SYMPATYK
To ostatnia chwila, którą będę jasno pamiętał.
Pójdę dalej, ale uprzedzam. Będą luki.
Cięcie. Fantastycznie.
Mamy to!
Jeden z wszystkich i wszyscy za jednego.
Jeden za dwóch i dwóch za jednego.
Dwóch?
Gdzie Man?
Man?
Został w domu. Nie pamiętasz?
W domu...
To znaczy w więzieniu.
Komuchy pewnie go zamknęły.
Ale zawsze był sprytny.
Może jakoś się wykręcił.
Byliśmy na cmentarzu...
Pamiętasz.
Wysadzili cmentarz.
I krew. Widziałem...
Rozbiłeś głowę.
Wróciliśmy do L.A. Ten dupek totalnie cię wydymał.
- Jaki dupek? - A jak myślisz?
- A, ten dupek. - Ten dupek.
Sadystyczny fiut.
Asystent krzyczał: "Odwołać to!".
Skurwysyn twierdzi, że go nie słyszał.
Bzdura!
Dosyć! Bądźcie cicho!
Boże. Cieszymy się, że czujesz się lepiej.
- Czujesz się lepiej? - Lepiej.
Daj mu bawoła.
Chcieliśmy ci to dać.
Sami zrobiliśmy.
Podoba ci się?
Podziękowanie za to, że o nas dbałeś.
Zrobiliśmy go z nagrobka twojej mamy.
Przynajmniej tak myślimy.
Z cmentarza zostały zgliszcza.
Wystarczy.
Przyjechaliście aż tutaj, żeby mi to dać?
To nic takiego.
Zdjęcia się skończyły. Gdzie mieliśmy jechać?
Mieliśmy pod drodze do Disneylandu.
Nie płacz.
Kundel z 13 odbytami!
Co jest?
Zdecydowanie Vietcong. Może ten, który zamordował mi tatę.
To nasz rodak.
Prześladowali go, tak jak ciebie.
Nie prześladują mnie.
"Kundel". "Półgłówek".
Nie jestem niczym w połowie. Jestem wszystkim podwójnie.
Dlatego skopali ci oba poślady?
Chcesz się bić?
Nie, nie chcemy się bić.
Jeśli będziemy się trzymać razem, nie skończymy tak, jak on.
Bon! Co myślisz?
Głosuję za przyjęciem go na członka.
Bez zastrzeżeń.
Znasz Trzech muszkieterów?
Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.
Płaczesz?
To nic.
Nie można tu palić.
Tak.
KONGRESMEN NED GODWIN
POWROTU DO ZDROWIA
MIŁO SŁYSZEĆ, ŻE WCIĄŻ ŻYJESZ. SOFIA.
Co to znaczy?
W połączeniu z tym kłującym fiutem?
Nie odzywałem się do niej.
Masz rozjebaną głowę. Zrozumie.
Jak się pan czuje?
Tak.
Co za szkoda.
Kim pan jest?
Pracuję dla wytwórni, tak jak wyjaśniła Violet.
Po pierwsze, wytwórnia zapłaci za pański pobyt tutaj.
Nicos mnie przysłał. Nie mógł przyjechać.
Przesyła pozdrowienia.
Według raportu medycznego doszło do zatrucia dymem,
potłuczeń i oparzeń drugiego stopnia.
Tomografia komputerowa była czysta, więc tu nie ponosimy odpowiedzialności.
Wytwórnia oferuje stałą stawkę
odszkodowania za niematerialne urazy,
takie jak pańskie jeszcze niezdefiniowane zaburzenia psychiczne.
- To mają być przeprosiny? - Nie.
- To trzy tysiące dolarów. - Bardzo szczodra kwota.
Chcielibyśmy zaoferować więcej,
ale trudno byłoby to uzasadnić
przy braku wymiernej straty.
- Wymiernej? - Gałki ocznej lub palca.
- Straciłem coś wymiernego. - Co?
Nie wiem. Straciłem cel.
Nie wiem, kim jestem.
- Nie mogę tak tego ciągnąć. - Jak moja była żona.
Straciłem siebie. To wymierne. Nie jestem sobą.
Niestety poczucie siebie jest nieistotne w świetle prawa.
Prawa? Kim pan właściwie jest?
Jest prawnikiem z wytwórni.
- Mówili, że będzie się gubił. - Nie mówił, że jest prawnikiem.
Nie chcę czeku. Chcę przeprosin.
- Od Nicosa. - Mogę spróbować.
I 30 tysięcy.
- Pięć tysięcy. - Gdybym myślał tylko o sobie,
pięć by wystarczyło, ale jako Azjata mam...
- Zobowiązania rodzinne. - Właśnie.
Dla was rodzina jest wszystkim. Rozumiem, jestem Włochem. Siedem tysięcy.
Odezwą się, gdy usłyszą o odszkodowaniu.
50 dla ciotki, 100 dla wujka.
Dla ich dobra nie przyjmę mniej niż 20 tysięcy.
Utracony palec do 15 tysięcy.
Za 20 trzeba stracić całą rękę.
Albo stopę. Albo wewnętrzny odpowiednik, jakiś ważny organ.
Albo jeden lub dwa z pięciu zmysłów.
10 tysięcy. To wszystko.
Powtórzy pan? Chyba straciłem słuch.
15 tysięcy. Ostateczna oferta.
Gotówką.
I przeprosiny Nicosa.
15 tysięcy plus pierwsze przeprosiny Nicosa Damianosa.
Nieźle jak na utratę celu.
No już.
Chodźmy.
Trzymaj się nas, Wszystko Podwójnie.
Nie chodź więcej sam. Zgubisz się.
Czółko.
Kiepsko wyglądasz.
Jak powój zaatakowany przez mszyce.
- Długo tu jesteś? - Wystarczająco.
Obserwowałeś mnie?
Co miałem robić?
Tak jak to robisz od 11 lat?
Zabrałeś mnie z wioski, wysłałeś do szkoły, obserwujesz,
- sterujesz... - Czasami to konieczne.
- Wybacz. - Jestem w szoku.
- Dosłownie. - Przestań.
Oparzenia prawie się zagoiły.
Czyli czas wrócić do gry?
Generał był zajęty. Tak to ujmijmy.
Nie odwiedził mnie. Co u niego?
U generała? Generalnie w porządku.
Ale zachowuje się nieco nieobliczalnie.
Mam coś zameldować?
Masz się wymeldować.
Zgrywanie inwalidy ci nie pasuje.
- Chwila. - Tęsknisz za domem?
Co?
Proszę.
Serwują darmowego szampana.
Podobno w programie są niespodzianki.
Gratuluję wypisu.
Marzę o powrocie do domu...
do miejsca, gdzie się urodziłem.
Marzę o spacerach ulicami naszego pięknego kraju,
gdzie okrzyków radości nie zagłuszają już wystrzały.
Wiem, że marzycie o tym samym.
Dlatego się tu zebraliśmy.
Nie możemy wrócić do domu w rzeczywistości...
ale możemy wrócić w...
Fantazji!
Sajgon, nasze miasto ciemności, znowu będzie...
miastem gwiazd.
Panie i panowie,
powitajmy naszego anioła, naszą przewodniczkę
Que-Linh!
Utracony kraj, akurat.
Zamiast płakać, powinni pomóc go odzyskać.
Cicho, chcę posłuchać.
Chwila. Rozkojarzyłem się. Przeskoczyłem cały ustęp.
Mój umysł może ucierpiał, ale
gdy wyszedłem ze szpitala,
miałem poważniejsze rzeczy na sumieniu.
Nie czułem się winny, że wypełniłem obowiązek,
ale myślałem, że złagodzę konsekwencje poprzez redystrybucję bogactwa.
Na pewno tego chcesz?
To za dużo.
Kiedyś pani mąż mnie objął
i powiedział, że moje pochodzenie to zaleta, nie wada.
Jestem mu to winny.
Mówił mi:
"Kapitan ma wielki talent. Świetnie rozumie wroga".
Przyjmę pański dar.
Ale nie użyję pieniędzy zarobionych na śmierci męża dla siebie.
Proszę zrobić, co pani chce.
Podobno generał coś planuje.
Coś wielkiego. By odzyskać nasz dom.
Przekażę to na ten cel.
Odzyskać nasz dom?
Krążą plotki. O restauracji Madame.
Ma restaurację?
Dusza męża zazna spokoju, jeśli przekażę te pieniądze na szczytny cel.
Wie pan...
Nie wierzę w policyjny raport na temat jego śmieci.
Był oficerem tajnej policji.
Taki człowiek nie mógł zginąć w przypadkowym ataku rasisty.
Kapitanie...
Jestem pewna, że zginął za udział w planie generała.
Zrobiły to te diabły z Hanoi. Pan pewnie też to podejrzewa,
bo dobrze zna pan wroga.
To dlatego...
chcę to podarować generałowi, na jego operację.
Żeby wróg wiedział, że nasz projekt nie upadnie,
nawet po śmierci wyjątkowego oficera.
Proszę mu to dać.
Widzisz, co musiałem znosić?
Nie trzymają się jej pieniądze.
Ciastko Pailles do’or?
Dziękuję.
Jak mówiłem, te francuskie ciastka
źle mi się kojarzą.
PYSZNE PHO U MADAME
Dobre?
Mówiłeś, że matka używała szerszego makaronu.
Wolisz szerszy czy cieńszy?
Nie ma ustalonego standardu,
jeśli chodzi o grubość makaronu. Jest pyszny.
Świeżo usmażone. Smacznego.
Musimy coś umówić.
Daj mu zjeść.
Nie skończył.
Niech powie, jak mu smakują chả giò.
Wiemy, że są pyszne.
Rodacy są głodni smaków ojczyzny.
- Ile pan tu zarabia? - Dosyć. Wystarczy.
Na co?
Kto o tym wie?
Podejrzewam, że wszyscy tutaj.
Ukrywamy kochanki, ale nie sekrety.
Myśli pan, że to rozsądne?
Nie lepiej działać w ukryciu?
Ludzie przychodzą, bo zupa przyprawiona jest poczuciem,
że pomagają rewolucji.
Daję im nadzieję.
I są świadomi faktu,
że ta rewolucja
to operacja wojskowa?
Na razie myślą, że to tylko kampania uświadamiająca.
Claude o tym wie?
Claude?
Przyszedł do szpitala. Powiedział, żebym do pana zajrzał.
- I mnie szpiegował? - Tak tego nie ujął.
Powiedz, że nie będziesz szpiegować za darmo.
Jeśli zapłaci, przynieś pieniądze mnie. Sfinansują moją operację.
Pewnie byłeś rozczarowany, że cię nie odwiedziłem.
Zwłaszcza, gdy Claude to zrobił.
Nie przyszedłem, bo...
Mówiłem Lanie, żeby wracała do domu. Przysięgam.
Ja...
Przykro mi.
Przekazałem odszkodowanie z wytwórni żonie majora,
ale chciała...
żebym przekazał je panu.
Co?
Dałeś mu pieniądze, za które zapłaciłeś zdrowiem?
Dałeś jej pieniądze, za które zapłaciłeś zdrowiem?
Co miałem zrobić?
Bałem się, że spyta generała o swój datek.
Było ci jej żal?
Żałuję tego.
Wyobraźcie sobie, co czułem.
Okup za moje życie miał sfinansować tę gównianą misję!
Tchórzliwy ruch. Wiedziałem, że masz swoje słabości.
Dlaczego dałeś jej pieniądze?
Mogliśmy ich użyć do odbudowy ojczyzny.
Nieważne. Dobrze je wykorzystam.
Okup za twoje życie jest w dobrych rękach.
Zegar jest źle ustawiony.
Idź już.
Byłem w szpitalu.
Powiedzieli, że cię wypisali.
Na szczęście każdego uchodźcę można znaleźć tutaj.
Byłeś w szpitalu? Po co?
Nagle chciałeś mnie odwiedzić?
A nie mogę?
Byłem tam przez trzy tygodnie, ale nie przyszedłeś.
Ludzie w społeczności...
- plotkują. - Wietnamczycy i plotki?
Podobno generał tworzy jakąś idiotyczną
tajną operację.
Chce odbić Wietnam.
To dla mnie nowość.
Nie udawaj.
Jesteś człowiekiem generała.
Człowiek generała był w szpitalu.
Nawet gdybym coś wiedział, miałbym mówić komuniście?
- Skąd ten pomysł? - Nie jesteś komunistą?
Piszę artykuł. Generał coś knuje?
Jesteś ostatnią osobą, której by coś powiedział.
Daje tym ludziom fałszywą nadzieję.
Ustawia zegary na czas sajgoński? Żałosny gest.
Wojna się skończyła.
Nie ma czego odzyskiwać.
Nawet Amerykanie nie pokonali komunistów.
Wojny nie umierają. Tylko wstrzymują oddech.
Nie jestem twoim wrogiem.
Szkoda, że tego nie widzisz.
Sonny.
Nie uważam cię za wroga. Dlaczego...?
FANTAZJA Z UDZIAŁEM QUÉ-LINH
Przed państwem
nasz anioł, nasza przewodniczka,
Que-Linh!
Co jest, kurwa!
Co ona...?
Cholera... Głos jej się poprawił.
Panie i panowie,
mamy tu dziś wyjątkowego gościa.
To twój pierwszy raz?
To dla mnie ktoś bardzo ważny, dla państwa pewnie też.
Życzliwy, szczodry człowiek, który doświadczył dyskryminacji jak my wszyscy,
ale przetrwał to z wdziękiem i godnością. Panie i panowie,
Jamie Johnson!
Zapraszam.
Dobry wieczór państwu.
Proszę wybaczyć.
Que-Linh mnie uczy, ale mój wietnamski wciąż kuleje.
Que-Linh?
Chyba rozprasza mnie urodą.
Kiedyś zaśpiewam dla państwa po wietnamsku.
Na razie może wystarczy to.
Są świetni razem!
Lana.
Jeśli chodzi o film.
- Nie powinienem... - Robić takiej
żenującej sceny?
Tak.
Dostałeś za swoje.
Ja też przepraszam.
Że nie odwiedziłam cię w szpitalu.
Jesteśmy kwita.
Dobra.
Flirt z filmem zrobił z ciebie dorosłą.
A ze mnie dziecko.
Na planie przeniosłem się
do wioski z mojego dzieciństwa.
Do mojej matki.
Wybacz.
Potrzebowałam pseudonimu, żeby rodzice mnie nie znaleźli.
Nie chodzi o twoją matkę.
Tak się nazywała pierwsza postać, którą grałam.
Jamie na mnie czeka.
Zjesz z nami kolację?
Serio?
Potrzebujesz przyzwoitki?
Przyzwoitki?
Przestań. Ja i Jamie?
Bawcie się dobrze. Ktoś na mnie czeka.
Wiem, że materialiści dialektyczni
nie powinni urządzać ołtarzy dla zmarłych.
Mówię o tym wszystkim,
żebyście zrozumieli mój ówczesny stan psychiczny.
Kłująca zdzira już nie przechodzi?
Ma dużo pracy.
Po co mieć dziewczynę,
skoro o ciebie nie dba?
Mam pomagać generałowi. Nie mam czasu się tobą zajmować.
Nie musisz.
Bon...
Ta "tajna misja"” jest tak tajna, że nigdy do niej nie dojdzie.
To pieprzony żart.
Musisz zaliczyć.
Pan Hollywood!
- Nie dzwoniłeś. - Ten zapach.
- Twoja skóra... - Kaktus?
Co to było?
Jest mu obojętne, czy się go podlewa.
Jezu.
Co za niespodzianka.
- Mogłeś zadzwonić. - Spokojnie, Sonny.
Nasz przyjaciel powrócił, starszy i mądrzejszy.
Nie odzywałeś się od pół roku. Można zbudować wieżowiec.
Nie od pół roku,
od pięciu miesięcy i tygodnia.
Gdybyś odwiedziła mnie w szpitalu,
to byłyby cztery miesiące i dwa tygodnie.
Jaki wieżowiec można tak szybko zbudować?
Nie zbuduje się nawet takiej... harcowni.
"Harcowni"?
Wypijemy?
- Moja rodzina. - Judith, matka Sofii.
To jej bracia George i Abe.
Biedny Abe.
A nie zginął na wojnie?
Nie. Był w obozie, jak my wszyscy.
Minęło 30 lat, ale wojna wciąż go pochłania.
- Chociaż w niej nie walczył. - A jednak walczył.
Tyle złości i żalu przez bycie Japończykiem.
- A co zabawne... - Nie wiemy na pewno.
Sam znalazłeś luki w moim drzewie genealogicznym.
- Celowe. - No tak.
Jej matka coś ukrywała.
Takie mam przeczucie.
Chcemy pojechać do Japonii, żeby to zbadać.
Tak to jest, gdy się chodzi z dziennikarzem śledczym.
Na to wygląda.
Na studiach Sonny był świetny w docieraniu do sedna.
Wspaniale przemawiał.
Głównie przeciwko wojnie.
Żałuję, że nie słyszałam.
Gdybyś go usłyszała, mogłabyś się zastanawiać,
dlaczego nie walczył o rewolucję.
Dlaczego wciąż tu jesteś?
Nie chcesz odbudować ojczyzny?
Tak bardzo jesteś zakochany w pannie Mori?
Czy boisz się stracić wygody Ameryki?
Jego dom jest tutaj.
Nie, nie w tej...
"harcowni".
Jeszcze nie. Ale jego domem jest L.A.
Są tu jego ludzie.
- Uchodźcy, tacy jak ty. - Jak ja?
Wiesz, kto zrobił ze mnie uchodźcę?
Komuniści, tacy jak on. Ma dla mnie zadanie?
Jakie to zadanie?
Ma rację.
Przyjechałem tu, jak ty, by się uczyć.
Obiecałem rodzicom, że wrócę
i pomogę mojemu krajowi.
Miałem użyć wiedzy, by uwolnić nas od Amerykanów.
Jestem tchórzem i hipokrytą.
Jesteś lepszym człowiekiem ode mnie. Nie zgadzam się z twoimi poglądami, ale...
ty wróciłeś i walczyłeś o sprawę.
I za to cię szanuję.
Cofam to, co powiedziałem. Jesteś bardziej wietnamski ode mnie.
A ja?
Sekretarka białego człowieka, który myśli, że "Madame Butterfly" to komplement.
Czy kiedyś kazałam mu się pieprzyć?
Uśmiecham się, nic nie mówię i stukam w klawisze. Jestem gorsza niż ty.
Ja cię szanuję.
Pod moją nieobecność twoje cyniczne ostrze stępiało.
Zawsze miałam łagodną stronę.
Nie miałeś czasu jej poznać.
Jestem zmęczony, towarzyszu komendancie.
Nie mogę tego ciągnąć.
Tylko tu siedzisz, coś bazgrzesz
i twierdzisz, że jesteś zmęczony?
Piszę po 60 stron, mówię po siedem godzin dziennie.
Porównaj to z cierpieniem innych Wietnamczyków.
Pomyśl o człowieku, który wspinał się po chybotliwych schodach
18 godzin dziennie,
nosząc worki z cegłami na plecach.
To byłem ja przed wyzwoleniem.
Man!
Przyślijcie tu Mana! Mówię wam, towarzyszu.
Musi być na wysokim stanowisku, pewnie w Hanoi.
Może za mnie ręczyć. Muszą być jakieś dokumenty.
Man wszystko wam powie.
Że byłem bojownikiem za sprawę.
Że oddałem...
tożsamość za rewolucję.
Twój tak zwany "opiekun"?
Próbowaliśmy go znaleźć.
Kiedykolwiek istniał?
Siadaj.
Chyba cieszy się wolnością.
- Chciałeś mnie zabić? - A ty mnie?
I tak mi nie uwierzysz.
Nie spieprz mi filmu!
To jakaś chora zemsta?
Zabijałem cię na tysiąc sposobów.
- Na przykład? - Miny.
Stajesz na minę, odpada ci głowa, kopię ją jak piłkę,
wpada na kolejną minę.
Coś w tym stylu.
Czujesz się lepiej? Dostałeś hojne odszkodowanie.
Wciąż jesteś mi coś winien.
Jezu. Chodzi o przeprosiny? Dobrze.
- Chcę cię szczerze... - Nie.
Twoje przeprosiny są gówno warte.
Nie wycinaj żadnych wietnamskich kwestii.
Nawet wytwórnia mi nie mówi, co mam robić.
Chcesz mieć moją krew na rękach?
Nawet nie żartuj.
Nie chcę, żeby te miesiące
- poszły na marne. - Wracaj tu.
Dorotka bywa bardzo szybka.
Rozumiem, o co ci chodzi,
ale proces montażu jest święty.
Jednego dnia podoba mi się ujęcie,
następnego je wycinam.
Nikt nie wie, co się znajdzie w wersji ostatecznej.
Może wytnę tę wartą miliony eksplozję.
Powiem ci jedno – spróbuję.
Spróbuję zachować wietnamskie kwestie.
Dla ciebie. Ale nie mogę przewidzieć wędrówki mojego umysłu.
W montażu
nie chodzi o wyjaśnienie historii,
ale o rytm, impuls, seks.
Albo lepiej: jazz.
O instynkt, jak w przypadku aligatora.
Aż chce mi się improwizować.
Jestem jak Dizzy. Jak Miles.
Nie odzywałeś się.
Martwiłem się.
Niedługo napiszę. Obiecuję.
W szpitalu nie miałem książki Hedda.
Coś wymyślisz,
Wszystko Podwójnie.
Jak zawsze.
Przyjacielu. Powinienem być w domu.
Jaką mam tu misję?
Co robię w tej żałosnej, defetystycznej fantazji?
Wiesz, co jest żałosne?
Serwowanie wina musującego jako szampana.
Przyjacielu.
Masz bardzo ważną rolę.
Nie zrobiłem tu niczego istotnego.
Nicos nie dotrzyma słowa?
Nie o to chodzi.
Montowanie filmu jest jak jazz.
Podejmujesz decyzję, a później zapominasz.
A generał jest nieszkodliwy. Żyje fantazjami.
Tak jak ty teraz?
Starzy żołnierze nie znikają.
Wojna trwała zbyt długo, żeby odpuścili.
Najbardziej nieszkodliwe rzeczy...
mogą się stać niebezpieczne.
Jezu. Co z tobą?
Dzięki tej piosence przetrwałam.
Nie dzięki Isley Brothers?
Ty ich lubiłeś, nie ja.
Ty lubiłeś Isley Brothers, Steve’a McQueena i Diane Arbus.
Znam twoje zainteresowania.
A ty moje?
Teraz możesz powiedzieć mi o sobie wszystko.
To wyzwanie?
Nie wiem wszystkiego, ale czymkolwiek jestem, nikt tego nie powstrzyma.
- Powiedz to moim rodzicom. - Sama im powiedz.
Nie robię tego?
Jesteś ich podsłuchem.
Nie jestem szpiegiem. Obrażasz mnie.
Mamo, tato, słyszycie mnie?
Panno Que-Linh,
widziała pani Lanę?
Lanę?
- Pierwsze słyszę. - Czyżby?
Jesteście do siebie podobne.
Ona jest mniej dojrzała.
Płakała, bo bała się Ameryki.
Nie chciała wyjeżdżać z Sajgonu.
I kto to mówi?
"Boję się generała".
Wypłakiwałeś się w rękaw swojej dziewczynie.
Doprawdy?
Nie jest już moją dziewczyną.
Zerwaliśmy.
Właściwie kimś mnie zastąpiła.
Potrzebujesz nowego rękawa?
Ja mu go zapewnię.
Bon, ja...
Generał dowiedział się, że Lana tu pracuje.
Zadzwonił do mieszkania,
ale ciebie nie było, więc przysłał mnie.
Lana, masz wrócić do domu.
Nie jesteś szpiegiem?
Droga ciociu, przepraszam, że nie pisałem.
Z radością donoszę, że po raz pierwszy od wypadku
znowu czuję się sobą.
Generał sieje nasiona kampanii wojskowej.
Modlę się, by wyrosło z nich prawdziwe zwycięstwo, bo...
Tak napisałem jako antykomunista
w liście do mojej paryskiej ciotki.
Ale jako komunista zaszyfrowałem wiadomość do Mana.
Napisałem:
"Ci żałośni uchodźcy nie widzą, że kampania generała
to tylko strata czasu".
Odbitki trudno ukryć,
więc wysłałem negatyw z planami generała do Hanoi.
Zdjęcia trafiły gdzieś indziej.
Dlatego zakodowany list podpisałem:
"Bez obaw. Zajmę się tym".
Ciotka dobrze się czuje?
- O tak. - Gdzieś się wybierasz?
Do generała. Mam go powieźć.
Nie lubisz zwierząt, co?
Dzwonił kongresman, rozmawiał z naszym przyjacielem reżyserem.
Wspomniał, że go odwiedziłeś,
mimo moich wyraźnych instrukcji.
- Cóż... - Cokolwiek powiedziałeś,
podziałało.
Odzyskał zapał. Pokaże nam film za miesiąc.
- Nie rozumiem. - Czego?
Dlaczego tak bardzo zależy wam
na tym filmowym paszkwilu?
Bo filmy są ważne.
Zwłaszcza te znanych reżyserów.
Musimy mieć na nich oko.
Zapewniać ich, że są wywrotowcami,
ale nie pozwalać im iść na całość.
Jeśli uda nam się ich utrzymać w granicach humanizmu,
ale bez konkretów, będą nieszkodliwi.
Taka Wioska.
Nasi czasem popełniają błędy, ale
wystarczy jeden bohaterski amerykański żołnierz,
by wszystko naprostować.
To prawdziwa siła tego kraju.
Jego sumienie.
Ta twoja dziewczyna, Mori.
Nie jest moją dziewczyną.
Wolna miłość i tak dalej.
Kobieta, którą czasem posuwasz.
Nie zasługuje na ciebie.
Zaufaj mi.
Wiesz, że sypia z tym oszczercą Sonnym?
Wiem.
Mam ci przypomnieć, żebyś uważał, co przy niej mówisz?
Są sobie niebezpiecznie bliscy.
Rozmawiają.
Nie wiadomo, co wycieknie.
"Wojna się skończyła, żyjmy dalej". Skąd Sonny o tym wie?
"Najbardziej rozczarowującym aspektem Bractwa
jest fałszywa nadzieja, którą sprzedaje naszym rodakom,
że pewnego dnia odbierzemy nasz kraj siłą".
"Ilu członków naszej społeczności będzie cierpieć z powodu manipulacji generała?"
"I dlaczego generał odmawia
przedstawienia rejestru darowizn?"
Ktoś go karmi informacjami.
Może powinniśmy zwolnić?
Nie. Po publikacji tego haniebnego artykułu
musimy wszystko przyspieszyć.
Mamy ochotników?
Jak idzie szkolenie?
Z tego, co widziałem, nie jesteśmy gotowi.
Chyba ktoś nas śledzi.
Na pewno jest dziennikarzem?
Ci w Sajgonie sympatyzowali z Północą.
Może przysłali go komuniści?
Na studiach mówiono o nim jako o radykale.
To właśnie twój problem.
Jesteś zbyt życzliwy, by dostrzec komunistycznego agenta pod naszym nosem.
Zatrzymaj się.
Coś trzeba zrobić.
- Zgadzasz się? - Tak.
Coś trzeba zrobić.
Znasz Trzech muszkieterów?
Nie, co to?
Historia o przyjaciołach.
Sprawiają, że jesteś wszystkim potrójnie.
SYMPATYK
Tekst polski: Jakub Morawa