TYLKO DLA CZŁONKÓW
Wycieczka.
- Dobrze wyglądasz. - Tak?
Jestem z ciebie dumna.
- A ja z ciebie. - Kocham cię.
Bardzo was kocham.
Ciebie.
I ciebie.
- Boże! Idź już, kurwa. - Dobra.
Do dzieła.
Tylko wróć do domu przed 17.15.
Żaden problem, skarbie.
Przestań! Obudzisz, kurwa, całą dzielnicę.
To się nie spóźniaj.
- Szlag, zapomniałem. - Bez jaj.
Wybacz. Daj mi chwilę.
Pojeb. Cholera.
Dobra, już mam.
- Tu jest! - Jezu.
- Wsiadaj. - Mam wsiąść?
Wsiadaj, kurwa!
- Ale już! - Dobra.
W drogę!
I nie drzyj japy.
Czemu trzaskasz?
Nie możesz zamknąć normalnie?
Nie trzasnąłem.
Przecież widziałem.
Zrobiłem tak.
Musiałeś pokazać?
- Tak. - Przestań już.
Ohydna, co nie?
Kupiłem w GoGo’s.
Niezła. Orzechowa?
Można płacić tylko debetówką.
A jeśli takiej nie masz?
To masz, kurwa, przejebane.
A trzeba za nią płacić.
- Tak czy siak, rżną cię w dupę. - Gdy płacisz kredytówką,
to sklep pokrywa część opłat.
Kumam, ale po co rżnąć klientów w dupę?
Nie da się ukryć,
że przez tę misję emanujesz dość pesymistyczną energią.
Chapaj dzidę. Jaką misję?
Przewozimy, kurwa, towar przez granicę stanu.
Wieziemy jebane pudło do Gary w Indianie.
Bo tam, kurwa, jedziemy.
Co jest w pudle?
Nie wiem, kurwa, bo jest zaklejone taśmą.
Powiedz.
W porządku. Nie muszę wiedzieć.
Jesteś jebanym osłem i tyle.
Nawet nie wiesz, co wieziesz.
Jebany osioł na posyłki.
Jestem osłem.
Wiesz, co osioł ma na dole?
Widziałeś podwozie osła?
- Co jest? - Zostań.
To Jimmy?
Mike.
Dziękuję, Michael.
- Co robisz? - W porządku?
Miałeś zostać w aucie.
- Co? - Nie możesz, kurwa, usiedzieć na dupie?
- Nie mówiłeś, żebym został. - Nie słyszałeś?
Nie słyszałem, bo tego nie powiedziałeś.
Przeginasz, Rich.
Nie jestem psem.
Nie jestem, kurwa, psem. Nie mów mi, co i kiedy mam robić.
Obczaj, co wczoraj zrobiłem.
Co, do chuja? Nagrałeś to?
Pewka. „Muza do Gary”.
Dawaj, skarbie.
- Podgłaśniaj stopniowo. - Tak właśnie robię.
- Wyłącz. - Podgłaśniam stopniowo.
O tak.
- Jak Boga kocham… - Dobra, spokojnie.
Bo zatrzymam wóz i cię wyjebię.
Tak wygląda niestopniowe podgłaśnianie.
W ten sposób.
Ale tak nie zrobiłem. Bo szanuję, kurwa, wóz.
A ty, kurwa, szanuj muzykę.
A jednak.
Oto i on.
- Wróciłeś. - Nie dotykaj mnie, kurwa. Przestań.
Chętny na ciekawostki o Gary?
Pewnie.
Zgadnij populację.
Siedemdziesiąt tysięcy.
Miasto w pasie rdzy.
Kiedyś nazywano je Magicznym Miastem.
A także Miastem Stulecia.
- Miasto Stulecia. - 54 procent to kobiety.
To może być istotne dla niezaobrączkowanych osób w aucie.
Oczywiście John Cougar Mellencamp.
Michael Jackson, małpoludzie.
- Jackson jest z Gary? - Całe Jackson 5.
Przed Mellencampem mogłeś wspomnieć o Tito.
Jasne.
Kurde, w Koney King są pizzowe kieszonki.
- Co? - W Koney King są pizzowe kieszonki.
Myślałem, że są tylko w Chicago.
Nie mów, że nie jara cię wizja podróżowania.
- Podróżowania? - Tak.
Nie męczą cię stare śmieci?
O to mi chodzi. To jebana misja.
Jimmy powierza nam odpowiedzialne zadanie.
Jedziemy na jebaną wycieczkę.
To bardzo pozytywny dzień.
Odpowiedzialne zadanie?
- Tak. - Czujesz się szanowany?
Tak.
Może z czasem zrozumiesz,
że to potencjalnie przełomowy dzień.
To będzie świetny dzień. Przejedziemy się do Gary.
Ogarniemy wszystko rach-ciach
i wrócimy najpóźniej o 17.15.
Czemu o 17.15?
Bo Tiff jest przesądna.
W jakiej kwestii?
Jej mama zaczęła rodzić o 17.15 i ubzdurała sobie,
że z nią będzie tak samo.
- Totalna głupota. - Wiem.
- Czemu? - Nie wiem.
Ile minut ma, kurwa, doba?
- Tysiące jebanych minut. - Nie twierdzę, że to ma sens.
Musimy wrócić przed 17.15, bo matka ją wtedy wypluła?
To nie jest problem.
- Pojebane. - To nie problem.
Problem, jeśli mamy wrócić do 17.15. Wrócimy, ale to pojebane.
Dlatego to nie problem.
Wolałbyś cały dzień napierdalać kanapki?
Daj spokój. Wycieczka.
ESTAKADA PŁATNA CHICAGO SKYWAY
Ziom.
- Witamy w Indianie. - Jesteś jebanym podróżnikiem, Rich.
- Gratulacje. - Wycieczka!
Czujesz się inaczej?
- Magiczne Miasto. - Miasto Stulecia.
Podupadło nagle?
Tak, wcisnęli guzik.
I wszystko pierdolnęło.
Inny klimat niż w Chicago.
Co?
To tylko 35 minut stąd.
Nie wiem, co powiedzieć.
Klimat szybko się zmienia.
Dryndnę do Jimmy’ego.
Dobra.
- Cześć, skarbie. - Cześć. Jak się czujesz?
Chyba dobrze.
Chyba?
Nie wiem, jak to opisać.
- Po prostu… - Co?
Czuję, że muszę się wysrać, ale nie mogę.
Nie wiem, czy to o tym mówił lekarz.
Kumam.
Może to skurcze Braxtona-Hicksa?
Pewnie tak, ale nic mi nie będzie.
Do 17.15 jeszcze daleko.
- Tak? - Nie martw się, wszystko gra.
- Dobra. - Dostarczyliście paczkę?
- Prawie. - Jestem z ciebie dumna.
Jak droga? Dobrze się bawicie?
Tak, jest fajnie.
Mikey w humorze?
- Tak. - To świetnie.
Tylko nie pal fajek. Obiecaj.
Dobrze.
Odezwę się później.
- W razie czego dzwoń. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co powiedział?
Że da nam znać za kilka godzin.
Da znać.
Ile to „kilka”?
- Trzy? Cztery? - Nie powiedział.
Musimy czekać. Wciąż czujesz się szanowany?
Walić to. Pojedźmy coś zjeść.
Spójrz tam. Chata Michaela Jacksona.
Jasne.
Shamone!
3 Pokolenia… Od 1920 roku
Zamknij wóz.
Zaraz przyjdę.
Teddy Pendergrass?
Tak.
- TP. - Tak.
- Uwielbiam go. - Romantyczna hotdogownia.
Słucham oldskulowej muzy.
- Ja też. - Ma głębię.
- Tak. - Wiesz, o czym śpiewają.
Witamy w Koney King.
- Dzięki. - To Alicia.
- Miło mi. - Mike. Serwus.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
- Dzięki. - Wziąłem ci lemoniadę.
Chcesz?
- Twoja strata. - Doprawdy?
- Tak. - Jasne.
Długo tu pracujesz?
- Od pięciu lat. - Aż tyle?
- Jak idzie interes? - Świetnie. Uwielbiam to.
Co dokładnie?
- Pracę z ludźmi. - Świetna odpowiedź.
- Michael nie cierpi ludzi. - O kurczę.
- Nie wierz mu. - Ja nie lubię tłumów.
Nie mam nic do ludzi, ale tłumów nie lubię.
Gotujesz w domu?
Szczerze?
Tak. Zawsze.
Nie. Gdy stąd wychodzę, nie chcę stać przy garach.
- Jasna sprawa. - A wy gotujecie?
Trochę.
Czasem wyciągam gary, ale rzadko.
W restauracji też nie gotuję.
Jakiej restauracji?
Podobnej do tej.
- Jesteś kucharzem? - Czasem gotuję.
Tak.
- A ty co robisz? - W restauracji?
Tak.
Dobre pytanie.
Jestem… Jak to ująć?
- Do tańca i do różańca. - Zaczyna się.
PR, rzecznictwo.
Fajnie.
Co myślisz o imieniu Annie?
Rzuć kilka fajnych imion.
Śmiało.
Może jestem dziwny, ale podoba mi się imię Nala.
- Nala? - Tak.
Brzmi jak imię osoby, której ciągle się obrywa.
Skądże. Nala jest silna.
- Brzmi kujońsko. - Nie. Nala?
Nala.
Nara, Nala.
Nala, do później.
Nala, do powrotu…
z WOS-u.
Nala, do kolacji.
Nala, Nala.
Kiedyś poznałem fajną Evę.
Obczaj tych gnojków.
Zaraz dostaną wciry.
Co tam, dziewczynki? Spuścimy im łomot.
Szykujcie się, smarki.
Chętny?
To mój drugi ulubiony sport.
Gramy z wami!
Jaki jest wynik?
Gracie w kosza czy zrywacie kwiatki?
Gramy trzech na trzech. Który jest wolny?
Kwiatuszku, gotów na wygraną?
Siema, młody.
Jestem Mikey.
- Jaden. - Miło mi.
Gramy do pięciu punktów?
Siema, Mikey. Rozgrzej się.
Ja nie potrzebuję.
Dawaj, Rich!
- Gramy! - Pokażmy im, jak to się robi.
Dostaniecie wciry.
- Nie chcesz się porozciągać? - Ciebie porozciągam. Jeszcze on.
- Gotowy? - Tak.
Powodzenia, młodzieży.
Ruchy.
- Łap. - Tutaj.
Gdzie byłeś? Graj.
Zamieńmy się.
Trzymaj się go.
- Będzie bolało. - Szlag.
Tak grają mężczyźni.
Dawaj.
Pomarańczowa obręcz.
Tam wrzuca się piłkę.
Wszyscy boją się kontaktu. Wchodźcie pod kosz.
Nie ma szans.
- Nie bój się. - Dawaj.
Jest!
- Brawo. - Każdy ma swoje pięć minut.
Powtórzmy to.
Obstawiam trzech gości.
Dobra, gramy.
Kurwa.
Podchodzi cię od tyłu, do chuja.
Nie wpuszczaj go, kurwa.
Nie daj się zajść od tyłu.
Skurczybyk. Gramy.
Nieźle. Dokąd to?
Tak trzymaj.
Jeden-jeden.
Gramy.
Dawaj. Rzucaj, kwiatuszku.
Zajebisty rzut, chłopcze!
Brawo.
To było, kurwa, coś.
Osłaniaj, ważniaku.
Uwaga.
Gramy.
- Co jest? - Dorośnij.
Żyjesz?
Podaj. Przerwa dla beksy.
W Indianie są same mięczaki.
- To nie lata 80. - Poważnie?
- Gramy. - Wyluzuj.
Założyłeś pieluchę czy grasz w kąpielówkach?
Zmoczyłeś się już?
Następny kosz wygrywa.
- Nie! - Spierdalaj.
Tak jest!
- Tak! - Piona!
- Widziałeś to? - Tak!
Jebane lwie serce! Czad!
- Kocham cię! - Wzajemnie.
Dobra robota, młodzieży.
Patrzcie na niego.
Młody, nie jesteś taki zły.
Tylko czemu wpuściłeś go pod kosz?
Trzeba było go zablokować.
- I nie podajesz piłki. - Właśnie!
Jesteście do dupy.
- Goście z Indiany są do dupy. - Zamknij pizdę, suko.
Jesteś negatywny.
Wiesz, co teraz zrobię?
Nie!
Niech grają. Kochamy was.
Twoje Najki wyglądają jak jebane mokasyny.
Ziomki, fajnie było.
Gary w Indianie.
Macie duże browary?
Tylko przeciętne, jak wy.
Zabawne.
Co my tu mamy?
Czemu się kitrasz?
Weźmy piwko słodowe.
- Z nim zabawa jest przednia! - Przednia!
Wypijcie i wypad!
- Dobra. - Nie pić piwa w sklepie!
Współczuję twojej matce.
Stul dziób, brachu.
- Co powiedziałeś o mojej matce? - Morda.
Przepraszam za kolegę.
Dwie sztuki.
I zdrapkę.
Kopnięcia sierpowe to technika obronna. Zyskujesz przestrzeń.
- Żeby… - Szybkie jest kopnięcie frontalne.
Nie spodziewasz się go.
Ale jeśli potrzebujesz siły, walisz z boku.
I łamiesz typowi kolano.
Poczułem to.
Pokazać ci tę zagrywkę?
- Tak. - Nie chcę się bić.
Wracam na chatę.
- Kopnięcie w tył. - Tak!
- Widziałeś? - No.
- Do niego zmierzałem. - Leżysz.
Bim-bam, skurwielu.
Ostrożnie. Nie ubrudź nowego dresu.
Wybacz, że… Bum!
To jest jebany strzał z działa.
Generujesz siłę największymi mięśniami.
- Kumasz? - Tak.
Idziesz w tę stronę, a potem zawracasz.
Walisz znienacka. Kumasz?
- Tak. - Zajebiście.
Czemu się zatrzymaliśmy?
Niespodzianka.
Dzięki.
Tak, proszę pana.
- Jesteś, kurwa, niewiarygodny. - Wiem.
Mamy, kurwa, magiczne moce.
Jak masełko!
Bez kitu.
Ej.
Widzisz ten znak?
Kuzynie, widzisz znak?
Tak.
Chyba…
- Widziałeś go wcześniej? - Co ty pleciesz?
Nie ma szans, że…
siedzimy tu od ponad godziny
i żaden z nas nie zauważył tego pieprzonego znaku.
Rich, to jebany znak.
- Ten bar się pojawił. - Nie chrzań.
- Mówię serio. - Pierdolisz.
Ten bar się, kurwa, pojawił.
Jasne, Rich.
Nie sądzisz, że to dziwne?
To jebany bar.
To znak.
- Fakt. - „Otwarte”.
Ten znak to znak.
Chodźmy tam.
Pogięło cię?
Siedzimy tu od godziny. Zaraz zadzwoni.
- Nigdzie nie idziemy. - W czym problem?
Łykniemy sobie trochę bluesa.
Nigdzie, kurwa, nie idziemy. Siedź na dupie i rób swoje.
Posłuchaj mnie.
- Ten znak to znak. - Jebany znak.
Są rzeczy ważniejsze od nas i Jimmy’ego.
- Idziemy. - Wykluczone, kurwa.
- Siedź na dupie. - Nie cierpię, gdy taki jesteś.
- Nienawidzę, kurwa. - Co ty odpierdalasz?
Dobra. Masz rację.
- Ja jebię. - Racja.
- Nie możemy. - Właśnie.
Co robisz? Wracaj, kurwa.
Rich.
Proszę wysiąść z pojazdu.
Nie będę powtarzał.
Proszę wysiąść z auta.
Prawo jazdy i dowód. Dobra.
Wagina do góry!
- Ale już! - Przestań, kurwa. Dookoła są domy.
- Chodź. - Po co?
- Nigdzie nie idziemy. - Chodź.
- Nie idę. - Na lufę i piwko.
Jedna lufa bluesa i wracamy.
- Nie. - Chodź.
Spierdalaj.
Wciągnąłeś trochę koki i myślisz, że możesz walczyć z tygrysem?
- Chodź. - Przestań.
- Okropne, kurwa. - Co?
Czuję inspirację, a ty, kurwa, srasz na moje marzenia.
Okropne. Mam nadzieję, że jesteś z siebie zadowolony.
- Czemu tak naciskasz? - Daj spokój.
Wal się.
- Idę. - Idź.
- Idę. - Śmiało.
Kurde.
Jak wyglądam?
Jak jebany barbarzyńca. Jak mój ojciec.
Dobra, idę.
W razie czego zatrąb. Tak!
Zobaczysz, kurwa.
Zobaczysz.
Zapamiętasz ten jebany dzień.
OTWARTE
To, kurwa, znak!
- Cześć. - Hej.
Mike?
Tak.
To prawda?
Co?
Że jesteś bramkarzem Blackhawks?
EBUG?
Zgadza się.
Co to znaczy?
Bramkarz rezerwowy.
Nigdy nie gram, ale jestem z drużyną.
Spoko.
Twój kumpel o tobie opowiadał.
Na pewno.
Powiedział też, żebyś przestał zamulać
i przyszedł do baru.
To w jego stylu.
- O rany. - Tylko przekazuję.
Kumam.
- Jest fajnie. Spodoba ci się. - Dobra, już idę.
Dobra.
Kiedyś po imprezie zamówiłam taksówkę,
ale podwiozła mnie pod zły dom.
Wstydziłam się o tym powiedzieć,
więc zapukałam do drzwi tego domu i przekonałam ich,
żeby na chwilę mnie wpuścili.
- Prawda. - Tak!
Wiedziałem.
Dobra.
- Teraz ty. - Dobra.
Dziewięć lat. Jestem ministrantem.
- Fikcja! - Co, u lich…
- Nie. - Oczywiste.
Jesteście zajebiści.
Mogę spróbować jeszcze raz?
Jasne.
Ostatnia klasa ogólniaka.
W szkole szło mi nieźle,
ale z matmy byłem, kurwa, noga.
Patrzcie, kto przyszedł.
- Cześć. - Widzicie?
Zajebiście.
Babcia postawiła mi ultimatum
i kazała pójść na korepetycje.
Poleciła mi pewną kobietę,
Roxelanę, która śpiewała w chórze kościelnym
i uczyła matematyki w hrabstwie Cook.
Ja oczywiście nie chciałem chodzić na korki
do pieprzonej 90-letniej babci.
Kumacie.
Ale jeśli tego nie zrobię, to mam się wynieść.
Umówiłem się na czwartek na 19.30.
Byłem wtedy u niego.
Zjadłem pyszną lasagne jego mamy.
I przypomniałem sobie, że muszę być u Roxelany,
korepetytorki, za pięć minut.
Więc wydudliłem sok żurawinowy i pobiegłem.
Pukam do drzwi.
I otwiera mi kobieta, przysięgam na Boga,
jak z okładki Sports Illustrated poświęconego kostiumom kąpielowym.
Najpiękniejsza kobieta, jaką dotychczas widziałem.
Długie kruczoczarne włosy czule muskające jej tyłek.
Wchodzimy…
- No co? - „Czule muskające”.
Chcecie mnie oceniać czy posłuchać historii?
Opowiadać dalej? Dobra.
Weszliśmy do domu.
Gadka szmatka o matmie i nagle poczułem,
że moje wnętrzności zamieniają się w ciecz.
I muszę się wysrać. Natychmiast.
Ale wiem, że kobieta ma jedną małą łazienkę.
Jeśli tam wejdę, wszystko usłyszy.
O Boże.
Z zewnątrz jestem maksymalnie opanowany,
gadamy o matmie, ale w środku myślę:
„Nie zawiedź mnie teraz, dupo”.
I jakimś cudem, dzięki Bogu,
przetrwałem te jebane korepetycje.
Niezdrowo.
„Miło było cię poznać, Roxelano. Do zobaczenia w czwartek”. Bla, bla, bla.
Wychodzę i myślę: „Kurwa, udało się”.
Zaczynam iść, przyspieszam i nagle zwieracze puszczają.
Nie!
Powaga. Naprawdę.
Ściągam gacie.
Wyglądam jak gość ze zdjęcia, który właśnie odkrył ropę.
Wszystko we mnie bulgocze. Nie wiem, którędy wypływa.
Wszędzie błoto i gówno.
Poczułem potężną ulgę.
Dopóki nie zobaczyłem światła na jej werandzie.
Czas zwolnił.
- Drzwi się otworzyły. - Nie.
Spojrzałem na nią, ona na mnie
i szybko się odwróciła.
A ja rzucam się w jebane krzaki.
I, kurwa, biegnę.
Do domu Michaela.
Cały podrapany, jaja obijają mi się o nogi.
Zostawiam za sobą ścieżkę.
I nie mogę przestać się śmiać, płaczę ze śmiechu,
bo wiem, że sześć przecznic dalej
wejdę do jego domu, opowiem mu, co się stało,
i skurwiel będzie zachwycony.
- Prawda czy fikcja? - Prawda!
Prawda?
Niestety prawda. Jebana prawda.
- Ja jebię. - Kocham cię.
Stawiam kolejkę za to, że musieliście tego wysłuchać.
Zaraz wrócę.
- Wiesz, że wiem? - Co?
Że nie jesteś bramkarzem Blackhawks.
Tak. To ściema.
Co mnie zdradziło?
Spojrzenie.
Wszystko jasne.
Wolisz Mike, Mikey czy Michael?
Decyzja należy do ciebie.
Brak preferencji?
Decyzja klienta.
A ty jak masz na imię?
Zgadnij.
Zgadnąć?
Daphne?
Bridget? Nie wiem. Jak?
Shonda? Sz… Szlag.
- Nie wiem. - Sherri.
Spoko.
Sherri z Gary.
Pierwszy raz to słyszę. Dobre.
Chcesz zagrać?
To chyba nie dla mnie, ale…
jeśli ty chcesz, śmiało.
- Pewnie. - Tak?
Tak.
Prawda czy fikcja, Michaelu.
Dawaj.
Zadaj mi pytanie.
Jesteś stąd?
Nie jestem z Indiany.
Z Portlandu.
W Maine, nie w Oregonie.
Dobrze.
Co tu robisz?
Zaczynam nowy rozdział.
I uciekam od kogoś lub czegoś.
Wsiadłam do Hondy Accord z 1988, ruszyłam na zachód.
Niedaleko stąd auto się zepsuło.
Ulubiony film mojej mamy to Miłość po południu
z Garym Cooperem.
Nazwałaby mnie Gary, gdybym była chłopcem.
Gdy zobaczyłam znak, pomyślałam: „Dobra, mamo.
Zostanę tu na noc”. Było cicho.
Lubię wymarłe miasta.
I zostałam.
Pracuję w jazzowej spelunie na Broadway. Nazywa się Dirties.
- Dirties? - Robię na barze.
- Lubisz to? - Bardzo.
Dlaczego?
Kto by nie lubił obskurnej jazzowo-bluesowej speluny
w Gary w Indianie?
Niech pomyślę. Prawda.
- Fikcja. - Poważnie?
- Tak. - Kurwa.
Anegdota o Garym Cooperze była podejrzana.
- To akurat prawda. - Tak?
- Nie. - Kurwa.
W nic już nie uwierzę.
- Tiff, to ja, Richie. - Ledwo cię słyszę.
Tiff, to ja, Richard!
Cześć! Gdzie jesteś?
W jebanym Gary.
Strasznie tam głośno.
Idzie gładko.
Jesteś w barze?
Tak.
Dlaczego?
Przez klientów.
Jakich klientów?
Klientów Jimmy’ego.
Tiff, jest wykurwiście.
Mikey jest zajebiście wyluzowany.
- Nie słyszę. - Mikey jest wyluzowany!
Dobra.
Świetnie się bawimy.
Słyszysz mnie? Bo ja ciebie nie.
- Halo? - Jak się czujesz?
Jeszcze raz?
Dobra.
Urodziłam się i wychowałam w Gary w Indianie.
Uwielbiam podróże. Byłam wszędzie, ale mieszkam tu całe życie.
Uwielbiam pociągi, ale nie znoszę łodzi.
Mam dwie starsze siostry.
Mają innych ojców. Do 11. roku życia myślałam, że to Święty Mikołaj.
Nie wkręcam.
W wieku 22 lat miałam raka jajnika.
Mama jest spoko, tata nie.
Mamy trójnogiego psa Lucky’ego. To najfajniejszy gość w mieście.
- Nieźle… - I studiowałam arborystykę.
- Arborystykę? - Tak.
- Lubisz drzewa? - Tak.
Dlaczego?
Są ciche, mocne, niezawodne. Zawsze można na nie liczyć.
Jasne.
I są ładne.
Jebana prawda.
Może.
Prawda.
Może tak, może nie. Czemu myślisz, że prawda?
Po prostu…
mówiłaś od serca.
Co nie?
Czego szukasz, Michaelu?
Czegokolwiek.
Tu jesteś, Sarah.
Zdrówko.
Nazwał mnie Sarah.
Cały Rich.
Żebyś wiedziała, jak mnie nazywa.
Jest 15.17.
Zdążę wrócić do domu na 17.15?
- Jasne. - Na pewno?
- Tak? - Jeśli nie traficie na pociąg.
Co wtedy?
Będziecie musieli zaczekać.
A trochę to trwa.
- Rozumiem. Dzięki. - Weźcie na to poprawkę.
To cała misja.
Lubisz dla niego pracować?
Pracuję na własny rachunek.
Czyli jesteś szefem.
Chyba tak.
Wiele osób na tobie polega.
A ja polegam na wielu osobach.
Na bank dobry z ciebie szef.
Ludzie…
mówią o mnie różne rzeczy.
Na przykład?
Że nie kończę spraw.
Prawda czy fikcja?
Mogę wciągnąć krechę?
Bądź sobą.
To najfajniejsze, co w życiu słyszałem.
- Zamierzasz przy tym być? - Tak, zaraz ruszamy.
Przyjechaliśmy załatwić jedną sprawę i zaraz uderzamy w trasę.
Założę rękawicę łapacza i będę gotowy.
- Tak! - Jakie imię?
Nie mogę powiedzieć.
To nie życzenie urodzinowe.
Powiedziałbym, ale moja żona jest przesądna.
Nie chce, żebym o tym mówił.
Ale to będzie dziewczynka.
Tak.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Na pewno?
Opowiem ci coś.
Gdy byłem dzieciakiem,
mama miała taki zwyczaj,
gdy była na idealnej mieszance wszystkich używek.
Perfekcyjnej.
Przychodziła do mojego pokoju w nocy,
drapała mnie po plecach swoimi pazurami
i opowiadała mi o całym moim dniu.
O najdrobniejszych szczegółach.
Opisywała każdy najmniejszy jebany detal dnia.
Co zjemy, gdy się obudzimy.
W co się ubiorę, co będzie w radiu.
Wszystko, kurwa.
Czułem się wtedy taki zrelaksowany.
- Wspierany? - Tak.
Niezależnie, co czekało mnie danego dnia.
Sprawdzian czy jakiś inny syf do ogarnięcia.
Bo ona wszystko dla mnie zaplanowała.
Pamiętam, jak raz poprosiłem:
„Mamo,
opowiesz mi o jutrzejszym dniu?”.
A ona wkurzyła się i powiedziała:
„Mikey, co za różnica? To tylko jebany dzień”.
Nie potrafiłem tego zrozumieć.
Jak to może być ta sama osoba?
Przerażające.
Nie powinna była tego robić.
Starała się.
Mogę usiąść z tobą?
Byłoby miło.
- Chodź, woda jest idealna. - O rety.
Jego pierwszym impulsem był pieprzony film. Kumacie?
Ten bez narracji. O tym filmie mówię.
Jasne.
- Muszę zadzwonić do wujka. - Śmiało.
- Dobra. - Niech wszyscy zadzwonią do wujków.
Tu Rich. Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Dobra. Oddzwoń.
Chyba to kwestia…
sposobu patrzenia na świat, który zawsze miałem.
Rzeczy, które denerwują i ranią ludzi.
Frustrują i wkurzają.
Ja nigdy tego nie kumałem.
Spływało to po mnie.
Bo to się nie liczy.
- Nic się, kurwa, nie liczy. - Nic.
Rozumiem to.
To bez znaczenia.
Dlatego…
Gdy wyjeżdżałem i wpadałem w rytm,
czasem na całe tygodnie czy nawet miesiące,
czułem się wspaniale.
Wiem, że bełkoczę od rzeczy w łazience jak jebane dziecko,
ale potrafię być zajebisty.
I potrafię się tym dzielić. Ale nagle, nie wiadomo skąd,
wracają te same myśli, że wszystko nie ma sensu.
- I to mnie dołuje. - Jasne.
Obojętność wyzwala, ale gdzie wtedy jesteś?
- I znów to samo. - Nigdzie.
Wtedy łapię jeszcze większego doła.
Jakbym, kurwa, tonął.
Mam wrażenie, że moja szczęka waży tonę i opadam z sił.
To musi być wyczerpujące.
Na pewno jesteś zmęczony.
Jedziemy z następną kolejką!
Lufa dla wszystkich.
- Mike, jesteś? - Tak, wszystko gra. Już idę.
Dobra. Musimy jechać.
- Tak. - Sorki, że przeszkadzam.
Ale musimy jechać.
- Już idziemy. - Teraz.
- Nie zaczynaj. Idę. - Mówię poważnie.
Idziemy, kurwa!
Jimmy powiedział, że cały dzień się nie odzywałeś.
- Ten facet czeka. - Słyszałem!
- Idę. - Dobra.
- Kurwa. - Czekam na zewnątrz.
Wrócę.
Fikcja.
Kuzynie, spadamy.
Wyglądasz jak jebany Ronald McDonald.
Wiem.
Telefon ci padł.
- Bez jaj. - Nie wal nim.
To nie przestępstwo.
- Za dziesięć minut mamy spotkanie. - Gdzie się pali?
- Już idziemy. - Spoko.
- Spadamy. - Tak.
Pora na nas.
Co z moją kolejką „prawda czy fikcja”?
- Miło było was poznać. - Chwila.
Jesteśmy w Ameryce.
Z tego, co wiem, Gary leży w Stanach Zjednoczonych.
Czyż nie, Vanesso?
- Każdemu przysługuje kolejka. - Dobra.
Jesteście, kurwa, zajebiści. Tu jest zajebiście!
- Ten bar ma jebane serce. - A nie mówiłem?
To miejsce jest magiczne.
Dobra.
Jesteśmy dwoma strapionymi podróżnikami
i uwielbiamy to miejsce.
Dziękujemy, Gary w pieprzonej Indianie.
Magia.
- Dzięki. - Wykorzystam tę okazję.
Bo mój…
kochany, wspaniały kuzyn, mój najlepszy przyjaciel,
lada chwila zostanie ojcem.
- Gratulacje! - To nie wszystko.
Jest szczęśliwy.
Bardzo. Rich, jesteś szczęśliwy.
Słowo daję…
w życiu nie byłeś tak zdrowy i spełniony.
I to jest wspaniałe.
Zakochał się.
Skurczybyk nie może się doczekać ojcostwa.
Aż przebiera, kurwa, nóżkami.
Ma w sobie dumę.
Promieniejesz, Rich.
Kocham cię. To, kurwa, mój człowiek.
Kocham cię z całego serca.
Zostanie tatą.
Ten gość będzie ojcem.
Nie do wiary.
Dzieciak skończy porzucony i samotny jak on.
Ale chuj z tym, przynajmniej zacząłeś z dobrym nastawieniem.
Jest po prostu cudownie.
Ale musicie wiedzieć coś o Richu.
Jedyną rzeczą, jakiej możecie być pewni,
jest to, że wszystko spierdoli.
Spieprzy to i wszyscy o tym wiedzą.
Ale nikt o tym nie mówi,
bo wszyscy są jebanymi tchórzami i kłamcami.
Ale tym razem nie będzie inaczej.
Spierdoli to.
Całe jego życie to jebane łóżko, w którym nasrał
i rozsmarował po nim gówno.
Spójrzcie, jest piękny.
Ale to spierdoli.
W porządku. Wszyscy to wiedzą.
Tylko o tym nie mówią. Spójrzcie.
Spójrzcie w jego świdrujące oczka. On też wie.
- W tym rzecz! - Dobra.
On też wie.
- No co? - Musimy iść.
Dokąd?
- Dokąd, kurwa? - Na spotkanie.
Wiesz, co powinieneś zrobić?
Wsiąść do jebanej fury i odjechać.
Spierdolić, Rich.
Wyświadcz swojemu dziecku przysługę.
Wypierdalaj i nigdy nie wracaj.
- Dla jego dobra. - Spoko.
Wcale nie „spoko”.
Taka jest prawda.
Będziesz dobrym ojcem?
Tak, Ronaldzie McDonaldzie? Będziesz dobrym tatusiem?
Chcesz nim być? To bez znaczenia.
Powiedz, że to spierdolisz.
Nie wściekaj się.
Wyluzuj.
- Wściekasz się? - Przestań.
Nie wściekaj się, tylko to powiedz.
Przestań.
- Nie, nie, nie. - Przestań.
Wreszcie mówi, kurwa, prawdę.
Jebaną prawdę. Powiedz to jeszcze raz.
Nienawidzisz mnie, Rich?
Spierdolisz to.
Powiedz to i spadamy.
Wystarczy.
- Przestań. - Przynajmniej już nie łżesz.
- Dlaczego to robisz? - Kocham cię.
Spokojnie.
Jesteś tchórzem, Rich. Jebanym tchórzem.
- Ja? - Tak.
Ja jestem tchórzem?
Tchórz.
Jestem tchórzem.
Dzieciak cię znienawidzi.
Tak będzie.
Taka prawda.
Nie.
Cześć. Który z was to Mikey?
Dla Jimmy’ego.
Co jest w pudle?
Plastikowe wirniki do pomp.
Co…
Co robią plastikowe wirniki do pomp?
Kręcą się.
Jasne. Do zobaczenia.
Nie sądzę.
FedEx zakończył strajk.
Muza do Gary
Nie!
Napisy: Krzysztof Kowalczyk