tylko jednego.
Autentyczności, jasne.
Miał pan szansę przejrzeć notatki?
Myślisz, że nie jestem autentyczny?
Zrobiłem rekonesans.
Czytałem Buttingera i Fitzgeralda.
Rozmawiałem z komandosem, który walczył u boku Degarów.
Opowiadał mi, jak Vietcong powiesił go do góry nogami.
Zesrał się, bujając się głową w dół.
Gdy to opowiedział, prawie sam się posrałem.
Zamiast tego się zrzygałem
i zatrudniłem go jako konsultanta wojskowego.
Bo tak to robię.
Czerpię z rzeczywistości.
Ale teraz myślę, że to za mało.
Co przegapiłem?
No co?
Odpowiedź to perspektywa Wietnamczyków.
To twoja rola. ...
Niewinni, skromni, potulni jak bawoły wodne.
Ciągną pługi przez pola ryżowe.
Rozumiem.
I mam sugestię.
Może damy Wietnamczykom jakieś kwestie?
Mogliby opisać swoje cierpienie.
Kilka linijek.
Co za banał.
Liczysz kwestie, jak zakompleksiony aktor?
Teraz nie ma czego liczyć.
Wybacz, ale gdy tak mówisz, widzę, że nie rozumiesz kina.
Ani trochę.
Nie chcę słuchać o czyimś cierpieniu, chcę je poczuć.
Poczuć je!
Poczuć!
Rozumiesz?
Mamy budzić emocje.
Poczuj, a uwierzysz.
Wietnamscy rolnicy różnią się od bawołów.
Są bardziej rozmowni. Zdziwiłby się pan.
To mój wybór artystyczny.
Mam cię uczyć podstaw kina?
Można oddać emocje bez użycia dialogu
poprzez mise en scène i montage.
Słyszałeś o Murnau, Dreyerze?
W pierwotnej wizji w filmie miało nie paść ani jedno słowo.
Ale to się zmieniło.
Nie w przypadku Wietnamczyków.
Oni żyją w przestrzeni metaforycznej.
Za to Amerykanie są gadatliwi.
Mniej jak Murnau i Dreyer, bardziej Wilder i Hawks.
Już łapię.
Chcesz zaproponować jakiś dialog?
A niech mnie!
Nie daj się onieśmielić moim Oscarom.
Pokaż, co masz.
W scenie, gdy Vietcong torturuje Kima?
Według didaskaliów zmuszają go do mówienia.
Może przydałaby się kwestia w stylu...
Czyli "Przyznaj się, kutasie".
Jedź.
Jedź i bądź głosem naszego ludu.
Jaki wpływ ma skromny konsultant?
Może i mały.
Ale niewielki wiatr może się przerodzić w burzę.
Daj nam dobre kwestie.
To te ode mnie? Słuchałeś ich?
Oczywiście.
Nie będzie cię 17 tygodni?
Zostawisz mnie tu samą?
Byłaś w Napa?
Mogłabyś wpadać w weekendy.
Pójdę po zeszyt na autografy.
Jesteś zła?
Ten film zrobią też beze mnie.
Nie byłoby lepiej, gdyby ktoś powiedział:
"Wasza wizja Azjatów to bzdura"?
Ktoś powinien powiedzieć Davidowi Carradine’owi,
żeby przestał się tak krzywić.
Wyglądał seksownie.
Lubię też, gdy ty mrużysz oczy.
Nie pozwól mojemu sceptycyzmowi wobec białych facetów cię zniechęcić.
Mam nadzieję, że nie oberwiesz rykoszetem.
Cztery miesiące daleko stąd?
Brzmi cudownie.
Bądź cicho!
Nie podoba mi się to.
To za długo.
- Kto będzie mnie woził? - To film.
Cicho, dziecko!
Jeśli pan nalega, nie pojadę.
Jedź.
To ważne dla Clauda i jego przyjaciół, więc i dla nas.
To inwestycja.
W co?
W projekt odzyskania ojczyzny.
Odzyskania ojczyzny?
Będę miał dla ciebie wieści,
gdy wrócisz z hollywoodzkiej misji.
- Cześć. - Cześć.
- Mogę też jechać? - Nie.
Spoko.
Złapię stopa.
Amerykanie tak robią, więc to pewnie bezpieczne.
Powiesz moim rodzicom,
że zostawiłeś mnie samą
na tym pustym kawałku autostrady?
Będziesz grzeczna?
Nie chcę cię znaleźć w garderobie Jamesa Yoona.
Powinnam wiedzieć, kto to?
Poznasz go.
Gra Azjatę w każdym hollywoodzkim filmie.
Nie widuję Azjatów w filmach.
Ale gdy widzisz, to on.
Choć zawsze szybko go zabijają.
Ale nie w tym filmie.
O czym właściwie to jest?
Oficjalnie to historia sześciu komandosów,
którzy utknęli w wietnamskiej wiosce.
Nieoficjalnie...
To historia wietnamskich rolników,
zmuszonych do przyjęcia nieproszonych gości.
Witamy obsadę i ekipę na planie.
Rozgośćcie się. Każdy dostanie po dwa kupony na napoje.
Czas na zabawę.
Nicos chce wszystkim podziękować.
Ale co się dzieje oficjalnie?
Kapitana Shamusa, otoczonego wieśniakami, którym nie ufa,
ogarnia paranoja i fatalizm.
Sympatyzujesz z komuchami?
KAPITAN SHAMUS
Mówię do ciebie.
- Kto gra Shamusa? - Ryan Glenn.
Też go poznam, gdy zobaczę?
Jasne. To legendarny aktor Metody.
Mówisz angielski?
Za dużo pan wypił, panie Glenn.
Kapitanie Shamus.
"Metody"?
Pogrywasz ze mną, żółtku?
To aktorzy, którzy nie wychodzą z postaci.
- Kapitanie. Spokojnie. - Wystarczy.
Jeśli zwrócisz się do niego normalnie,
eksploduje.
Puszczamy.
Film kończy się starciem Shamusa
z idealistycznym młodym sierżantem Bellamym,
którego gra Jamie Johnson.
Ten Jamie Johnson?
Ej, Jamie!
SIERŻANT BELLAMY
Spójrz!
Wygląda jak w Soul Train.
Ej, ty, nowy!
Co jest?
Nie wierzę.
173 Eskadra, kumpel Bona, pamiętasz?
Szalone noce w Sajgonie?
Freddie.
Co jest, kurwa?
Konsultant wojskowy.
Zesrałeś się wisząc?
Co u Bona? Wydostał się?
A ten drugi? Byliście jak bracia.
Cóż...
Słuchajcie.
IMPREZA INAUGURACYJNA
Proszę o chwilę uwagi.
Podejdźcie bliżej, niech poczuję się ważny.
Jesteśmy armią na wojnie przeciwko wojnie.
W przededniu bitwy moi greccy przodkowie z Lincoln Park w stanie Michigan...
wzywali bogów – Zeusa, Atenę, Aresa
i prosili o ochronę.
Dzisiaj ja proszę, byście wy wskrzesili panteon.
Jahwe, Mahomet, Baal, Belzebub, zróbmy też miejsce dla szatana.
Oklaski dla szatana.
To Wietnam, diabeł siedzi z nami przy stole.
Gdzie mój...?
Jest tutaj. Nasz wietnamski konsultant.
Przypilnuje nas. Oklaski.
Kto jest bogiem Wietnamu?
Przywołaj jego imię. Lub jej.
Nie wiem, po prostu Bóg?
"Po prostu Bóg". Mocne.
Weźcie się za ręce. Możecie?
Pomódlmy się.
Robię to przed każdym udanym projektem.
Drodzy bogowie, jutro wejdziemy po szyję w gnój
prosto z trzewi naszych przodków.
Ale jeśli dobrze to zrobimy,
zaciągniemy z nami iluzję wojny
aż do piekła... i powstaniemy.
I wiecie co? Zrobimy to za kasę wytwórni.
Tak jest!
Duchy starożytnego Egiptu, cienie Rzymu,
błogosławcie tę obsadę i ekipę, bo jutro wyruszamy!
Lejcie szampana.
Znajomy kawałek?
Jaki artysta śpiewa ten przebój?
To członek obsady!
Żołnierzu, wstań i śpiewaj.
Tym się zajmujesz.
Śpiewasz.
Wiesz, że poproszę.
Zachęćmy głos jego pokolenia.
Tylko dla ciebie.
Obsado i ekipo, dlaczego płaczesz?
Opuść głowę.
Zawsze płaczemy samotnie.
Ale gdy się śmiejemy...
James Yoon.
OFICER DS. ŁĄCZNOŚCI KIM
- Zaszczyt poznać. - Dzięki.
To ciebie skatował kastetem...
Robert Mitchum.
I byłem chińskim pracownikiem kolei, którego zabił nożem Ernest Borgnine.
I japońskim żołnierzem, zastrzelonym przez Sinatrę.
Stary.
Pierwszy raz gram Amerykanina koreańskiego pochodzenia.
Serio.
- Jesteś wietnamskim konsultantem? - To ja.
Moja rola.
- Miej na mnie oko. - Jasne.
Pilnuj mnie.
Zrobię, co będę mógł.
Dzięki.
Cześć.
Jestem Monique Thibault.
Scenograf odpowiada za wygląd
każdego nieożywionego aspektu filmu.
Jasne.
To mój trzeci projekt z Twórcą, jak go nazywam,
jedynym prawdziwym geniuszem we wszechświecie.
- I jak idzie? - Nie było łatwo.
- Dlaczego? - Przez tutejszą florę.
Musieliśmy sprowadzić rośliny z Filipin.
- Aż z Filipin? - Tak.
- No proszę. - A to...
Nasza wioska.
Wszystkie zwierzęta są z importu.
Mamy kury, bawoły, świnie.
Jak widzisz, nie oszczędzaliśmy.
Szef bardzo nas wspiera.
- Ty to zrobiłaś? - Tak.
- Bardzo nalegał na... - Autentyczność.
I? Zdaliśmy?
Pachnie kuchnią mojej matki.
Wspaniale. Pokażę ci coś.
Co jeszcze?
I? Co myślisz?
- Niesamowity. - Dzięki.
Powinnam coś tu dodać?
Umieścisz to na jednym z nagrobków?
Tak.
Twoja matka?
Zmarła, gdy byłem tu na studiach.
Chorowała, ale nie dała mi znać.
Nie chciała mnie martwić.
Pochowano ją w nieoznaczonym grobie, bo byliśmy biedni.
W Wietnamie to byłaby najdroższa kwatera.
Bon? Freddie tęskni.
Zapuścił sobie brzuch.
Wiesz, jak lubi piwo. Oczywiście buda.
- Heinekena. - Serio?
Pił heinekena.
Może tu przyjedziesz?
- Zobaczysz kumpla. - Stary...
Przyda ci się zmiana otoczenia.
Ciągle mówisz, że tęsknisz za dżunglą.
Dźwięk!
Dobrze!
Poszła.
- Scena trzecia, ujęcie pierwsze. - Gotowi?
Kamera?
I poszła. Akcja!
Teraz!
SCENA TRZECIA - DŻUNGLA - DZIEŃ. KADŁUB STAJE W OGNIU.
KOMANDOSI SZUKAJĄ SCHRONIENIA.
Idźcie beze mnie, nie dam rady.
Tak łatwo ci nie odpuszczę. Idziemy.
Idziemy.
Kulejesz?
Zapomniałeś, że postrzelili cię w nogę?
- Cięcie! - Masz kuleć.
- Musimy to powtórzyć. - Cięcie!
Piosenkarz zapomniał kuleć.
- Aż mi opadł. - Przepraszam.
Gotowi? Scena siódma, ujęcie pierwsze.
Akcja!
SCENA 7 - DŻUNGLA - DZIEŃ
KOMANDOSI WCHODZĄ W GŁĄB DŻUNGLI.
Kto ty!
- Nie strzelaj! - Kto ty!
Nie strzelaj, Charlie!
Na kolana i ręce do góry!
Do góry!
Ręce!
Padnij!
Czekajcie! Zamknijcie się!
Punkt dla sierżanta Bellamy’ego.
I cięcie.
- Cięcie! - Nieźle.
- I jak, kapitanie? - Gównianie.
Sierżant Bellamy nie zachował odpowiedniej postawy.
- To nie problem. - Nie?
Panował chaos.
Armia to nie chaos.
Lubicie nieudolność?
Zaufaj mi i przejdźmy dalej.
Musimy powtórzyć.
Konsultant ma problem z ujęciem?
- Ta starsza pani... - Tak?
Co z nią?
Mówiłem, że to Wietnam.
Proszę mówić po wietnamsku.
Nie znam wietnamskiego.
Dlaczego nie zna wietnamskiego?
- Dlaczego? - Bo jestem Chinką.
Pytałem panią?
Dobra.
Rozumiem, że to inny akcent,
ale może pani brzmieć po wietnamsku?
Mówisz po duńsku?
Olej ją.
Wymień ją na kogoś, kto zna wietnamski.
Nikt nie zna. W tym problem.
Żaden ze statystów?
- Wiedziałeś o tym? - Ja znam.
Jesteś staruszką?
Ktoś mi wytłumaczy, dlaczego kręcę film o wojnie w Wietnamie
z wietnamskimi statystami, którzy nie są Wietnamczykami?
To pytanie do ciebie, Mikey, chociaż patrzę tam.
W scenariuszu nie mieli kwestii,
więc nie potrzebowaliśmy Wietnamczyków.
Poniosło ją.
Triumfujesz?
- Improwizowała. - Improwizacja jest Altmanowska.
Wiem.
Nie kłóćmy się przy dzieciach.
Potrzebuję setki wietnamskich statystów na 6.00 w poniedziałek.
Prawdziwych Wietnamczyków.
To za dwa dni.
Po prostu to załatw!
- To za dwa dni. - Masz dwa dni.
- 48 godzin. - Zadzwonię do agencji.
Wykup ogłoszenia. Rozwieś ulotki.
Ja to zrobię.
- Zajmę się tym. - Świetnie.
Jakie akcenty? Północne czy południowe?
Lepiej północne, ale tych z południa mogę podszkolić.
Przepraszam, że tak w ostatniej chwili,
ale Claude’owi bardzo zależy.
Zbiorę ludzi.
Rano będziesz miał swoich statystów.
Daj do telefonu Lanę.
- Lanę? - Nie.
Jest zajęta.
Pracuje na planie jako moja asystentka.
Zadzwoń do niego. Bo mnie zabije.
Wciąż się go boisz?
Czyli tylko ja dorosłam.
Bądź facetem.
- Może zostanę statystką? - Poszła.
Scena siódma, powtórka.
- Ręce do góry! - Na kolana!
Zamknijcie się!
Nie boimy się!
Zdusimy amerykański imperializm!
Cięcie.
Jaka to kwestia? "Nie strzelaj,
jestem tylko wieśniaczką"?
- Wyszło dobrze. - Świetnie.
Poszła!
SCENA 35 - POLE RYŻOWE - DZIEŃ
ŻOŁNIERZE VIETCONGU OTACZAJĄ MIESZKAŃCÓW WIOSKI.
Co jest? Cięcie!
To było tragiczne!
Chcecie zniszczyć mój film?
Mamy wietnamskich statystów, którzy nie byli na froncie?
Co jest, kurwa!
Co z was za Vietcong?
Nie boję się. Powinienem być przerażony!
Zjeby! Powiedz im!
Może potrzebują dobrej kwestii.
Który z nich? Wyglądają jak dzieci.
Ty. Masz robotę. Daj mu kwestię.
Dobra.
Mają być wściekli.
Już!
Gdy krzykną "Akcja!", powiedz:
"Sympatycy imperialistów zdradzili naród.
Nie ma nic cenniejszego od wolności!"
Nie powiem tego.
To twoja kwestia.
To komunistyczna propaganda.
- Jesteś komunistą. - Nienawidzę komuchów!
Już wystarczy.
"Sympatycy imperialistów zdradzili naród.
Nie ma nic cenniejszego od wolności!"
Wioska, scena 35.
Nie wypowiem komunistycznego sloganu
w twoim gównianym filmie za 15 dolców dziennie!
Cięcie! Było wspaniale.
- Cięcie! - Dobra robota.
- Mamy problem. - Ja nie mam.
Idziemy dalej!
Panie z wody!
Posłuchajcie.
Produkcja zgodziła się zapewnić lepsze jedzenie.
Dostaniecie też dolara za godzinę więcej.
Ci, którzy grają Vietcong, dostaną dodatkowe dziesięć dolarów
jako epizodyści.
Vietcong zabił mojego brata i wujka.
To zwierzęta.
Miejmy otwarte umysły.
To film.
W końcu sztuka
ma nam pomóc odkrywać złożoność życia.
Zanurzamy się w głębinach, by odsłonić ukrytą prawdę,
spojrzeć na coś z wielu stron.
Ktoś musi to zrobić. Wezmę kasę.
Według scenariusza są mężczyznami. Ale dzięki.
Jacyś chętni?
Dziesięć dolarów.
Kto chce się wyżyć?
Co właściwie mam robić?
Będziesz torturować Jamesa Yoona.
Ale dlaczego? Jaką mamy motywację?
Cóż...
Po utracie bliskich z rąk armii amerykańskiej,
Vietcong ukrywa się w okolicznych lasach...
Udaje im się schwytać Kima.
- Musimy wracać po Kima! - Wróg jest blisko.
Vietcong chce informacji o zbliżającym się nalocie.
Niestety sytuacja wymaga zastosowania zaawansowanych technik przesłuchań.
Sukinsyn!
Bierzcie go!
Cięcie!
Ktoś tu nieźle oberwał.
Zajebiście prawdziwie.
Chwila. Wspomniałem, że był tam Bon?
Przepraszam. Cofnę się.
Pan Wszystko Podwójnie.
Lana mówiła, że tu spędzasz czas wolny.
Miły widok.
Idziemy dalej.
Tylko ktoś, kto zabijał, wie jak umierać.
Fajnie jest ginąć.
Żarty z martwych towarzyszy były nie na miejscu.
- To nie koniec. - Wiem o tym.
Nie spieprz mi filmu, akcja.
Ale miło było widzieć, jak odzyskuje ducha.
Cięcie! Brawo!
Po raz pierwszy od przyjazdu do Ameryki był szczęśliwy.
Scena 45, ujęcie czwarte.
Ginął raz po raz, na różne sposoby.
Cięcie. Pięknie.
Klaps!
Teraz!
Ale nie tylko Bon chciał grać.
Dawać małą! Płacz!
I cięcie. Prawdziwe kino.
Nieźle.
Ej!
Co z tobą? Tak bardzo chcesz grać?
- Byłaś świetnia, Lan. - Dzięki, Jamie.
Spoko.
- "Jamie"? "Lan"? - Tak mam go nazywać.
Przy okazji – co to były za kwestie?
"Nie strzelaj". A druga: "Nie umieraj, dziadku".
Może je zostawię.
Tommy!
Użyjmy jej jeszcze.
Violet?
Wezmę to. I tak tam idę.
Pytał o mnie.
Violet chciała, żebym to przyniósł.
Dziękuję. Postaw na stole.
To wszystko?
Nie chcę przeszkadzać,
ale możemy nie mieć innej okazji.
Potrzebuję kwestii dla torturujących.
To zbyteczne.
Przecież muszą coś powiedzieć,
żeby wyciągnąć informacje.
To wojna,
nie dramat sądowy. To sadyzm.
Zwierzęce okrucieństwo.
Mam pomysł na zdania, które by to wyraziły.
Nie zdania. Zdanie. Nie, słowo.
Coś, co mogą powtarzać jak mantrę.
- Mantrę? - Właśnie.
Wyjdziesz?
Potrzebuję inspiracji do sceny finałowej.
Prywatnie.
Czuję, jakbyś patrzył, jak się masturbuję.
- Jasne. - Chcesz patrzeć, jak dochodzę?
- Przepraszam. - Czyżby?
Dowódco.
Cześć.
Co cię zainspirowało, by się tu wspiąć?
Wojna to poświęcenie.
Wiem, co myślicie.
Tak, opowiadam coś, czego nie widziałem.
Wybaczcie.
Część dialogów to domysły,
ale wyjaśnią dalsze wydarzenia.
Chętnie oddam życie za moich ludzi.
I spodziewam się tego samego.
Co?
Ale gdy patrzę w oczy młodego...
Nie widzę nic!
I czuję się jak głupek.
Rozumiem.
Ryanie? Pomyłka, kapitanie.
Jesteś myśliwym, drapieżnikiem, lwem.
Zawsze na szczycie. West Point,
trzy medale, najmłodszy komandos w randze majora,
ale zdegradowany
za konflikt z generałem.
Więc może już nie lew, ale lampart.
To wystarczy.
A Bellamy jest antylopą.
Zostanie przez ciebie zjedzony.
To posiłek.
Lampart ma w dupie to, o czym myśli jelonek.
Nie!
Atakuje, połyka, trawi i wysrywa kości.
To ty.
Lampart.
Podoba mi się to.
Cieszę się.
Masz wolne popołudnie.
Odpocznij, weź prysznic.
Żadnych pryszniców na polu walki.
- Jak wyglądam? - Strasznie.
Świetnie.
Jest przerwa. Pomóc ci zejść?
Za długo będą mnie potem wiązać.
Chcesz wody?
Wystarczy. Dzięki.
To dzisiaj. Zdenerwowany?
Pojebało?
Nie mogę się doczekać. Będzie fajnie.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Scena 32, ujęcie pierwsze. - I akcja.
Przyznaj się, kutasie!
No dalej.
- Pięknie. - Dzięki.
Autentycznie.
O rany.
No dalej!
Sajgon upadnie,
a zdrajcy, którzy wnieśli węża do własnego domu,
będą na kolanach błagać o wstęp na lot tchórzów.
Ale was nie wypuścimy!
A niech to. Ciężko to znieść.
Brawo.
Widać jajko, które jadłem na śniadanie.
To żółtko będzie w finalnej wersji.
Dzięki.
Wspaniały James Yoon.
Nikt nie ginie jak James Yoon.
Brawa dla Jamesa.
Nasza najbardziej autentyczna scena.
- Kocham cię. - Dzięki.
- Dlaczego klaszczecie? - Wspaniała śmierć!
Dlaczego klaszczecie?
Powiem wam, dlaczego.
Bo Kim wisiał tam przez cztery godziny.
Nie jadł obiadu.
Był naprawdę torturowany!
Myślicie, że czulibyśmy to, co czuliśmy,
gdyby flirtował i pierdział,
a potem popsikał się sztucznym potem?
Elvis Presley był gotów służyć!
Cassius Clay nie był!
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Możesz tak się czuć.
To był dobry dzień. Widzieliśmy świetne kamerówki.
Jest dobrze.
Kurwa! Spierdalać mi z drogi.
Zanim skończy się ta wojna, wszyscy spłyniemy krwią.
Do jutra, kolego.
Wieczór pełen inspiracji. Dziękuję.
Shamus?
Widziałeś tak jasnego Strzelca?
- Pół człowiek, pół... - Elec.
Mój umysł szaleje.
Mam fantastyczny pomysł.
Ta noc zainspirowała nas obu.
To nowa scena.
Pójdę ją napisać.
Spodoba ci się, bracie.
Pójdę już.
Wietnamska...
Piękna mała...
Pocałuj mnie.
Nie!
Chuj!
I OBŁAPIA QUÉ-LINH. WIETNAMKA KRZYCZY!
Dzień dobry.
Kapitan Shamus zaginął.
Ma broń.
Myślimy, że nie jest naładowana, ale na razie wstrzymujemy zdjęcia.
Szukamy go wraz z lokalnymi władzami.
Ma wyraźny zapach,
więc psy niedługo go znajdą.
Na razie odpoczywajcie i pozostańcie na terenie.
Nie wychodźcie.
Facetowi odbiło.
- Widziałeś Lanę? - Nie.
Jesteś niesamowita.
Tam trwa chaos, a ty siedzisz nad wodą
i śpiewasz piosenkę, której nauczyła cię babcia babci
twojej babci.
Właśnie.
Wioska: Musical.
Tak.
Jest niesamowita.
Powtarzamy jej nową scenę.
Do obsady i ekipy – wracajcie do swoich pokojów.
Wiemy, że wyszliście. To nie żarty.
Dokończymy później.
Jasne.
W czym problem?
Oprócz dialogów?
Scena się nie podoba?
Cieszę się, że dał ci jakąś kwestię.
Właściwie słowa.
To moja szansa.
To nie jedyna scena.
Pokaż mu.
Scena finałowa z kapitanem Shamusem.
Dobiera się do mnie, a Bellamy mnie ratuje.
Nazywasz się Qué-Linh?
- Jak moja matka? - Tak.
Co to?
To nowe zakończenie?
Szaleństwo.
Nie jesteśmy przygotowani. Nie możesz tego zrobić.
Skarbie, zainspirowałem się dzięki tobie.
Ty radziłaś, żebym zaczął malować.
I wizja się zmieniła.
Wszystko wybuchnie. Wszystko. Żadnych wyjątków.
Wygra anarchia, chaos, wysadzimy cały świat.
Jak w Zabriskie Point?
- Właśnie! Tylko bardziej. - Nie.
Milion, miliard razy bardziej niż u Antonioniego.
- To moja wizja. - Nie!
To niebezpieczne.
- Dziecko z ciebie. - Dlatego mnie kochasz?
Tak, kocham cię.
Bo jestem dzieckiem?
Twoim petit chou? Tak, tak, przyjacielu.
Shamus wrócił.
Wiedziałem, że wróci.
W czym mogę pomóc? Kolejne uwagi?
Niech zgadnę.
Chcesz zasugerować, żeby to nie Bellamy uczył dziewczynę angielskiego,
ale ona uczyła go wietnamskiego.
Zgadłem?
Niezupełnie.
To znaczy doceniam tę scenę –
pokazuje, że Wietnamczycy to prawdziwi ludzie. Ale...
Nuda, nuda.
Fakt, że ją napisałem to dowód twojego dobrego wpływu.
Powinieneś być zadowolony.
Niestety wasz język to pieprzony bełkot.
Nie da rady.
Nie wtłoczymy go do tyciego móżdżku naszego gwiazdora.
- No tak. - Co dalej?
- I... - Dalej?
Scena 64.
- Która? - 64.
Chwila.
Jest konieczna?
Niestety tak.
Dlaczego?
Gdy pisałem tę scenę, wiedziałem, że będziesz się czepiać.
Napisałem ją jako hołd dla niej.
Dla mojej matki? Scenę gwałtu? Hołd?
Dla jej bólu.
Nic pan o niej nie wie.
Rozumiem, że była zgwałcona.
Jak wszyscy w twoim kraju. Nie dosłownie.
Mylę się?
Scena wywoła u widzów odrazę.
Pokaleczy ich na zawsze. To dobra decyzja!
Zrobiłem to dla ciebie!
A co z Laną?
Jest za młoda. Nie jest prawdziwą aktorką.
Masz rację.
Dlatego wygląda autentycznie. Jak twoja matka, Qué-Linh.
Nie wymawiaj jej imienia!
Lana to prawdziwa Wietnamka,
która będzie mogła przemówić
w imieniu milionów Wietnamczyków,
którzy nie mieli tej szansy.
Nie tego chciałeś?
Powinieneś mi dziękować.
Dzięki, poradzimy sobie sami.
Nie dotykaj mnie.
Rozumiesz, że cię zwalniam?
Mam szczęście.
Antonioni miał Monicę Vitti...
ale ja mam Monique Thibault.
Tak, po raz kolejny opisuję wydarzenia,
których nie byłem świadkiem.
Nie uważam, że to zbędna scena,
ale jeśli was obraża, możecie ją pominąć.
Zatańczmy.
Co to?
- Co to, kurwa? - Nie wiem.
- Lecisz w chuja? - Nie.
- Co to? - Nie wiem.
Ale...
Sprawdzę.
JESTEM GOTÓW
Co jest?
Koleś jest niebezpieczny.
Gotów na co?
Zmarli odchodzą! Dzięki!
Dobra robota.
Dzięki. Zmarli odchodzą.
Zgadza się. Jak jeleń?
Nie taki zły.
Tak?
Nie byłem zdziwiony, gdy wrócił z nim na ramieniu.
Wiecie, dlaczego od lat nie grał w dobrym filmie?
Uderzył Kena Omahę i złamał mu nos.
Dlaczego?
Żeby wywołać jego reakcję.
Lepiej uważajcie.
Trzymajcie się.
Dobra?
SCENA 64 – WIOSKA -– CHATA QUÉ LINH
Kamera!
Klaps!
Scena 64, ujęcie pierwsze.
I akcja.
Król wioski.
Jestem królem wioski, będziesz moją królową.
Daj całusa!
Przepraszam. Jest tam Lana?
- Z Shamusem? - Jest niestabilny.
Wycelował we mnie broń, gadał coś o czarnuchach.
Nie panuje nad sobą!
Ale Lan sobie poradzi. Uratuję ją przed tym sukinsynem.
Co jest? Wchodzę!
Wykorzystaj to.
Spytasz, czy Lanie nic nie jest?
- Kto to? - Wietnamska aktorka.
Ona? Da sobie radę.
- Szykuj flagę. - Tak jest.
Gdy dostanę sygnał od reżysera, pomacham flagą.
Wtedy tam wejdziesz.
Dobra, idź.
Dokąd idziesz?
Jestem Wybrańcem.
Ugnij się przed moją wolą.
Jestem twoim królem!
Będziesz moją posłuszną, wietnamską sarenką.
Pocałuj mnie. No całuj!
Na kolana! Już!
Nie!
Puszczaj!
- Zostaw ją! - Kurwa!
Co robimy?
Sukinsyn! Pieprz się!
Złaź ze mnie!
Pierdol się!
Co oni ci zrobili?
Powiedział "cięcie"?
I cięcie!
Wreszcie! Pokazałeś coś! Czułeś to?
Jak to się stało?
Stary!
Oszalałeś? Wpuściłeś go przed sygnałem?
Wietnamczyk zaczął machać flagą.
- Co? - Zaufaj mi.
Zrobiłby to naprawdę.
Poradziłabym sobie.
Ty. Znowu.
Zepsułeś moja najlepsze ujęcie.
Jedyne ujęcie!
Nie mogę go powtórzyć, bo ci idioci
rozwalili sobie gęby!
Zadowolony?
Konsultant, którego zwolniłem, wrócił, by zniszczyć film.
Ewenement w historii kina.
Tylko na tym ci zależy?
Zgwałciłby ją!
- Nie obchodzi cię to? - Przestań!
- Cieszyłbyś się? - Pierdol się!
To też byłby ewenement?
Przestań!
Co robisz?
Ja tylko grałam! To nie na serio!
Niszczysz mi życie!
Jezu!
Kurwa!
Samoloty za pięć, cztery, trzy...
Do dzieła!
Patrzyłem na tę kulę ognia mrużąc oczy
i zastanawiałem się,
czy spodobałbym się wtedy pannie Mori.
Nie widzisz, że zostałeś skorumpowany
przez Hollywood?
A pojechałeś tam je zmienić.
Uważasz się za jedynego, który zna niuanse
amerykańskiej kultury. Mylisz się.
Nasza partia dogłębnie zbadała
propagandę wroga.
Po reedukacji,
dawno niesłyszana amerykańska piosenka...
napawa mnie obrzydzeniem.
SYMPATYK
Tekst polski: Jakub Morawa