Saya pergi ke rumah tumpang tempat dia tinggal.
Maaf, boleh jelaskan maksud "pergi"?
Saya masuk.
Ada orang benarkan awak masuk?
Pintu tak berkunci. Boleh diterima?
Tidak. Awak pecah masuk.
Apa awak buat, Rya?
Saya jumpa buku ini dalam pendiang api.
Awak kenal dia?
Ini gadis Rockefeller Center.
Jika gambarannya tepat, ini gadis Rockefeller Center.
Sekejap.
Awak rasa semua ini mangsa?
DIINSPIRASIKAN DARIPADA BUKU THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
KARYA DANIEL KEYES
Betul awak tak mahu Coke?
Awak sedar sekarang belum pukul 8:00 pagi pun, bukan?
Jadi?
Kita tak perlu cakap tentangnya kalau awak tak mahu.
Kita boleh duduk diam saja di sini.
Perlu selesaikan juga walaupun sukar.
Ibu saya selalu cakap begitu.
Dia wanita bijak.
Bila ia berlaku sebelum insiden itu?
Boleh jangan cakap begitu?
Awak lebih suka apa? Kejadian tembakan?
Tidak.
Kira-kira seminggu.
Tapi kamu tak cakap tentangnya?
- Belum. - Kenapa?
Sebab kata-kata dialah yang buatkan saya terfikir idea itu.
Apa?
Kalau kami tak keluar pagi itu,
semua ini takkan berlaku.
Saya suka seorang lelaki. Jerome.
Saya amat menyukai dia.
Dia pun suka saya. Siapa yang tak suka?
Ya, siapa yang tak suka?
Setiap kali kami berbaik, saya selalu jejaskan suasana.
Oh ya, "berbaik" maksudnya berasmara.
Terima kasih atas penjelasan.
Setiap kali saya ambil berat tentang seseorang, saya jadi dingin.
Seluruh badan saya pun jadi dingin.
Seolah-olah terperangkap dalam kotak logam dan semakin mengecil.
Saya dapat rasakannya dan jadi sesak nafas.
Itu saja saya rasa. Perasaan lain menghilang.
Kalau tak keluar, saya akan mati.
Macam saya kata, ia cuma berlaku apabila saya amat menyukai seseorang,
jadi, saya boleh buat seks kasual.
Apa jadi kepada awak?
Sudahlah. Tentu awak tahu.
Bukannya susah nak faham.
Siapa?
Kawan bapa saya.
Suatu malam, dia masuk ke bilik saya.
Kalau nak tahu, dia bersikap baik tentangnya.
Dia tak pernah beritahu dia sayang saya dan sebagainya.
- Maafkan saya. - Tak apa. Saya faham.
Tentu awak fikir saya menjijikkan, bukan?
Macam saya kata, saya faham.
Ceritakan, Danny Sullivan.
Abang saya, ketika dia masih kecil.
Saya tak tahu awak ada abang.
Tak ada. Tak ada lagi.
Mungkin satu hari, Adam tak tahan lagi.
Saya betul-betul bersimpati.
Saya tak terlalu memikirkannya.
Saya tak begitu. Dia sentiasa menyelubungi saya.
Faham maksud saya?
Ya.
Saya dapat rasakan hembusan nafasnya.
Saya teringat baunya,
dan ketika itu kotak logam itu muncul dan dia duduk di dalamnya dengan saya.
Oh, Tuhan.
Setakat ini, Tuhan tak membantu.
Sebab itu saya sentiasa lari.
Tapi saya tak dapat lari jauh.
Saya sanggup buat apa saja supaya dia hilang.
Danny, awak tak rasa sudah tiba masa kita cakap tentang Adam?
Tidak.
Okey, Danny. Apa rancangan awak?
Saya mahu beri Ari peluang kedua…
untuk bahagia.
Untuk saya juga.
Awak juga? Apa maksudnya?
Peluang kedua…
menyelamatkan seseorang.
Ayuh, Danny. Mulakan dari garisan tiga mata.
- Okey. Sikit lagi. - Danny, awak panggil saya?
Hai, Jonny.
- Hei, saya nak minum air. - Okey.
Mike.
Hei.
Jadi, ada apa, Danny?
Saya nak tanya jika saya boleh jumpa pengedar itu.
Apa?
Sebab itu awak ada saya.
Awak labur semula modal, saya uruskan pembekal.
- Kita bahagi tugas. - Ya. Saya tahu.
Tapi bagaimana kalau saya nak beli sesuatu selain ganja?
Apa? Kokain? Saya boleh dapatkan. Awak rasa kita patut mula jual kokain?
Tidak, Jonny. Saya tak nak jual kokain.
Begini, saya cuma nak jumpa dia, okey?
- Sekarang dia tinggal di Brooklyn. - Saya tahu.
Jonny, hei, saya terdesak, okey. Saya cuma nak jumpa dia.
Yo, awak buat apa? Nak berborak atau main bola keranjang?
- Saya datang. - Suka hati awaklah.
- Jumpa di stesen pukul 3:00. - Terima kasih.
- Hei. Jangan beritahu Mike. - Kita ke sana.
Serahkan bola. Cepat. Jaringkan. Okey.
Dia dah lama tak jumpa awak, jadi biar saya saja cakap, okey?
Awak beritahu dia yang saya nak datang, bukan?
Tengok siapa datang. Rindu saya?
Masuklah.
- Apa khabar? - Diamlah.
Apa awak mahu?
Kita jumpa hari Jumaat. Hari ini bukan Jumaat.
Duduk.
Maaf.
- Mahu hisap? - Tak mahu.
Awak boleh khayal.
Tak apa, terima kasih.
Jadi, apa awak mahu?
Awak sebut sesuatu yang baharu. Kokain?
Margin keuntungannya lebih bagus, tapi saya perlukan deposit besar dulu
kalau nak saya beli.
- Boleh dapatkan pistol? - Apa?
- Apa semua ini? - Danny, awak serius?
Kenapa awak fikir saya boleh dapatkan pistol?
- Saya boleh bayar awak. - Awak boleh bayar saya?
Ya, saya boleh bayar awak.
Begitu?
Awak perangkap saya?
- Kami takkan perangkap awak. - Tentulah tidak…
Diamlah. Saya sedang fikir.
Awak betul-betul nak pistol?
Saya ada, tapi harganya mahal.
Awak tak boleh bayar dengan duit saja, lembik.
- Jangan. - Diam.
Si pelik dah muncul.
Saya ada 350 dolar.
Duit saja tak cukup.
Saya tak boleh.
Awak tak boleh?
Saya sedang tengok mulut awak
dan saya dapat rasa awak pandai lakukannya.
Ini satu kesilapan. Maaf sebab bazirkan masa awak.
Jangan minta maaf. Duduk.
Duduk.
Tolonglah, tak bolehkah jual saja kepada saya?
Biar saya fahamkan. Awak datang ke rumah saya.
Minta saya dapatkan pistol
- kemudian tak hormat saya? - Saya tak berniat.
Tapi itu yang awak buat, Danny. Awak tak hormat saya.
Jadi, awak nak pistol atau tidak?
- Saya boleh buat seks onani. - Tidak, Danny.
Mana satu? Saya tak ada masa.
Saya buat seks onani.
Awak nak buat seks onani?
Awak cerewet dengan saya.
Okey. Onani.
Dia tak suka aktiviti seksual di rumah.
Mari.
Merepeklah, Danny. Awak bukan homoseksual.
Ini takkan jadikan saya begitu, Jonny. Saya amat perlukan pistol.
- Kenapa? - Percaya saja pada saya.
"Percaya saya"? Apa maksud awak? Awak patut percaya saya.
Saya kenal Angelo. Jangan buat aktiviti seksual dengan dia.
Kenapa berbisik? Hentikan. Kita di jalan.
Marilah balik.
- Danny. - Awak cemburu?
Berambus. Awak buatlah sesuka hati awak. Saya nak balik.
Cepatlah.
Okey. Tunggu.
Mari sini. Di sana lebih privasi.
TAPAK PEMBINAAN
DILARANG MASUK!
Awak betul-betul mahukannya?
Mana duit?
Ya. Ini duitnya.
Awak betul-betul mahukan pistol ini, ya? Awak perlukannya?
Ya, saya perlukannya. Ya.
Okey. Cepatlah. Awak tahu apa saya nak.
Tidak. Melutut.
Saya nak awak hisap.
Awak kata saya boleh…
Jangan ulang apa saya cakap tadi.
Saya kata, saya nak awak hisap.
Faham?
Buka mulut awak. Buka. Buka mulut awak.
Ya. Sekarang, melutut macam saya suruh.
Melutut!
Ya, bagus.
Ya.
Awak tahu apa awak perlu buat.
- Saya tak tahu… - Apa-apalah, pelik.
Tolonglah.
Dengar sini.
Kalau awak menjerit, saya akan tembak kepala awak.
Dengar tak?
Polis takkan peduli. Mereka tak perlu risau tentang seorang lagi homoseksual.
- Saya cuma bantu mereka. Betul? - Betul.
Buka mulut. Ya. Begitulah.
Mulakan sekarang.
Buka mulut awak.
Hidung saya!
- Lari! - Hidung saya!
Hidung saya!
- Awak patahkan hidung saya! - Ayuh.
- Ini kereta api kita? - Ya. Masuk.
Biar betul?
- Tak guna. - Awak dapat?
Saya dapat.
Oh, Tuhan.
Awak nampak muka dia?
Hidung dia hancur. Dia jerit, "Hidung saya."
- Oh, Tuhan. - Darah memancut. Tak guna.
Tak sangka awak datang balik.
Hei.
Begitulah…
Kenapa awak berkelakuan pelik?
Apa maksud awak?
Awak pergi mana?
Tak ke mana-mana.
Saya cari hadiah untuk awak.
Walaupun kita berbual pagi semalam,
tak bermaksud kita bercinta.
Okey. Tunjukkan.
Biar betul?
Ia bukan untuk digunakan.
Saya cuma fikir, pistol itu akan buat dia rasa selamat
dan saya mahu tolong dia.
Cuma untuk disimpan saja.
- Awak suka? - Ini hadiah awak untuk saya?
Ya.
Kenapa pula saya perlukan pistol?
Supaya awak tak takut setiap masa. Kalau-kalau dia kembali.
Baiknya awak.
Awak curi pistol untuk Ariana tapi bukan untuk digunakan?
Saya tahu awak ingat saya tipu. Tapi saya bercakap benar.
Angkat tangan, celaka.
Saya akan tembak awak.
Saya tak mahukannya.
Buang, okey?
Awak pernah cuba buang?
Tidak.
Okey. Saya cuma nak ulang cerita awak.
- Awak serang seseorang… - Jonny serang seseorang.
…untuk curi pistolnya. Pistol yang awak tak berniat nak guna…
tapi awak simpan dan gunakan dalam tembakan itu.
Saya tak tembak sesiapa.
Jika awak jadi saya, awak sedar tak
semua itu kedengaran seperti idea awak sejak awal lagi?
Tak guna!
- Selamat pagi. - Alamak! Selamat pagi.
Lain kali jangan letak merata-rata.
Milik Angelo, ya?
Jonny dah ceritakan segalanya.
Dia memang berani.
Bodoh, tapi sangat berani.
Mungkin awak patut basuh baju.
Itu pun kalau awak berharap dapat berasmara.
Apa maksud awak?
Annabelle.
Awak beritahu dia, Khamis pagi.
Annabelle akan datang ke sini?
Awak selalu alaminya?
Awak selalu terlupa?
Kenapa awak asyik tanya begitu?
Kadangkala kita terlupa.
Memori saya tak kuat.
Awak tak nak catat dalam buku nota awak?
Tak nak.
Selamat pagi.
Hei, masuklah.
Apa kita akan buat hari ini?
Layang-layang?
Awak sebut tanpa keterujaan yang layang-layang ini patut terima.
Maaf. Saya tak suka layang-layang.
Semua orang suka layang-layang.
Nampaknya bukan semua.
Awak tegas.
Saya yakin dapat ubah fikiran awak.
Tak mungkin. Saya memang tak suka…
Saya suka layang-layang.
Ya. Dah agak.
Sekarang awak pelajar kolej.
Ya.
Awak suka?
Ya. Ia tak seperti yang saya jangka.
Awak mahu masuk kolej?
Ya. Rasanya saya mahu.
Kemudian, tidak lagi.
Kenapa? Sebab awak berhenti sekolah?
Tidak. Saya merasakan sudah tiada harapan lagi.
Tali kasut awak.
Alamak!
Biar saya ikatkan.
Terima kasih.
Awak masih boleh masuk kolej.
- Awak rasa begitu? - Ya.
Tolong angkat saya. Punggung saya kebas.
- Nak main layang-layang? - Ya. Okey.
Okey.
Sebenarnya saya tak pasti.
Bapa saya yang mahu saya masuk.
- Kolej? - Ya.
Rupa-rupanya, seronok juga.
Tentu awak akan suka.
Ya, saya suka memikirkan masuk kolej.
- Betul? - Ya, saya rasa tentu seronok.
Apa awak nak belajar?
Dulu saya selalu melukis.
- Saya masih ingat. - Saya masih melukis.
Mungkin saya boleh belajar khusus seni. Entahlah.
Tentu seronok.
Danny Sullivan, artis terkenal.
Bunyinya menarik.
Apa saja boleh berlaku.
Ia boleh jadi kenyataan.
Ayuh! Ayuh, peminat layang-layang!
Oh, Tuhan.
Alamak! Lari…
Oh, Tuhan. Alamak!
Lari!
Nampaknya sekarang saya suka layang-layang.
Saya dah cakap.
Ada orang di rumah?
Harapnya tiada.
Tutup mulut awak. Tak comellah.
Tolong keringkan.
Baik, puan. Awak nak bir?
Awak ada minuman lebih keras?
- Ada. Biar saya, - Sekejap, di atas peti sejuk, betul?
- Ya. - Saya ingat ketika parti itu.
Harapnya memang tiada orang di rumah.
Okey.
Oh, Tuhan.
Annabelle, jumpa?
Annabelle?
Awak yang lukis?
Ya, tapi tak penting pun.
- Ia cuma… - Danny, lukisan ini hebat.
- Betul? - Ya. Aduhai! Ya.
Itu ibu saya.
Ada orang datang.
- Saya tak dengar apa-apa. - Ambil seluar awak.
- Ambil seluar awak. Pergi. - Okey.
- Cepat. - Seluar!
Awak kenal siapa Lucian Freud?
Dia pelukis.
Mungkin esok kita boleh pergi ke perpustakaan.
Saya boleh tunjukkan sesuatu.
Ya, boleh juga.
Betul?
Ya.
Okey.
Kawan bapa saya seorang profesor seni di Baruch.
Boleh saya tunjukkan lukisan ini?
Betul?
Awak asyik tanya begitu.
Saya selalu rasa begitu.
Tak mengapa.
Awak sangat hebat, Danny.
Terima kasih.
Tak mengapa.
- Saya nak mandi dulu. Okey? - Ya.
Okey.
Boleh saya pinjam baju?
Boleh. Dalam laci di sana.
Okey.
Bukan laci itu. Maaf, yang itu. Ya.
Ada apa di dalamnya? Majalah lucah?
Danny?
Danny, apa jadi pada malam itu?
Kami tidur.
Sudahlah, Danny.
Apa jadi di rumah itu?
Mana awak, pelik?
Awak patahkan hidung saya.
Alamak! Annabelle.
Annabelle.
- Annabelle, bangun. - Apa?
- Kenapa? Awak okey? - Jangan risau. Mari. Bangun.
Dan, mana awak?
- Siapa itu? - Abaikan.
- Apa jadi? - Sembunyi dalam almari.
- Danny, awak menakutkan saya. - Jangan risau.
- Masuk dalam almari. - Beritahu saya.
- Apa jadi? - Annabelle.
Diam. Jangan bercakap.
Dia buru saya, bukan awak. Duduk saja di sini.
Awak akan selamat.
- Jangan risau. - Okey.
Saya boleh dengar awak di atas!
Saya mahu pistol saya dan belasah awak!
Tak guna.
Angelo, saya akan pulangkan pistol awak.
Awak ambillah. Alamak! Tak guna.
Saya minta maaf. Okey? Saya minta maaf. Saya…
Awak minta maaf?
Awak minta maaf, celaka? Biar saya ajar awak.
Kalau saya jadi awak, saya takkan menyorok.
Awak cuma memburukkan lagi keadaan.
- Apa ini? - Tidak!
- Ya. Diam! - Tidak!
- Danny, pistol, sekarang. - Siapa awak?
- Danny! - Siapa awak?
- Awak cari ini, ya? - Tolong.
Tolonglah, jangan.
Siapa lembik sekarang?
- Siapa lembik sekarang? - Tidak.
Tidak.
Awak yang lembik.
Awak terkencing dalam seluar.
- Lari! - Okey.
Awak selamat.
Annabelle, tak mengapa.
Awak selamat. Dia dah pergi.
- Annabelle, tak mengapa… - Jangan sentuh saya.
- Jangan! Jangan dekati saya! - Awak selamat. Annabelle, tak apa. Apa…
Pergi!
- Annabelle, tolonglah. - Jangan dekati saya!
- Jangan ganggu saya! - Budak bodoh!
- Awak bawa pistol ke rumah saya? - Yitzhak…
Kenapa? Tengok apa saya dah buat!
- Kenapa? - Dia bawa pistol ke rumah!
Dia dapat daripada saya.
Awak pun terlibat?
Awak langgar peraturan saya. Awak perlu keluar.
- Yitzhak. - Maafkan saya.
Awak tak boleh usir saya.
Hari ini.
Kamu berdua.
Saya minta maaf.
Maaf tak dapat ubah hakikat yang kita diusir.
Tak guna.
Hei.
Danny, apa awak masih buat di rumah ini?
Baliklah. Ibu awak rindu.
Kita boleh berbincang.
Suka hati awaklah.
Saya minta maaf.
Saya cuba pujuk dia biarkan awak tinggal di sini juga.
Mungkin betul kata awak tentang dapatkan pistol itu.
Begitu?
Awak rasa awak dipergunakan
oleh Ariana untuk lakukan perkara yang dia mahu awak buat?
Pada waktu itu, tidak.
Sekarang?
Mungkin.
Bagaimana kalau saya boleh tamatkannya?
Ya, bagaimana?
Bagaimana kalau saya tahu dia takkan jumpa saya lagi?
Barulah awak boleh hidup dengan tenang.
Ya.
Yitzhak sorok benda dalam laci stokingnya.
Tak sangka, bukan?
Pistol ini sebagai langkah berjaga-jaga.
Bagaimana kalau saya tak tunggu?
Saya takutkan dia dulu dan tahu yang dia takkan kembali?
Takutkan saja, bukan?
Betul-betul takutkan. Tiada siapa akan disakiti.
Saya cuma nak takutkan dia macam dia buat pada saya.
Tapi saya tak dapat lakukannya sendirian.
Tiada siapa pernah kata, apabila kita buat kerja gila,
kita tak rasakan begitu pada waktu itu.
Jadi, apa rancangan sebenarnya?
Tunjuk pistol. Tembak tapi tak mengena.
Buat dia takut.
Ada kemungkinan insiden dengan Angelo dan diusir oleh Yitzhak
buat awak rasa tak tahan lagi?
Buat awak rasa terpaksa menyerang?
Awak macam mula menyalahkan saya lagi.
Saya tak bertindak seorang diri. Awak pun tahu.
Terima kasih.
Ariana beritahu awak lokasi lelaki
yang merogol dia?
Dia kata lelaki itu suka bertaruh luar trek setiap Jumaat selepas kerja.
Awak tak rasa aneh?
Tidak, kenapa aneh pula? Ramai orang bertaruh begitu. Ia…
Saya cuma fikir ia kebetulan.
Siapa lelaki itu?
Hei! Berhenti!
Danny, siapa?
Marlin.
Kenapa Marlin pula, Danny?
Danny, apa awak buat? Tembak!
Saya tanya sekali lagi.
Bagaimana perogol Ariana ialah bapa tiri awak?
Saya tak tahu.
Mungkin Marlin kenal bapanya.
Bagaimana awak dan Ariana tinggal di rumah yang sama?
Kebetulan?
Kedengaran mustahil, bukan?
Tolonglah, Danny. Tentu awak ada terfikir, bukan?
- Masuk akalkah? - Apa awak nak saya kata?
Saya tak nak awak kata apa-apa.
Semua ini cuma perangkap sejak awal lagi, begitu?
Bagaimana jika betul?
- Apa? - Perangkap. Perangkap untuk apa?
Ambil ini. Ambil pasport.
Pergi cari bapa awak.
Sudah jelas, bukan?
Itu yang mereka mahukan daripada saya selama ini.
Sejak mereka tinggal di rumah itu,
mereka mahu saya cari bapa saya.
Itulah yang saya buat.
JIKA ANDA ATAU KENALAN ANDA PERLUKAN BANTUAN,
LAYARI APPLE.COM/HERETOHELP
Terjemahan sari kata oleh Hamizah