[Smile Ent dan Capital One mempersembahkan]
[Penerbitan The Friday Pictures, Smile Ent dan Jcustom Group]
[Penerbit Eksekutif - Sunny Yoon, Song Seung-yeop]
[Penerbit - Lee Young-min, Sunny Yoon, Lee Jung-hyun, Kim Ji-han]
[David Lee]
[Johyun, Kim Do-hoon]
[Nam Min-woo, Im Nam-woo]
Apa khabar awak hari ini?
Bertenang dan selesakan diri.
Mari kita ingat semula apa yang berlaku hari itu.
Melihat cahaya ini akan buat awak rasa tenang.
Lif sudah sampai.
Jin-ho. Apabila awak masuk, ia akan turun.
Apabila ia berhenti di tingkat satu,
kembali ke masa lalu di mana kawan awak berada.
[Ditulis dan Diarahkan oleh Choi Jae-hoon]
Sekarang.
Pintu lif terbuka.
Masuklah.
[The Hypnosis]
[Universiti Ansan]
Ada memori yang awak nak padamkan?
Bekas teman lelaki saya.
Dia memang tak guna.
Apabila dia mabuk, dia memukul dan mencarut.
Kemudian dia minta maaf seolah-olah tiada apa yang berlaku.
Patutkah saya pandang kamera?
Awak boleh pandang saya atau kamera.
Saya terserempak dengan dia di kedai.
Orang tak guna itu tak kenal saya.
Dia buli saya selama tiga tahun.
Nampak parut ini?
Ini kesan dibelasah oleh dia.
Memori manusia boleh jadi licik.
Ia cenderung untuk padamkan kenangan buruk.
Jangan terjemah liriknya saja,
tapi tulis makna di sebaliknya.
Ia tidak terlalu sukar. Ia patut mudah untuk dianalisis.
Sesiapa dah siap, boleh pergi.
Selamat tinggal, profesor.
Do-hyun.
Ya?
Tulis nama awak.
Oh!
Saya minta maaf.
[Kim Do-hyun]
Awak nampak cantik dalam kamera.
Saya akan ke tingkat bawah.
[Pengalaman Kehidupan yang Lepas]
Boleh tahan, bukan?
[Awak cuba halang mereka?]
[Saya mengekori mereka.]
[Saya nak suruh mereka berhenti.]
[Alamak...]
[Saya perlu beritahu mereka yang ia salah!]
Ada apa?
Apa ini?
Terkejut saya.
Awak muncul di TV? Awak akan berjaya tak lama lagi.
Kalau saya boleh berjaya, saya takkan ada di sini sekarang.
Bukankah semua ini mengarut?
Hipnosis tak mungkin palsu.
Jika saya hipnosis awak dan suruh awak mencintai saya, awak akan?
Tidurlah!
Awak cintakan saya. Awak mahukan saya.
Tapi awak tahu kita tak boleh bersama.
Awak nak mati?
Bintang remaja patut guna kosa kata lebih baik!
Kalau nak yang lebih baik, fikirlah elok-elok!
Awak selalu fikir yang bukan-bukan.
Lelaki sihat seperti saya selalu fikir tentang makanan atau seks. Betul tak?
Tidak.
Tanyalah mana-mana lelaki yang lalu.
Jika boleh guna hipnosis, mereka pasti nak.
Aduhai...
Sakitkah?
Tak, saya tak apa-apa.
Saya perlu pergi.
Selamat jalan.
Nak pergi?
Baiklah. Tolong saya.
Jom.
Hei.
Kenapa awak tak pergi latihan?
Setidaknya, tunjukkan yang awak minta maaf!
Perempuan gila.
Saya seorang saja yang tak tahu perubahan masa?
Awak semua rahsiakannya daripada saya?
Jangan berlagak macam bintang terkenal.
Bintang apa? Dia bukan sesiapa.
Awak panggil saya untuk minta bantuan. Apa yang awak rakam?
Saya perlu merakam beberapa temu bual. Tahu sesiapa yang ada masa lapang?
Saya rasa Byung-joon mungkin tahu.
Saya akan telefon dia. Mari keluar minum malam ini.
Saya akan hiburkan semua yang kamu mahu.
Baiklah! Saya perlukan sedikit hiburan.
Awak lelaki yang baik.
Do-hyun.
Pergi ke pejabat Profesor Yeo.
Dia cari awak.
Terima kasih.
Baiklah.
Dia cantik! Siapa dia? Padankan saya dengan dia.
Perkenalkan saya kepadanya!
Lepaskan!
Lupakan sajalah!
Jangan begitu!
Bagaimana dengan video awak?
Saya masih mengusahakannya.
Saya minta bantuan awak.
Begitu.
Ada pelajar yang baru berpindah.
Dia sakit disebabkan satu kejadian.
Dia masih dirawat.
Saya harap awak boleh tolong dia.
Baiklah.
Hai, Jin-ho. Selamat datang.
Ucap hai. Dia wakil pelajar.
Kamu berdua sebaya. Saya harap kamu dapat bergaul dengan baik.
Tanya dia apa-apa.
Baiklah.
Awak pelajar jurusan bahasa Inggeris, tapi awak buat video?
Ia untuk kelas psikologi saya. Saya akan buat dokumentari.
Berdasarkan apa?
Rasa bersalah manusia.
Tak rasa bersalah semasa kecil, kemudian rasa bersalah apabila dewasa.
Sesuatu tentang memori.
Menarik.
Ya, profesor. Saya dalam perjalanan.
Awak nak ke mana?
Saya jalani rawatan seminggu sekali.
Masih teruk lagikah?
Saya hilang ingatan daripada kejadian itu.
Saya akan terima hipnoterapi daripada seorang profesor di sini.
Hipnoterapi?
Ya. Nak ikut? Ia pasti seronok untuk ditonton.
Pada awal tahun 2000 di Korea,
ada kajian budak-budak yang mengalami kecelaruan personaliti yang ganas.
Kajian cuba mengawal keganasan dengan menghipnosis ketakutan dalam minda.
Hari ini, psikoterapi hipnotik digunakan
di negara seperti Amerika dan Jepun dengan kebolehpercayaan yang tinggi.
Juga, ia digunakan dalam penyiasatan jenayah.
Ya?
Apa berlaku dengan kajian domestik?
Ketika itu, hipnosis dianggap sebagai bidang pseudo.
Dan rasa takut hipnosisnya berubah menjadi serangan
terhadap sasaran, jadi ia dihentikan.
Itu saja untuk hari ini.
Jangan lupa menyerahkan tugas kamu pada 20 hari bulan.
Kelas yang bagus.
Terima kasih.
Profesor!
Hai, Jin-ho.
Saya datang dengan kawan.
Helo.
Maaf kerana menunggu.
Tak apa, tuan.
Ada banyak benda menarik di sini.
Ini benda yang membantu hipnosis.
Saya dah kumpul terlalu banyak.
- Duduklah. - Ya, tuan.
Sekarang ini ramai orang bercakap tentang hipnosis.
Ada rancangan TV tentang pengalaman lalu.
Mungkin sebab itu?
Tapi betulkah tuan boleh lihat kehidupan yang lepas?
Sebenarnya...
Di dalam perangkap hipnosis, awak alami kenangan separa sedar.
Ada orang kata gambar imej minda separa sedar dari kehidupan lepas.
Kemudian mereka dilihat tetapi dilupakan?
Kita tidak boleh kata ia semua daripada kehidupan sebelumnya,
tapi ketika hipnosis,
ada orang bercakap tentang masa lampau secara terperinci.
Saya rasa kita akan tahu apa yang betul dengan penyelidikan lebih lanjut, bukan?
Saya pernah nampak memori seseorang berubah dengan hipnosis di YouTube.
Saya rasa ia nampak dibuat-buat.
Awak sangat berminat dengan hipnosiskah?
Jadi...
Boleh kami uji awak?
Uji, tuan?
Cubalah. Ia pasti menyeronokkan.
Okey.
Saya akan cuba.
Sekarang, relaks.
Selesakan diri seolah-olah awak bersedia untuk tidur.
Tarik nafas dan hembus untuk bantu awak relaks.
Selepas berehat, buka mata dan pandang ke atas.
Pandang ke arah cahaya.
Bayangkan diri awak dalam keadaan tanpa berat.
Badan awak rasa lebih ringan dan ringan.
Awak berdiri di hujung terowong yang panjang dan sempit.
Perlahan-lahan, keluar ikut terowong.
Apabila loceng dibunyikan, awak akan dihipnosis sepenuhnya.
Awak tak apa-apa?
Saya asyik beri isyarat untuk kejutkan awak,
tapi mesti awak terlalu berhipnosis.
Tarik nafas dalam-dalam.
Cuba bertenang dan rehat.
Boleh awak beritahu saya apa yang awak nampak?
Saya ada di dalam bangunan.
Saya nampak abu.
Saya tak ingat.
Tak apa.
Memori itu akan sampai tepat pada masanya.
Apa kata awak beli telefon 2G?
Saya minta maaf.
Awak tak pernah jawab telefon.
Awak betul-betul nak berhenti bertinju?
Hidup saya takkan berubah sangat dengan sertai pasukan kebangsaan.
Baris permulaan kami berbeza daripada anak orang kaya seperti mereka.
Tapi kita boleh melintasi garisan penamat lebih cepat daripada mereka!
Dengar sini!
Saya akan tinggalkan tanda dan mati dengan berani!
Buat duit dan tinggalkan kesan dalam hidup.
Kenapa buat begitu ketika mati?
Sedarlah! Jangan jadi macam Do-hyun!
Apa?
Helo?
Turunlah.
Hei, genius. Kenapa lambat sangat?
Saya perlu pergi ke suatu tempat.
Siapa ini?
Dia baru saja berpindah ke sekolah saya.
Jin-ho sedang bantu saya dengan satu projek.
Mari kita minum.
Baiklah. Duduklah.
- Tolong tambah pinggan lagi! - Baiklah.
Awak berpindah dari sekolah mana?
Adalah.
Di mana? Tak apa. Saya belajar kali ketiga untuk masuk.
- Bangga tentang itu? - Ya.
Cuma... Saya tidak mahu bercakap tentangnya.
Dia tak nak beritahu awak. Lupakan saja.
Kita pernah jumpakah sebelum ini?
Tak. Saya tak rasa begitu.
Sejak bila awak telefon untuk minum?
Baru sekejap kita tak berjumpa.
Apa-apa sajalah.
Minumlah.
Minum!
Saya nak balik.
Terima kasih.
Adakah makanan itu sesuai dengan minuman ini?
Apa?
Tiada bilik di sini?
Jom. Saya belanja.
Kamu tak berlatihkah?
Saya boleh pergi nanti.
Duduklah.
Lama tak jumpa.
Ya. Masih kekok rasanya.
Awak saja, bukan saya.
Marilah. Mari berbaik.
Awak berdua dah lama tak jumpa. Berpura-pura seperti kita kawan.
Awak lakukannya untuk saya.
Saya nak keluar.
Byung-joon! Tunggu!
Bila awak nak berbaik dengan Hyun-jung?
Entahlah. Lupakan saja.
Bagus betul perangai...
Baru sedar yang perangai saya teruk?
Tapi perangai baik macam awak boleh buat awak mudah dipengaruhi.
Jadi, putuskan apa yang awak akan buat selepas berhenti bertinju?
Sejak bila saya buat rancangan?
Saya tak nak buat apa-apa.
Ia sangat mengecewakan.
- Yakah? Baiklah! - Saya mahu yang sebelah kanan.
Tak guna.
Apa ini?
Potong saja raket itu!
Apa?
Awak pandang siapa?
Mari sini, tak guna!
Budak tak guna!
Tak guna!
Hentikan!
Saya dah kata jangan tenung, tak guna!
Cukup!
Jumpa lagi, Byung-joon.
Jaga diri.
- Kemaskan. - Ya, tuan.
[Hyun-jung]
Boleh awak kemas pejabat saya juga?
Baiklah.
Saya nak tidur.
Macam mana kalau ada orang masuk?
Mereka semua dah balik.
Kenapa tak jawab panggilan saya?
Saya minum dengan kawan-kawan.
Sejak bila kami berkawan?
Sakit kepala? Awak nak makan ubat?
Tak apa.
Mimpi ngeri?
"The Sound and the Fury."
Ia sebuah novel oleh William Faulkner.
Dibahagi kepada empat bahagian, ia menerangi aliran kesedaran.
Tak sibuk kebelakangan ini? Awak selalu datang ke sekolah.
Sebab nak isi keperluan kehadiran untuk tamat pengajian.
Saya tak dapat jadi idola remaja selamanya.
[Hipnosis]
Hei.
Rancangan tentang pengalaman lampau awak itu betulkah?
Saya hanya buat seperti yang ditulis oleh penulis.
Kenapa?
Tak ada apa-apa.
Itu sahaja?
Awak dah jumpa profesor yang saya ceritakan itu?
Saya tak boleh jumpa mana-mana doktor
dan buat khabar angin pelik tersebar.
Dia seorang profesor di sini. Ia sepatutnya okey.
Jin-ho, orang dari bar itu juga jumpa dia.
Untuk apa?
Masalah dengan ingatan dia.
Yakah?
Baiklah.
Saya perlu pergi.
Jumpa lagi.
Saya tertidur?
Tak apa.
Sebab awak rasa selesa selepas sesi itu.
Dungu.
Awak tak nak belajarkah?
Awak bukan ibu saya.
Keadaan dah cukup sukar tanpa awak berleter.
Sebab awak tak pernah belajar.
Tetap sukar walaupun saya belajar.
Ini buku Profesor Choi.
Biar saya lihat.
Menarik.
Kenapa awak tiba-tiba berminat dengan hipnosis?
Saya pernah ikut Jin-ho ke hipnoterapi dan...
Awak tak kisah?
Tak apa.
Saya dapatkan hipnoterapi untuk pulih daripada kejadian buruk.
Kebakaran berlaku di rumah dan ayah tiri saya mati.
Kepala saya serabut kerana itu.
Tapi benarkah hipnosis berkesan?
Ada satu kajian hipnosis
tentang orang diberitahu perut mereka semakin kecil.
Kemudian ujian endoskopi menunjukkan ia benar-benar mengecut.
Menurut buku itu,
orang boleh dihipnosis dengan soalan yang mudah,
tapi lebih sukar untuk kejutkan mereka daripada keadaan bersawai itu.
Ada kemungkinan mereka tidak akan terjaga.
Apa?
Jadi mereka dihipnosis selamanya?
Tak pasti...
Nak cuba?
Tak mungkin! Macam mana kalau saya takkan bangun? Itu sangat menakutkan!
Awak rasa saya boleh buat? Saya cuma nak cuba untuk suka-suka.
Nak cuba pada saya?
Saya mudah dipengaruhi.
Saya mungkin akan dihipnosis oleh orang baru.
Yakah?
Hei!
Jangan main-main!
Tak guna.
Sakitnya!
Tak guna.
Saya dah suruh kamu semua berhenti! Hidupkan lampu!
Lihatlah cahaya itu dan relaks.
Bayangkan ada lif di depan awak.
Sedia?
Sekarang, mari mulakan.
Naik lif ke tingkat bawah.
Awak semakin perlahan.
Apabila saya kira hingga tiga, awak akan dihipnosis sepenuhnya.
Satu, dua, tiga.
Tangan awak rasa ringan dan mula naik.
Jalan ke pokok itu sebelum awak, petik epal dan makan.
Diam!
Berjalan melepasi pokok dan masuk ke dalam terowong gelap.
Apabila awak keluar dari terowong,
awak akan pergi ke kehidupan lama awak.
Apa yang awak nampak?
Jin-ho! Jin-ho!
Hei!
Jin-ho! Bangun!
Jin-ho!
Jin-ho! Sedarlah!
Ayuh!
Jin-ho! Jin-ho!
Awak tak apa-apa?
[Hyun-jung]
Awak pasti awak okey?
Awak nampak sesuatukah? Gilalah!
Kenapa dia tak jawab?
[Hyun-jung]
[Do-hyun]
Tak guna. Saya tak percaya.
Awak dah telefon Byung-joon?
Dia tak jawab.
Apa yang berlaku?
Ada sesuatu berlaku pada dia?
Saya tak pasti.
Tapi awak ada di sana.
Semasa dia bunuh diri...
Kenapa dia nak buat begitu?
Awak tak rasa apa-apa daripada dia?
Cakap dengan saya!
Tentang apa? Saya tak tahu apa-apa!
Jangan tanya saya!
Jangan tengking saya.
Saya boleh tanya, bukan?
Tak guna! Saya kena jaga percakapan saya?
Jangan layan saya macam orang terencat!
Sejak bila kami layan awak macam seorang terencat?
Awak buat begitu sekarang!
Apa yang kita pernah buat...
Lupakan saja.
Maafkan saya.
Polis.
Kamu kawan Seo Hyun-jung?
Saya tak perasan apa-apa yang berbeza.
Kami tak tahu kenapa dia...
Betulkah dia bunuh diri?
Ya. Kami jumpa nota tulisan tangan dia.
Nota bunuh diri?
Tapi, isi kandungannya...
Bunyinya macam puisi metafora.
Tahu tak apa yang dia maksudkan?
Kami tak pasti.
Begitu.
Telefon saya kalau ada teringat apa-apa.
[Balai Polis Insung]
Awak betul-betul nak berhenti?
Ya.
Saya juga nak tamatkan hubungan dengan awak.
Baiklah. Tinggalkan kunci di pejabat saya.
Apa?
Kenapa awak di sini?
Hei!
Apa yang dia buat?
[Do-hyun]
Hai, Do-hyun.
[Awak di mana?]
Saya di gim untuk berkemas.
Datang ke Rumah Pengebumian Je-il.
Hyun-jung bunuh diri.
Apa?
Jangan mengarut.
Hyun-jung ada di sini.
Apa?
Itu gila! Siapa bersama awak?
Hyun-jung terjun dari bumbung di sekolah kita hari ini!
Byung-joon! Itu bukan Hyun-jung!
Keluar dari sana sekarang!
Tutup mata awak.
Jangan percaya apa yang awak nampak.
[Do-hyun]
[Awak di mana?]
Saya di gim.
Datang ke Rumah Pengebumian Je-il.
Hyun-jung bunuh diri.
Apa?
Sebelum dia bunuh diri, Hyun-jung telefon saya.
Do-hyun...
Saya asyik nampak benda-benda pelik.
Selepas dihipnosis,
saya asyik dengar benda yang bukan-bukan.
Saya rasa ada sesuatu yang tak kena.
Ketika hipnosis...
Saya nampak Seung-min ketika itu.
Hyun-jung. Tak apa. Bertenang.
Saya juga nampak sesuatu ketika hipnosis.
Ia cuma memori.
Tak, bukan sekadar memori!
Do-hyun.
Ia menyeronokkan semasa kita masih muda, bukan?
Tapi kenapa...
Do-hyun...
Saya rasa Seung-min ada di sini.
Itu gila! Kenapa dia dihipnosis?
Dia bergelut dengan kemurungan.
Selepas berpisah dengan awak,
dia ada masalah dengan rakan-rakannya.
Dia yang putuskan hubungan dengan saya dulu!
Dia nak fokus pada kerjaya dia
jadi saya setuju dan berpisah.
Saya tahu. Saya tak salahkan awak.
Apa pun,
saya perkenalkan dia kepada profesor psikologi untuk bantuan.
Selepas hipnoterapi,
dia kata dia selalu nampak Seung-min.
Siapa Seung-min?
Hyun-jung mesti fikir saya kenal Seung-min juga.
Tapi saya tak ingat atau kenal sesiapa dengan nama itu.
Jika saya tunjukkan dan tunggu,
saya dijanjikan untuk dimaafkan.
Tak apa. Saya akan baik-baik saja.
Jin-ho...
Tak banyak lagi masa yang tinggal.
Telefon 911!
Telefon 911! Cepat!
Awak perasan apa-apa yang berbeza tentang Jin-ho?
Tiada apa-apa yang istimewa, puan.
Saya tak pasti.
Okey. Awak boleh pergi.
Selamat tinggal, profesor.
[Yeo Kyung-hee]
Ia menyeronokkan semasa kita masih muda, bukan?
Saya rasa Seung-min ada di sini.
Ja-woon?
[Ja-woon]
Dewan Pengebumian Ja-woon...
Pengangkutan Ja-woon...
Gereja Ja-woon.
[Gereja Ja-woon]
Dia cederakan dirinya? Kenapa?
Entahlah.
Mungkin disebabkan tekanan atau sesuatu yang berkait dengan api.
Tak guna! Kenapa semua ini asyik berlaku?
Kamu ingat ini?
Itu saya.
Itu Byung-joon.
Itu Chan-kyu. Itu Hyun-jung.
Saya tak pasti tentang yang lain.
Apa kaitannya dengan Hyun-jung yang membunuh diri?
Apa yang Hyun-jung cakap sebelum ini mengganggu saya.
Dia bercakap tentang zaman kanak-kanak kami
dan dia boleh nampak Seung-min.
Apa? Adakah itu bermakna Seung-min ada dalam gambar ini?
Saya tak pasti. Saya tak ingat.
Tapi bila kita ambil ini?
Awak dan Hyun-jung dihipnosis oleh Profesor Choi?
Ya.
Mari kita pergi jumpa dia.
Memandangkan awak kata awak membesar di kejiranan yang sama,
ia boleh mengimbau kembali kenangan yang sama.
Dia telefon saya sebelum dia bunuh diri.
Dia takut
dan kata dia boleh lihat apa yang dia nampak dalam hipnosis.
Mengenang memori yang dilupakan
boleh jadi imej tinggal yang tertinggal dalam separa sedarnya.
Ia tidak kelihatan seperti imej tinggal.
Sebenarnya,
saya pun nampak sesuatu selepas dihipnosis.
Jika apa yang awak cakap itu benar,
maka ia boleh jadi picu hipnotik.
Apa maksudnya?
Maksudnya apabila diletakkan di bawah keadaan tertentu hipnosis,
awak dihipnosis lagi.
Adakah itu benar-benar munasabah?
Jika awak beri picu semasa hipnosis untuk rasa tertekan atau takut,
ia akan buat awak rasa nak bunuh diri apabila awak bangun.
Pernahkah awak dihipnosis orang lain selain saya?
Tidak, tuan.
Jika dihipnosis dengan picu,
kami akan terus mengalami halusinasi dan membunuh diri juga?
Dihipnosis dengan picu?
Do-hyun.
Saya tak pernah dihipnosis.
Tapi saya rasa saya nampak apa yang awak nampak.
Saya tak nampak apa-apa yang pelik lagi.
Adakah bermaksud lepas ini, saya akan nampak gadis itu?
Mari laporkan kepada polis.
Laporkan apa?
Yang kita asyik jumpa gadis yang pelik?
Nak pergi ke hospital mental macam Jin-ho?
Tak guna! Ini gila!
Jangan buat kesimpulan melulu.
Mungkin kita akan jumpa sesuatu di gereja dalam gambar itu.
Awak tak nak ikut?
Saya perlu ke dewan belajar.
Baiklah. Kami akan telefon awak nanti.
Awak ingat apa-apa?
Maafkan saya.
Adakah...
Awak tahu di mana gereja ini?
Ini bukan gereja.
Ia sebuah hospital yang diuruskan oleh gereja.
Hospital?
[Dilarang Menceroboh]
[Amaran]
Tak guna.
Apa pula sekarang?
Kita datang dari jauh. Mari masuk.
[Ini kawasan persendirian. Masuk tanpa kebenaran akan didakwa.]
[Ja-woon]
Ada sesuatu di sini...
Do-hyun!
[Pejabat Pengarah]
Kenapa?
Tak ada apa-apa.
Siapa itu?
Saya penjaga di sini.
Ia ditutup sepuluh tahun lalu.
Kenapa ia ditutup?
Ada perkara buruk berlaku di sini.
Apa yang berlaku?
Kenapa awak tanya banyak soalan?
Kami tinggal di kejiranan ini
dan datang ke sini sekali-sekala.
Kami sedang mencari kawan yang pernah bermain bersama kami.
Siapa?
Awak kenal gadis bernama Seung-min?
Ya.
Perkara buruk yang berlaku...
Dia mati di sini.
Hospital ini
beri kaunseling dan rawat budak yang bermasalah.
Pengarah akan kurung mereka
di tingkat bawah tanah jika mereka berkelakuan teruk.
Dia juga buat perkara yang teruk kepada budak perempuan.
Kemudian pada suatu hari, kebakaran bermula di sini.
Seung-min terperangkap di bilik bawah tanah dan mati terbakar.
Polis menyoal pengarah.
Tapi tak lama kemudian, dia bunuh diri.
Sejak kejadian itu, tempat ini telah ditutup.
Tapi ada budak kecil jadi gila
dan telah dibawa ke Bahagian Psikiatri Forensik.
Psikiatri Forensik?
[Bahagian Psikiatri Forensik]
Saya akan jumpa Profesor Choi.
Okey. Saya akan telefon awak nanti.
Byung-joon!
Hubungi Chan-kyu dan tunggu dengan dia.
Jangan berseorangan.
Hidung awak berdarah.
Tak guna! Ini yang mereka nampak?
Dia dah dibebaskan.
Yakah? Bila?
Kira-kira sebulan lepas.
Encik ada nombor telefonnya?
Itu sulit. Saya tak boleh beri.
Saya perlu jumpa dia. Tolonglah, tuan?
Tak boleh. Begitulah peraturannya.
Tuan?
- Dah jumpa? - Ya.
[Tahniah Kerana Diterima Masuk Kolej]
Gadis yang saya nampak ketika dihipnosis
dah lama mati.
Saya tak dapat ingat dia.
Saya tak tahu apa yang berlaku.
Do-hyun.
Mari cuba hipnosis lagi.
Kemudian awak boleh lihat siapa yang lakukan hipnosis pada awak.
Sekarang, relaks dan lihat cahaya.
Awak akan rasa selesa dan tenang.
Muka awak menakutkan, jadi pakai ini.
Jangan ke mana-mana.
Kalau awak tanggalkan, siaplah awak.
Tunggu di sini sampai kami lepaskan awak atau awak akan mati.
Kalau awak lapar, makanlah.
Kami yang buat.
Apa maksud awak? Apa yang kamu buat?
Bukan pengarah itu, tapi kami.
Apa maksudnya?
Awak nampak siapa yang menghipnosis awak?
Awak nampak atau tidak?
Do-hyun.
Awak tak apa-apa?
Kenapa?
Seung-min ada di belakang awak!
Apa? Tiada sesiapa di sana.
[Awak dan Hyun-jung dihipnosis oleh Profesor Choi?]
Kenapa dengan awak?
Maksud awak...
Dia bunuh diri kerana dihipnosis?
Dan awak mengesyaki Profesor Choi?
Dia kata dia nampak sesuatu selepas hipnosis itu.
Saya juga mula dapat bayangan selepas dihipnosis.
Apa? Baiklah.
Boleh awak jelaskan nota terakhir dia?
Ia lirik lagu yang bertajuk "Sealed".
Tahu apa maksudnya?
Apa?
[Berat memori saya berbeza.]
[Ia seperti bilah tajam.]
[Batu itu menekan saya.]
[Saya minta untuk lupakan hari itu dan memohon maaf.]
[Saya akan mati untuk menjadi angin dan terbang pergi.]
Lagu ini ditulis oleh orang Korea yang bunuh diri bertahun-tahun yang lalu.
Tapi isterinya profesor di sekolah awak.
Sekolah saya?
Nama dia Yeo Kyung-hee. Awak kenal dia?
Anak mereka yang mengalami kecacatan muka juga mati ketika kecil.
Saya minta bantuan awak.
Kenapa dia tak jawab?
Tak guna.
[Byung-joon]
Itu Jin-ho, bukan?
Dia betul-betul pergi ke sekolah awak?
[Saya tak pasti.]
Tapi saya rasa saya tahu siapa yang hipnosis kita semua.
Siapa?
[Wanita dalam gambar itu.]
Dia profesor yang kenalkan saya kepada Jin-ho.
Apa?
Bukan Profesor Choi, tapi dia?
Byung-joon.
Ketika kita kecil...
Kenapa kita buat begitu?
Apa maksud awak? Apa yang kita dah buat?
[Apa yang kita buat?]
Bukan sekarang.
Bawa Chan-kyu ke sekolah saya. Mari kita berjumpa.
Tak guna.
[Yeo Kyung-hee]
Profesor yang hipnosis kami, bukan?
Sedap baunya, bukan?
Ia diperbuat daripada tujon.
Ia digunakan sebagai halusinogen
dan haruman untuk cetuskan hipnosis.
Bagaimana dengan video awak?
Do-hyun.
Tulis nama awak.
Apa yang profesor dah buat pada kami?
Bukan saya yang tinggalkan picu
atau padam ingatan awak.
Saya baru saja suruh awak jumpa Jin-ho semula.
Kenapa profesor suruh saya jumpa dia?
Fikirkan sebabnya dan ingat.
Memori memang licik.
Kita percaya apa yang kita mahu
dan itulah kebenarannya.
Sebab itulah awak dan Jin-ho kata
pengarah itu yang bunuh Seung-min.
Tidak.
Kami cuma main-main.
Betul.
Cuma main-main.
Awak buat begitu sebagai gurauan.
Kamu budak-budak yang boleh buat begitu macam tak ada apa-apa.
Awak seksa Seung-min berkali-kali kerana suka-suka.
Tolong saya!
Lepaskan saya! Tolonglah!
Tidak!
Tidak...
Suami saya ingat dia boleh sembuhkan budak-budak seperti awak.
Kami cuma takut dengan Seung-min...
Tapi kebenaran tak akan berubah.
Terperangkap di dalam tong di dalam api,
Seung-min pun mati.
Tengok.
Kalau awak masuk ke sana,
Seung-min akan menunggu.
[Balai Polis]
Apa yang berlaku?
[Pada awal tahun 2000 di Korea,]
[ada kajian budak-budak yang mengalami kecelaruan personaliti yang ganas.]
[Kajian cuba mengawal keganasan dengan menghipnosis ketakutan pada minda.]
Seung-min,
ayah dah pastikan mereka tak dapat seksa kamu lagi.
Sekarang, mereka akan takut dengan kamu.
[Rasa takut daripada hipnosis]
[bertukar kepada serangan terhadap sasaran,]
[jadi ia telah dihentikan.]
[Apabila awak jumpa Jin-ho lagi]
[dan dengar lagu ini,]
[awak akan berada dalam keadaan hipnotik]
[dan jumpa Seung-min lagi.]