ΜΟΝΟ ΜΕΛΗ
Έφυγα.
-Κούκλος είσαι. -Ναι;
Πόσο σε καμαρώνω.
-Κι εγώ εσένα. -Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ πολύ.
Κι αγαπώ κι εσένα.
Κι εσένα σ' αγαπώ.
-Θεέ μου. Φύγε, ρε γαμώτο. -Ναι.
Κάνε αυτό.
Κοίτα να 'σαι σπίτι στις 5:15.
Κανένα πρόβλημα, μωρό.
Κόφ' το. Θα ξυπνήσεις όλη τη γειτονιά.
Να 'σαι στην ώρα σου.
-Ξέχασα… -Πλάκα μού κάνεις;
Ναι, συγγνώμη. Ναι, ένα λεπτό.
Καριόλη. Να πάρει.
Ρε γαμώτο… Α, ναι, να το.
-Να το! -Για όνομα.
-Θα μπεις στο σκατο… -Στο αμάξι;
Μπες στο κωλοαμάξι!
-Μπες στο αμάξι. -Καλά, ντε. Εντάξει.
Φύγαμε.
Τίποτα θορυβώδες ακόμα, απλώς…
Μα γιατί το κοπανάς;
Τι το… Κλείσ' το κανονικά.
-Δεν το κοπάνησα. -Όχι; Αφού το κοπάνησες.
-Μάικι, να τι έκανα. -Θα το κάνεις πάλι;
-Ναι, ακριβώς. -Έλα, σταμάτα.
Τι σιχαμάρα είναι αυτή;
Το πήρα από το GoGo's.
-Καλό. Φουντούκι; -Ξέρεις ότι παίρνουν μόνο χρεωστικές;
Κι αν δεν έχεις χρεωστική; Τη γάμησες αν δεν έχεις.
Αν έχεις, πληρώνεις προμήθεια.
-Σε γαμάνε έτσι κι αλλιώς. -Ναι. Αν δεχτούν πιστωτική,
πρέπει να δίνουν ποσοστό στην τράπεζα.
Καλά, αλλά τι γαμάς τον πελάτη; Χωρίς λόγο;
Να σου πω, Μάικι. Η ενέργειά σου είναι κάπως απαισιόδοξη
σ' αυτήν την αποστολή.
00-ΓΑΜΑ-ΜΑΣ. Τι "αποστολή";
Μεταφέρουμε εμπορεύματα σε άλλη πολιτεία.
Πάμε ένα κουτί στο Γκάρι της Ιντιάνα.
Στο Γκάρι της Ιντιάνα. Εκεί πάμε.
Τι έχει το κουτί;
Δεν ξέρω τι έχει. Είναι κλεισμένο με ταινία.
Μπορείς να μου πεις.
-Πάσο. Δεν χρειάζεται να ξέρω. -Είσαι γαϊδούρι, γαμώτο. Αυτό είσαι.
Να τι είσαι…
Δεν ξέρεις καν τι παίρνεις.
Απλώς κουβαλάς. Είσαι κανονικό μουλάρι.
Είμαι γάιδαρος. Είδες ποτέ τι πακέτο έχει κάτω;
Έχεις δει πόσο προικισμένος είναι;
-Τι συμβαίνει; -Κάτσε εδώ.
Ο Τζίμι είναι;
Μάικ.
Ευχαριστώ, Μάικλ.
-Τι κάνεις; -Είσαι καλά;
Δεν είπα να κάτσεις εκεί;
-Τι; -Μείνε στο αμάξι, είπα. Δεν μπορείς;
-Δεν είπες να μείνω μέσα. -Δεν με άκουσες;
-Δεν το είπες. -Με παρακολουθείς;
-Δεν το είπες. -Το παρατραβάς, Ριτς.
Σκύλος είμαι;
Δεν είμαι σκύλος!
Δεν θα μου πεις εσύ πού θα πάω και πότε.
Κοίτα τι έφτιαξα χθες βράδυ.
Ένα γαμημένο… Εσύ το έφτιαξες;
Ναι, εγώ. "Τραγούδια για το Γκάρι".
Έλα, μωρό μου, πάμε.
-Σιγά με την ένταση. Είμαι λίγο… -Σιγά το πάω.
-Κλείσ' το. -Έτσι το πας σιγά.
Αυτό ακριβώς έκανα.
-Μα τον Θεό, αν… -Σταμάτα.
Σταμάτα, σταμάτα.
Θα σταματήσω και θα σ' αφήσω εδώ. Κατάλαβες;
Εσύ το τερμάτισες με την ένταση.
Έτσι.
Δεν έκανα αυτό εγώ. Ξέρω να… Σέβομαι το αμάξι, γαμώτο.
Θέλω κι εσύ να σέβεσαι τη μουσική.
Δεν το πιστεύω!
Ναι, να τος. Να τος, επιτέλους.
-Να τος. -Σταμάτα. Μη μ' αγγίζεις. Κόφ' το.
-Να σου πω πληροφορίες για το Γκάρι; -Ανυπομονώ.
Μάντεψε τον πληθυσμό.
Εβδομήντα χιλιάδες.
Παρηκμασμένη βιομηχανική πόλη.
Γνωστή κάποτε ως Μαγική Πόλη.
Κι ως πόλη του αιώνα, επίσης.
-Του αιώνα. -Πενήντα τέσσερα τοις εκατό γυναίκες.
Για όσους εδώ μέσα δεν είναι παντρεμένοι, είναι μια ενδιαφέρουσα πληροφορία.
-Ο Τζον Κούγκαρ Μέλενκαμπ είναι από δω. -Ο Μάικλ Τζάκσον, ρε ουρακοτάγκε.
-Απ' το Γκάρι είναι; -Όλοι οι Jackson 5.
Ας έλεγες Τίτο πριν τον Μέλενκαμπ.
Εντάξει.
Το Koney King φτιάχνει σκεπαστή πίτσα.
-Τι; -Το Koney King φτιάχνει σκεπαστή πίτσα.
Δεν τη φτιάχνουν μόνο στο Σικάγο;
Δεν φτιάχνεσαι που θα ταξιδεύεις περισσότερο;
-Που θα ταξιδεύω; -Ναι. Δεν βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια;
Μιλάμε για αποστολή, αυτό λέω, Μάικλ.
Ο Τζίμι μάς αναθέτει περισσότερες ευθύνες. Ο δρόμος είναι ανοιχτός.
Έχει πολλά θετικά αυτή η μέρα, ξέρεις.
Ευθύνη, ε; Ναι;
-Ναι. -Νιώθεις να σε σέβονται;
-Ναι. -Ναι;
Τελικά θα δεις ότι αυτή η μέρα είναι απ' αυτές που σου αλλάζουν τη ζωή.
Έλα. Περνάμε τέλεια. Πάμε βόλτα στο Γκάρι.
Και μια και δυο, πάλι πίσω εδώ.
Θα 'μαστε πίσω ως τις 5:15, το αργότερο.
Στις 5:15; Γιατί 5:15;
Είναι μια πρόληψη της Τιφ.
Για ποιο πράγμα;
Τη μαμά της την έπιασαν οι πόνοι στις 5:15 μ.μ. Της καρφώθηκε
ότι θα συμβεί και σ' αυτήν το ίδιο.
-Ό,τι πιο βλακώδες άκουσα. -Δεν μπορώ…
-Το ίδιο πράμα… -Ξέρω.
Σοβαρά. Πόσα λεπτά έχει η μέρα; Χιλιάδες λεπτά, διάολε.
-Και θα συμβεί την ίδια ώρα; -Είπα ότι είναι λογικό;
Να γυρίσουμε στις 5:15 γιατί η μάνα της την έβγαλε…
Δεν είναι θέμα.
-Ό,τι ηλιθιότερο. -Κανένα θέμα.
Είναι θέμα αν λες να γυρίσουμε στις 5:15. Θα 'χουμε γυρίσει.
-Κουλό. -Γι' αυτό λέω ότι δεν είναι θέμα.
Προτιμάς να σερβίρεις όλη μέρα;
Ο δρόμος είναι όλος δικός μας.
ΔΙΟΔΙΑ ΓΕΦΥΡΑΣ ΣΚΑΪΓΟΥΕΪ
Ρε συ.
-Καλώς ήρθατε στην Ιντιάνα. -Ορίστε.
-Είσαι ταξιδιώτης του κόσμου. Μπράβο σου. -Πάμε.
Νιώθεις διαφορετικά;
Γκάρι
-Η Μαγική Πόλη. -Η πόλη του αιώνα.
-Να 'γινε σε μια νύχτα; -Ναι, γύρισαν τον διακόπτη.
-Και όλα… -Γύρισαν τον διακόπτη.
Πάντως, δεν θυμίζει Σικάγο.
Τι;
Μιλάμε, είναι 35 λεπτά μακριά.
Δεν ξέρω τι να πω.
Αλλάζει γρήγορα η φάση.
Πάρε τον Τζίμι.
Δηλαδή…
-Γεια! Γεια σου, αγάπη μου. -Γεια. Πώς είσαι;
Είμαι… Τι να πω, νομίζω ότι είμαι καλά.
Τι εννοείς;
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω.
-Είναι σαν… Είναι σαν… -Τι;
Σαν να νιώθω ότι πρέπει να χέσω τρελά, αλλά δεν ξέρω.
-Αυτό είπε ο γιατρός να προσέχω; Δεν ξέρω. -Μάλιστα.
Συσπάσεις; Λες να είναι…
Συσπάσεις Μπράξτον Χικς;
Μάλλον. Αλλά δεν θα 'χω πρόβλημα.
Έχει ώρα ακόμα ως τις 5:15.
-Ναι; -Ναι, μην ανησυχείς, όλα καλά.
-Εντάξει. -Κάνατε την παράδοση;
-Σχεδόν. -Μάλιστα. Είμαι περήφανη για σένα.
Πολύ. Πώς πάει το ταξίδι; Περνάτε καλά;
Ναι, περνάμε καλά.
Και ο Μάικι; Είναι καλά;
-Ναι, μια χαρά. -Ωραία.
Μα μην καπνίσεις, γλύκα. Υποσχέσου.
-Ναι. -Εντάξει.
Θα σε ξαναπάρω, καλά;
-Πάρε αν χρειαστείς κάτι. Σ' αγαπώ. -Κι εγώ.
Σ' αγαπώ πολύ.
Τι έγινε; Τι είπε;
Θα μας πει σε λίγες ώρες.
Θα μας ενημερώσει.
Τι θα πει "λίγες";
-Τρεις; Τέσσερις; -Αυτός το είπε, Ρίτσι.
Έχουμε χρόνο για χάσιμο. Νιώθεις ακόμα ότι σε σέβονται;
Γάμα το. Τι να πω… Πάμε να τσιμπήσουμε κάτι.
Το βλέπεις; Το σπίτι του Μάικλ Τζάκσον.
Ναι.
Εμπρός!
Koney King 3 γενιές… Από το 1920
Κλείδωσε την πόρτα.
Τα λέμε μέσα.
-Τι ακούμε; Τέντι Πέντεργκρας; -Ναι, αυτό.
-Λίγος ΤΠ. -Λατρεύω…
-Λατρεύω τον Τέντι. -Πολύ ρομαντικό το μαγαζί εδώ.
Ακούω παλιά μουσική.
-Ναι. Κι εγώ το ίδιο. -Με νόημα.
-Ναι. -Και ξέρεις τι λένε.
Καλώς ήρθες στο Koney King.
-Ευχαριστώ. -Μάικ, η Αλίσια.
-Πώς πάει; -Χαίρω πολύ.
Μάικ. Πώς πάει;
Θα σας σερβίρω εγώ. Πείτε μου αν θέλετε κάτι.
-Ευχαριστώ. -Σου πήρα λεμονάδα.
Θες λίγο;
-Εσύ χάνεις. -Χάνω, ε;
-Ναι. -Ναι.
Πόσο καιρό δουλεύεις εδώ;
-Πέντε χρόνια είμαι εδώ. -Πέντε; Μάλιστα.
-Και πώς πάει; -Τέλεια.
-Ναι; -Μ' αρέσει.
Τι σ' αρέσει σ' αυτό;
-Μ' αρέσει να δουλεύω με τον κόσμο. -Η σωστή απάντηση.
-Ο Μάικλ μισεί τους ανθρώπους. -Έλα τώρα.
-Μην πιστεύεις λέξη. -Δεν θέλω πολυκοσμία.
Δεν μισώ τον κόσμο, μα δεν θέλω πολυκοσμία.
Μαγειρεύεις σπίτι;
-Θες την αλήθεια; -Μόνο την αλήθεια.
Όχι. Όταν φεύγω από δω, δεν θέλω να ξανασταθώ μπροστά σε κουζίνα.
-Έτσι, ε; -Εσείς μαγειρεύετε σπίτι;
Λιγάκι.
Πιάνω καμιά φορά τις κατσαρόλες. Όχι συχνά.
-Μα δεν μαγειρεύω στο εστιατόριο. -Τι εστιατόριο;
-Σαν αυτό εδώ. -Μάλιστα.
-Είσαι ο μάγειρας; -Μαγειρεύω πού και πού.
-Ναι. -Ναι.
-Εσύ τι κάνεις; -Στο εστιατόριο;
Στο εστιατόριο.
Αλήθεια, τι κάνεις;
Είμαι λίγο σαν… Δεν ξέρω πώς να το πω.
-Κάπως σαν διασκεδαστής. -Αυτό ακριβώς.
Δημόσιες σχέσεις, επαφή με τον κόσμο.
Ωραία.
Πώς σου φαίνεται το "Άννι";
Πες ονόματα που σ' αρέσουν.
Ρίχ' τα.
Πες με τρελό, αλλά μ' αρέσει το όνομα Αλθία.
-Αλθία; -Αλθία.
Ακούγεται σαν το όνομα κάποιας που τρώει ξύλο συνέχεια.
-Η Αλθία είναι δυνατή. -Αλθία.
-Ακούγεται σαν σπασικλάκι. -Το Αλθία;
Αλθία.
Τα λέμε, Θεία.
-Θεία, έλα το μεσημέρι. -Αλθία…
Θεία, όταν γυρίσω από…
το πανεπιστήμιο.
Θεία, το βραδινό.
Τι Αλθία, τι θεία.
Είχα γνωρίσει κάποτε μια Ίβα που μου άρεσε. Ίβα.
Κοίτα αυτά τα πιτσιρίκια.
-Θα φάνε καλά τα μαλακισμένα. -Εντάξει.
Πώς πάει, κοπελίτσες; Θα σας… Εντάξει. Μάλιστα, κύριε.
Εντάξει, μαλακισμένα.
Έτοιμος για δράση;
Το δεύτερο αγαπημένο μου σπορ.
Εμείς μετά.
Πόσο είναι το σκορ σ' εκείνο το παιχνίδι; Ρίχνετε καλάθια ή μαζεύετε μαργαρίτες;
Εγώ κι ο δικός μου θέλουμε άλλον έναν. Ποιος;
Έλα, λουλουδάκι. Έτοιμος για τη νίκη;
Ναι; Έλα εδώ, πιτσιρικά.
Τι λέει; Μάικι.
-Χαίρω πολύ. Τζέιντεν. -Πώς πάει;
Έτσι θα παίξουμε; Θέλετε και πέντε πόντους;
Τι λέει; Μάικι. Όλα καλά; Πάμε. Δεν χρειάζομαι καν ζέσταμα.
Έλα, Ριτς. Πάμε.
-Πω, ρε φίλε. -Ώρα για λίγη μαγκιά και φινέτσα.
Θα σας σκίσουμε.
-Λίγο τέντωμα; -Δεν χρειάζεται.
Εσένα θα τεντώσω. Ας τον περιμένουμε.
-Έτοιμος; -Ναι.
Καλή τύχη, ψάρακλες.
Πάμε.
-Έλα. -Εδώ!
Συγγνώμη. Πού ήσουν; Εντάξει, παίξε.
-Έχω τους ψηλούς. Εκεί. -Μείνε μαζί του. Μπροστά του.
-Όχι. Αυτό θα πονέσει. -Να πάρει.
Πάμε. Τώρα μάλιστα, παίζουμε σαν άντρες.
Είναι διαφορετικό. Πάμε.
Ξέρεις πού πρέπει να βάλεις την μπάλα;
Στην πορτοκαλί στεφάνη. Εκεί πρέπει να μπει.
Όλοι φοβούνται την επαφή εδώ. Στο καλάθι.
Δεν πρόκειται.
-Μη φοβάσαι. -Έλα.
Και φάουλ.
-Μπράβο. -Μάικ, θα 'ρθει κι η σειρά σου.
Εντάξει, την κατεβάζουμε πάλι. Καλύπτω τρία άτομα, Ριτς.
Παίξτε μπάλα.
Γαμώτο. Ρε γαμημένο…
Κάθε φορά. Σε κόβει από πίσω, γαμώτο.
Πρόσεχε τα νώτα σου. Μην τον αφήνεις…
να βρεθεί πίσω σου.
Αυτό το… Το γαμημένο. Εντάξει, πάμε.
Ωραία φάση. Πού πας εσύ;
Ναι! Έτσι μπράβο.
Αυτό είναι. Ένα.
Πάμε.
-Ρε. -Έλα. Ναι. Ρίξε, λουλουδάκι.
Ωραία βολή. Μαζεύουμε πόντους.
-Όλη μέρα. -Το βλέπω.
Μετράει αυτή η βολή, σωστά;
Πάμε. Παίξε άμυνα, μεγάλε.
Ψηλά.
Πάμε.
-Είσαι καλά; -Ωρίμασε λιγάκι.
Είσαι καλά;
Παίξτε μπάλα. Τσεκάρισμα.
Τσεκάρισμα. Κλαίει αυτός.
Τους βγάζουν φλώρους εδώ στην Ιντιάνα, ε;
-Δεν είμαστε στη δεκαετία του '80. -Δεν είμαστε;
-Πάμε. -Άσε το υφάκι.
Άλλαξες πάνα πριν τον αγώνα;
Κάνεις τίποτα ή μπαίνεις και παίζεις; Μωρό είσαι;
Μωράκι είσαι;
Το επόμενο καλάθι κερδίζει.
-Όχι. -Πάρε δρόμο.
Μάλιστα, κύριε.
-Ναι! -Το 'χουμε, δικέ μου. Πάμε.
-Είδες το σκριν; -Ναι!
Καρδιά λιονταριού. Γουστάρω.
-Σ' αγαπώ, μικρέ. -Πάντα.
Ωραίοι, πιτσιρικάδες. Μπράβο.
Κοιτάξτε τι κάνει.
Δεν είσαι και κακός, παλικάρι.
Δεν είδες που έκοψε μέσα; Πώς σου ξέφυγε;
Αν δεις την πλάτη του, πρέπει…
-Και δεν πασάρεις την μπάλα. -Αυτό έλεγα.
Είστε σκουπίδια.
-Αυτοί απ' την Ιντιάνα είναι για τα μπάζα. -Για πάψε.
Είσαι αρνητικός.
Αρνητικός. Ξέρεις κάτι; Βασικά, θα…
Μη γίνεσαι… Όχι, όχι.
Όλα καλά. Άσ' τους να παίξουν. Σας αγαπάμε.
Τα γαμημένα Nike σας μοιάζουν με μοκασίνια.
Ωραίο το ματς, μάγκες.
Γκάρι, Ιντιάνα.
-Έχετε μεγάλες μπίρες; -Ξεκινήσαμε.
Όχι μεγάλες. Συνηθισμένες, σαν εσένα.
Γελάσαμε.
Τι έχουμε εδώ;
Γιατί κινείσαι μουλωχτά;
Άντε, πιάσε μου μια OE.
-Γουστάρω και μια Ides. -Ides!
Πιες την μπίρα και φύγε.
-Εντάξει. -Όχι μπίρες στο μαγαζί.
-Ρε συ. -Λυπάμαι τη μητέρα σου.
Βγάλε τον σκασμό, ρε μπρο.
-Τι είπες για τη μάνα μου; -Σκάσε πια, ρε…
Συγγνώμη για τον φίλο μου.
-Δύο, παρακαλώ. -Δύο.
Κάτσε να πάρω ένα ξυστό.
Η ημικυκλική κλοτσιά είναι αμυντικός ελιγμός. Για ν' ανοίξει ο χώρος.
-Για να… -Το μπροστινό λάκτισμα είναι για ταχύτητα.
Ούτε που θα το δεις.
Μα αν θες δύναμη, ρίχνεις μια πλάγια κλοτσιά. Πάντα.
Σπάσε το γόνατό του.
-Έτσι. -Το ένιωσα.
Να σου πω πώς είναι η κίνηση;
-Ναι. -Δεν θέλω να σου ρίξω ξύλο.
Πάω σπίτι. Τέλος.
-Οπίσθιο λάκτισμα. -Διάολε.
-Έτσι; -Οπίσθιο λάκτισμα.
-Θα το 'βρισκα. -Μας ψόφησε, γαμώτο.
Ντιν ντον, ρε καριόλη.
Πρόσεχε. Μη λερώσεις το κοστούμι.
Συγγνώμη για… Μπουμ!
Και βαράει σαν μουλάρι.
Σκέψου τα μουλάρια. Αυτά τα μεγάλα…
Ουσιαστικά, παράγεις δύναμη με τους τεράστιους μυς σου.
-Με πιάνεις; -Ναι.
Πας από εδώ, μετά έρχεσαι από εκεί.
-Ναι. -Είδες… Και μόνο που το βλέπεις. Εντάξει;
-Ναι. -Ναι, ρε συ.
Γιατί σταματάμε;
Χριστούγεννα, ξάδερφε.
Φυσικά. Ευχαριστώ.
Μάλιστα, κύριε.
-Είσαι απίστευτος, μπρο. -Με πιάνεις;
Έχουμε μαγικές δυνάμεις, ρε συ.
Μαλακό μείγμα. Μαλακό.
Έλα.
Ρε συ.
Βλέπεις την πινακίδα;
Τη βλέπεις, ξάδερφε;
Ναι.
Νομίζω…
-Την είχες δει πριν; -Τι εννοείς;
Λέω ότι αποκλείεται…
να καθόμαστε οι δυο μας εδώ πάνω από μία ώρα
και κανείς μας να μην έχει δει τη γαμημένη πινακίδα.
Ναι, είναι μια πινακίδα.
-Μόλις εμφανίστηκε το μπαρ. -Σκάσε.
-Σοβαρά τώρα. -Σκάσε, ρε γαμώτο.
Αυτό το μπαρ εμφανίστηκε απ' το πουθενά, ρε.
Εντάξει, μόλις εμφανίστηκε.
Δεν το βρίσκεις τρελό;
Ένα μπαρ είναι, γαμώτο.
Είναι σημάδι.
-Είναι σημάδι. -"Ανοιχτά".
Η πινακίδα είναι σημάδι.
Αυτή η πινακίδα είναι σημάδι.
Θα μπούμε μέσα.
Είσαι τελείως ηλίθιος; Είσαι…
Μια ώρα είμαστε εδώ. Όπου να 'ναι θα πάρει.
-Δεν πάμε σε μπαρ. -Και τι έγινε;
Μπαίνουμε για λίγο R&B.
Δεν πάμε σε μπαρ. Κάτσε και κάνε τη δουλειά σου.
Άκου τι σου λέω.
-Η πινακίδα είναι σημάδι. -Εντάξει.
Κάποια πράγματα μας ξεπερνούν.
-Θα μπούμε. -Δεν πάμε στο μπαρ.
-Κάτσε κάτω. -Τα παίρνω όταν κάνεις έτσι.
-Κάνεις σαν… Μου τη δίνει. -Μη χτυπάς το…
-Τι σκατά κάνεις; -Καλά. Έχεις δίκιο.
-Να πάρει. -Έχεις δίκιο.
-Μην μπούμε. -Ακριβώς.
Τι κάνεις; Ρίτσι, μπες στο αμάξι, γαμώτο.
-Ριτς. -Κύριε, θα βγείτε από το όχημα;
Κύριε, δεν θα το ξαναπώ.
Βγείτε από το όχημα.
Δίπλωμα και άδει… Εντάξει, αυτό ήταν. Να βλέπω το αιδοίο σας!
-Να βλέπω το αιδοίο σας, λέω! -Σταμάτα. Έχει σπίτια, γαμώτο.
-Έλα τώρα. -Τι "έλα τώρα";
-Δεν πάμε. -Έλα, ας πάμε.
-Όχι. -Μπέρμπον, σφηνάκι, μπίρα.
Λίγο R&B, και πίσω.
-Δεν θα πάμε. -Έλα.
Μάζεψε το χέρι σου… Ρε γαμώτο…
Λίγη κόκα, και νομίζεις ότι μπορείς να τα βάλεις με μια τίγρη;
-Έλα. -Κόφ' το.
-Είναι φρικτό. -Ποιο είναι φρικτό;
Εγώ εμπνέομαι κανονικά, κι εσύ μου γαμάς όλα τα όνειρα.
Φρίκη. Ελπίζω να 'σαι περήφανος για σένα τώρα.
-Γιατί με πιέζεις; -Έλα.
Καλά, άντε γαμήσου.
-Εγώ θα πάω. -Πήγαινε.
-Μπαίνω. -Μπες.
Γαμώ…
Είμαι εντάξει; Πώς είμαι;
Μοιάζεις με βάρβαρο. Μοιάζεις με τον πατέρα μου.
Εντάξει, μπαίνω. Γεια.
Κόρναρε αν χρειαστείς κάτι. Ναι!
Θα δεις, ρε γαμώτο.
Θα θυμάσαι αυτήν τη γαμημένη μέρα.
ΑΝΟΙΧΤΑ
Είναι σημάδι αυτό, γαμώτο!
-Γεια. -Γεια.
Ο Μάικ είσαι;
Ναι.
Αλήθεια είναι;
-Ποιο πράμα; -Είσαι τερματοφύλακας των Blackhawks;
Ναι; Ο ΕΑΤ;
Ακριβώς.
Τι είναι αυτό; Τι είναι ΕΑΤ;
Εφεδρικό αναπληρωματικό τέρμα.
Ναι. Δεν παίζω ποτέ, αλλά, ναι, είμαι στην ομάδα.
Πολύ ωραία. Ωραία.
Ο φίλος σου μας είπε για σένα.
Είμαι σίγουρος.
Είπε επίσης να σου πω να σοβαρευτείς…
-και να έρθεις μαζί μας στο μπαρ. -Σαν να τον ακούω να το λέει.
-Αμάν. -Η αγγελιαφόρος είμαι.
Κατάλαβα. Εντάξει.
-Έχει πλάκα, όμως. Θα σ' αρέσει. -Εντάξει. Ναι, έρχομαι.
Εντάξει, εντάξει.
Μια φορά, μετά από μια βραδινή έξοδο, κάποιος με πήγε σπίτι,
αλλά με πήγε σε λάθος σπίτι.
Και ντρεπόμουν τόσο να του το πω
που χτύπησα την πόρτα και τους έπεισα
να με αφήσουν να μπω μέσα για λίγο.
-Είναι γεγονός. -Είναι αλήθεια!
-Είναι γεγονός! -Αλήθεια.
Καλώς, εντάξει.
-Σειρά σου. Πάμε. -Εντάξει.
Εννιά χρονών. Είμαι παπαδοπαίδι.
-Φαντασία. -Ρε! Τι στο…
-Όχι. -Με τίποτα.
Τα σπάτε κανονικά, ρε.
Να δοκιμάσω άλλη μία;
Εντάξει.
Λοιπόν, στην τρίτη λυκείου, τα πήγαινα καλά στο σχολείο,
αλλά με τα κωλομαθηματικά,
ήμουν για τον… Εντάξει; Οπότε…
Για δες ποιος έσκασε μύτη.
-Πώς πάει, παιδιά; -Βλέπεις;
-Συγγνώμη. -Τι να πω.
Και μου έδωσε τελεσίγραφο η γιαγιά μου. "Θα κάνεις ιδιαίτερα".
Μου είπε για μια κυρία, τη Ροξελάνα, που ήταν στη χορωδία της εκκλησίας της.
Ήταν καθηγήτρια μαθηματικών στο Κοινοτικό Κολέγιο του Κουκ.
Εγώ είπα "Με τίποτα, δεν θέλω να το κάνω. Δεν θέλω ιδιαίτερα με μια 90χρονη,
με μια γαμημένη μπάμπουσκα".
Ναι, με πιάνετε; Δηλαδή… Λοιπόν…
Αλλά αυτή είπε "Ή το κάνεις ή φεύγεις από δω".
Οπότε, την Πέμπτη στις 7:30,
-είμαι στο σπίτι αυτού εδώ… -Ναι.
…τρώω τα κορυφαία λαζάνια της μάνας του,
και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να είμαι στης Ροξελάνα,
στης καθηγήτριας, σε πέντε λεπτά.
Κατεβάζω μονορούφι τον χυμό κράνμπερι, τρέχω σφαίρα εκεί
και χτυπάω την πόρτα.
Μα τον Θεό, αυτή η γυναίκα που ανοίγει την πόρτα,
σαν να είχε ξεπηδήσει από το τεύχος με τα μαγιό του Sports Illustrated.
Είναι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Μακριά κατάμαυρα μαλλιά που φίλαγαν το πάνω μέρος του πισινού της.
Και μπαίνουμε μέσα…
-Τι; Τι; -Μόνο ένα τρυφερό φιλί.
Θα πείτε αν είναι γεγονός ή φαντασία ή να συνεχίσω;
Θέλετε ν' ακούσετε την ιστορία; Θέλετε.
Καλώς, εντάξει. Μπαίνουμε μέσα.
Ξαφνικά, ενώ μιλάμε για μαθηματικά,
νιώθω τα σωθικά μου να κόβονται,
και πρέπει να χέσω επειγόντως.
Μα ξέρω ότι έχει μικρό μπάνιο, ένα τίποτα.
Ξέρω ότι αν μπω εκεί μέσα, θ' ακούσει τα πάντα.
Θεέ μου.
Κι εγώ, εξωτερικά είμαι ψύχραιμος σαν να μην τρέχει τίποτα,
μιλάμε για μαθηματικά, αλλά από μέσα μου λέω
"Έλα, μαλάκα, μη με απογοητεύσεις τώρα, διάολε".
Και με τη χάρη του Θεού, κάπως,
τη βγάζω καθαρή στο μάθημα, εντάξει;
Καθόλου υγιές.
"Ροξελάνα, χάρηκα για τη γνωριμία.
Τα λέμε την άλλη Πέμπτη", ξέρετε.
Βγαίνω έξω και λέω "Ναι, θα τα καταφέρω, γαμώτο".
Αρχίζω να κατεβαίνω γρήγορα,
και μου φεύγουν.
-Αυτό. -Όχι!
Όλα… Κι είναι λες και… Αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Και αρχίζω να κατεβάζω το εσώρουχο, το παντελόνι.
Μοιάζω μ' εκείνους τους τύπους που μόλις ανακάλυψαν πετρέλαιο,
με αυτά τα… Σαν να κοχλάζουν όλα.
Δεν ξέρω τι έρχεται.
Έχει λίγη λάσπη και σκατά. Παντού.
Και νιώθω μια απίστευτη αίσθηση ανακούφισης.
Μέχρι που ανάβει το φωτάκι στη βεράντα της…
-Όχι. -…και ο χρόνος παγώνει.
-Και το πόμολό της γυρίζει και ανοίγει. -Όχι.
Και την κοιτάζω, με κοιτάζει κι αυτή μια στιγμή,
και μετά γυρίζει το βλέμμα. Και…
Και το βάζω στα πόδια μέσα από τους θάμνους
και τρέχω, γαμώτο.
Κατευθείαν πίσω στου Μάικλ.
Είμαι μες στ' αγκάθια, τ' αρχίδια μου παίζουν αριστερά-δεξιά.
Κι αφήνω ένα ίχνος πίσω μου.
Δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω, κλαίω από τα γέλια.
Ξέρω ότι έξι τετράγωνα πιο κάτω,
θα 'μαι στο σπίτι αυτού εδώ, θα του πω την ιστορία,
κι ο καριόλης θα τη λατρέψει.
-Γεγονός ή φαντασία; -Γεγονός!
Γεγονότα.
Δυστυχώς, είναι γεγονός. Δυστυχώς, είναι γεγονός, γαμώτο.
-Καριόλη. -Σ' αγαπώ, μπρο.
Κερνάω. Αυτός ο γύρος είναι δικός μου. Σας υπέβαλα σ' αυτό.
Περιμένετε. Γυρίζω αμέσως.
Μάλιστα, κύριε.
-Το ξέρεις ότι ξέρω, έτσι; -Ποιο πράμα;
Ότι δεν είσαι τερματοφύλακας των Blackhawks.
Ναι. Αυτά είναι παραμύθια, ναι.
Πώς το κατάλαβες;
Κάτι στο βλέμμα σου.
Ναι, σωστά. Σωστά.
Προτιμάς το Μάικ, το Μάικι, το Μάικλ;
Εσύ αποφασίζεις. Ναι.
Καμία προτίμηση;
Προτίμηση; Ό,τι θέλει ο πελάτης.
Εσύ; Πώς σε λένε; Μπορείς να μου πεις;
Μάντεψε.
Να μαντέψω;
Πω, ρε φίλε. Ντάφνι.
Μπρίτζετ, δεν ξέρω. Πώς;
Ρε συ. Σόντα. Σκατά.
-Δεν ξέρω. -Σέρι.
Σέρι, μάλιστα. Η Σέρι από το Γκάρι.
Α, μάλιστα. Πρώτη φορά το ακούω αυτό.
Δεν θες να παίξεις, ε;
Δεν ξέρω αν κάνει για μένα. Δηλαδή…
Εσύ πήγαινε αν θες. Είναι…
-Ναι, θα πάω. -Ναι;
Θα πάω.
Γεγονός ή φαντασία, Μάικλ.
Εντάξει.
Κάνε μου μια ερώτηση.
Από δω είσαι;
Δεν είμαι από την Ιντιάνα.
Είμαι από το Πόρτλαντ. Του Μέιν, όχι του Όρεγκον.
Μάλιστα.
Και τι κάνεις εδώ;
Είχα ανάγκη από μια νέα αρχή,
να ξεφύγω από κάποιον, από κάτι.
Μπήκα στο Honda μου και ξεκίνησα προς δυτικά,
αλλά το αμάξι μου χάλασε, όχι μακριά από δω.
Η αγαπημένη ταινία της μαμάς μου ήταν το Έρωτας το Απόγευμα
με τον Γκάρι Κούπερ. Πάντα έλεγε ότι θα με έβγαζε Γκάρι αν ήμουν αγόρι.
Είδα την πινακίδα κι είπα "Εντάξει, μαμά".
Έμεινα ένα βράδυ. Ήταν ήσυχα.
Μ' αρέσουν οι πόλεις-φαντάσματα.
Και συνέχισα να μένω.
Δουλεύω σ' ένα τζαζ κλαμπ. Κάτω στην Μπρόντγουεϊ, το Dirties.
-Dirties; -Ναι, στο μπαρ.
-Σ' αρέσει; -Είναι τέλειο.
Γιατί;
Γιατί να μη σου αρέσει ένα καταγώγιο με τζαζ και μπλουζ
στο Γκάρι της Ιντιάνα;
Για να δούμε… Είναι γεγονός.
-Φαντασία. -Όχι. Σοβαρά;
-Ναι. -Γαμώτο. Γαμώτο!
Η παπαριά με τον Γκάρι Κούπερ ήταν ύποπτη.
-Αυτό είναι αλήθεια. -Ναι;
-Μπα, όχι. -Γαμώτο.
Δεν θα σε πιστέψω ποτέ.
-Τιφ, εγώ είμαι. Ο Ρίτσι. -Ίσα που σ' ακούω.
Τιφ, εγώ είμαι, ο Ρίτσαρντ!
Γεια! Πού είσαι;
Στο γαμημένο Γκάρι.
Πολλή φασαρία εκεί.
Πάει πολύ καλά.
Σαν να είσαι σε μπαρ. Σε μπαρ είσαι;
Σε μπαρ είμαστε.
Γιατί είστε σε μπαρ;
Λόγω των πελατών.
Ποιων πελατών; Ποιους συναντάτε εκεί;
Είναι πελάτες του Τζίμι.
Τιφ, πάει πολύ καλά, ρε.
Ο Μάικι είναι πολύ μάγκας. Τι μάγκας που είναι!
-Βασικά, δεν σε… -Ο Μάικι είναι μάγκας!
Εντάξει.
Περνάμε τέλεια.
Μ' ακούς; Γιατί εγώ δεν μπορώ να σ' ακούσω.
-Εμπρός; Εμπρός; -Εσύ πώς νιώθεις;
Να το ξανακάνουμε;
-Ναι. -Εντάξει.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ. Όλη μου τη ζωή εδώ έζησα.
Λατρεύω τα ταξίδια, έχω πάει παντού, αλλά εδώ έζησα όλη μου τη ζωή.
Λατρεύω τα τρένα. Μη με βάλετε σε πλοίο.
Έχω δύο μεγαλύτερες αδερφές.
Έχουν άλλον μπαμπά. Μέχρι τα 11, νόμιζα ότι ήταν ο Αϊ-Βασίλης.
Δεν κάνω πλάκα μ' αυτό.
Είχα καρκίνο στις ωοθήκες στα 22.
Η μαμά μου είναι εντάξει. Ο μπαμπάς μου όχι.
Έχουμε ένα τριποδάκι σκυλί, τον Λάκι. Ο πιο κουλ τύπος στην πόλη.
-Ρε φίλε. Θέλω να πω… -Και σπούδασα δενδροκομία.
-Δενδροκομία; -Ναι.
-Σ' αρέσουν τα δέντρα; -Ναι.
Γιατί σου αρέσουν τα δέντρα;
Είναι ήσυχα, γερά, αξιόπιστα. Πάντα εκεί όταν τα χρειάζεσαι.
Ναι.
Και είναι όμορφα.
Αυτό είναι γεγονός.
Ίσως.
Είναι γεγονός.
Ίσως ναι, ίσως όχι. Γιατί το λες αυτό;
Επειδή…
Δεν ξέρω, μιλάς απ' την καρδιά σου.
Ψέματα;
Τι ψάχνεις, Μάικλ;
Οτιδήποτε.
Εδώ είσαι, Σάρα.
Γεια μας.
Νομίζω ότι μόλις με είπε Σάρα.
Κλασικό.
Πού ν' ακούσεις πώς με λέει εμένα.
Λοιπόν, είναι 3:17 τώρα.
Προλαβαίνω να 'μαι σπίτι ως τις 5:15, έτσι;
-Ναι. -Το 'χω;
-Ναι. -Αν δεν τρέχει το τρένο…
Τι παίζει με το τρένο;
Θα μπλέξεις και θ' αργήσεις. Είναι…
-Εντάξει. -Περνάει αργά…
-Εντάξει. Ωραία. Ευχαριστώ, παιδιά. -Άσε κι ένα περιθώριο.
Έτσι δουλεύει η επιχείρηση, ξέρεις.
Και δουλεύεις γι' αυτόν;
Βασικά, είμαι αυτοαπασχολούμενος, ξέρεις.
Μάλιστα. Άρα, εσύ είσαι το αφεντικό.
-Ναι, μάλλον είμαι το αφεντικό. -Και πολλοί εξαρτώνται από σένα.
Κι εγώ εξαρτώμαι από πολλούς.
Θα 'σαι καλός ηγέτης.
Ο κόσμος…
λέει διάφορα για μένα.
Και τι λέει, δηλαδή;
Ότι δεν ολοκληρώνω τίποτα.
Γεγονός ή φαντασία, Μάικλ;
Να τραβήξω μια γραμμή;
Να 'σαι ο εαυτός σου.
Αυτό είναι…
ό,τι πιο κουλ έχω ακούσει.
-Σκοπεύεις να 'σαι εκεί; -Ναι, ναι. Θα γυρίσω.
Είμαστε εδώ κάτω για μια δουλειά,
και μετά θα επιστρέψω.
Έχω πάρει θέση κι είμαι έτοιμος να την κάνω.
-Ναι. -Και το όνομα;
-Δεν σ' το λέω. -Δεν είναι κι ευχή γενεθλίων.
Όχι, θα σου έλεγα, μα η γυναίκα μου…
Είναι προληπτική με πολλά απ' αυτά
και δεν θέλει να τα λέω στον κόσμο. Θα κάνουμε κορίτσι. Αυτό μπορώ να το πω.
Ναι.
-Εσύ… -Είμαι εντάξει.
Όχι;
Ήταν ένα…
-Όταν ήμουν μικρός… -Ναι.
…η μαμά μου συνήθιζε να κάνει…
Όταν είχε κατεβάσει το τέλειο μείγμα των σκατών που έπαιρνε,
αλλά μιλάμε για τέλειο,
ερχόταν στο δωμάτιό μου το βράδυ, ξέρεις,
και μου έξυνε την πλάτη. Είχε τεράστια νύχια.
Και απλώς… Ξέρεις, και συνήθιζε…
Μου έλεγε πώς θα πήγαινε η μέρα,
με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Περιέγραφε κάθε κομματάκι της γαμημένης μέρας.
Τι θα φάμε, τι ώρα θα ξυπνήσουμε, τι θα φορούσα, τι θα έπαιζε το ραδιόφωνο.
Το καθετί, ξέρεις. Σαν…
Με έκανε να νιώθω, δεν ξέρω… Με χαλάρωνε απίστευτα.
-Σαν να σε κρατάνε αγκαλιά; -Ναι.
Ό,τι κι αν γινόταν εκείνη τη μέρα, δεν είχε σημασία,
είτε ήταν διαγώνισμα, είτε κάποιος μαλάκας.
Το ήξερα, το είχε σχεδιάσει για μένα.
Ήταν τέλεια. Και θυμάμαι μια φορά που είπα,
"Ρε μαμά.
Μαμά, θα έρθεις να μου πεις για την αυριανή μέρα;"
Κι εκείνη είπε…
Θύμωσε κάπως, ξέρεις, και είπε…
Είπε "Γαμώτο, Μάικι, τι σημασία έχει; Μια μέρα είναι μόνο".
Και δεν καταλάβαινα πώς μπορούσε να είναι…
Να είναι… Πώς μπορούσε να είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Είναι τρομακτικό.
Ναι, δεν έπρεπε να το κάνει.
Έκανε ό,τι μπορούσε.
Να καθίσω μαζί σου;
Πολύ θα το ήθελα.
-Έλα, είναι μια χαρά εδώ. -Πω, ρε φίλε.
Η πρώτη του αντίδραση ήταν η ίδια η ταινία. Με πιάνετε;
Καταλαβαίνετε; Αυτή χωρίς την αφήγηση, αυτή είναι.
-Εντάξει. -Εντάξει;
-Θα πάρω τον θείο μου. -Πάρε.
-Εντάξει. -Πάρ' τον. Ας πάρουμε όλοι τον θείο μας.
Τζίμι, ο Ριτς είμαι. Πού σκατά είσαι;
Εντάξει. Πάρε με εσύ.
Μάλλον είναι…
ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο, η οπτική μου, ο φακός που είχα πάντα.
Πράγματα που ενοχλούν και πληγώνουν τον κόσμο,
τον αγανακτούν, τον εξοργίζουν, ξέρεις…
Εγώ δεν τα 'νιωσα ποτέ.
-Δεν με επηρέασε. -Δεν έχει σημασία.
-Όχι, δεν έχει. -Τίποτα.
-Τίποτα δεν έχει σημασία. -Ναι.
Δεν έχει σημασία. Το καταλαβαίνω.
-Ναι. -Δεν έχει νόημα.
Οπότε, γιατί…
Κι όταν πήγαινα σ' αυτό το ταξίδι, έβρισκα ένα πάθος,
καμιά φορά για βδομάδες, καμιά φορά για μήνες.
Είχα απλά αυτήν την ευφορία, ξέρεις.
Και, ναι, ξέρω ότι λέω ό,τι να ’ναι και πετάω μαλακίες
σαν μωρό μέσα σ’ ένα γαμημένο μπάνιο, αλλά μπορώ να 'μαι και φοβερή παρέα.
Μπορώ να το μοιραστώ. Και μετά, έτσι ξαφνικά,
από το πουθενά, οι ίδιες σκέψεις, αυτή η αίσθηση ματαιότητας των πάντων…
-Με θλίβει. -Ναι.
Τίποτα δεν έχει σημασία. Σε απελευθερώνει, αλλά πού είσαι μετά;
-Τα ίδια. -Δεν είσαι πουθενά.
-Το ίδιο είναι. Και είμαι… -Ναι.
…τόσο λυπημένος, σαν να πνίγομαι.
Το σαγόνι μου είναι σαν ένα εκατομμύριο κιλά.
Και… δεν θέλω να…
Ακούγεται εξαντλητικό.
Θα είσαι πολύ κουρασμένος.
Ναι. Τίγκα. Τίγκα.
Ναι. Δώστε πιο πέρα. Πιο πέρα.
Σικάγο Τζίμι
-Μάικ, είσαι μέσα; -Ναι, Ριτς, καλά είμαι. Έρχομαι.
Εντάξει. Πρέπει να φύγουμε.
-Ναι. -Συγγνώμη που διακόπτω.
Ξάδερφε, να φύγουμε.
-Εντάξει, πάμε. -Πάμε. Τώρα.
Όχι έτσι. Έρχομαι, είπα.
-Μάικ, μιλάω σοβαρά. -Φεύγουμε, λέμε!
Ο Τζίμι είπε ότι δεν είχε νέα σου όλη μέρα.
-Ο δικός του περιμένει. -Εντάξει. Σ' άκουσα.
-Έρχομαι. -Εντάξει.
-Γαμώτο, ρε φίλε… -Θα 'μαι απ' έξω.
Θα ξανάρθω.
Φαντασία.
Ξάδερφε, ώρα να φύγουμε. Να την κάνουμε.
Είσαι σαν κλόουν. Τι συμβαίνει;
Όχι… Όχι.
Έκλεισε το κινητό σου.
-Έλα τώρα. -Τι το χτυπάς;
Είναι θανάσιμο αδίκημα;
-Έχουμε συνάντηση σε δέκα. -Πού έπιασε φωτιά;
-Θα πάμε. Εντάξει. -Ωραία.
-Έλα, την κάνουμε. -Ναι.
Φύγαμε, ρε σεις.
-Κι η σειρά μου; Γεγονός ή φαντασία; -Χάρηκα.
-Χάρηκα που σας γνώρισα. -Περίμενε.
Στην Αμερική δεν είμαστε;
Απ' όσο ξέρω, το Γκάρι της Ιντιάνα ανήκει στις ΗΠΑ. Έτσι δεν είναι, Βανέσα;
Όχι; Κανείς δεν μένει απέξω.
-Κανείς. Μη… -Εντάξει.
Τι φοβεροί που είστε, ρε μαλάκες! Πόσο γαμάτο είναι…
Αυτό το σκατομέρος.
-Έχει ψυχή. -Αυτό προσπαθούσα να σου πω.
Μαγεία. Αυτό το μέρος είναι μαγικό.
Εντάξει.
Είμαστε δυο τσιτωμένοι, αγχωμένοι ταξιδιώτες,
και γουστάρουμε εδώ. Ευχαριστούμε.
Ευχαριστούμε, Γκάρι, Ιντιάνα. Ευχαριστούμε.
Μαγεία.
-Ευχαριστούμε. -Θα εκμεταλλευτώ την ευκαιρία
γιατί αυτήν τη στιγμή,
ο εκλεκτός, αξύριστος ξάδερφός μου, ο κολλητός μου,
όπου να 'ναι, θα γίνει μπαμπάς.
-Κι όχι μόνο αυτό. -Περίμενε.
Είναι ευτυχισμένος.
Ριτς, είσαι ευτυχισμένος.
Αυτήν τη στιγμή, μα τον Θεό, είναι ό,τι…
Είναι ό,τι πιο υγιές. Κι είσαι χορτάτος.
Χορτάτος. Και μ' αρέσει.
Είναι ερωτευμένος.
Κι ανυπομονεί να γίνει πατέρας, ο καριόλης. Δεν βλέπει την ώρα!
Έχει αυτήν την περηφάνια.
Λάμπεις, Ριτς.
Λάμπεις. Σ' αγαπώ. Είναι ο δικός μου. Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ πολύ. Σ' αγαπάω, ρε γαμώτο.
Κοιτάξτε τον, θα γίνει μπαμπάς. Κοιτάξτε τον.
Αυτός. Αυτός εκεί θα γίνει πατέρας, έτσι;
Το παιδί θα καταλήξει εγκαταλελειμμένο και μόνο, όπως κι αυτός.
Αλλά τουλάχιστον ξεκινάς με τη σωστή νοοτροπία.
Σωστά, μικρέ;
Όχι, δεν πειράζει. Γουστάρω. Αυτό είναι το θέμα.
Να τι πρέπει να ξέρεις για τον Ριτς. Το μόνο
στο οποίο μπορείς να βασιστείς μ' αυτόν τον τύπο
είναι πως αν εμπλακεί, θα τα σκατώσει.
Θα τα σκατώσει, και το ξέρουν όλοι.
Κανείς δεν το λέει.
Κανείς δεν το λέει γιατί είναι όλοι δειλοί και ψεύτες.
Μήπως αυτό θα πάει διαφορετικά;
Θα τα σκατώσει.
Όλη του η ζωή είναι ένα κρεβάτι όπου έχεσε
και το πασάλειψε. Κι είναι ωραίο.
Κοιτάξτε τον, είναι όμορφος. Αλλά θα τα σκατώσει κι εδώ.
Όχι, δεν πειράζει. Όλοι το ξέρουν.
Δεν το λένε, αλλά… Κοιτάξτε.
Κοιτάξτε τα πονηρά ματάκια του. Το ξέρει κι αυτός.
-Αυτό είναι. -Καλά.
-Εντάξει. -Το ξέρει.
-Τι εντάξει; -Φύγαμε.
Πρέπει να… Πού πάμε;
-Πού σκατά πάμε; -Έχουμε μια συνάντηση.
Ναι. Ξέρεις τι να κάνεις;
Να μπεις στο κωλοφορτηγάκι και ν' αρχίσεις να οδηγείς.
-Εντάξει. -Στρίβε, Ριτς.
Θες να κάνεις μια χάρη στο παιδί;
Στρίβε. Πάρε δρόμο και μην ξαναγυρίσεις.
-Δεν θα του την κάνεις τη χάρη; -Εντάξει.
Όλα καλά. Δεν έχει σημασία. Δεν έχει. Αλήθεια είναι.
Η αλήθεια. Τι; Θα γίνεις καλός πατέρας; Αυτό θα γίνεις;
Παλιάτσε των Μακντόναλντ, θα γίνεις καλός πατέρας;
Θα γίνεις καλός πατέρας; Δεν έχει σημασία.
Δεν έχει σημασία. Πες το. Πες ότι θα τα σκατώσεις.
Έλα, δεν θύμωσες. Μη θυμώνεις.
-Δεν θύμωσες. -Δεν…
-Δεν θύμωσες. Θύμωσες; -Σταμάτα.
Δεν θύμωσες. Όχι, πες το…
-Θεέ μου. -Σταμάτα.
-Όχι, όχι. -Κόφ' το.
Λέει τη γαμημένη αλήθεια, επιτέλους.
Λέει την αλήθεια. Ξαναπές το.
Με μισείς; Με μισείς, Ριτς; Θα τα σκατώσεις κι εδώ, Ριτς.
Πες το και θα φύγουμε.
Εντάξει. Αρκετά.
-Σταμάτα. -Τουλάχιστον, δεν λες ψέματα.
-Γιατί το κάνεις; -Σ' αγαπώ.
Γιατί το κάνεις;
-Σ' αγαπώ. -Μη…
Είσαι δειλός, Ριτς. Ένας γαμημένος δειλός.
-Εγώ είμαι δειλός; -Ναι.
Εγώ είμαι δειλός.
Δειλός.
Εγώ είμαι δειλός.
Το παιδί θα σε μισήσει.
Το παιδί θα…
Αυτό ήταν.
Όχι, όχι.
Γεια. Είναι κανείς σας ο Μάικι;
Αυτό για τον Τζίμι.
Τι έχει στο κουτί;
Πλαστικές φτερωτές αντλίας.
Και τι…
Τι κάνουν οι πλαστικές φτερωτές αντλίας;
Περιστρέφονται.
Εντάξει. Τα λέμε.
Δεν νομίζω.
Οι απεργίες της FedEx τελείωσαν.
Τραγούδια για το Γκάρι
Όχι, όχι, όχι…
Υποτιτλισμός: Λένα Ταχμαζίδου