SERIAL NETFLIX
Doskonale.
Dziękuję. Wesołych świąt.
- Wesołych świąt. - Nawzajem.
Cristina.
Nie spodziewałem się telefonu.
Wiedzą, kim jesteś. Aresztują cię.
- Kiedy? - Teraz. Ale mam plan.
- Simón? - Mów.
Dobrze.
USUWANIE PLIKÓW…
PLIKI USUNIĘTE
Policja! Ręce na widoku!
Na ziemię!
Cześć, stary.
- Wesołych świąt. - Aresztowali Simóna.
Chema.
Mówiłeś, że do tego nie dojdzie.
Że wszystkim się zajmiesz.
Że nikt nie ruszy palcem bez twojej wiedzy.
- Pomyliłem się. - Pomyliłeś?
Gdzie jesteś?
Wychodzę od córki.
Nic nie rób, póki nie zadzwonię.
Słyszysz, Chema?
Tak.
Muszę podzwonić.
Słuchaj.
Rozwiążemy ten problem.
Dobrze.
POLICJA
- Centrala do PN002. - Mów.
Nowe rozkazy. Przewieźć więźnia do zakładu karnego Baruca.
Proszę powtórzyć.
Przewieźć więźnia na Monte Baruca.
To więzienie działa?
- Nie zamknęli go? - No i jest późno.
Centrala, czy w Baruce są gotowi na odbiór więźnia?
Już informują dyrektora.
Tak jest.
Jesteś pewny?
Dzieciątko potrzebuje ochrony.
- Cześć! - Hej!
Pół godziny w kolejce. Czemu zawsze ja?
Nie jojcz.
Potrzebuję pieska.
- To te, które mówiłam? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Rozchmurz się, Ali.
- Trzymaj. - Piesek!
Jorge! Co tam?
- Oglądałeś wiadomości? - Nie, a co?
Aresztowali Kajmana. Chcą go zawieźć do Baruki.
Co?
To tylko na tę noc. Rano go zabiorą.
Kto tak postanowił? Nie mamy ani środków, ani ludzi.
Za godzinę masz tam być. Przykro mi.
I już. Wszystko gotowe.
- Co? - Wypadło coś pilnego.
Muszę jechać do pracy.
A kolacja?
Cóż, zmiana planów.
Pojedziecie ze mną.
- Jedziemy do mamy. - Nie zaczynaj.
Guille i Ali nie jadą.
No to zostaniemy tutaj.
Chcę spędzić wieczór z wami.
Serio, tato? W psychiatryku?
Laura…
- Jadę do mamy. - Proszę cię…
- Widzimy się jutro. - Laura.
Wiadomość dnia: zidentyfikowano i aresztowano Kajmana.
Jego historia…
Przepraszam. Dziękuje.
…trzy lata temu, gdy znaleziono dziewięć ciał…
- Cześć. - …w workach na śmieci.
- Wesołych świąt, Alberto. - Nawzajem.
Nie to. Tamto.
Policja nie znalazła śladów, które pozwoliłyby ustalić sprawcę.
Pseudonim Kajman zapewniła mu brutalność…
Zdrowie.
…zabijał i okaleczał ofiary.
Trzy miesiące później znaleziono kolejne 11 ciał w workach na śmieci,
także zakopane w pobliżu miasta.
Żaden inny seryjny morderca w historii najnowszej
nie miał tylu ofiar.
Bez choćby jednego odcisku palca…
O nie!
Nie ma przytulania!
- Wracam do domu. - Nie dopiłeś drinka.
Widać, że nie masz żony i dzieci.
Baw się dobrze, stary. Na razie.
- Na razie. - Cześć.
Dobry wieczór.
- Niemożliwe! - Wesołych świąt.
Wesołych!
Co ty tu robisz?
- Prezenty gotowe? - A jak myślisz?
- I dobrze. - Cześć, Sara.
Wesołych świąt.
Co tu robicie?
- Coś się stało? - Mamy robotę.
Świetnie. Kiedy?
Teraz.
Chwila. Jak „teraz”?
Zwołamy resztę. Szybka robota.
Wchodzimy, zgarniamy typa, wychodzimy i znikamy.
Skąd zgarniamy?
WIĘZIENIE MONTE BARUCA
POLICJA
- To Simón Lago. - Tak, wiemy.
- Czemu go tu przysłali? - Nie wiem. Przekierowali nas.
Wypełnimy papiery?
Oczywiście. Chodźmy.
Dziękuję.
Co, śpieszysz się gdzieś?
Nie.
- Wszystko gra. - Ręce na ladę.
- Cześć. - Cześć.
- Tak bez wideo? - Jesteśmy poza domem.
- Musiałem pojechać do pracy. - A co z dziećmi?
Są ze mną w samochodzie.
- Zabierasz je… - Tak, Marta.
Do pracy w Wigilię. Sędzia będzie zachwycony.
Marta…
Ciekawe, czy nadal będzie twoim fanem.
Nie chcę się kłócić.
Laura nie chciała jechać.
Jest w drodze do ciebie. Niech zadzwoni, kiedy…
Przykro mi.
- Zarchiwizuj to. - Dobrze.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
Daj. O właśnie.
- Przywitajcie się z Raquel. - Dzień dobry.
Rety, aniołek!
- To tylko przebranie. - Rozumiem.
To moje dzieci, Guille i Alicia.
Ślicznotki.
- Gdzie jest? - W pokoju zatrzymań.
Wezmę ich do biura.
- Pa. - Do widzenia.
Co tu robią lekarze?
To psychiatrzy. To więzienie dla świrów.
Alicia.
Gdybym ja miał taki bałagan, tobyś mnie zabił.
Za pół godziny wrócę i zjemy razem kolację.
Dobrze.
Ali?
Wrócisz i zjemy.
- Cześć, Edwin. Wesołych świąt. - Nawzajem.
Cześć.
Co tu robi Kajman?
- Nagłe rozkazy. - Powinien być w zaostrzonym rygorze.
Z samego rana go przenoszą.
- Hugo Roca? - Tak.
Macarena Montes.
Mam dziś być pana wsparciem.
- Doktor Elisa Montero. - Miło mi.
- Witamy. - Dziękuję.
Doktor Ortega proszony do izby chorych.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Co z nim zrobić?
- Daj go do celi w bloku zielonym. - Tak jest.
- Po drodze ma mieć kajdanki. - Naturalnie.
Przygotowaliśmy celę 101.
Świetnie. Przenieś więźniów z sąsiednich cel.
- Ma być izolowany. - Oczywiście.
ZAKŁAD KARNY MONTE BARUCA
Niech więźniowie nie wiedzą, że jest tu Kajman.
Każ ludziom zachować dyskrecję.
Już kazałem.
O 8.30 sędzia pana przesłucha i zostanie pan przeniesiony.
Kolację przyniesiemy o 21.00.
Na przesłuchanie możemy zapewnić czyste ubrania.
Jakieś pytania?
To będzie bardzo długa noc, Hugo.
Kto mu podał moje imię?
- Słucham? - Komu?
Kajmanowi. Użył mojego imienia.
- Pewnie strażnik o panu mówił. - Który?
Nie wiem.
Hugo, przesyłka dla Manueli Muñoz.
Zaniesiemy jej to.
Co powiedział?
Że to będzie bardzo długa noc.
ZAKŁAD KARNY MONTE BARUCA – 12
- Gdzie Manuela? - Na stołówce.
Mężczyźni i kobiety mają inne plany dnia, ale wspólne zajęcia.
Terapeutyczne. Szycie, garncarstwo, takie warsztaciki.
Ale trzeba uważać, bo wymykają się do łazienki i…
wiesz.
„Warsztaciki”, co?
Dobry wieczór.
- Wesołych świąt. - Nawzajem, szefie.
Jest dziś z nami nowa koleżanka, Macarena Montes. Przywitajcie ją.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Manuela.
Jutro prawdopodobnie odezwie się do ciebie prawnik.
Przyznano ci przepustkę do pracy.
Dziękuję.
Brawo, Manuela.
Zasługujesz.
Należy świętować, co?
Tak.
- Świetnie. - Przepustka!
Nuria.
Miałaś pomagać.
Żeby zacząć poznawać ludzi.
Czyli nie?
Dobra. To widzimy się po świętach.
Miłej wieczerzy. Do zobaczenia.
- Nawzajem. - Do widzenia.
Co?
Wychodzisz stąd. I gdzie pójdziesz?
Nie możesz się cieszyć ze mną jak normalny człowiek?
Nie jestem normalna. I ty też nie.
- Ale jesteś chamska. - Nikt cię nie pytał. Jak zawsze.
Javi, wróćmy do świętowania.
Zawsze to samo.
Może ktoś ściszyć to gówno?
Nie daj się podpuścić. Chodź.
Chodź, Javi.
Pamiętaj o planie. Musimy to zrobić, zanim wyjdziesz.
Nie.
Nie chcę problemów, bo cofną mi przepustkę.
Obiecałaś.
Nie możesz się wycofać.
- Pierwsza praca? - Dwa miesiące pracowałam w Acebuche.
Tu jest inaczej. To pół więzienie, a pół szpital.
- Bastos. - Tak, Diego?
- Cherokee i inni są na spacerniaku. - Idę tam.
Przyjąłem.
Hugo, idę do bloku czerwonego.
- Weź ich ze sobą. - Dobra. Chodźmy.
O czym myślisz?
Czemu ktoś zdradził moje imię?
Wiesz o nim coś?
Tyle, co z gazet.
On nie jest jak nasi podopieczni.
To nie zwykły morderca. Jest inteligentny.
Potrafi manipulować, wykorzystywać.
Patrz, co ci zrobił jednym zdaniem.
Nie odzywaj się do niego i nie myśl o nim tej nocy.
Ty ani nikt inny.
Co zrobiłeś z dziećmi?
Guillego i Alicię musiałem przywieźć.
Daj mi chwilę. Laura jechała do matki.
Cześć, tu Laura. Nagraj się po sygnale.
Laura, tu tata. Zadzwoń, kiedy to odsłuchasz.
Kocham cię, gagatko.
Diego, idziemy do czerwonego przejściem podziemnym.
Dobra, otwieramy łącznik.
Uwaga na głowę.
Jak widzisz, wszystko jest stare.
Baruca się sypie. To jeden z ostatnich więziennych zakładów psychiatrycznych.
Lada dzień go zamkną.
To korytarz techniczny prowadzący między blokami.
Tylko dla strażników.
Nie odwracaj się tyłem do więźniów. Zwłaszcza w czerwonym.
Zwykle się zachowują, ale nigdy nie wiadomo.
Spacerniak w czerwonym. Tu jest najgoręcej.
Nigdy nie mieszamy tu bloków.
Panowie!
Już czas. Zapraszam do środka.
Zapraszam.
- Chodźmy. - Szefie, jeszcze chwila.
- Zasady to zasady, Strzykawa. - Z tobą zawsze to samo.
Klawisze!
Carmelo!
- Kup mi parę minut. - Dobra.
Co jest, Martín?
Cherokee. O 20 wracacie do cel.
Są święta, szefie.
- A to kto? - Montes. Nowa.
Siema, Montes. Zjedzą cię tu.
- Gdzie Carmelo? - Sra.
Carmelo!
Fiut jebany.
Coś powiedział?
Nic, szefie.
- Piłka i do środka. - Jeden rzut.
- Piłka, Cherokee. - Mamy Gwiazdkę.
Cherokee, piłka.
- Jeden rzut. - Piłka.
- Są święta. - Już!
Cholera!
Są święta.
- Dajesz, Cherokee. - Ale masz jaja.
Brawo, Cherokee.
Wy tu zostańcie.
Stań tam.
Tam.
Do środka.
Wyluzuj, Bastos.
Co ci odpierdala?
Szefie!
Co to miało być?
- Co robisz? - Zajmę się tym.
Doktorze.
Czekaj. Oddzwonię.
Cherokee.
Bastos!
Chodź do izby chorych.
Nic mi nie jest.
Wszystko dobrze, spoko.
Nic nie zaszło. Co nie?
Cherokee, muszę obejrzeć te siniaki.
Nic mi nie jest, doktorze.
Widzi pan?
Doktorze Espada, wyjaśnię.
- Nic ci nie jest? - Kurwa, widzisz, że jest.
- Gdzie Hugo? - W zielonym z doktor Montero.
- Czemuś go wpuścił? - Nie dał się zatrzymać.
Idziemy.
Posłuchaj.
Prezent dla Ariadny jest na szafie, żeby go nie widziała.
To ten żółty.
Dobra.
Pa. Do zobaczenia, skarbie.
Ruso.
- Gotowy? - Tak.
- Richi? - Wszystko gotowe.
Sara?
Już jadę.
- Zagłuszacze rozstawione. - Dobra.
- Nie wybaczy mi za matkę. - Próbowałeś jej to wyjaśnić?
Nie ma czego tłumaczyć. Ona wie.
Ale myśli, że to moja wina.
- Elisa. - Doktorze.
Bastos znowu pobił więźnia.
- Kogo? - Cherokeego.
- No dobra. - Nie „dobra”.
Nie możesz przymykać na to oczu. To jest zwierzę.
- Wiem, ale… - Ale co?
- Zajmę się tym. - Oby.
Bo inaczej ja to zrobię. Twój wybór.
- Kurwa mać. - On ma rację.
Pacjenci się boją.
- Więźniowie. - Nie, pacjenci.
Mamy ich też leczyć. Czasem o tym zapominacie.
Wybacz, Laura mi się nagrała.
WIADOMOŚĆ WIDEO
Tato…
- Co się stało? - Przepraszam.
Mówią, że jeśli nie zrobisz, co każą, to mnie zabiją.
Przepraszam.
JEŚLI WYDASZ SIMÓNA, ZGINĘ
Otworzyć celę!
- Gdzie moja córka? - A więc dostałeś wiadomość.
Gadaj, gdzie moja córka!
Skup się.
Gdzie ona jest?
Nie masz czasu.
Już tu są.
Światło!
Wyłączyli światło?
Kurwa, światło!
Nie tylko tutaj. W całym więzieniu.
Co się, kurwa, dzieje?
Nie ma już zasięgu.
Idą po mnie.
Gdzie ona jest?
Hugo, pomagając mnie,
pomożesz swojej córce.
Nie ma sygnału.
Komórki też nie działają.
Wartownia, tu Bastos. Zgłoś się.
Na kolana, dupku!
Ręce za głowę!
ZAKŁAD KARNY MONTE BARUCA
Na ziemię! Nie ruszać się!
Kurwa, tędy!
Szybko!
- Nic. - Może do rejestracji?
Tam, przy stole!
Ruchy! Kurwa, już!
- Spokojnie. - Idź, kurwa!
Rejestracja, tu Bastos. Raquel?
Ruchy!
- Idź! - Spokojnie.
Co się dzieje?
Raquel.
Nic?
- Co się dzieje? - Napadają na więzienie.
Wchodzą, Hugo.
- Hugo! - Chodź.
Co się dzieje?
- Co on tu robi? - Przyszli po niego.
- Kto? - Nie wiem.
Otoczyli blok. Jest ich z 15 albo 20.
- Myślisz, że uciekniesz? - To nie ucieczka.
To, kurwa, co?
Chcę mówić z Hugo Rocą.
Jesteś tam, Hugo?
Jestem.
Musimy pogadać.
Byle szybko. Służby już tu jadą.
Nie, Hugo. Nikt nie jedzie, bo nie macie telefonów.
Ani stacjonarnych, ani komórek. Więc słuchaj.
Jest tak.
Przyszliśmy po Simóna Lago.
Masz dwie opcje.
Albo nam go wydasz i sobie pójdziemy,
albo odmówisz.
Wtedy wejdziemy tam
i zabierzemy go siłą.
A wierz mi,
że to nie będzie miłe.
Masz minutę.
Kurwa.
Co robimy?
Drzwi wciąż są zamknięte.
Zaryzykujesz dla tego skurwysyna życie swoje i wszystkich wokół?
Wiesz, kim on jest? Wiesz, co zrobił? Wiesz?
Czyli nie?
Czyli nie.
Wszyscy na stołówkę.
Chodźcie. Słyszeliście go.
Wszyscy na górę. Już.
Szybko.
Załóż to.
Wykurz ich.
Wyjdą, zabierzemy Simóna Lago i się zmywamy.
Szykujcie się.
- Kto ma moją córkę? - Przyjaciele.
- Rób, co mówią, a będzie cała. - Kiedy ją wypuszczą?
Rano, kiedy przyjedzie sędzia i z nim porozmawiam.
Wtedy nasze problemy się skończą.
Chodźmy.
- Biegiem! - Szybko!
Wszyscy pod ścianę!
Odsuńcie się od drzwi, proszę.
Pali się!
- Pożar? - Kolec, dołącz do reszty.
Kolec, do reszty! Nie pali się!
- Co się dzieje? - Spokojnie, Javi.
Odsuń się od drzwi. Wszystko gra. Spokojnie.
- Dym tu wlatuje! Zamknij to! - Jeszcze nie. Kurwa, przestań!
No dobra!
Spokojnie.
- Nic ci nie jest? - Willy.
Rejestracja!
Raquel!
Ktoś powie, co tam się dzieje?
- Gdzie są? - W moim biurze.
- Widzisz? - Nie.
O nie.
Ktoś jest w rejestracji. Szlag.
Hugo.
Chodź tu.
Nic im nie jest. Na pewno.
BRAK ZASIĘGU
Zadzwoń do taty, dobrze?
Tato? Nareszcie! Czekamy ponad pół godziny.
Rozumiem.
Mówi, że to alarm próbny i mamy tutaj czekać.
Daj mi go.
Rozłączył się.
Nie wychodzą. Co robimy?
Zobaczysz.
Nie, nie odjeżdżamy.
Kto to jest?
Simón. Nowy.
- To nie ona była nowa? - Drugi nowy.
Kto jest na zewnątrz?
- Nie wiemy. - Czemu nas atakują?
- Żeby tu wejść. - Ale po co?
Chcą kogoś wyciągnąć.
- Dlaczego? - Wiadomo. Bo to ucieczka.
Nie wiemy, czy to ucieczka.
Na razie nic nie wiemy.
Niedługo nadejdzie pomoc.
Co tu się odpierdala? Mówiłeś, że go wydadzą i jedziemy.
- Sprawy się skomplikowały. - No to spadajmy.
- Bez Simóna Lago nie możemy. - Dlaczego?
Bo nie.
Masz mi powiedzieć, dlaczego nadstawiamy karku.
Kto to, kurwa, jest?
Weź tych troje.
Hugo.
- Tak? - Wyjrzyj za okno.
I wszyscy strażnicy też.
Willy.
Nie wychodzić stąd.
Wydaj Simóna Lago.
Hugo.
Nie mogę go wydać.
Nie rób tego, proszę.
Wydaj mi go, Hugo.
Ostatnia szansa.
Szykować się. Wchodzimy.
Mama bardzo cię kocha.
Wiesz o tym, prawda?
Ja też kocham.
- Tęsknię za nią. - Wiem.
Znam cię, gagatko.
- Przestań. - Lecisz!
Przepraszam…
Proszę pani.
Leż tam.
- Proszę. - Zamknij się.
Proszę mnie wypuścić.
- Nie ruszaj się. Połóż się! - Nic nie zrobiłam.
- Nie wiem, co tu robię. - Cisza!
- Proszę się zatrzymać. - Morda!
- Proszę! - Nie ruszaj się. Leż!
- Proszę się zatrzymać! - Leż i zamknij ryj!
- Hamuj, mówię! - Przestań!
Puszczaj!
Hamuj!
Napisy: Juliusz P. Braun