Poszłam do tego pensjonatu, w którym mieszkał.
Zdefiniuj „poszłam”.
Weszłam do środka.
Ktoś cię chociaż wpuścił?
Drzwi były otwarte. To lepiej?
Nie. To włamanie.
Co ty wyprawiasz, Rya?
Znalazłam to w kominku.
Rozpoznajesz ją?
To dziewczyna z Rockefeller Center.
Jeśli rysopis jest dokładny, to dziewczyna z Rockefeller Center.
Chwila.
Uważasz, że to są ofiary?
SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
Nie chcesz coli?
Wiesz, że nie ma jeszcze 8.00?
No i?
Nie musimy o tym rozmawiać, jeśli nie chcesz.
Możemy posiedzieć w ciszy.
Jak się powiedziało A, to trzeba powiedzieć B.
Moja mama tak mawiała.
Mądra kobieta.
Ile czasu przed incydentem to było?
Możemy tego tak nie nazywać?
A jak byś wolał? Strzelaniną?
Nie.
Około tydzień.
Nie rozmawialiście o tym?
- Jeszcze nie. - Dlaczego?
Bo wpadłem na ten pomysł w związku z tym, co mi powiedziała.
Co?
Gdybyśmy nie wyszli tego ranka,
nic by się nie wydarzyło.
Jest taki facet, którego lubię. Jerome.
Widuję się z nim i naprawdę go lubię.
On też mnie lubi. Kto by nie lubił?
Kto by nie lubił?
Zawsze gdy się do siebie zbliżymy, wszystko psuję.
Przez „zbliżenie” rozumiem seks.
Wielkie dzięki za uściślenie.
Gdy tylko ktoś staje się dla mnie ważny, robię się zimna.
Nawet moje ciało jest zimne.
Jakbym utknęła w metalowym pudełku, które się zmniejsza.
Czuję jego dotyk i nie mogę oddychać.
Tylko to czuję. Każde inne uczucie znika.
Jeśli nie wyjdę, umrę.
To się dzieje tylko, gdy kogoś lubię,
więc mogę uprawiać przygodny seks.
Co ci się przytrafiło?
Daj spokój. Dość łatwo się domyślić.
To nie fizyka kwantowa.
Kto to był?
Kolega mojego taty.
Przychodził do mnie w nocy.
Rzecz w tym, że był całkiem miły.
Nigdy nie mówił mi, że mnie kocha.
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Rozumiem.
Pewnie uważasz, że jestem obrzydliwa, co?
Jak mówiłem… Rozumiem.
Powiedz coś więcej, Danny.
Mój brat, gdy był dzieckiem.
Nie wiedziałam, że masz brata.
Nie mam. Już nie.
Pewnego dnia Adam nie mógł już dłużej tego znieść.
Bardzo mi przykro.
Nie myślę o tym zbyt dużo.
A ja tak. Zawsze nade mną wisi.
Załapałeś?
Trudno było nie załapać.
Czuję jego oddech na sobie.
Czuję jego zapach,
a wtedy pojawia się metalowe pudełko i jest w nim uwięziony ze mną.
Jezu Chryste.
Jak dotąd nie zaproponował pomocy.
Dlatego zawsze uciekam.
Tylko nie mogę uciec dostatecznie daleko.
Zrobiłabym wszystko, żeby zniknął.
Nie uważasz, że nadeszła pora, by porozmawiać o Adamie?
Nie.
Okej, Danny. To jaki miałeś plan?
Chciałem dać Ari drugą szansę…
na szczęście.
I sobie też.
Sobie też? Jak to?
Drugą szansę…
by kogoś uratować.
Dawaj, Danny. Z linii za trzy.
- Dobra. Tyle brakowało. - Danny, dzwoniłeś?
Siema, Jonny.
- Hej, wezmę wodę. - Dobra.
Mike.
Hej.
Co jest, Danny?
Chciałbym pogadać z naszym dilerem.
Co?
Od tego masz mnie.
Ty inwestujesz, ja załatwiam towar.
- To podział pracy. - Tak. Wiem.
A jeśli chciałbym kupić coś poza trawką?
Co? Kokę? Mogę ci załatwić. Mamy zacząć sprzedawać kokę?
Nie, nie chcę jej sprzedawać.
Chcę z nim porozmawiać, okej?
- Mieszka teraz w Brooklynie. - Wiem.
Naprawdę potrzebuję z nim porozmawiać.
Joł, co robimy? Gadamy czy gramy w kosza?
- Już idę. - Ty tu rządzisz.
- Spotkajmy się o 15.00. - Dzięki.
- Nie mów Mike’owi. - Wejdziemy.
Łap piłkę. Gramy. Rzucaj. Okej.
Dawno cię nie widział, więc ja będę mówił, okej?
Mówiłeś mu, że przyjdę?
Kogo my tu mamy. Tęskniłeś?
Wchodźcie.
- Jak leci? - Zamknij się.
Czego chcesz?
Piątek to nasz dzień. Dziś nie jest piątek.
Siadajcie.
Przepraszam.
- Chcesz bucha? - Nie.
Z dodatkiem pyłu.
Nie, dzięki.
Czego chcesz?
Mówiłeś, że czegoś nowego. Koki?
Marża zysku jest większa, ale biorę więcej kasy z góry,
jeśli mam załatwić towar.
- Załatwisz mi broń? - Co?
- Co to ma być? - Danny, poważnie?
Skąd ten pomysł?
- Zapłacę. - Zapłacisz?
Tak, zapłacę.
Doprawdy?
Wrabiasz mnie?
- Nigdy. - Skąd…
Stul pysk. Myślę.
Naprawdę chcesz broń?
Mam pistolet, ale jest drogi.
Będzie cię kosztował więcej niż pieniądze.
- Nie. - Zamknij się.
To jest ten dziwak.
Mam 350 dolarów.
Pieniądze nie wystarczą.
Nie mogę.
Nie możesz?
Patrzę na twoje usta
i mam wrażenie, że wiem lepiej.
To był błąd. Wybacz zmarnowany czas.
Nie przepraszaj. Siadaj.
Siadaj.
Nie możesz mi go sprzedać?
Ustalmy coś. Przychodzisz do mojego domu.
Prosisz mnie o broń,
- a potem mnie obrażasz? - Nie chciałem.
Ale to robisz, Danny. Obrażasz mnie.
Chcesz tę broń czy nie?
- Zrobię to ręką. - Nie.
To jak? Nie mam całego dnia.
Zwalę ci ręką.
Zwalisz mi ręką?
Patrzcie, jak wybrzydza.
Okej. Ręką.
Mój chłopak nie lubi takich akcji w domu.
Chodź.
To jakaś bzdura. Nie lubisz facetów.
Nie stanę się przez to gejem. Naprawdę potrzebuję broni.
- Dlaczego? - Zaufaj mi.
„Zaufaj mi”? Co to ma w ogóle znaczyć?
Znam Angela. Nie chcesz tego z nim robić.
Co to za szepty? Przestańcie. Jesteśmy na ulicy.
Chodźmy do domu.
- Danny. - Jesteś zazdrosny?
Pieprz się. Rób, co chcesz. Ja spadam.
Idziesz czy nie?
Tak. Zaczekaj.
Chodź. Tu jest więcej prywatności.
TEREN BUDOWY
NIE WCHODZIĆ!
Naprawdę tego chcesz, co?
Gdzie pieniądze?
Tak. Tutaj.
Chcesz tej broni, co? Potrzebujesz jej?
Tak, potrzebuję jej. Tak.
Dobra. Dawaj. Wiesz, czego chcę.
Nie. Na kolana.
Masz mi obciągnąć.
Mówiłeś…
Nie mów mi, co powiedziałem, suko.
Mówię ci, że masz mi obciągnąć.
Rozumiesz?
Otwórz buzię. Otwórz ją. Otwieraj.
Tak. A teraz uklęknij, jak mówiłem.
Klękaj!
Tak jest.
Tak.
Wiesz, co robić.
- Nie, nie wiem, jak… - Nieważne, dziwaku.
Proszę.
Posłuchaj mnie.
Odstrzelę ci łeb, jeśli zaczniesz krzyczeć.
Rozumiesz?
Gliny nawet nie zareagują. Dla nich to jeden problem mniej.
- Wykonałbym ich robotę. Jasne? - Jasne.
Otwórz. Otwieraj. Tak. Właśnie tak.
A teraz do roboty.
Otwórz tę piękną buzię.
Mój nos!
- Uciekaj! - Mój nos!
Mój nos!
- Złamałeś mi nos! - Chodź.
- To nasz pociąg? - Tak. Wchodź.
Kurwa mać.
- O cholera. - Masz ją?
Mam ją. Mam.
Mam ją.
O Boże.
Widziałeś jego twarz?
Na bank złamałem mu nos. „Mój nos”.
- O Boże. - Tryskała krew. Szlag.
Nie wierzę, że wróciłeś, stary.
Hej.
I proszę…
Czemu zachowujesz się dziwnie?
To znaczy?
Gdzie byłeś?
Nigdzie.
Kupowałem ci prezent.
To, że wczoraj pogadaliśmy,
nie znaczy, że jesteśmy parą.
Okej, dobra. Pokaż.
Jasna cholera.
Nie miał być użyty.
Myślałem, że mając go, poczuje się bezpieczniej,
a chciałem jej pomóc.
Miała go tylko mieć.
- Podoba ci się? - To mi dajesz?
Tak.
Po co mi broń?
Żebyś przestała ciągle się bać. Gdyby wrócił, wiesz?
To dziwnie miłe.
Ukradłeś broń dla Ariany, ale nie do użytku?
Wiem, jak to wygląda. Ale mówię prawdę.
Pif.
Paf.
Pif.
Ręce do góry, sukinsynu.
Odstrzelę ci łeb.
Nie chcę tego.
Pozbądź się jej, okej?
Próbowałeś się jej pozbyć?
Nie.
Chcę tylko potwierdzić to, co mi powiedziałeś.
- Napadłeś na kogoś… - Jonny napadł.
…by ukraść broń, której nie zamierzałeś użyć…
ale ją zatrzymałeś i użyłeś w strzelaninie.
Nikogo nie zastrzeliłem.
Czy widzisz, z mojej perspektywy,
że może się wydawać, jakby to był twój pomysł?
Jezu Chryste!
- Dzień dobry. - Kurwa. Dzień dobry.
Nie zostawiaj tego na wierzchu.
Należy do Angela?
Jonny powiedział mi, co się stało.
Ten chłopak ma jaja ze stali.
Głupi jak but, ale jaja ma ze stali.
Może powinieneś zrobić pranie, co?
Jeśli chcesz kiedykolwiek zaruchać.
O czym ty mówisz?
Annabelle.
Mówiłeś jej o czwartku rano.
Przyjdzie tutaj?
Często ci się to zdarza?
Że zapominasz o różnych rzeczach?
Czemu ciągle pani o to pyta?
Ludzie często zapominają.
Mam kiepską pamięć.
Tego nie chce pani zapisać?
Nie.
Dzień dobry.
Hej, wejdź.
Co będziemy dziś robić?
Latawiec?
Mówisz to bez należytego dla latawca entuzjazmu.
Przepraszam. Nie przepadam za nimi.
Każdy przepada.
Jednak nie każdy.
Ciężki przypadek, co?
Zmienisz zdanie.
Wątpię. Po prostu latawce nie są…
Uwielbiam latawce.
Tak jak oczekiwałam.
Jesteś teraz studentką.
Tak.
Podoba ci się to?
Tak, tylko nie tego się spodziewałam.
Chciałeś iść na studia?
Tak. Chyba tak.
A potem chyba nie.
Bo rzuciłeś szkołę?
Nie, po prostu nie miało do tego dojść.
Sznurówka.
O cholera.
Zawiążę.
Dzięki.
Wciąż mógłbyś pójść.
- Tak sądzisz? - Tak.
Pomóż mi wstać. Tyłek mi zdrętwiał.
- Gotowy puścić latawca? - Pewnie. Okej.
Okej.
Nie byłam pewna.
Tata chciał, żebym poszła.
- Na studia? - Tak.
Jest całkiem fajnie.
Spodobałoby ci się.
Podoba mi się ten pomysł.
- Serio? - Tak, mogłoby być fajnie.
Co byś studiował?
Kiedyś dużo malowałem.
- Pamiętam. - Wciąż maluję.
Może specjalizacja ze sztuki. Nie wiem.
Byłoby fajnie.
Danny Sullivan, słynny artysta.
Brzmi dobrze.
Nigdy nie wiadomo.
Mogłoby tak być.
Chodź, miłośniku latawców!
O Boże.
O cholera.
O Boże. Szlag.
Biegnij. Biegiem.
To już oficjalne. Jestem miłośnikiem latawców.
Mówiłam.
Ktoś jest w domu?
Oby nie.
Zamknij usta. To niestosowne.
Wysusz je, proszę.
Tak jest. Chcesz piwo?
Masz coś mocniejszego?
- Pewnie. Tylko… - Czekaj, nad lodówką, tak?
- Tak. - Pamiętam z imprezy.
Obyś miał rację, że nikogo nie ma.
Okej.
Boże.
Annabelle, znalazłaś?
Annabelle?
Ty je namalowałeś?
Tak, ale to nic.
- Są… - Są niesamowite.
- Naprawdę? - Tak. Kurwa. Tak.
To moja mama.
Ktoś idzie.
- Nie słyszałam. - Weź spodnie.
- Weź spodnie. Idź. - Okej.
- Szybko. - Spodnie!
Wiesz, kim jest Lucian Freud?
Malarzem.
Może pójdźmy jutro do biblioteki.
Pokażę ci różne rzeczy.
Tak, chętnie.
Naprawdę?
Tak.
Okej.
Kolega mojego taty jest profesorem sztuki na uczelni Baruch.
Mogę mu to pokazać?
Naprawdę?
Wciąż to powtarzasz.
Wciąż się tak czuję.
W porządku.
Jesteś naprawdę dobry.
Dzięki.
W porządku.
- Muszę najpierw wziąć prysznic. Okej? - Tak.
Okej.
Mogę pożyczyć koszulkę?
Pewnie. Są tam.
Okej.
Nie w tej szufladzie. Przepraszam, to… Tak.
Co tam masz? Świerszczyki?
Danny?
Danny, co się wydarzyło tamtej nocy?
Poszliśmy spać.
Daj spokój, Danny.
Co się stało w tym domu?
Gdzie jesteś, dziwaku?
Złamałeś mi nos.
O cholera. Annabelle.
Annabelle.
- Annabelle, wstawaj. - Co?
- Co się stało? - Chodź. Wstawaj.
Dan, gdzie jesteś?
- Kto to jest? - Nieważne.
- Co się dzieje? - Wejdź do szafy.
- Przerażasz mnie. - Będzie dobrze.
- Do szafy. - Wytłumacz.
- Co się dzieje? - Annabelle.
Przestań gadać.
Szuka mnie, nie ciebie. Zostań tu.
Nic ci nie będzie.
- Już dobrze. - Okej.
Słyszę cię tam!
Chcę odzyskać broń i skopać ci tyłek!
Kurwa.
Angelo, oddam ci broń.
Oddam ci ją, tylko… Szlag. Kurwa.
Przepraszam. Okej?
Przepraszasz?
Przepraszasz, sukinsynu? Już ja ci pokażę.
Ja bym się nie chował.
Tylko pogorszysz sprawę.
- Co my tu mamy? - Nie!
- Kurwa… Tak. Zamknij się. - Nie!
- Danny, broń. - Kim jesteś?
- Danny! - Kogo my tu mamy?
- Szukałeś tego? - Proszę.
Nie, proszę.
I kto teraz jest suką, co?
- Kto jest suką? - Nie.
Nie.
Ty jesteś suką.
Obsikałeś się.
- Uciekaj! - Okej.
Jesteś bezpieczna.
Annabelle, już dobrze.
Jesteś bezpieczna. Nie ma go.
- Już dobrze… - Nie dotykaj mnie.
- Nie… Zostaw mnie! - Jesteś bezpieczna.
Zostaw!
- Proszę. - Zostaw mnie!
- Głupcze!
- Przyniosłeś tu broń? - Icchak…
Po co? Patrz, co musiałem zrobić!
- Co się dzieje? - Przyniósł tu broń!
Przyniósł ją dla mnie.
Brałaś w tym udział?
Złamałeś zasady. Musisz odejść.
- Icchak. - Przepraszam.
Nie możesz mnie wyrzucić.
Dzisiaj.
Oboje.
Przepraszam.
Przeprosiny nie zapewnią nam dachu nad głową.
Szlag.
Hej.
Danny, co wciąż robisz w tym domu?
Wróć. Mama za tobą tęskni.
Przegadamy to.
Jak chcesz.
Przepraszam.
Próbowałam go przekonać.
Może miałeś rację z tą bronią.
Naprawdę?
Czułeś, że tobą manipuluje?
Że robisz to, co chciała, byś robił?
Nie wtedy.
A teraz?
Może.
- A gdybym mogła to zakończyć? - Co wtedy?
A gdybym wiedziała, że nigdy więcej do mnie nie przyjdzie?
Wtedy mogłabyś żyć bez strachu.
Tak.
Icchak chowa rzeczy w szufladzie ze skarpetami.
Dasz wiarę?
To było na wszelki wypadek.
A jeśli nie będę czekać?
Jeśli go wystraszę, żebym była pewna, że nie wróci?
Tylko wystraszę, okej?
Ale skutecznie. Nikomu nie musi stać się krzywda.
Chcę go wystraszyć, jak on straszył mnie.
Tylko nie dam rady zrobić tego sama.
Nikt nigdy nie mówi, że gdy robisz coś szalonego,
nie wydaje ci się to szalone.
Jaki był plan?
Pomachać bronią. Strzelić mu nad głową.
Nastraszyć go.
Incydent z Angelem, to, że Icchak cię wyrzucił,
to możliwe, że poczułeś, że więcej nie zniesiesz?
Może poczułeś, że musisz zaatakować?
Odwraca pani sytuację, jakby chodziło o mnie.
Nie zrobiłem tego sam. Wie pani o tym.
Dziękuję.
Powiedziała ci, gdzie możesz go znaleźć?
Jej gwałciciela?
Mówiła, że lubił puszczać zakłady w piątki po pracy.
Nie wydaje ci się to dziwne?
Nie, dlaczego? Wielu ludzi to robi.
Pomyślałem, że to zbieg okoliczności.
Kto to był?
Hej! Stój!
Danny, kto to był?
Marlin.
Jak to mógł być Marlin?
Danny, co robisz? Strzelaj!
Zapytam jeszcze raz.
Jakim cudem gwałciciel Ariany mógł być twoim ojczymem?
Nie wiem.
Myślałem, że może znał jej tatę.
Mieszkaliście w tym samym domu. To jak?
Przypadkiem?
To się wydaje mało prawdopodobne, nie sądzisz?
Danny, na pewno o tym myślałeś.
- Jak to możliwe? - Co mam powiedzieć?
Nie chcę, byś coś mówił.
Że to była pułapka od samego początku?
A jeśli tak było?
- Co? - Pułapka. Tylko w jakim celu?
Weź to. Weź paszporty.
Znajdź swojego ojca.
To nie oczywiste?
Od samego początku tego ode mnie chcieli.
Odkąd pojawili się w tym domu,
chcieli, żebym znalazł mojego ojca.
Więc to zrobiłem.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska