Zapytam go, czy mogę zrobić...
Zaproponujesz podawanie pytań do wywiadu.
Chyba nie uda mi się zachować powagi.
Zorientuje się.
Nawet jeśli będę poważny, skapnie się, że to żart.
FaceTime z Mattem Wolfem.
Połączenie FaceTime z Mattem Wolfem.
Hej, mam jeden pomysł.
Co byś powiedział na to,
gdybym miał własny zestaw pytań
do wywiadu do kamery?
Mógłbym siedzieć i czekać, aż skończysz
albo mógłbym zadawać własne pytania pomiędzy twoimi.
Chyba już znasz odpowiedź.
Nie podoba ci się ten pomysł?
- Nie. - Czemu?
Możesz podpowiedzieć mi,
o czym dobrze by było opowiedzieć,
żebym mógł to wprowadzić w kontekst wywiadu.
Nie mogę sam zadawać pytań?
Nie.
Ale podczas przygotowań możesz dawać mi wskazówki.
Matko Boska!
Co stracilibyśmy, gdyby dokument nie powstał?
Czemu chcę go nakręcić?
To lepiej sformułowane pytanie
czy zupełnie nowe?
Powiedz, co uważasz.
Nie jesteś terapeutą. Nie masz prawa mówić takich rzeczy.
Nie powinienem działać sam, musisz mną pokierować.
Gdybyś postanowił nie kręcić dokumentu
i nie wykorzystać tysiąca godzin nagrań oraz dziesiątek tysięcy fotografii,
żadne z nich lub większość nigdy nie zostałaby ujrzana.
Trudno.
Mam gdzieś, że nigdy nie widziano by moich materiałów.
Czy naprawdę tak sądzę? Może nie.
Kolekcjonuję już
od przynajmniej 50 lat,
odkąd byłem nastolatkiem.
Postanowiłem wyciągnąć wszystko ze składzików,
przenieść w jedno miejsce
i zawrzeć je w dokumencie.
I voilà, oto proszę.
Jak tak wszystko wyłożyć,
to ilość przedmiotów zwala z nóg.
Ale wspaniale jest wypakować wspomnienia.
PAUL REUBENS ZMARŁ 30 LIPCA 2023 ROKU.
EKIPA FILMOWA NIE WIEDZIAŁA, ŻE OD SZEŚCIU LAT ZMAGAŁ SIĘ Z RAKIEM.
TUŻ PRZED ŚMIERCIĄ UDZIELIŁ 40 GODZIN WYWIADU.
Ludzie wciąż mnie nie znają. Moi przyjaciele - tak,
ale chcę otworzyć się przed społeczeństwem.
Myślę, że przyszedł czas, by...
mnie poznano i by w pewien sposób się wytłumaczyć.
Jak to Desi mawiała do Lucy: "Musisz się wyspowiadać".
Być może ludzie trochę tego oczekują.
Lub chciałbym, by tego oczekiwali.
I chciałbym odpowiedzieć na niektóre pytania:
kim jestem naprawdę, jak to wyglądało z mojej pozycji
i jak to się wszystko potoczyło.
PEE-WEE WE WŁASNEJ OSOBIE
Pee-Wee Herman! Idzie po linie między wieżami World Trade Center.
Hej, patrzcie na to!
Niewiarygodne!
- Boże! - Niebezpieczeństwo!
Spada!
Saturday Night na żywo z Nowego Jorku!
Każda chwila lat 80. była dla mnie fenomenalna.
Jestem łasy na towarzystwo gwiazd.
Jestem Pee-Wee Herman.
Sukces jest świetny, ekscytujący.
Prawdziwy z ciebie słodziak, Pee-Wee.
Ty na pewno, ale że ja?
Na przyjęciach
ludzie zbierali się wokół mnie i mnie adorowali.
Czek za Wielką przygodę Pee-Wee Hermana
wpłaciłem jako wkład własny na dom.
Postanowiłem go kupić
z dwóch powodów.
Po pierwsze miał widok na wzgórze obok
i zobaczyłem na nim jelenia z ogromnym porożem.
Przez chwilę myślałem, że mam halucynacje.
Nie wiedziałem, że występują w Los Angeles.
No i dom miał basen.
Przeszedłem na jego koniec, gdzie była trampolina.
Spojrzałem w górę i spostrzegłem, że można z niej zanurkować,
jednocześnie patrząc na napis "Hollywood".
Dlatego postanowiłem go kupić.
Na premierze Wielkiej przygody
dyrektorka ze stacji CBS powiedziała,
że są zainteresowani wyprodukowaniem programu dla dzieci z Pee-Wee.
Nie dowierzałem.
Akurat jest pora na lekcję rysunku.
Podejdź.
Zawsze myślałem, że będę miał program w ramówce wieczornej.
Pee-Wee, brak tu dwóch elementów.
W The Pee-Wee Herman Show
było sporo podtekstów i treści dla dorosłych.
Już wiem. Kolczyków.
Nie, Pee-Wee.
Nie rozważałem programu dla dzieci,
ale natychmiast mi podpasował.
Myśl o wywarciu wpływu na najmłodszych
w sposób, w jaki telewizja wpłynęła na mnie, gdy byłem mały,
była dla mnie niesłychanie emocjonująca.
Pomyślałem, że to doskonała okazja,
by wywrzeć wpływ na szeroką widownię.
CBS zasugerowała nam producenta.
Obejrzeliśmy parę ich programów
i poznaliśmy ich kontakty,
prace w fotografii poklatkowej.
Program miał być w 90% animowany, a w pozostałych dziesięciu
Paul Reubens miał te animacje zapowiadać.
Producenci próbowali trochę narzucić swoją wolę,
ale szybko się zorientowałam, że to Paul rządził tym projektem.
W pewnym momencie musiałem poprosić,
by wezwano Gary’ego Pantera, bo to absurd.
Paul od początku wierzył w moją twórczość.
Przygotowywałem się do tej pracy całe życie.
Poszedłem tam i przyjęli mnie,
bo Paul wciąż odrzucał ich rysunki.
Chciałem pracować z Rikiem Heitzmanem i Wayne’em White’em,
więc stworzyłem z nimi zespół.
Tworzyliśmy bez ustanku.
Byliśmy niezależnymi rysownikami.
W małym pokoiku całymi dniami paliliśmy zioło i rysowaliśmy.
To była praca marzeń.
Razem z Garym i Rikiem zrobiliśmy setki, tysiące rysunków,
bo Paul lubił mieć z czego wybierać.
Zawsze brał moje najdziwniejsze prace.
Super, bo zwykle jest przeciwnie.
Wszyscy dopiero się uczyli robić program i podchodzili do tego spontanicznie.
Było w tym sporo brawury i niewinności,
czuliśmy się na swoim miejscu.
Poznałam Wayne’a White’a dzięki lalkarstwu.
Napisał mi w liście,
że mogłabym pracować w programie Pee-Wee Hermana w Nowym Jorku.
Alison.
Już na castingu wiedziałam, że to coś wyjątkowego,
i z czasem to się potwierdziło.
Pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłam Fotelinę
i ucieszyłam się, że nie będę jej animować.
Ostatecznie do niej weszłam. Była niezwykle skomplikowana.
Miałam w Fotelinie coś w rodzaju malutkiej krótkofalówki
z monitorem,
żebym widziała, co się dzieje.
Bardzo mi się podobało,
że nie wzorowali lalek na Muppetach.
Były to raczej lalki w stylu artystycznym lub komiksowym.
Gary był jego wyrocznią Paula.
Odpowiadał ze estetykę programu,
był guru designu.
Program to skrzynka z zabawkami,
ucieczka do świata pop-artu.
Wspaniale otwierał umysł.
Jako nerd sztuki starałem się
zajrzeć w przyszłość, czerpiąc z przeszłości.
Uważałem Gary’ego za wizjonera zdolnego do kreowania całych światów.
Mogłem mu powierzyć zaprojektowanie studia.
Dlatego to się sprawdziło. Przy takiej wizji
tworzony świat się scala i nabiera wiarygodności.
Zaczynaliśmy od przelotu kamery. Nie lada zadanie.
Nic nie działo się ot tak, jak teraz.
Przez siedem tygodni
dwa razy dziennie zanosiliśmy Paulowi czarno-białe nagrania.
Wskazywał, co należy poprawić, i wracaliśmy do niego po południu.
Mówił: "Nie, tu musisz iść w górę.
Tu trzeba zejść niżej".
Każda uwaga przynosiła poprawę.
Chciałem, by początek Pee-Wee’s Playhouse
miał efekt...
Chciałem przyciągnąć widzów do telewizora i tego świata,
by wszystko inne nie miało znaczenia
i by można było się zatracić w programie.
- Wejdź, zasiądź w fotelu... - W Fotelinie!
Na zabawę czas Rozpuść włosy swe
Pee-Wee cieszy się Bo przyjaciół przyjmie wnet
- To wy! - Zaszalej w Pee-Wee’s Playhouse...
Z krainy lalek Zwariowana muza dmie
A cóż to?
Cwaniula, Kocisko, Pisklak Tworzą nasz big band
Mamy parę gadatliwych ryb I dżina, życzenie spełni nam
Jeju, co za zbzikowany Pee-Wee’s Playhouse
Na baczności miejcie się
Bo dziś na wariowanie Ranek zapowiada się
Jeju, co za zbzikowany Pee-Wee’s Playhouse!
Jeśli już robić program dla dzieci, to tylko taki wspaniały.
Cześć, chłopcy i dziewczęta.
Globus, Magiczny Ekran i ja przeglądamy stare graty.
Cześć, chłopcy i dziewczęta!
Spójrzcie. To jedno z moich ulubionych nagrań.
Pamiętasz je, Globusku?
Uwielbiam je.
Ja odbiorę!
Chciałem sprawić dzieciakom piękny, niesamowity prezent.
Tu Pee-Wee. Kto dzwoni?
Cześć, Pee-Wee!
- Hej, dzieciaki. Wiecie co? - Co?
Zapraszam was na przyjęcie!
Mogli wskoczyć do telewizora i do świata,
który był pełen piękna i zabaw.
Wchodźcie.
- Cześć, Elvis. Hej, Cher. - Cześć, Pee-Wee.
Mamy nowicjuszkę.
Miałam wrażenie, że znalazłam się w kreskówce.
Z jakiegoś powodu uznali, że jestem dość ekscentryczna.
Byłam jak maluteńki Paul Giamatti.
Mój czas na tamtym planie zdjęciowym
dostarczył mi jak dotąd największych emocji.
Miałam przyzwolenie na bycie sobą.
Dzisiejsze sekretne słowo to...
Zabawa! Dziś sekretne słowo to "zabawa".
Macie ochotę pobawić się na zewnątrz z Pterri?
Będzie zabawa!
ZABAWA
- Dzień dobry, Fotelino. - Dzień dobry.
Ogromnie się cieszyłam,
że będę mogła zagrać przed kamerami rolę panny Yvonne.
- Cześć, panie Okno. - Dzień dobry, panno Yvonne.
Dzień dobry, dzieciaki.
Zawsze była miła i pełna miłości,
chciała, by wszyscy byli szczęśliwi i piękni.
- Oto odmieniona pani Steve. - Niech spojrzę.
W porządku.
Masz rację! Jestem piękna!
A kiedy czujecie się piękni, to tacy jesteście.
Przyszłam na przesłuchanie.
Poznałam na nim Paula.
Był drobny, niski, chudy,
miał długie włosy, wąsy, kozią bródkę i był ubrany w krótkie spodenki.
Wyglądał jak świśnięty z lat 60. Nie skapnęłam się, że to Pee-Wee.
- Proszę. - Listy od przyjaciół!
W Rebie uwielbiam to, że jako jedyna nie była postrzelona.
...osuszyć się przy ognisku?
- Jakim ognisku? - Tamtym.
No tak, tamtym. Nie trzeba, i tak znowu zmoknę.
Tylko ona dostrzegała tamtejsze wariactwo.
Kto ma ochotę na ciągutkę? Proszę.
Pierwszy raz zobaczyłem Paula jako Pee-Wee ok. 1980, 1981 roku w teatrze Groundlings
i zupełnie do mnie nie trafił.
Dziwiłem się, czemu ten mikrus ma muszkę
i rzuca w ludzi ciągutkami.
Dostałem telefon, że Pee-Wee Herman chce mnie do roli kowboja.
Nie miałem doświadczenia w performansie.
Nie wiedziałem, jak występować przed dziećmi.
Curtis nie był zwyczajnym kowbojem.
Moim zdaniem to dlatego,
że jak Pee-Wee był outsiderem.
Dziękuję, Jambi.
Tutaj, Pee-Wee! Weź mnie!
Chciałem, żeby dzieci poznały ideę nonkonformizmu.
Można zwyczajnie nie podążać za zasadami społeczeństwa.
Możesz postępować na odwrót. Robić, co chcesz.
W programie wykorzystywałem pomysły wedle zasady "Czemu nie?
Będę przechadzał się w szpilkach mojej mamy,
bo taki mam kaprys".
Do tyłu.
I czy włożyłem szpilki mamy? Nie inaczej!
O rety, rety. Co za widok.
Od samego początku czułem,
że mogę zrobić coś bardzo ważnego, bardzo podświadomego.
Program miał być inkluzywny
bez jakiegokolwiek komentowania tego faktu.
Captain Kangaroo,
Soupy Sales,
Howdy Doody... W żadnym z tych programów
nie widziałam kogoś jak ja.
Miałam więc okazję być częścią produkcji,
w której czarne dzieciaki
mogły zobaczyć siebie.
To dla mnie bardzo ważne.
Powstaje z grobu, by napełnić noc grozą.
William Marshall grał tytułową postać Blaculi.
Bratnia dusza Draculi.
Dla wielu czarnych aktorów w programie
był niczym bożyszcze rocka.
Chłopcy i dziewczęta, przyjaciele...
kowboje i miłośnicy kąpieli z pianką!
Rozpoczynamy kreskówkę!
Dodaliśmy hiszpańskojęzyczną kreskówkę El Hombre
i chciałem, by przypominała obraz na welurze.
Wciąż mówiono mi,
że powinna mieć napisy. Pytałem, po co.
Penny miała charakterek. To mała feministka.
Robiliśmy wywiady z siedmiolatkami i przedstawialiśmy ich historie.
Cześć. Mam na imię Penny.
Dzieci powinny decydować o tym, gdzie chcą mieszkać i jak żyć.
KARMA DLA PTAKÓW
Nie, że mają chodzić spać o pierwszej w nocy
czy postanowić nie iść do szkoły.
Chodzi o to, że rodzice nie powinni mówić:
"Jesteśmy rodzicami. My płacimy czynsz".
My płacimy czynsz.
Chciałem przemycać wartości edukacyjne w taki sposób,
żeby widz nie orientował się,
że się czegoś uczy.
Rodzice nie powinni kierować życiem dzieci.
Traktują dzieci jak dzieci.
- Randy, co ty robisz? - Nic takiego. Palę. Chcesz maszka?
Nie, Randy, ja nie palę. Palenie jest niezdrowe.
Co z tego? Wyglądam na fajnego gościa.
Wcale nie, Randy.
Wyglądasz przez to na głupka. Już jesteś fajny!
W tamtym czasie poranna sobotnia telewizja
nie była zupełnie niczym ograniczana.
To był Dziki Zachód.
Mogliśmy dosłownie robić, co nam się podobało.
Wszystko gra, panno Yvonne?
Tak, dziękuję, Pee-Wee.
Tobie również, ogierze.
Jeśli chodzi o naprawę domowych urządzeń,
najlepiej jest prosić o pomoc specjalistę.
Ma odpowiednie narzędzia i wie, jak ich użyć.
Johnny, może mógłbyś zajrzeć do mnie?
Z pewnością znajdzie się coś do naprawy. A jak nie, to coś zepsujemy.
Wymyślałem aluzje, których dzieci miały nie pojąć.
A jeśli się zorientowały, to znaczyło,
że wiedziały o czymś od rodziców lub dowiedziały się na ulicy.
Robienie sobotniego porannego programu dla dzieci
dało mi okazję do stworzenia wywrotowej i ekscentrycznej produkcji.
Umyłeś rączki?
Zuch!
Chciałem dodać elementy wczesnych filmów
Andy’ego Warhola, które miały bardzo wyszukany koncept.
Wprowadziłem do programu psa
i przez jakieś dwie minuty filmowaliśmy, jak pożera miskę jedzenia.
Dziękuję, panno Yvonne.
W środku nocy zorganizowaliśmy piknik!
W lodówce miałem resztki sałatki owocowej.
Czułem, że mogę być przykładem na to,
że w byciu innym czy kreatywnym nie ma nic złego.
- Kocham sałatkę owocową! - To czemu jej nie poślubisz?
Dobrze, zatem ją poślubię.
Czy ty, Pee-Wee Hermanie, bierzesz tę sałatkę owocową
za prawnie poślubioną żonę,
by ją od dziś kochać i szanować
w zdrowiu i w chorobie aż do śmierci, tak ci dopomóż Bóg?
- Przysięgasz? - Tak.
Inność nie tylko jest w porządku, ale warto ją celebrować.
Cześć. Gdy oglądaliście kreskówkę,
wziąłem zwykłego ziemniaka i powbijałem w niego ołówki.
Wyszedł mi taki zwierzak.
Pamiętam, że po pierwszym odcinku programu
dostałem uwagę od sieci.
Byłem kreatywny. Użyłem wyobraźni.
Też możecie to zrobić w domu.
"Nie możesz wbijać ołówków w ziemniaki".
Spytałem dlaczego.
Odpowiedzieli: "Niech będzie. Możesz".
W ciągu pięciu sezonów programu otrzymałem z pięć uwag.
Uparłem się, bo uważałem, że muszę być wierny sobie.
I byłem we właściwym miejscu o właściwej porze.
Co za wspaniała hawajska impreza.
Chyba nie brakło wam zabawy!
ZABAWA
Aloha!
Pierwszy sezon filmowano w lofcie w SoHo.
Producenci nie chcieli dać nam pieniędzy na prawdziwą scenę.
Woleli zaoszczędzić.
Ten program powstał wbrew woli wytwórni.
Doszło nawet do tego, że Paulowi zakazano wstępu na plan.
Ponieważ produkcja była w toku,
nie byłem obecny przy montażu, więc nie widziałem programu.
Pierwszy odcinek montowaliśmy całą piątkową noc.
Miał być emitowany w sobotę o 9.00.
Stacja dopytywała, co z odcinkiem.
Skończyliśmy go koło szóstej.
Pamiętam, jak szłam z Richem Abramsonem do CBS.
Zanieśliśmy do nich taśmę calową i powiedzieliśmy,
że jest gotowy do emisji.
Dosłownie na 20 minut przed czasem.
Bardzo się denerwowałem, czy będzie w porządku.
Wiązałem z programem wielkie nadzieje i dzięki Bogu wyszedł dobrze.
- Puk, puk. - Kto tam?
- Spuść. - Jaki Spuść?
Spuść wodę z wanny, topię się!
Byłem wierny sobie i trzymałem się własnych uwag,
własnych poprawek i pomysłów.
Stacja zadzwoniła w poniedziałek po emisji odcinka
i powiedzieli, że oglądalność była wysoka i krytycy byli zachwyceni. Pełen sukces.
Trafiliśmy w jakąś żyłkę w ludzkiej psychice,
która właśnie wtedy musiała się aktywować.
Program oglądały nie tylko czterolatki,
ale też licealiści, ludzie na haju, wszyscy.
Jakby w świecie telewizji
w 1986 roku eksplodowała bomba.
Nie skupiałem się na tym, że miałem telewizyjny hit.
Czekały nas jeszcze tygodnie pracy. To nie był koniec.
Powiedziałem, że nie mogę kręcić w takich warunkach.
Chciałem być w Los Angeles
na porządnej scenie dźwiękowej, z pełną ekipą i całą resztą.
I tak się stało.
Właśnie miałem przypomnienie, że są czyjeś urodziny.
Dziś jest ich sporo,
bo aż 12, w tym mojego okulisty.
Wysyłam urodzinowe GIF-y co jakieś dwie, trzy godziny
od wschodu do zachodu słońca, jak tylko wstaję z łóżka.
Wyglądasz na zajętego, zrobię parę minut przerwy,
bo mam sporo roboty z tymi wiadomościami.
Boże, czemu w ogóle to robię? Zrobiło się z tego...
I teraz ludzie mi odpisują.
"Ha, ha, świetne. Uwielbiam cię, Paul".
"Skąd pamiętasz o moich urodzinach?" Nie rozumiem tego, bo...
Pee-Wee Herman uhonorowany na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd.
Zamieszanie przy Hollywood Boulevard.
Setki fanów i przedstawicieli mediów zalały ulicę,
by zobaczyć odsłonięcie gwiazdy Pee-Wee Hermana na Alei Gwiazd.
Ujmę to tak: w Alei Gwiazd nie uhonorowano mnie.
Gwiazdę otrzymał Pee-Wee Herman.
Ironiczne, ale z sensem.
To rozpoznawalne imię.
Nie narzekałem wtedy, nie narzekam i dziś.
Mam do czego dążyć, na co czekać.
Gwiazda Paula Reubensa. Tak tylko nadmieniam.
Dobra, cicho tam!
Wszyscy, po których piąłem się na szczyt,
mogę teraz tu przyjść i mnie podeptać.
Dziękuję.
Moje życie każdą dobę było podporządkowane
Paulowi Reubensowi i franczyzie Pee-Wee Hermana.
Zaprzyjaźniliśmy się przez tę naszą nierozłączność.
I jak to przyjaciele, czasem się kłóciliśmy.
Między mną i Richem było wówczas sporo napięcia.
Produkcja w Nowym Jorku była niesamowicie ciężka
i poniekąd go za to obwiniałem.
Paul bardzo szybko stał się ogromnie sławny.
Myślę, że posłuchał jakiejś katastrofalnej rady.
Wiedziałem, że umowa, którą zawarłem, była dla mnie niekorzystna,
że postąpiłem niemądrze, zgadzając się na te warunki.
Oddałem mu duszę i serce, a on nagle powiedział, że to koniec.
Pamiętam, jak schodziłem ze sceny zrezygnowany.
Nie chciał ze mną pracować.
Po spotkaniu zadzwoniłem do adwokata
i przez parę lat się pozywaliśmy.
Byłem zdruzgotany. Długo się z tego zbierałem
i chyba na swój sposób wciąż to robię.
Paul miał konflikty z niemal wszystkim współpracownikami.
Taki miał charakter.
Był perfekcjonistą i był zdeterminowany, by stworzyć coś, co ma znaczenie.
Osiągnięcie takiej pozycji wymaga negatywnej energii.
Trzeba poświęcać innych.
Wszystko ma swoją cenę.
Paul potrafił chować urazę. Niełatwo było mu wybaczać.
To kilka pomysłów do Saturday Night Live.
Chciałbym zrobić "Playhouse 90", 90-sekundowe intensywne dramaty.
W stylu: "Johnny, są tu gliny!".
"Zamknij się. Próbuję myśleć!"
W tamtym czasie Phil Hartman był moim najlepszym przyjacielem,
ale współpracowaliśmy dla dobra Pee-Wee.
Pojawienie się w SNL było dla niego ogromną szansą.
Saturday Night Live z Philem Hartmanem!
Powiedział, że będzie w SNL.
Cześć, kapitanie.
Nie chciałem stracić tej wspaniałej postaci, ale tak się stało.
Już nie spędzaliśmy razem czasu.
Trafił na szczyt i stał się jedną z gwiazd SNL. Brawo.
No i tak. Pracowałem dalej.
Czuję się jak postać z Pięknego i złego.
Taki jest show-biznes.
Nie ma co się mazać.
Cześć, Coco.
Byłem tak zajęty, że życie towarzyskie niemal nie istniało.
Pochłaniała mnie głównie praca.
Tyle działo się w zawodowo i twórczo,
że potrzebowałem kogoś, kto mógłby zająć się wszystkim innym.
Od samego początku byłam dużo bardziej zaangażowana
w projektowanie ogrodu posiadłości.
Te wszystkie drzewa i kaktusy sadziłam z Paulem.
Wciąż uważam, że mógłbyś pojechać do... A może Acapulco?
Nic nie dźwigaj ani się nie ruszaj.
- Spokojna głowa, John. - Art to zrobi.
Jest naprawdę świetnym ogrodnikiem.
Wyhoduje coś nawet z patyków.
Łączyły nas zainteresowania.
Cała moja strona duchowa ma związek z naturą.
Bardzo przyciągały nas wszelkie rośliny i zwierzęta,
a zwłaszcza te z jego okolic.
Karmimy ptaki i wiewiórki.
Mamy tu wiele dzikich zwierząt.
Nie przesadź.
No chodź, skarbie. Troszkę ku mnie.
Paul to typ człowieka, który ratuje pająki.
Mieszka się tam jak w lesie,
mimo że to samo serce Hollywood.
Masz tu kiepskie światło.
Teraz wskocz.
Warren Montgomery zaczął pracować jako asystent na planie,
a do tego zajmował się ochroną.
Wiedziałem, kim jest. Nie byłem jego fanem.
Był ze mnie za duży macho, by wielbić Pee-Wee.
Byłem młody i dobrze zbudowany. Miałem silną prezencję.
Paulowi to się chyba podobało.
Nie trzeba było odganiać rozochoconych kobiet, bo to nie Elvis,
chociaż moim zdaniem myślał,
że tak to wyglądało.
Z biegiem czasu powiedziałbym, że stałam się zarządcą.
Na początku głównie martwiłam się
utrzymaniem pracy.
A potem to jemu zależało, żebym nie odeszła.
Czasem...
byłoby miło, gdyby asystentka
wypełniała dane polecenie,
zamiast reagować
listą negatywnych komentarzy.
Allison pracuje dla mnie od blisko 40 lat.
Jesteśmy niemal jak małżeństwo.
Byliśmy jak rodzina zastępcza.
Warren i Allison stanowili poniekąd barierę.
Nie mieli trzymać ludzi z dala, ale nieco ich tonować
czy kontrolować pewne sytuacje.
Jednocześnie miałem wiele potajemnych związków.
Prawdopodobnie wiele osób, które były znane
i miały coś do stracenia przez bycie zidentyfikowanymi jako geje,
mogły postępować tak samo.
Hej, dość. Zatrzymaj na chwilę.
Pamiętam, że wówczas zastanawiałem się, jakie są tego konsekwencje.
Byłem na tyle świadomy, żeby wiedzieć,
że życie w ukryciu ma na mnie wpływ.
Powiedziałem sobie, że muszę się pogodzić z tym,
że nie będę miał tradycyjnego związku,
więc muszę skupić się na karierze. Życie prywatne trzymałem dla siebie.
Zaczynasz mi ufać?
Nie.
Chyba nie rozumiesz.
Jeśli myślisz, że zacznę ci ufać, to się mylisz.
Nie ma mowy. Nie jestem ufny.
Nigdy ci nie zaufam.
Nie do końca ci wierzę. Jest między nami trochę zaufania.
Jak mam ci dowieść, że ci nie ufam?
Masz rację. Jest odrobina.
Ale niech cię nie poniesie.
Nie łudź się, że w jakikolwiek sposób ci ufam.
Nie siedzielibyśmy tutaj bez zaufania.
Spodobał mi się jeden z twoich sześciu dokumentów.
Myślisz, ze udzielając wywiadu, mam nad tym kontrolę? I tak, i nie.
Ty zadajesz pytania.
Pytasz o rzeczy, które ci powiedziałem, więc w tym mam kontrolę.
Mógłbym postanowić...
Mógłbym wpłynąć na twoje pytania,
wybierać, co ci powiedzieć, a co nie.
Chyba stwierdzę po skończeniu tego całego projektu,
że sam mogłem nakręcić ten dokument, jak wszystkim powtarzałem.
U Bonnie?
W porządku.
Byłem podekscytowany wizją nakręcenia kolejnego filmu.
Ostatnie piętro. Rex.
Przy Wielkiej przygodzie czułem, że mój wkład kreatywny nie był doceniony
i nie zamierzałem pozwolić, by to się powtórzyło.
Byłem wielbicielem filmów cyrkowych
i cieszyłem się, że mam szansę nakręcić własny.
Od początku
cyrk zdawał się światem dobra i wspaniałym tłem.
A może Gina wystąpi?
Zatrudniłem George’a McGratha z pierwszego sezonu Pee-Wee’s Playhouse,
by napisał ze mną scenariusz.
Oglądaliśmy mnóstwo filmów o cyrku,
a potem usiedliśmy, by ustalić, o czym będzie mój.
Cyrk ma korzenie w rzeczywistości,
a jednocześnie jest światem wyobraźni, fantazji, blasku i magii.
NAJWIĘKSZE WIDOWISKO ŚWIATA (1952)
Wciąż pojawiały się kolejne możliwości, żebym mógł realizować się na swój sposób.
Zrobiłem film. Kręciłem hitowy program.
Studio powiedziało,
że mogę robić, co mi się podoba.
Super.
Zgłosił się ktoś, kto zaczął starać się o reżyserowanie filmu,
Randal Kleiser,
bardzo utalentowany filmowiec.
Nakręcił skromny filmik o tytule Grease.
Byłem oficjalnym producentem filmu,
inaczej niż przy Wielkiej przygodzie,
i byłem bardzo w projekt zaangażowany.
Nie jestem ufną osobą.
Nie zostawiam spraw swojemu biegowi.
Chcę mieć kontrolę.
Spytałem Randala, czy będzie miał coś przeciw,
jeśli wtrącę się w reżyserię.
Był na to otwarty.
Tak. Brzmi znajomo.
Moi najważniejsi współpracownicy od Wielkiej przygody
nie pracowali nad tym filmem,
ale zależało mi, żeby był świetny i spełnił, nawet przewyższył, oczekiwania.
Pomyślałem, że może wrócę i zrobię coś w stylu Pollyanny.
Pee-Wee mógł wnieść radość do miasteczka, które je utraciło.
Już mówiliśmy, że nie chcemy tu cyrku.
Nie jesteście tu mile widziani!
Mieszkańcy! Posłuchajcie.
Robicie się bardzo senni.
Wasze powieki są coraz cięższe.
Cyrk wam się spodoba.
Wiele osób naśmiewało się
ze związku Pee-Wee i Dottie w Wielkiej przygodzie.
Nie wiesz o mnie wielu rzeczy, Dottie,
rzeczy, których nie mogłabyś, nie potrafiłabyś zrozumieć,
których nie powinnaś rozumieć.
Chyba nie lubi swojej dziewczyny,
zdaje się uciekać od niej i tego typu komentarze.
Pomyślałem, że należy postąpić odwrotnie.
Pee-Wee zdecydowanie ma pokaźne libido w Pee-Wee Herman w cyrku.
Postanowiłem znacząco podkręcić romantyczną stronę Pee-Wee Hermana.
Od dłuższego czasu nosiłem się z pomysłem,
że jego pocałunek z oblubienicą
miałby być najdłuższym w historii filmu.
Miałem nadzieję rozbawić tym,
że trwałby bez końca.
Do tego momentu miałem ogromną kontrolę,
bez ingerencji czy sugestii
ze strony współpracowników.
Był spór ze studiem dotyczący boleśnie długiej sceny pocałunku,
bo miał władzę nad ostateczną wersją. Nie mogli jej skrócić.
To stworzyło sytuację, w której mógł pozwolić sobie na arogancję.
Kontrolując każdy element filmu, poniekąd się sabotował.
W pewnej chwili się poddałem.
Byłem kompletnie załamany, że coś, nad czym tak ciężko pracowałem
i co uważałem za naprawdę dobre, po prostu... mi umknęło.
Gwiazdy filmu Pee-Wee Herman w cyrku: pan Pee-Wee Herman i Valeria.
Ukończono film.
Paramount zorganizowało imprezę w stylu cyrkowym z okazji premiery.
Siedziałem przy stole
i po kolei podchodzili do mnie przyjaciele i znajomi,
zaproszeni przeze mnie ludzie.
Kiedy dziesiąta osoba powiedziała,
jaką mieliśmy przepiękną scenerię,
pomyślałem, że film im się nie podobał.
Kompletnie mnie to zdruzgotało.
Zupełnie...
Film źle przyjęto,
nie byłem na to przygotowany.
Pierwszy raz w mojej serii sukcesów
utraciłem midasowy dotyk.
W poniedziałek po premierze
pojechałem na parking Paramountu.
To brzmi jak zmyślona historia,
ale pojechałem na przypisane mi miejsce dla uprzywilejowanych
i ktoś akurat zamalowywał moje nazwisko.
To było okropne, straszne uczucie.
To bardziej konwencjonalna produkcja. Jest w niej fantazja, cyrk i miłość.
- Stracił swoją magię. - Całkowicie.
Obaj uznaliśmy ten film za zły,
bo rozczarowało nas osłabienie magii Pee-Wee
przez świat rzeczywisty.
Pierwsza recenzja filmu: "Wielka klapa Pee-Wee".
Wpadłem w szok, byłem ogromnie rozczarowany.
To była potężna porażka.
Idę. Chyba już mówiłem?
Otrząsnąłem się, pisząc z Johnem Paragonem
bożonarodzeniowy odcinek Pee-Wee’s Playhouse.
Jeszcze nigdy niczego tak szybko nie napisałem.
Pamiętam, jak godzina po godzinie, dzień po dniu
pomagał mi się podnieść
z porażki mojego cyrkowego filmu.
Święta!
Witam wszystkich. Mam na imię Pee-Wee, a wy?
Witam w odcinku świątecznym z własnym udziałem.
Gwiazdka w naszym domku Będziemy świetnie bawić się
Najlepsze życzenia wszystkim...
Chciałem obudzić wspomnienia
i czerpać z widzianych odcinków świątecznych.
Czy przyniosłeś prezenty, o które prosiłem?
Gościnni artyści to moi ulubieni ludzie, każdy z nich powiedział "tak".
To Little Richard na lodowisku.
Cześć, Pee-Wee.
O rajuśku!
Była też,
do dziś zgodnie z kontraktem nie uwzględniona w napisach,
Cher.
Cher, spędzasz miło święta?
O tak, Pee-Wee. To mój ulubiony czas w roku.
ROK
Cześć, Pee-Wee.
Hej, Pee-Wee. Wesołych świąt. Mogę być w odcinku specjalnym?
Wesołych świąt!
Kuzyn Magicznego Ekranu.
Wesołych świąt.
Wesołych świąt, Oprah.
Zrobiłam wyjątkowe danie:
keks.
Keks, mój ulubiony.
Spójrzcie.
Mamy nowe skrzydło całe z keksu.
Tak, w Pee-Wee’s Playhouse pojawiają się homoseksualne akcenty.
Mówię poważnie,
więc możecie odpalić podkład ze złowieszczą muzyką.
Rzadko się przechwalam,
ale ten odcinek świąteczny przeszedł do historii popkultury.
Witamy z powrotem. Właśnie kończymy dekorować drzewko.
Jestem z niego ogromnie dumny i rozkoszuję się jego wspaniałością.
Hej, Pee-Wee, a twoje życzenie?
Chciałbym, by na Ziemi zapanował pokój
i by wszyscy mieli najweselsze ze świąt
i szczęśliwy Nowy Rok!
ROK
Gdy przychodziłem, Paul był na miejscu.
Siedział w charakteryzatorni bardzo długo.
Ale drzemał. Nadrabiał braki snu.
W tym czasie CBS zamówił ostatnie dwa sezony programu:
czwarty i piąty łącznie.
Kręciliśmy wiele odcinków w krótkim czasie.
Nic dziwnego, że nie byłem sobą.
Tak ciężko pracowałem, że wcale nie miałem życia prywatnego.
Czułem się bardzo samotny.
- "Na sprzedaż". - O nie! Pee-Wee nas sprzedaje?
Skądże. Nigdy by tego nie zrobił.
Poza tym znak wisiał w witrynie.
Pewnie sprzedaje tylko domek.
Napisaliśmy odcinek "Domek na sprzedaż".
Pee-Wee sprzedaje domek?
Wiedziałem, że to ostatni odcinek.
Ale nie zdawałem sobie sprawy, że ostatni w ogóle.
Myślałem, że kończymy na pewien czas.
Czas się pożegnać...
Kiedy byłem dzieckiem, skończył się mój ulubiony program Howdy Doody.
To było moje pierwsze zetknięcie z rzeczywistością.
Żegnamy was.
"Co to za okrutny świat?
Dlaczego zakończono emisję Howdy Doody?
Jak tak można?"
I chciałem takiego zakończenia.
Chciałem pożegnać się w wielkim stylu.
Hej! Dzięki wszystkim za oglądanie.
Nim odejdę, chcę pożegnać każdego z was z osobna.
Do widzenia tobie i tobie, i tobie.
Kochałem patrzeć prosto w kamerę i mówić bezpośrednio do dzieci.
Podejdźcie bliżej!
Jeszcze bliżej, do mojej twarzy.
Bardzo poważnie podchodziłem
do robienia programu dla dzieci.
Zawsze myślałem, że pasja sama znajdzie człowieka.
Okazało się, że było nią to.
- Dobranoc wszystkim. - Dobranoc, kowboju Curtisie.
Uśmiechnij się.
Nie miałem dość bycia Pee-Wee Hermanem.
Chciałem zrobić sobie wakacje.
Pojechałem do domu, na Florydę.
Przez sześć czy siedem lat z rzędu,
z kolejnymi dziesięcioma czy piętnastoma
przed tym okresem, byłem obsesyjnie ambitny.
W bardzo dużym stopniu mogłem to kontrolować.
Miałem całą tę władzę i nagle byłem jej pozbawiony.
Był ranek. Pracowałam w ogrodzie.
Zadzwonił do mnie do swojego domu
i był bardzo osowiały.
Powiedział,
że muszę pojechać do sklepu spożywczego na dole wzgórza
i zadzwonić do niego z budki.
Nie rozumiałam, czemu o to prosi. Polecił mi po prostu to zrobić.
Natychmiast wiedział,
że ta wiadomość szybko się rozniesie.
W Sarasocie na Florydzie aktor Paul Reubens,
znany jako telewizyjny Pee-Wee Herman,
został zwolniony za kaucją po oskarżeniu o obnażenie się
w kinie dla dorosłych.
Stacja CBS oświadczyła, że z uwagi na okoliczności
rezygnuje z planowanych powtórek programu Pee-Wee’s Playhouse.
Komik i gwiazda telewizji Pee-Wee Herman
spędził dziś kilka godzin za kratkami.
Został oskarżony o rzekome obnażenie się w kinie dla dorosłych.
Aresztowanie było częścią akcji policji.
Gdy go zatrzymano, Paul Reubens
mówił o swoim zażenowaniu.
Przyznał, że jest Pee-Wee Hermanem
i zaoferował występ dobroczynny.
Funkcjonariusze aresztowali Reubensa.
Pee-Wee Herman, uwielbiany przez maluchów...
Był ubrany jak zwyczajny amator
popołudniowej rozrywki w kinie.
Dlatego nie od razu
zorientowali się, że aresztowali celebrytę.
Widziałem, jak majstrował przy przyrodzeniu.
Reubens jest
"emocjonalnie zdruzgotany tą żenującą sytuacją".
Byłam z Johnem Paragonem. Nie mogliśmy w to uwierzyć,
byliśmy ogromnie wstrząśnięci. Chciało mi się płakać.
To było okropne wydarzenie.
Prawnik Hermana powiedział gazecie,
że podanie tego do wiadomości zrujnuje karierę artysty.
Bardzo długo trzymałem swoją orientację w tajemnicy
i świetnie mi to służyło, aż przestało.
Aresztowanie miało ogromne konsekwencje. Ludzie widzieli mnie jedynie
jako Pee-Wee Hermana.
Aż tu nagle mam zdjęcie niczym Charlie Manson.
Straciłem swoją anonimowość, co mnie zdruzgotało.
Tego nie dało się zatuszować. Należało się z tym pogodzić.
Ale od początku upierał się, że nie popełnił zarzucanego mu czynu
i że ich słowa przeczą faktom.
Reprezentant aktora
wydał oświadczenie zaprzeczające zarzutom.
Zgodnie z wersją Paula, oskarżenia obyczajówki były nieprawdziwe,
a on nigdy się nie obnażył ani nie oddawał się nieobyczajnym czynom.
Paul po aresztowaniu był w szoku.
Potrzebował, by się nim zaopiekowano.
Przed domem rodziców stały wozy telewizyjne.
Należało wymyślić, jak potajemnie zabrać go z Sarasoty.
Paul miał protezę zębową. Zmieniała kształt jego ust
oraz jego wygląd.
Dzięki nim i okularom oraz, zdaje się, obcięciu włosów,
wydostaliśmy go z Sarasoty.
Paul przyjaźnił się z Doris Duke.
Osobiście się z nią skontaktował i powiedział,
że musi się na jakiś czas ukryć.
Zgodziła się.
Wszyscy przysięgli trzymać to w tajemnicy.
Przenieśliśmy go do New Jersey, gdzie ukrywał się kilka tygodni.
Codziennie do niego dzwoniłam,
bo nie wiedziałam, czy sobie czegoś nie zrobi.
Moi rodzice powiedzieli mu,
że byli przy nim w dobrych czasach
i teraz też ma ich pełne wsparcie.
To wstrząsające, jak ludzie okropnie o mnie mówią i myślą.
Mam prawo do adwokata. Mam prawo do zachowania milczenia.
A może zrobiłbym coś charytatywnie?
Pee-Wee Herman trafił do szpitala Cedars-Sinai
po Halloween, na które przebrał się za Edwarda Nożycorękiego.
Pee-Wee Hermana należałoby uśmiercić,
bo miał do czynienia z dziećmi.
Kapitan Kangur...
Ludzie zapominają, że miał za uszami przez dekady.
Produkcja programów dla dzieci wiąże się z odpowiedzialnością.
Ludzie ufali Pee-Wee Hermanowi.
Nie chcemy, żeby nasze dzieci miały do czynienia ze zboczeńcami.
To wciąż kładzie się na mnie cieniem. Wówczas mówiono mi,
słyszałem od współpracowników,
że ludzie mają bardzo krótką pamięć.
Odpowiedziałem, i po 30 latach nadal jest to prawdą,
że ludzie mają doskonałą pamięć.
Mają pamięć niczym słonie.
Nie zapominają niczego, więc nie oszukujcie mnie ani siebie.
To tak nie działa.
I po 30 latach wciąż ponoszę konsekwencje.
Gdy wreszcie postanowili, że poleci do domu,
zakryliśmy wszystkie okna czarną folią,
żeby nie można było zaglądać do środka.
Można mówić
o swego rodzaju symbolicznym kokonie.
Chcę, by Pee-Wee Herman wiedział,
że niezależnie od życia prywatnego zawsze będzie numerem jeden dzieci.
Trzymaj się. Wciąż cię kochamy.
Popełniłeś błąd. Co z tego?
Wierzę w ciebie. Nie poddawaj się.
Dzwoniło wiele osób,
chciały mu życzyć powodzenia i udzielić wsparcia.
Nie daj im się, Pee-Wee.
Nie dbam, czy to zrobiłeś.
Paul pewnie wie, kto nie zadzwonił
i kto mówił o nim w ostry sposób.
Jest okrutny dla osób, które najbardziej go wsparły
i ma patologiczną potrzebę
zaprzepaszczenia projektów, które go czekają.
Byłeś wstrząśnięty, gdy Pee-Wee Herman został aresztowany?
Zadzwonił do mnie. Nie byliśmy w kontakcie,
odkąd zacząłem Saturday Night Live.
- Bez kontaktu? - Nie rozmawialiśmy.
Był ku temu jakiś powód?
- Jesteście skłóceni? - Tak.
Czemu? Bo współtworzyłeś Pee-Wee Playhouse
i nie miałeś należnego uznania ani wynagrodzenia?
- To część problemu. - Tak?
Mogłeś go pozwać do sądu.
Mogłem. Wiele osób tak zrobiło.
Wielu go broni, ale ja mu nie wybaczyłem zachowania.
Tak, to zboczenie.
Przeszedłem przez wszystkie rodzaje okropnych, strasznych nastrojów.
Stałem się inną osobą.
Najęliśmy ludzi od kryzysu wizerunkowego. Media chciały fotki w miejscu publicznym.
Uznaliśmy, że najlepiej byłoby, gdyby wychodził z randki w restauracji.
Mieliśmy dać cynk wybranym fotografom.
Zależało nam, by wszystko wyszło naturalnie.
To zdjęcie miało za zadanie
rozbroić dziennikarzy.
Powinno wymazać zdjęcia z komisariatu
z pamięci widzów.
Zbliżało się rozdanie nagród MTV i wpadłem na pewien pomysł.
Proszę państwa, MTV ma zaszczyt przedstawić kogoś,
kto od lat jest naszym przyjacielem.
Pamiętam, jak wyszedł, gdy byłem w namiocie prasowym,
i dziennikarze nie wierzyli własnym oczom.
Dzięki.
Dziękuję.
Dziękuję wam!
Dzięki!
Dziękuję!
Próba mikrofonu.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Znacie jakieś dobre żarty?
Publiczność na gali MTV Awards miała gdzieś jego aresztowanie.
Doceniała jego geniusz twórczy.
Pee-Wee!
...inni wspierają Pee-Wee.
Ci ludzie zebrali się przed budynkiem stacji CBS w Los Angeles,
by sprzeciwić się wycofaniu Pee-Wee’s Playhouse
z sobotniej porannej ramówki.
Uwolnić Pee-Wee!
Media go ukrzyżowały, a pozbawiona kręgosłupa CBS
wyrzekła się go,
zanim udowodniono mu winę.
Pee-Wee!
Ludzie bardzo wsparli Paula.
Protestowano w całym kraju.
Pee-Wee uwielbiali też dorośli,
ale było jasne, że te demonstracje na niewiele się zdadzą.
Ilu z was masturbowało się w tygodniu?
Nie usprawiedliwiamy jego czynu,
ale to żadne przestępstwo stulecia.
Ponoć poszedł do szemranego kina, a potem "majstrował przy przyrodzeniu".
To w takim miejscu niby szokowało?
Na ekranie są lepsze sceny.
Paul chciał uniknąć bolesnego udziału w procesie.
Nie było wątpliwości, że to przetrwa,
ale sprawa się przeciągała i chcieliśmy to zakończyć.
Najlepszym ruchem była ugoda bez przyznania się do winy.
Aktor Paul Reubens zgodził się zapłacić 50 dolarów kary
i wystąpić w spocie przeciw narkotykom w ramach ugody w sprawie obnażenia się.
Był dziś na posiedzeniu w sądzie.
Reubens jest znany ze swej roli Pee-Wee Hermana.
Aresztowano go w lipcu
i oskarżono o obnażenie się w kinie dla dorosłych.
Nie kwestionował zarzutów.
Proszę potwierdzić,
czy rozumie pan treść oświadczenia i podpisane przez pana
- zrzeczenie się praw. - Tak.
Rozumie pan, że w tym dokumencie zrzeka pan się praw,
- w tym prawa do procesu? - Tak.
Prawnicy Dresnick i Gerstein
- wszystko panu wyjaśnili? - Tak.
- Ma pan jakieś pytania? - Nie.
Dobrze. Czy przyznaje się pan do winy?
Nie podważy zarzutów.
- Klient nie podważa zarzutów. - Rozumiem.
Najbardziej obawiam się...
że tak powiem, bez aluzji, w tym cała podnieta,
jak w tej historii wypadnę,
jaki mam w tym cel,
bo nie chciałbym robić z siebie w żaden sposób ofiary.
Bo moim zdaniem bardzo łatwo jest...
ukazać się w tym zdarzeniu jako męczennika,
człowieka za maską, tragicznego klauna.
Wiele z tej sytuacji rozumiem i nie próbuję z tym walczyć.
Nie chcę, by taki był odbiór.
Postaram się znaleźć sposób, by wznieść się ponad to,
tak jak zmuszono mnie,
bym wzniósł się ponad to w rzeczywistości.
Boże, jest piękna. Śliczna.
Dzięki. Co powiesz?
Urodziła się Elida.
Codziennie towarzyszyła mi w pracy.
To miało dobry wpływ na Paula,
bo był gotów bardziej się otworzyć,
zapomnieć o zajściu i ruszyć do przodu.
Tak.
Pamiętam noc, gdy poznałam Paula.
Mieliśmy wspólnych znajomych. Byłam jego ogromną wielbicielką.
To było po jego aresztowaniu, ta sytuacja wciąż na nim ciążyła.
Był zdruzgotany. Załamał się.
Był jak ptak potrącony przez ciężarówkę.
Nie mógł wyjść z domu choćby na chwilę,
odciął się, siedział w ciemności. Spał w nietypowych godzinach.
Przychodziłam do niego, rozsuwałam kotary, wietrzyłam.
Ciężko było poruszać się po domu, bo był zagracony.
Zachęcałam go do wyjścia,
bo ktoś o takiej kreatywności bez pracy umiera.
Coco.
Zaiskrzyło między nami przed filmem Buffy: Postrach wampirów.
To był jego pierwszy występ od aresztowania. Zapisał w kontrakcie,
że miał przypominać siebie z policyjnej fotografii.
Co z ciebie za cudak?
Fajnie oglądać, jak w ten sposób się chronił.
Zniszczyłeś moją nową kurtkę.
Zabijcie go na amen.
Fakt, że zrobił ze mnie wampira, związał nas na całe życie.
Zawsze mieliśmy taką relację.
Jesteśmy związani na wieczność.
Wszystko udokumentuj.
Taki syf do ciebie wraca.
Rany, nie wierzę, że kręcimy... Filmujemy to?
Potrzebował rodziny.
Bo to jego druga rodzina.
Powoli zaczął widywać się z ludźmi.
Wspaniale, że znów się śmiał.
Już!
Wspaniale.
Ale gdzie pływanie synchroniczne?
Filmuj, Paul.
- Patrz na moje portki. - ...dzieci czy coś.
Zobacz te spodnie.
Chodziliśmy po sklepach z używaną odzieżą, bazarach i giełdach antyków.
Poszerzałem horyzonty.
Zachęcałem go do stworzenia muzeum,
bo miał niesamowite rzeczy.
Kolekcjonowanie leży u podstaw tego, co kocha
i kim jest.
Im więcej czasu spędzaliśmy razem, tym był szczęśliwszy.
Znów był dawnym Paulem.
Mój gość jest znany jako Pee-Wee Herman.
Po raz pierwszy wystąpi jako on sam.
Powitajcie Paula Reubensa.
Dzięki za przyjście.
No dobrze,
w przeszłości pojawiałeś się jako Pee-Wee Herman.
Denerwujesz się?
"Nie". Nie denerwujesz się.
Zamierzasz się odezwać?
MOŻLIWE
Ludzie są ciekawi, jaki jesteś. Musisz przemówić.
Dobrze.
Bardzo dobrze. To się nazywa początek.
- Ale brzmiałeś jak Pee-Wee. - Naprawdę?
Brzmisz jak Pee-Wee, nie jak Paul.
Tak mówię naprawdę.
Bardzo...
Paul był znany jedynie z grania roli Pee-Wee Hermana.
POWRÓT BATMANA (1992)
To była ważna chwila.
- No szybciej! - Szykuj się na śmierć, Andrew.
Pyszny pomysł, pani Brown. Pakt samobójczy. Poderżnij mi gardło.
- Co ty wygadujesz? - No dalej!
SUPER-BOHATEROWIE (1999)
Paul spełniał się kreatywnie, pracował w Hollywood.
I wspaniale mu szło.
Pamiętam przymiarki peruk, tworzenie nowego stylu.
Powitajcie Paula Reubensa!
Stworzył nowe postacie.
Wciąż mógł się kryć, już nie za Pee-Wee,
ale angażując się w zupełnie nowe projekty.
Barbie!
Maria!
George.
Barbie, ale z niego ciacho. Wygląda jak Ken.
Ken i Barbie, matko. Idealna para.
Poszłam z Paulem na premierę Blow.
Nareszcie był pewny siebie.
Była tam śmietanka.
To było ważne wydarzenie w Hollywood. Powrót Paula.
Dostajesz świetne recenzje za Blow.
- Ludzie się ekscytują... - To wspaniały film.
Grasz w niej ciekawą postać biseksualnego fryzjera.
Musiałeś się do niej jakoś przygotować?
- Znałem się trochę na fryzjerstwie. - Jasne.
Paul i ja przez parę lat byliśmy właściwie cały czas razem,
więc zaczęło to ludzi ciekawić.
Niczemu nie zaprzeczałam, bo lubię, gdy ludzie zgadują.
Podoba mi się otoczka tajemniczości.
Śledzimy Paula...
gdy zakłada... Oto i on.
Wyglądasz rewelacyjnie. Cofnę się.
- Markowy ciuch. - Odsunę się.
W starym Hollywood aranżowano randki.
Mieliśmy taki związek z rozsądku
i Paul był moim chłopakiem.
Mogą mówić, że wiedziałam, że jest gejem.
I co z tego?
W takiej atmosferze się wychowałam.
Nie miałam potrzeby
przyklejać nikomu łatek, bo inni tego nie robili.
Pewnego dnia dał mi pierścionek,
który miał być symbolem naszej relacji.
Dosłownie taki z płatków śniadaniowych.
Wiedzieliśmy, że zawsze będziemy się wspierać.
Spójrz na nią przez to.
Od jego aresztowania minęło jakieś dziesięć lat.
Rany, ale to malutkie. Starczy.
Paul kręcił teledysk Eltona Johna,
jak dla mnie dzień jak co dzień.
Nagle zadzwonili sąsiedzi,
że pod dom podjeżdża policja.
Było tam z 25 funkcjonariuszy.
Byłam przerażona. Zupełnie mnie zaskoczyli.
Myślałam: "Boże, co się dzieje?".
Wszczęto śledztwo przeciw odtwórcy roli Pee-Wee Hermana po tym,
jak policja LA skonfiskowała jego kolekcję sztuki.
Łączymy się na żywo z Markiem Cooganem z CBS. Mark?
Zarzuty dotyczą pornografii dziecięcej.
W związku z donosem byłego znajomego Reubensa
przeszukano dom aktora w Hollywood.
Podobno skonfiskowali pudła z erotycznymi filmami i zdjęciami.
Paul zadzwonił do mnie i definitywnie wszystkiemu zaprzeczył.
Znał Jeffreya Jonesa,
którego oskarżono o czyny niemoralne.
Osoba, która złożyła doniesienie,
była w domu Paula z Jeffreyem i innymi osobami.
Oskarżyła Paula o posiadanie pornografii dziecięcej
i stąd też nalot policji.
Spytałem go wprost, co się odpierdala.
"Co się stało?" I otrzymałem jasne odpowiedzi.
Znaleziono tam homoerotyczną sztukę z dawnych lat.
To przez nią chciano zrujnować człowiekowi życie?
Natychmiast pojechałam
do domu Paula w Hollywood, by pomówić z funkcjonariuszami.
To było niezwykłe doświadczenie,
głównie dlatego, że dom Paula pod wieloma względami przypominał muzeum.
Miał pokaźne kolekcje osobliwości,
w tym materiałów, które władze skonfiskowały.
Te kolekcje wczesnych dzieł o tematyce homoerotycznej
zawierały setki tysięcy starych fotografii
i nagrań na ośmiomilimetrowych taśmach.
Niektóre z tych pudeł były nawet nienaruszone.
Podczas przeszukiwań
nic nie wskazywało na to,
jakoby Paul miałby często te materiały przeglądać.
Wkrótce potem dostaliśmy telefon z redakcji tabloidu Enquirer.
Ktoś doniósł im o nalocie policji Los Angeles.
Obecnie Paul Reubens jest podejrzany
o posiadanie pornografii dziecięcej.
Śledztwo trwa. Wciąż nie wniesiono oskarżenia,
a reprezentant aktora potępia całe zdarzenie.
Dokładnie takie same kolekcje
mogłabym znaleźć w archiwach LGBT na uczelniach w całym kraju.
Miałam do czynienia z oskarżonymi o posiadanie pornografii dziecięcej
i tu nie może być o niej mowy.
...domu Pee-Wee Hermana. O sprawie doniosło ET.
Mamy nowe szczegóły.
Media mówiły o sprawie w umiarkowany sposób.
Prosiliśmy, by wstrzymano się z osądem do zakończenia dochodzenia
i by ignorować przecieki.
Ma wsparcie celebrytów.
Courteney Cox i jej mąż David Arquette
stanęli w jego obronie.
I wiesz co? Jestem zaskoczony,
bo to prawdziwe gwiazdy Hollywood,
które dobitnie poparły Paula Reubensa.
Paul zamieszkał z nami.
To, że mógł tam być w tak ciężkim okresie
dało mu ukojenie.
Mieliśmy przez to przejść.
W kwestii swych preferencji seksualnych
Paul woli milczeć, ceni prywatność.
Paul jest oldskulowy, nie chce więc mówić o swoim życiu prywatnym.
Może to był znak, by żył w zgodzie ze sobą.
Zachęcałem go do ujawnienia się.
Ukrywał wówczas swoje preferencje,
więc był łatwym celem.
To był atak wynikający z homofobii.
Istnieje niebezpieczne przekonanie, łączące pedofilię
ze społecznością LGBTQ.
Zdarza się ono i dziś.
Gdy gwiazdę programu dla dzieci oskarżają o posiadanie takiej pornografii
i piszą o Paulu Reubensie, Pee-Wee Hermanie i pedofilii,
szkody są nieodwracalne.
Stało się jasne,
że chciano mu zaszkodzić.
Dobrze. Pomachaj do Paula.
Policja skonfiskowała wszystkie jego zdjęcia,
ale gdy zaczęto je oddawać,
okazało się, że była na nich moja córka,
Elida, jako dziecko.
Poszli też zadawać pytania w jej szkole.
Dowiedziałam się o tym dopiero po fakcie.
Musiałam też podpisać zgodę na to, by Elida mogła zostawać sama z Paulem.
To było druzgocące.
Prokurator okręgowy uczestniczył w pierwszym roku śledztwa,
począwszy od nakazu rewizji, przez kolejne 12 miesięcy.
Na podstawie ustaleń
i po przejrzeniu zgromadzonych materiałów dowodowych,
postanowiono nie stawiać żadnych zarzutów.
W ostatniej chwili,
dosłownie na jeden dzień
przed upływem terminu na wniesienie oskarżenia,
prokurator Los Angeles ogłosił, że zamierza wnieść
jeden zarzut posiadania pornografii dziecięcej.
Skoro mowa o bohaterach Los Angeles, o tym powinniście usłyszeć.
Nazywa się Rocky Delgadillo.
Rocky Delgadillo był nowo wybranym prokuratorem miasta Los Angeles.
Był niezwykle ambitny.
Ogłosił, że przede wszystkim skupi się
na sprawach związanych z nadużyciami wobec dzieci.
Było dla nas coraz bardziej jasne, że sprawa miała podłoże polityczne.
Gdyby Paul był przeciętnym obywatelem,
nie poświęcono by mu takiej uwagi.
Sto lat, Miltonie
Sto lat
Pomóż mi zdmuchnąć.
Jego tacie zaczęło sypać się zdrowie
i dlatego zdecydował się
pojechać na Florydę.
Stan taty się pogarszał.
Paul wspierał we wszystkim mamę,
mieszkał tam i opiekował się moim ojcem przez jego ostatnie miesiące.
Z taty był prawdziwy macho, przez co miał trudne stosunki z Paulem.
A ten bardzo starał się pracować nad ich relacją.
Byłam pod wrażeniem jego wysiłków. Naprawdę się opłaciły.
Paul musiał dokonać wyboru.
Mógł się sądzić
i potencjalnie zostać całkowicie oczyszczony z zarzutów,
ale kosztem publicznego procesu.
Stwierdzono, że moglibyśmy przystać na wykroczenie,
dosłownie się go doszukać,
które dotyczyłoby uznania materiału za obraźliwy,
ale według standardu obsceniczności, a nie związanego z pornografią dziecięcą.
Miesiąc po tym, jak oskarżono go o posiadanie materiałów obscenicznych,
jego ojciec zmarł.
Wkrótce potem Paul musiał stanąć przed kamerą i oczyścić swoje imię,
bo nie miał nic do ukrycia.
Do zadania trudnych pytań
potrzebował kogoś tak wiarygodnego jak Stone Phillips.
Byłeś w posiadaniu dziecięcej pornografii?
Stanowczo nie. Nie byłem.
Gdzie leży granica? Dla ciebie to sztuka.
Ktoś mógłby ją uznać za gorszącą, niemoralną, obsceniczną.
Granica moim zdaniem jest taka,
że żyję w kraju, gdzie mogę kolekcjonować, co mi się podoba.
Dopóki nikogo nie krzywdzę i nie wykorzystuję dzieci,
powinienem móc zbierać, co chcę.
Przejrzeli 30 tysięcy zdjęć
i wszystko sprowadziło się do fotografii w starym magazynie.
Uznano, że osoba na niej była pełnoletnia.
Gdy zarzut posiadania pornografii dziecięcej został oddalony,
byłem gotów wziąć odpowiedzialność za moją kolekcję.
Czyli?
Czyli potwierdziłem, że były tam obsceniczne zdjęcia.
Jego kara to grzywna 100 dolarów,
obowiązkowa terapia, zakaz kontaktu z dziećmi bez nadzoru
oraz trzyletni obowiązek rejestracji jako przestępca seksualny.
Ludzie mogą sporo o mnie powiedzieć.
Ty czy wiele innych osób.
Można uznać mnie za dziwaka.
Myśleć, że jestem szalony
czy cokolwiek innego, co zechcą o mnie uważać, w porządku,
o ile nie zostanę uznany
za pedofila, bo to nie jest prawda.
Paul jest bardzo odporny.
Przeszedł przerażające momenty i trzeba dać sobie zgodę
na odczuwanie tego całego bólu
i też na to, by trochę go wyrazić.
To wymagało wiele codziennej pracy,
ale Paul wie, jak się pozbierać.
Paul Reubens.
Jestem ciekaw. Dawno nie wcielałeś się w Pee-Wee Hermana.
Znaleźliśmy jego kostium.
To oryginalny strój Pee-Wee Hermana
i jesteśmy ciekawi, czy wciąż pasuje. Wejdzie w niego?
Nie, nie mogę.
- No weź! - Nie mogę.
- Spróbuj. - Błagajcie mnie!
Tylko...
Czujesz, jak powoli stajesz się Pee-Wee?
To nie kwestia spodni. Mam go w sobie.
- Zgadza się. - Rozumiesz?
Paul bardzo się cieszył, że mógł przywrócić Pee-Wee.
I chyba było mu trudno z tym,
że był starszy i minęło tyle czasu.
Ale zawsze wierzył w tę postać.
Paul do mnie zadzwonił i powiedział, że wystawią przedstawienie
i chciał, żebym w nim wystąpił.
Nie mogłem uwierzyć.
Przyszły do ciebie listy, Pee-Wee.
"Paul, z pewnością chciałbyś 25-letniego listonosza Mike’a,
a nie takiego 60-letniego".
Najpiękniejsza kobieta w świecie lalek, panna Yvonne.
PEE-WEE HERMAN NA BROADWAYU (2011)
Gdy otworzyłam te drzwi i wyszła panna Yvonne,
mogłam nawet się posikać, a ludzie powiedzieliby,
że panna Yvonne miała piorunujące wejście. Zsikała się na scenie. Uwielbiamy ją.
Czy już znamy dzisiejsze sekretne słowo?
Tak, panno Yvonne.
Ominęła mnie zabawa.
No weźcie, też chcę zabawy!
To było fantastyczne doświadczenie zbudowane na miłości publiczności,
bo oglądali nas, gdy byli dziećmi.
Przedstawienie Pee-Wee Herman na Broadwayu
spełniło wszystkie oczekiwania.
Spotkałem się z Paulem.
Modliłem się, by zgodził się zrobić kolejnego Pee-Wee Hermana
i przekonanie go zajęło całe lata.
Wydawało się,
że pomysł powrotu Pee-Wee Hermana w filmie budził spore lęki.
Piszemy Wielkie wakacje Pee-Wee Hermana.
Paul za dużo siedzi w domu.
Bardzo rzadko gdzieś wychodzi. Potrzebna mu przygoda.
Cześć. A ja pomagam w pisaniu.
Musi nakręcić kolejny film.
Jabłuszka.
Czad.
Panowało przekonanie, że Paul przeszedł przez tak wiele,
że w rezultacie straciliśmy wiele dekad.
Za przyjaźń.
Jako jego fani i wielbiciele
chcieliśmy dać mu poczucie, że może wziąć na barki kolejny projekt.
I był zachwycony tym filmem.
Pee-Wee!
To naprawdę było pandemonium. Ludzie szaleli przy każdym żarcie.
Mówiłem wam. Mówiłem, że jest dobry.
Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo był związany z fanami,
znał ich oczekiwania, miał z nimi wspaniałą relację.
Zaznał momentu, w którym go bezwarunkowo doceniono.
Gdybyś sam kręcił ten dokument, jak by wyglądał?
Zebrałbym wszystkie materiały, które przez lata nakręciłem,
wszystkie zrobione przeze mnie zdjęcia
i wszystko to, czego teraz ludziom się nie pokazuje,
to też,
i zrobiłbym poniekąd surrealny film...
Trochę pogadałbym przed kamerą, a potem...
"Pokażę wam to, a potem stało się tamto.
Następnie zrobiłem to i to. Ja, ja i ja.
Potem mnie aresztowano, to było okropne, a potem...
Potem życie było piękne,
a następnie musiałem zająć się
moimi popieprzonymi bliskimi".
Nie wiem, jak by wyglądał.
Nigdy się nie dowiemy. A może? Nie wiem.
PO ROKU FILMOWANIA PAUL PRZESTAŁ WSPÓŁPRACOWAĆ Z PRODUCENTAMI.
OPÓŹNIAŁ DOKOŃCZENIE FINALNEGO WYWIADU W SPRAWIE JEGO ARESZTOWAŃ.
Kiepsko się dziś czuję,
bo coś mi mówi,
że nie wierzysz,
że dobrze reżyseruję ten film.
Jeśli tak sugerujesz, to w szerszym kontekście może to prawda.
Czy współreżyseruję ten film? Skądże.
Czy współpracuję na większą skalę niż do tego przywykłeś? Tak.
Ale tu problem leży w kontroli.
Masz rację.
Ja też się martwię, jak to wyjdzie.
Co okaże się w montażu?
Jak bardzo nie będę miał kontroli
nad sposobem ukazania mojej historii?
Jak zostanie przedstawiona?
W montażowni wpadnę w panikę.
Będziemy się kłócić
i zrobi się nieprzyjemnie.
Nie wiem, czy to wszystko wypali,
i to ja na tym najbardziej ucierpię.
Czy warto z tego powodu zakończyć ten projekt? Nie wiem.
PAUL NIGDY NIE DOKOŃCZYŁ OSTATNIEGO WYWIADU.
NA DZIEŃ PRZED ŚMIERCIĄ POSTANOWIŁ ZROBIĆ SAMODZIELNE NAGRANIE.
Chciałem nakręcić dokument przede wszystkim po to,
żeby ludzie zobaczyli prawdziwego mnie
i jak bolesne oraz trudne było dla mnie
przypięcie mi łatki kogoś, kim nie jestem.
Gdy tylko usłyszałem, że ktoś nazwał mnie,
użyję tego słowa,
pedofilem,
wiedziałem, że wpłynie tym na całą przyszłość i przeszłość.
Chciałem wyjaśnić,
jak to jest zostać wyrzutkiem,
gdy ludzie się ciebie boją
czy nie są ciebie pewni i ci nie ufają
lub badają twoje intencje
przez jakiś niesprawiedliwy filtr.
Chcę, by zrozumiano, że czasami,
gdy pojawia się dym, to niekoniecznie oznacza ogień.
Chciałem w jakiś sposób
wyjaśnić ludziom, że moja cała kariera,
wszystko, co zrobiłem i napisałem, wywodziło się z miłości
i chęci dostarczenia rozrywki,
niesienia radości i kreatywności
młodym ludziom i wszystkim w ogóle.
Paul trzymał chorobę w tajemnicy niemal przed wszystkimi.
Przez całe życie strzegł prywatności.
Kręcenie tego dokumentu było dla niego wyzwaniem,
ale pod koniec życia podjął to ryzyko
i postanowił, że należy go ukończyć.
Chciał, by ludzie zobaczyli,
kim był jako Paul.
W ostatnich miesiącach życia Paul był w związku pełnym miłości.
Otaczali go najbliżsi przyjaciele.
Miał w sobie wiele radości.
W tych ostatnich dniach doceniał swoje spełnione życie
i był pod jego wrażeniem.
Paul był niesłychanie odważny.
Te wszystkie doświadczenia,
rozmaite emocje, różne wypadkowe i czynniki,
rzeczy widziane, gdy byłem mały...
Czułem, że mógłbym dać coś od siebie.
Dobrze to wszystko w sobie gromadziłem.
Byłem dla tego dobrym naczyniem.
Nic by mnie nie powstrzymało
ani nie zniechęciło, wiedziałem, że będzie to na wskroś czyste,
i właśnie takie było.
Po części dlatego jestem z tego taki dumny, bo...
to moje dzieło.
Robiłem to nie tylko dla was, ale i dla siebie.
Ja latam!
Jestem najszczęśliwszym Chłopcem na świecie
Zazdroszczą mi wszystkie ptaki
Bo jestem Pee-Wee
Jeśli macie takie szczęście jak ja, spełnią się wszystkie wasze marzenia.
Bo wiecie co, dzieciaki?
- Spytałem: "Wiecie co?". - Co?
Podzielę się z wami moim szczęściem!
Jestem Pee-Wee Herman.
Najszczęśliwszy chłopiec na świecie.
Do widzenia. Żegnajcie, chłopcy i dziewczęta.
Napisy: Marcin Chojnowski dla TransPerfect Media