SERIAL INSPIROWANY POWIEŚCIĄ THE MINDS OF BILLY MILLIGAN
AUTORSTWA DANIELA KEYESA
W TŁUMIE
Spokojnie, Danny.
To będzie proces.
Może cofniemy się jeszcze trochę? Okej?
Może porozmawiamy o...
tobie, gdy byłeś małym chłopcem.
Co w tym temacie?
Opowiesz mi o dobrych czasach?
Jakieś szczęśliwe wspomnienie?
„Czternaście, 15, 16, 17, 18, 19”.
Wyeliminowali nas 19 razy.
- I wygraliśmy. - Niesamowite.
Swoboda dwa razy zdobył bazę.
Ale Cubs też wygrali.
Nie martw się o Cubs. Mówię ci, Dan, to jest nasz rok.
Słyszę was tam. Czego w „czas spać” nie rozumiecie?
W Londynie mają kanał dziewiąty?
Nie wiem.
Londyn jest daleko.
Kibicuj im, gdy mnie nie będzie. Przyda im się.
Cleon.
- Jones podchodzi do bazy. - Cleon.
- Jenkins rzuca. - Cleon.
Robi zamach i nie trafia! Eliminacja.
Co?
Metsi przegrali, bo Danny Sullivan za cicho kibicował.
Będę kibicował, okej? Będę.
Tata wcześnie mnie odbiera.
Szkoda, że jedziesz.
W Święta powiem ci to samo.
Dasz sobie radę. Dobranoc, Danny.
Dobranoc, Adamie.
Byliście bliźniakami, prawda?
Mama mawiała, że byliśmy nierozłączni.
I to była prawda.
Kiedy to było?
Byliśmy w szkole podstawowej.
Koniec lata. Początek roku szkolnego.
To był pierwszy raz, gdy byliście osobno?
Tak.
Rzecz w tym, że Adam zawsze mnie wspierał.
Wchodźcie.
CIASTKA Z CZEKOLADĄ
Hej.
Hej, Bill.
Kupujemy?
Pewnie. Znaczy, chyba tak.
Zapomniałem wziąć pieniędzy. Masz jakieś?
Co tydzień dostaję kieszonkowe na cały tydzień.
Możemy rozmienić.
Zwrócę ci.
Weź dziesięć centów, okej?
Bez obaw. Jak mówiłem, zwrócę ci.
Wybierz, Danny.
Zwrot.
Dzwoniliśmy do twojej matki, ale nie odpowiada.
Sekretarka jest zepsuta. Mówi, że nie warto naprawiać.
Popołudniami pracuje w szpitalu.
A ponieważ twój tata, cóż, on...
DYREKTOR GREER
Dlatego jest tu pan Jones.
Pan Jones to nasz pedagog szkolny.
To nie jest najlepszy początek.
To, co zrobił pan Carter, było niedopuszczalne,
ale taki napad złości też nie.
Spokojnie.
Chcesz coś powiedzieć, Danny?
Mogę iść do domu?
Oczywiście, że możesz. Będziemy się spotykać co tydzień.
SZKOŁA ELM RIDGE POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE
Daj to matce.
Nie trzaskaj drzwiami.
Przepraszam.
Szczęśliwego piątku.
Jak ci minął pierwszy pełny tydzień w trzeciej klasie?
Dobrze.
- Wszytko okej? - Tak, mamo.
Chcę zobaczyć uśmiech.
Wyprowadzają się z pensjonatu.
Tak, zamyka się.
Kto tam będzie mieszkał?
Nie wiem. Może duchy.
Zrobiłam ci kanapkę.
- Nie możesz zostać w domu? - Nie, skarbie.
Dzięki mojej wypłacie mamy co jeść.
Muszę się ubrać do pracy.
Możesz nie iść?
Wiesz, że muszę pracować.
Nie lubię zostawać tu sam.
Dasz sobie radę. Tęsknisz za Adamem?
To nie fair.
Wyślij mnie od taty.
Masz listę numerów. Zadzwoń, jeśli będziesz się bał.
Pojadę z tobą.
Wiesz, że nie możesz.
Tylko ten raz.
Proszę. Błagam cię.
Proszę, mamo.
Proszę.
Okej.
- Boże. Ty wybierasz. - Dobrze.
Wybieram to.
Nie. Będzie mi za ciepło.
Ta.
Podoba ci się?
Rozmawiałam z twoją mamą.
Co? Rozmawiała pani z nią?
Nic jej nie jest? Jak się ma?
Dobrze. Tak, ma się dobrze.
Mówi, że chce do ciebie przyjść.
- Naprawdę? - Tak.
- Co to było? - Nic.
Myślałem, że się zgubiłaś.
Twoja zmiana zaczęła się... O nie. Nie ma mowy.
Dzieciak nie może tu wchodzić. Takie jest prawo.
- Koloruj. - Mogą mnie zamknąć.
- Ale Mario... - Wiem. Zajmę się tym.
Rozmawialiśmy o tym. Mówię poważnie.
Policz do dziesięciu Missisipi i włącz piosenkę.
Wiesz którą, prawda?
Jedno Missisipi, dwa Missisipi, trzy Missisipi...
- To jednorazowa sprawa. - Jak zawsze.
...cztery Missisipi, pięć Missisipi, sześć Missisipi, siedem Missisipi...
Przykro mi, że Pete okazał się dupkiem jak zawsze.
...osiem Missisipi, dziewięć Missisipi, dziesięć.
Przychodzą tu i widzą dziecko jedzące w barze i...
To podwójne złamanie przepisów.
Daj spokój.
Mam mu zabronić puszczać piosenki?
To nie moja wina, że macie tę samą ulubioną.
Niezłe z ciebie ziółko, wiesz o tym?
Swój pozna swego.
- Jak się masz? - Cześć, Mario.
Daj mu colę i burgera. Jest chudy jak patyk.
- Ostatni raz. Obiecuję. - Jasne.
Dzięki, ale to było... Uważaj, dziewczyno.
Przepraszam.
Jak się macie?
Co podać?
Dwa dzbanki piwa.
Hej, mały. Co tam masz?
Kolorowankę.
Dinozaury. Fajnie.
Byłeś kiedyś w Muzeum Historii Naturalnej?
Tak. Czwarte piętro. Same dinozaury.
Tak. Mają tam ten...
wielki mural z pterodaktylami. Twój jest lepszy.
Przepraszam. Siedzisz na mojej koszuli.
- Tak. - Wybacz.
Hej. Cześć.
Skąd jesteście?
- Przyszliśmy na piwo. - Doprawdy?
Tak.
Słuchaj, nie chcemy kłopotów, okej?
Doprawdy?
Danny, chodź tu, proszę.
Lepiej słuchaj mamy.
Nikt nie mówił, że możesz z nim rozmawiać.
Ani że mam prosić o pozwolenie.
Wy, czarnuchy, jesteście uparci.
Trzymam cię. Oddychaj, okej?
Czasem myślę, że ta krew wtedy mnie naznaczyła.
To znaczy?
Od starożytnego judaizmu po Szekspira krew,
szczególnie ta rozlana w wyniku przemocy, ma magiczne moce.
Może odpychać zło albo je przyciągać.
Tak uważasz? Że to, co ci się przytrafiło, to twoja wina?
Wszystko, co stało się potem,
nie może być zbiegiem okoliczności, prawda?
Hej, skarbie.
Czemu nie śpisz?
Ciągle myślę o bójce.
Przykro mi. Chcesz spać ze mną?
Ale tylko dziś, okej?
Chodź tu.
Odejście taty uczyniło nas bezbronnymi.
Mama była ciągle zawiedziona.
Zawsze myślałem, że chciała, by ktoś wszystko naprawił
albo sprawił, by życie wyglądało tak, jak chciała.
Potrzebowaliśmy zbawcy.
ZAKŁAD POPRAWCZY
Cześć.
Hej. Jestem Marlin. Jak ta ryba.
Usiądź. No dalej.
Damy sobie radę, Joe.
Naprawdę, nie gryzę, Christopher.
Siadaj.
Kawy?
- Serio? - Tak.
- Pewnie. - Okej.
Z mlekiem i cukrem?
Nie, tylko z cukrem. Czarna i mocna jak ja.
Okej.
Jestem tutaj starszym opiekunem
i zajmę się twoim przyjęciem.
Najpierw powiem ci, że możesz mi zaufać.
Wiem, że uważasz, że to bzdura i w porządku.
Wszystko, co ukryłeś i czego nie oddałeś,
możesz dać teraz mnie. Bez konsekwencji.
Jeśli coś znajdą, gdy stąd wyjdziesz, nie mogę niczego obiecać.
Nie. Niczego nie mam.
Okej.
Włamanie.
Babcia zamknęła drzwi,
a miałem być u niej.
Aresztujecie mnie za włamanie do własnego domu?
Słuszna uwaga.
Wczoraj miałeś urodziny? Akurat, by załapać się do poprawczaka.
Nie potrzebuję tu być.
Posłuchaj, Christopherze Forbesie.
Możesz próbować i brzmieć jak twardziel, ale tam jest ciężko.
I wyglądasz na młodszego niż jesteś i jesteś za mały.
A tutaj...
mali są traktowani tak jak duzi.
Będziesz potrzebował przyjaciela. Ja mogę nim być.
Mogę cię pilnować.
Nie, nie trzeba.
Tak. Jak chcesz, młody. Trzymaj się zasad.
Nie daj... wciągnąć się w rzeczy, których możesz uniknąć.
A my dopilnujemy, żebyś odsiedział pół roku
i wyszedł stąd w jednym kawałku.
- Łapiesz? - Łapię.
Powiedz: „Łapię, Marlin”.
- Łapię, Marlin. - Okej.
Załatwione, Joe.
Mam żeberka. Zaczekaj.
Bez obaw.
Wiesz co, Joe? Muszę spytać jeszcze o jedno.
Zaczekaj chwilę. Wybacz.
Co jest?
Koleś z osiedla mnie nauczył.
I to, co pan mówił o pilnowaniu...
Nie to, że tego potrzebuję.
- Nie. Tak. - Tak.
Skończyliśmy, Joe.
Co słychać?
Mijałem to miejsce setki razy, nigdy nie wszedłem.
Czemu dzisiaj?
Chyba postanowiłem wziąć wasz znak za znak.
- Podać coś? - Tak, czemu nie?
Poproszę piwo. Millera, jeśli macie lane.
- Mamy. - Dzięki.
Przyłączysz się?
Mam pić sam?
Nie wiesz, czy to się wydarzyło. Nie tak naprawdę.
Nie, nie dokładnie. Ale jest różnica.
Jak to?
Pewne rzeczy wiemy, bo je przeżyliśmy.
A o innych czytaliśmy.
Ale pewne rzeczy wiemy, bo opowiadano nam je tysiące razy.
Znamy je tak dobrze, jakbyśmy je przeżyli.
Matka ci to opowiadała?
Oboje opowiadali.
Cały czas, gdy dorastaliśmy. Opowiadali tę historię mnie i Adamowi.
Co się potem stało?
Rozmawiali całą noc, aż mama skończyła zmianę.
Nie wiem, o czym rozmawiali.
Ale to mówią ludzie, gdy się zakochują.
Mama miała nadzieję, że Marlin nas ocali.
Że będzie kimś, kto odstraszy potwory.
Chyba uważała, że Marlin się do tego nadaje.
Oboje tak uważaliśmy.
Ale?
Prawda jest taka, że nie mieliśmy szans.
Potwory już tam były.
Bierz ich!
Codziennie robisz śniadanie?
- Dzień dobry. - Patrz, kto wstał.
- Cześć. - Hej.
Chodź na śniadanie.
- Usiądziesz? - Nie. Nie chcę się spóźnić.
- Adam dziś wraca. - Miłego dnia, młodzieńcze.
Hej, twój lunch.
Nie zapomnij kurtki.
Danny, czekaj! Proszę nie zamykać!
- Hej. - Jak było u taty?
- W porządku. - U mamy był facet.
Tata kilka razy o ciebie pytał.
Tęskni za tobą.
Znowu jedzie do Londynu.
Mówił, że gdy wróci, zapyta mamę, czy może przyjechać.
Mama się nie zgodzi.
Tak, ale znasz tatę, będzie dalej pytał.
Nie zdziwiłbym się, gdyby przyjechał i cię porwał.
- Chciałbym. - Hej, Danny, ponoć pobiła cię dziewczyna.
Ponoć udławiłeś się własnym kutasem.
Tęsknię za nim.
Jak mówiłem, Adam zawsze mnie wspierał.
Tata dużo podróżuje,
przez co rzadko go widujemy.
POKAŻ I OPOWIEDZ
A jego... Jego firma otwiera biuro w Londynie.
Będzie tam teraz mieszkał.
Dlatego dał mi to.
Gdy tacie unormuje się praca w biurze podróży,
odwiedzimy miejsca z przewodnika.
Jak jest napisane na okładce, od A do Z.
Dziękuję, Danny. Świetna robota.
Pupilek.
Wystarczy.
Sarah. Dziękuję.
Dziękuję.
Dan, zaczekasz chwilę?
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Chodź.
Usiądź.
Jesteś uroczym dzieciakiem.
Wrażliwym... To widać.
To prawda?
Chyba. Nie wiem.
Myślę, że tak.
Myślę, że bardzo przeżywasz różne rzeczy.
Taty nie ma, co, Dan? A mama dużo pracuje.
Ma dwie prace. Wygląda na to, że potrzebujesz przyjaciela.
Kogoś do rozmowy. Kogoś, kto uważa, że jesteś wyjątkowy.
Widzę cię, Dan.
Uważam, że jesteś wyjątkowy. Nie musisz się czuć samotny.
Nie chcę cię skrzywdzić. Chcę ci pomóc.
Jeśli coś cię gryzie, obiecaj...
Co tu się dzieje?
Tylko rozmawiamy.
Jego mama prosiła, bym go odebrał.
Chodź, Dan.
Wydawało się, że tego mi trzeba.
Zabawne, co?
Nie, nie bardzo.
Nie, chyba nie.
Co mówiłeś?
Powinni skosić trawę.
Kosisz trawę?
Nie? A chcesz?
Mam to ponieść? Okej.
Chodź.
Wskakuj.
Martwiłem się, gdy nie wyszedłeś.
Okej.
Okej, jedziemy.
No dobra.
W porządku, Dan?
Tak?
Co tam robiłeś?
Nic.
Dotykał cię?
Możesz mi powiedzieć.
Chcę się oświadczyć mamie.
- Naprawdę? - Tak.
Myślę, że tego chce.
Prawda? Tak?
Prawda jest taka, że ledwo wiąże koniec z końcem.
Ciężko jej pracować na dwa etaty.
Rzecz w tym,
że nie mam pojęcia, jak sobie radzi.
Chcę jej pomóc.
Ale... Musimy zawrzeć pakt.
To tajemnica.
Możemy to zrobić?
- Pewnie. - Tak?
Mogę przestać?
To...
To ważne, żebyś spróbował mówić dalej.
Zawsze możemy przerwać.
Ale to ważne, żebyś próbował.
Zrobimy coś.
I będzie to fajne.
To będzie nasza tajemnica.
Idziemy.
Ruchy.
Nie idź.
Chodź. Tutaj.
Chcę ci coś pokazać. Chodź.
No dalej.
Nie chcesz zezłościć mamy, prawda?
Spójrz na mnie.
Hej, nie płacz.
Bądź grzecznym chłopcem.
Chcę ci tylko coś pokazać.
Chodź.
Chcę zobaczyć, co jest w stodole. Weź mnie zamiast niego. Nie powiem mamie.
Dość tych bzdur.
W porządku, Dan.
Okej, chodź.
Ile czasu później poślubił twoją mamę?
Kilka miesięcy. Tamtej zimy.
I dalej to robił?
Czemu miałby przestać?
A twoja mama?
Nie wiedziała.
I to zawsze był Adam?
Za każdym razem.
Był moim zbawcą.
Co się z nim stało?
Jak umarł?
Co to ma wspólnego z Arianą?
Myślałem, że mamy rozmawiać o Arianie i Rockefeller Center.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, POTRZEBUJECIE POMOCY,
ODWIEDŹ STRONĘ APPLE.COM/HERETOHELP
Napisy: Agnieszka Otawska