Nie gap się na to. Jezu.
- Przepraszam. - Spoko.
Nie musisz tego robić, Danny. Wiesz o tym?
Zrobimy to.
Rockefeller Center, to jest pociąg linii D,
kolejny przystanek: Siódma Aleja. Uwaga na drzwi.
Nigdy więcej nikogo nie skrzywdzi, okej?
Danny. Chodź.
FRANK SINATRA – 17-25 MAJA
MUDDY WATERS – 29 CZERWCA
- Szlag. - Co?
Widzę go.
Gdzie?
Właśnie wyszedł.
Nie odwracaj się.
Wiem, którędy chodzi. Chodź.
RAINBOW ROOM TARAS WIDOKOWY
STUDIA NBC
Rozdzielmy się. Pójdę z drugiej strony.
Odetnę mu drogę. Wiesz, co robić.
Dziękuję, Danny. Damy sobie radę.
Hej! Stój!
Danny, strzelaj. Danny, no dawaj!
Danny! Danny, zastrzel go!
Hej, ty! Stój!
Stać!
Szlag.
Icchak, stój.
Gdzie jest Ariana?
- Coś się stało. - Coś ty zrobił?
Ja nie chciałem.
- Co zrobiłeś? - Nie chciałem.
Ona mi kazała to zrobić. Zmusiła mnie. Wybacz.
Przepraszam.
Słuchaj, weź paszporty. Weź też to. Znajdź swojego ojca.
Okej.
Policja!
Wyjdźcie wszyscy z domu z rękami w górze!
- Wychodzi. - Wychodź!
Idź dalej!
Wyjdź stamtąd! Chodź tu! Idź dalej!
Ręce do góry! I to już!
Idź powoli! Ruszaj się!
Idź dalej. Powoli.
Ręce na widoku!
Trzymaj je w górze! Idź powoli!
- Idź dalej! - Podejdź tu!
- Idź dalej! - Na ziemię!
- Już!
- Na ziemię, kurwa! - Na brzuch, ręce na bok!
W powietrzu kule, wszędzie szkło, jeden ranny.
Kobieta oberwała w nogę.
Ma farta, że nie oskarżono go o zabójstwo.
A dziewczyna? Ariana? Ładne imię.
Nie ma po niej śladu.
Sądzę, że zabił ją i gospodarza.
Skutek przeczytania książki o seryjnych mordercach.
Co ty o tym myślisz?
- To on? - To nie takie proste.
Nie widzę tu czynników rozporządzających.
A natura przestępstwa nie jest spójna z...
Lub „przestępstw”, prawda? A dziewczyna? A gospodarz?
Brak narzędzia zbrodni. Brak ciał.
Wiemy, że ma pistolet. Na podłodze w domu jest krew.
Są ślady walki i dziura po kuli w szkle.
- To poszlaki. - Tak, ale jeśli to on?
Jeśli go złapaliśmy?
Mówił, dlaczego strzelał w Rockefeller Center?
Tak. Mówił, że chcieli kogoś nastraszyć.
- Kogo? - Nie powiedział.
Mówi, że to nie pomoże.
I co myślisz? To twoja działka, pani profesor.
- Sprawdzę to. - Tak?
Tak.
Gotowa?
Tak.
Dobra.
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
Godzina wystarczy.
Dobra.
Usiądziesz?
Danny.
Jak cię traktują?
Chyba tak jak innych.
Przyszłam porozmawiać.
O tym, co się stało z Arianą. Wiem.
Wiesz, gdzie ona jest, Danny?
Nie.
Jak mówiłem policji:
nie widziałem jej od wydarzeń na ulicy.
Policja też nie może jej znaleźć.
Co się stało z Icchakiem, gospodarzem?
Nie wiem.
Jeśli nie możesz mi powiedzieć, gdzie są,
powiesz mi, jak to się stało, że z nimi mieszkałeś?
Wynajmowałem pokój w tym domu.
Danny, próbuję ci pomóc.
Okej.
Kiedy poznałeś Arianę i Icchaka?
W pierwszej klasie liceum.
Możesz mówić dokładnie?
Wiosną 1977 roku. Świeciło wtedy słońce.
Nie byłem popularnym dzieciakiem.
Bycie smutnym i humorzastym w domu też nie pomagało.
Dan!
Możesz coś zrobić?
Ten dzieciak jest rozpieszczony.
Dan!
Możesz coś zrobić, proszę? Chcę wziąć prysznic.
Poprosiłem. Możesz coś zrobić z tym dzieciakiem?
- Słyszysz, że do ciebie mówię? - Słyszę.
Mógłbyś dać mu spokój?
On żyje. Ten dom to dla ciebie hotel?
„Mógłbyś dać mu spokój?”
Spóźnimy się.
Podwieźć cię do szkoły?
Pewnie.
Zrobię ci kanapkę.
Jezu. Hotel i stołówka. Nieźle.
Danny, szykuj się.
Wychodzimy za pięć minut.
Wiesz, co sobie myślę? „Chciałbym spać do 8.00”.
To rozpieszczony dzieciak.
- Muszę iść. - Muszę iść.
Jak to się dzieje, że nie spędzamy już razem czasu?
Hej.
Patrz na mnie, gdy mówię. Okej?
Co? Nie lubisz mnie?
Danny, spóźnimy się.
- Pośpiesz się, proszę. - Muszę iść.
Nie lekceważ mnie w tym domu, młodzieńcze.
- Rozumiesz? - Marlin, co się dzieje?
Puść go.
Serio? A co, zmusisz mnie? Co...
Danny, idź.
Rety.
Tak, Danny. Idź.
Jesteś żałosny.
Tak, cóż. Masz tylko mnie, Candy.
To co to, kurwa, mówi o tobie?
Miłego dnia.
Lunch.
Okej, chodźmy.
Stary, musisz sobie skołować jakieś naklejki czy coś.
Ta szafka jest taka jałowa, że to smutne.
Siema, Jonny.
Znowu ta mina. Kiepski poranek?
Ojczym dupek?
Boże, nienawidzę go.
Chcesz coś zobaczyć?
- Pewnie. - Dobra, wybierz kartę. Dowolną.
- Tę. Tak. - Tę? Okej.
Gdzie jest Mike?
Zawody w Philly, pamiętasz?
- Dziś miał być koniec. - Nie.
Dzisiaj wraca i idzie na imprezę Joeya Lathema.
Idziemy, prawda?
- Tak, pewnie. Chyba. - Hej, dziwaku.
Dupek.
- Jesteśmy zaproszeni? - Zawiesiła ulotki.
Cała klasa jest zaproszona. Przyjdę o 19.00.
Nie przychodź do domu. Czekaj na podwórku.
Okej. Tylko mnie nie spław.
- Nie spławię. - Sprawdź kieszeń.
To twoja karta?
Nie. Na razie.
Na razie.
- Nieźle. - Dzięki.
To Adam?
Tęsknisz za nim, co?
Tak, czasem. Nie cały czas.
Nie wiadomo, kiedy cię to zaleje, wiesz?
Tak.
Jakbym nagle zaczynał tonąć.
To tak jak ze mną i moim tatą.
Choć nigdy o tym tak nie myślałem.
Chodźmy.
Wciąż mi smutno, gdy o nim myślę. Tęsknię za nim.
Nie wie pani, jak było ze mną i Adamem.
Nie tylko byliśmy identyczni z wyglądu. Byliśmy nierozłączni.
Opowiesz mi o nim?
Chcesz rozmawiać o tym, co się stało z Adamem?
Nie.
Niezależnie od okoliczności, bardzo mi przykro.
Strata jest do bani.
To zawodowa opinia?
Coś w tym stylu.
- Nie. - Słyszę muzykę.
Chodźmy do domu, Jonny. Ja nie...
- Nie sądzę... - Chodźmy od tyłu.
Pieprzyć to.
To duży dom.
- Na pewno jesteśmy zaproszeni? - Tak. Nie martw się.
Widzisz Mike’a?
Nie, ale mówił, że będzie.
Joł. Nie wierzę w to, co widzę.
- Danny Sullivan. - Hej, Mike.
- Cieszę się, że jesteś. - Miło cię widzieć.
Ciebie też. Jak go przekonałeś, żeby przyszedł?
Ty cwaniaku. Chodź. Czas na libację, mój drogi.
Hej, jak tam zawody?
Jestem dobry, więc było dobrze.
- Skromniś. - Piwa?
- Nie, dzięki. - Pomoże ci się rozluźnić.
- Jonny? - Poproszę.
To jak poszło?
- Graliśmy z liceum św. Anny. - Tak.
Zdobyłem 18 punktów. Prawie miałem double-double.
Szkoda, że tego nie widziałeś...
Szlag.
Kto to jest?
To, przyjacielu, jest Annabelle Stone, najseksowniejsza z seksownych.
Przeniosła się tu. Nie gap się.
- Nie gapię się. - Chcesz z nią pogadać?
- Nie chcę. - Powinieneś.
Nie będę z nią gadał.
- Tam mają bongo. - To chodźmy zajarać.
Wolę to niż gadanie z ładną dziewczyną.
Cześć, jestem Annabelle.
Danny. Cześć.
Jak się masz, Danny?
Dobrze. A ty?
Dobrze. Wszystko w porządku?
Tak. A co?
Bo jesteś tu sam.
Lubię swoje towarzystwo.
Palisz?
Czasami. Kilka razy paliłem.
Chcesz się zjarać?
Tak, chętnie.
Spoko.
Masz jointa?
Nie. Myślałem, że ty masz.
Przepraszam. To było głupie.
- Nie szkodzi. - Annabelle!
- Okej. - Chodź.
Chodź.
Innym razem?
O Boże.
Wreszcie.
Wsiadaj.
Chodź, posiedź ze mną.
Ktoś się wprowadził do tego nawiedzonego domu?
Duch.
Na kogo się gapisz?
Chodź, posiedź ze mną.
Mam pracę domową.
To idź do środka.
Idź.
Wtedy pierwszy raz widziałeś Icchaka?
Tak.
A Arianę?
Nie widziałem jej. Przynajmniej nie wtedy.
- Ale była z nim? - Nie wiem.
Może jeszcze nie. To było lata temu. Nie pamiętam.
Myślisz, że Ariana jest teraz z nim?
Mówiłem już, że nie wiem, gdzie jest.
Icchak. To imię brzmi egzotycznie.
Wydawało ci się to dziwne, że tam był?
To znaczy?
Nie wydawało ci się, że nie pasował do tej okolicy?
Danny?
Wydaje mi się, że Icchak nie pasowałby do żadnej okolicy.
Kiedy się znowu zjawił? W jakich okolicznościach?
Sytuacja pogarszała się między moim ojczymem a mną.
Coraz więcej czasu spędzałem poza domem.
O cholera.
Nie wierzę, że zniszczyłeś rower.
Wyluzuj. Jestem niezniszczalny.
Tak, powiedz to plamie na chodniku.
Wrzuć na luz. Nie dramatyzuj.
Przezabawne.
Patrz.
W nawiedzonym domu pojawił się duch. Co on robi?
Plewi?
O cholera. Hej.
Co jest, frajerzy? Co się dzieje?
- W nawiedzonym domu pojawił się duch. - Tak.
Powiedziałem to samo.
I to duży duch. Kto to jest?
Skąd mamy wiedzieć?
Stojąc tu, wiele się nie dowiecie.
Mike.
Hej. Jak leci?
Jestem Mike. To jest Jonny, a to Danny, sąsiad.
Mieszka naprzeciwko.
Cześć.
Cześć. Jestem Icchak.
Nie jesteś z tej okolicy.
Co mnie zdradziło?
Jestem z Izraela.
Spoko.
Miło was poznać.
Co powiedział? Pamiętasz?
Bardzo by pomogło, gdybyś pamiętał szczegóły.
Mówił, że otwiera pensjonat i prowadzi jakieś interesy w okolicy.
Jakie interesy? Mówił coś?
A Ariana?
Chyba była w domu. Nie poznałem jej jeszcze.
W tamtym roku w Elm Ridge miało miejsce kilka napaści.
To było nietypowe dla tej okolicy. Sprawy wciąż są nierozwiązane.
Co mam powiedzieć? Że atakowała ludzi?
Co się potem stało?
Jonny wpadł na pomysł.
Podstęp, by mi pomóc z Annabelle.
KAJDANKI Z KLUCZYKAMI
Widziałem twoją dziewczynę, jak odbierała pizzę.
Pytała o mnie?
Byłaby lepszą dziewczyną, gdyby wiedziała, że istniejesz.
Szczegóły.
Mówię poważnie. Zaproś ją na randkę.
Nie pójdzie ze mną.
- Dlaczego? - Dobre pytanie.
- Może. - Więcej pewności siebie.
Nie chciała, żebyście się razem zjarali?
- Spytaj ją. - Wiesz co?
- To świetny pomysł. - Dziękuję.
Problem w tym, że nie mam trawy.
Szczegóły.
Musimy coś na to poradzić.
- To znaczy? - Dziewczyny lubią trawę.
My lubimy dziewczyny. Czyli...
Trawa lubi dziewczyny?
Hej, wiszę ci kasę.
Znam gościa, który diluje w parku w Ellenville.
Mamy kupić marychę?
Nie, chcę, żebyśmy kupili dużo marychy.
Okej. O jakiej ilości mówimy?
Kupimy 30 gramów, to 100 dolców. Sprzedamy, dostaniemy 150.
Naprawimy mój rower, kupimy ci okulary,
a Danny dostanie tyle, by móc uprawiać seks.
- To nie jest zły plan. - Jest świetny.
Tylko skąd weźmiemy 100 dolców?
Te nowe bankomaty.
Mówiłeś, że twój ojczym ich używa.
I mówiłeś, że trzyma PIN w szufladzie z bielizną.
Sukinkot jest straszny i głupi.
Musimy tylko zdobyć PIN i jego kartę, i sprawa załatwiona.
I co? Okradniemy go?
- Jonny, nie. - Nie, pożyczymy.
Jak często jej używa? Jakoś regularnie?
Tak, w soboty wypłaca kasę na zakłady,
a potem deponuje czeki. Nie potrzebujesz tego klucza?
Nie. Nie lekceważ...
Danny! Rety.
Mamy tydzień, by oddać mu pieniądze, nim zauważy.
No nie wiem. To kiepski pomysł.
A jakie to by było uczucie nie być cały czas spłukanym?
Mógłbyś jarać z Annabelle, ile byś chciał.
Nie byłoby łatwiej kupić kilka jointów?
Ma wiedzieć, że jesteś spłukany?
Powiesz jej: „Hej, Annie, skarbie, zajarajmy sobie,
ale tylko jednego jointa,
- bo na więcej mnie nie stać”. - Tak.
Jonny, nie wiem, czy ona tego chce.
A nie chcesz się dowiedzieć? Przemyśl to.
- Naga Annabelle. - Jonny.
Chrzanić Farrah Faw... Nie, chrzanić Annabelle.
Marlin by go zabił, gdyby się dowiedział.
Odpowiedź na to jest bardzo prosta.
Nie damy się złapać.
- Proszę. - No weź.
- Proszę. - Mogę... Co chcecie?
- Waniliowo-wiśniowe. - Miało być łatwo.
Czekaliśmy, aż wróci w nocy z baru.
Zawsze padał pijany w soboty.
Mama miała podwójną zmianę w szpitalu.
Myśleliście, że wejdziecie i wyjdziecie?
Że cały plan się powiedzie bez najmniejszego problemu.
Cztery, siedem, dwa, dziewięć.
Okej.
Rety.
Ma PIN, prawda?
- Co jest, kurwa? - Tak, Danny.
- Stary! - Chodźmy!
- Zrobiłeś to! - Tak, udało się.
Boże, pokaż.
- Nieźle! - Patrzcie.
Strasznie hałasowało.
- Brawo, Danny. - Nieźle. Co?
Spójrz na te pięćdziesiątki.
Patrz na dzieciaka, który się nimi jara.
- Nie widziałeś stówy? - A ty?
- Chłopaki, proszę! - Co?
- Co robimy? - Jedźmy do parku.
Wiem, że jedziemy do parku, ale co tam zrobimy?
David mówi, żeby szukać Angela.
- Jego potrzebujemy. - Kim jest David?
Nie znasz Davida? David z fizyki. David W. Znasz go.
Okej, czyli mam jechać do parku
i szukać Angela, jakby był sklepem?
Chwila, zwolnij. To gliny.
- Widzę gliny. - Zjedź tutaj.
- Zjedź w lewo. - Jonny, zamknij się.
Jestem spokojny.
- Wezmę pieniądze. - Przestań.
- Okej, co teraz? - Gdzie kasa?
- W kieszeni. - Tak.
Okej, wrzućcie na luz.
Na luz? Co?
Wrzućcie na luz. Będzie dobrze. Chodźmy.
Co to ma znaczyć?
Dobra, okej.
Będzie dobrze.
- Chodźmy, chłopaki. - Będzie dobrze.
Ja będę mówił, okej?
- Pewnie. - Spoko.
Hej.
Czego chcesz, białasie?
Szukam Angela.
- Proszę, stary. - Dzięki.
Nie ma mowy.
Co za ziomy.
Joł, Angelo.
- Znam cię? - Jestem kumplem Davida.
Nie znam Davida.
Ktoś robi sobie z was jaja. Jesteście odważni czy głupi?
Pewnie głupi.
Chcemy kupić 30 gramów zielska.
„Chcemy kupić 30 gramów zielska”.
Okej, chodźcie do mojego gabinetu.
Ty przodem.
Trzydzieści gramów? To sporo zioła.
- Wiecie, ile to kosztuje? - Sto dolarów.
Sto dolarów. Macie 100 dolarów?
Pokażcie.
Chcę sprawdzić, czy nie są fałszywe.
Okej.
Kolumbijska, Panama Red, Arabian Black.
Którą chcecie?
Panama Red.
- Panama Red. - Panama Red. Jesteś ekspertem?
- Nie... - Pokaż kasę. Ale już.
Co ty tu odpierdalasz, białasie?
- Za kogo ty się masz? - Okej...
Powinienem cię teraz wypatroszyć.
Nie. Okej, nie.
- A dlaczego, kurwa, nie? - Nie wiem.
Trzymamy się razem i mamy nowe źródło dochodu.
Bogate białe dzieciaki chcą kupować trawę, może coś jeszcze, nie?
Bierzemy na siebie ryzyko. A ty się nie martwisz.
Nie musisz tu stać w nocy, by zarobić.
Tak tylko mówię.
- Wynoście się stąd. - Idź, Danny.
Potrzebujemy trawy.
Uciekaj, suko.
Biegiem! Jasna cholera.
- Szybciej. - Biegiem!
- Hej, Mike, czysto? - Tak. Czysto.
Okej, to są...
- Szlag. - ...torebki za 30 centów.
Naprawdę to robimy?
- Tak jest. - Gdzie jest Jonny?
Musicie wyluzować.
Wezmę trawkę. Sprzedam ją podczas lunchu.
Skąd ludzie będą wiedzieć, że ją masz?
Bo powiedziałem Sally Jepsum, że mamy trawę na sprzedaż.
- Kiedy? - Dziś rano.
Powiedziałeś jednej osobie?
Tak chcesz opchnąć 30 gramów? Oszalałeś?
Zaufaj mi, żółtodziobie.
Jonny.
- Spoko. - Dawaj.
Co mogę dla was zrobić?
Z przyjemnością.
Miłego dnia.
Okej. Jak mogę wam pomóc?
Miło się z wami robi interesy.
Okej. Bardzo dziękuję. Miłego dnia.
Sukinsyn miał rację.
Nie wierzę, że wszystko sprzedał.
- W jedno popołudnie. - Co nie?
Niewiarygodne.
O rety. Danny. Nic ci nie jest?
Nic mi nie jest.
Uwaga, idzie, na szóstej.
Danny, czemu wciąż obok mnie stoisz?
- Idź pogadać z Annabelle. - Nie.
Jak to „nie”? To twoja szansa.
Odwagi, Danny.
- Umiem być odważny. - Dasz radę.
Cześć, Annabelle.
Cześć.
- Danny, tak? - Tak.
- To moja przyjaciółka, Eden. - Cześć.
Eden.
Wiem. To jej supermoc.
- Co? - Bycie pogardliwą.
Tak, to prawda.
Masz jakieś plany na ten weekend?
Idę na imprezę do Charlotte. Idziesz?
Nie zaprosiła mnie.
To tylko sobota.
Jeśli dziś nic nie robisz, mam trochę trawy,
możemy wziąć piwo i razem posiedzieć.
Bzdura.
Nie masz trawy. Chcesz jej wsadzić rękę w spodnie.
Mam trawę. I tu dużo.
Dużo? Tak się ją teraz sprzedaje?
Tak się mówi. Mamy 30 gramów. Sprzedajemy je.
W szafce mam torebki za 30 centów.
- Bzdura. - Eden, przestań.
Co mówiłeś?
Myślałem, że możemy spędzić razem trochę czasu pod mostem.
Tak, pewnie.
- Tak? - Tak, dziś o 19.00?
Pewnie.
- Hej. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Co jest zabawne? - Nic.
- Mówię do ciebie, dziwaku. - Hej, Bill.
- Bill? Hej! - Odpierdol się.
- Czego chce? - Nic.
Chodźmy.
- Przepraszam. - Pieprz się.
Przepraszam.
Kurwa.
Panie Sullivan.
Proszę otworzyć szafkę.
Co?
Panie Sullivan, proszę otworzyć szafkę.
Dlaczego?
Podobno sprzedaje pan marihuanę w szkole.
Nie mam marihuany.
To pan tak twierdzi. Proszę ją otworzyć.
Ma przejebane.
Bez pośpiechu.
Proszę się cofnąć.
Proszę opróżnić kieszenie.
Możesz ją zamknąć. Otrzymałem błędne informacje.
Proszę.
Przepraszam. Panie Carter.
Panie Carter, co jest z panem nie tak?
- Przepraszam. - Zamknij się! Za mną. Wychodzimy.
- Wynocha. - Proszę nie mówić tacie.
Może cię legalnie uderzyć, jeśli chce.
Spokojnie. Zająłem się tym.
Zająłeś się? Czekaj, co... Co się stało?
Nie idę do pierdla?
Zobaczyłem Billa i Eden rozmawiających po lunchu.
- Miałem złe przeczucie. - Złe przeczucie?
Więc?
Nie miałem czasu cię szukać, więc poszedłem po Jonny’ego.
A ja sprzedałem towar.
To jest inwestycja twojego starego.
A to nasz zarobek.
Zwycięzcy zgarniają łupy.
Czekaj. Moment, chłopaki.
Jak otworzyliście moją szafkę?
Ile razy mam ci powtarzać? Jestem magikiem.
Jesteś magikiem, to gdzie jest trawa?
Sprawdź kieszenie.
Mogę prosić bletki?
- Hej. - Hej.
Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.
Ja też nie.
Nie musiałeś brać trawy. I tak bym z tobą posiedziała.
Co?
Nie przyszło mi to do głowy.
Nie chcę być niegrzeczna, skoro zadałeś sobie trud.
Niezła.
Popchniesz mnie?
Pewnie.
Gotowa?
Popchnij mnie.
Jesteś uroczy, Danny Sullivanie.
Ty też.
Popchnij mnie.
Chcesz się całować?
Serio?
Nie musimy, jeśli nie chcesz.
Spróbujmy jeszcze raz. Trochę wolniej.
W ten sposób.
Porozmawiaj z nim.
- Okej, co mam mu powiedzieć? - Nie wiem. O kurwa.
Tam jest. Nie wiem, pogadaj z nim.
- Zrób to dla mnie. Dziękuję. - Tak, okej.
- Hej. - Cześć.
Skłamałeś o tym, co miałeś w szafce.
Wcale nie. Namalowałem to dla Annabelle.
Tak. Kazała mi powiedzieć, że wczoraj było fajnie,
ale nic więcej między wami nie będzie. Przeprasza cię.
Możesz jej to dać?
Frajer.
Namalował to dla ciebie.
Danny, to twoje?
Danny?
Chodź ze mną.
Cześć, zostaw wiadomość.
Candy, odbierz. Zadzwoń, gdy odsłuchasz
i powiedz, czy robiłaś coś na moim rachunku bankowym.
Zrobię ci piekło. Mówię poważnie.
Szlag.
O kurwa.
Hej, dupku. Skurwielu. Przez ciebie mnie zawiesili.
Skopię ci żylasty tyłek.
Bill, przepraszam. Nie chciałem...
- Okej, Bill, wystarczy. - Odpierdol się!
Bill. Proszę, Bill. Proszę.
Co jest, kurwa?
Głupi chłopak. Trzeba było słuchać kumpli.
Pieprzony dziwak!
Wynocha.
- Zajebię cię. - Biegiem.
Uszczypnij. Będziesz miał limo, ale przeżyjesz.
Chcesz wejść, umyć się?
Nie wiedziałem, co robić.
Bałem się wrócić do szkoły. Bałem się iść do domu.
Nie wydało ci się dziwne, że ten facet cię uratował?
Nie.
Nie wtedy.
Wyglądasz fatalnie.
Ciebie też miło poznać.
Ariana tam mieszkała?
Wynajmowała tam pokój.
Jakie zrobiła na tobie wrażenie? Pamiętasz?
To było dawno temu.
Jakbym za nią tęsknił.
Tylko o tym wcześniej nie wiedziałem.
Barney i Clyde.
Barney?
Tak nas nazywał Icchak.
Przez jego głupi akcent. Źle to wymawiał.
Trzeba to mocno ścisnąć.
Tak. Nie martw się.
Nie wróciłeś do domu?
Przez chwilę myślałem...
Że jestem w domu.
Myślisz, że Ariana z nim jest?
Cały czas powtarzam, że nie wiem, gdzie jest.
Danny, chcesz wziąć za to winę?
Jeśli Ariana się nie pojawi, najpewniej pójdziesz do więzienia.
Dlatego zapytam znowu. Gdzie jest Ariana?
Jak mówiłem policji...
Co się stało z Icchakiem?
To nie jedyni bliscy ci ludzie, którzy zniknęli, prawda?
Co się stało z Adamem?
Danny, gdzie oni się podziali?
O co mnie oskarżacie?
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska