SERIAL NETFLIX
Co ty tu robisz?
Spytałem, co tutaj robisz.
- Mam kłopoty. - To widzę.
Skąd się tu wzięłaś?
Jesteś z napastnikami?
Zacznij gadać.
- Ja nic nie wiem. - Takiego. Co jeszcze wiesz?
- Dzień dobry, doktorze. - Sara.
Po co im Simón?
Nie znam szczegółów. Żeby nie rozmawiał z sędzią.
Jesteś z nimi?
- Zmusili mnie. - Do czego, skarbie?
- Żeby pomóc im wejść. - Da się wezwać pomoc?
Rozstawiłam zagłuszacze.
Można dzwonić tylko spoza Baruki.
Może też z najwyższego punktu.
Jak wysokiego?
Nie jestem pewna.
To krótkofalówka? Daj mi ją.
- To co robimy? - Najwyższy punkt jest w bloku zielonym.
A jeśli to nie zadziała? Mamy jej zaufać?
Powinniśmy spróbować.
- Gdzie dzieci? - W bunkrze.
- Zostawiłeś je? - Nic im nie jest.
- Gdzie Hugo? - Nie wiem.
Wiem, jak stąd wyjść.
Wszystko jest gotowe.
Możesz pójść z nami.
- Powiedz mu. - Nie teraz.
Byle szybciej. Bo skurwysyn się wywinie.
Cherokee.
Tak?
Przysięgam, że to prawda.
Cherokee, co jest?
Cherokee!
Siema, doktorze.
Nie ruszać się!
- Musimy pogadać. - Co ty robisz?
Teraz z nim stąd wyjdę.
Jeden fałszywy krok, a go zastrzelę.
- Cherokee, jeśli… - Morda.
O co chodzi?
Idziemy. Carmelo, Manuela! Sara, ty też!
Cofnąć się. Powiedziałem!
- Puść go. - Do tyłu!
Inni niech robią, co chcą.
Jeśli ktoś się zbliży, to go rozwalę.
Jasne? Tak czy nie?
Chodźmy.
Idziemy do pralni.
VII TURNIEJ MATEMATYCZNY DLA SZKÓŁ PODSTAWOWYCH – 2009
ZAWODY W LICZENIU W MYŚLACH
NAGRODY MATEMATYCZNE 2015
OLIMPIADA MATEMATYCZNA
KONKURS MATEMATYCZNY
MAT W CZTERECH RUCHACH
Wiadomość od dziewczyny.
- Co? - Znów mnie ograła.
- Wygrała apelację. - Co? Ona kropnęła rodziców.
Ale wychodzi.
Wychodzi. Jebana.
ZAKŁAD KARNY MONTE BARUCA
ZAKŁAD KARNY MONTE BARUCA – 12
Pomocy!
Hugo!
Tutaj! Elisa!
Tutaj, Elisa!
Hugo!
Odetnij to czymś.
Co się stało?
- Montes porwała Simóna. - Co?
Chce go wydać.
Elisa, moje dzieci.
Nie mogę wyjść z bloku, ale mogę go opuścić z dachu.
Zgoda.
Montes!
Zabijesz moją córkę.
Porozmawiajmy o tym.
Stój! To rozkaz!
Ty tutaj nie rządzisz.
Rządzi tu tylko ten psychopata.
Posłuchaj. Sytuacja jest pod kontrolą.
Pod kontrolą? Wiesz, ile osób już zginęło?
Tak.
Tak? A ile jeszcze zginie?
Ani jedna, bo nie dadzą rady wejść.
Znajdą sposób i nas wymordują. A ty im na to pozwolisz.
Montes, proszę.
Naprawdę mi przykro.
Ale ktoś inny musi podjąć tę decyzję.
Idź.
Daj mi powód, a rozwalę ci łeb.
Mam w dupie, czy chcą cię żywego.
- Dokąd mnie zabierasz? - Idź.
Cherokee, proszę. Co się dzieje?
Zaraz się pan przekonasz.
Cherokee…
Jeszcze jej tu brakowało. Jak tam, Guillermo?
Dobrze.
- Bądź grzeczny. - Dobrze.
Właź pan.
Zamknąć drzwi.
Strzykawa! Otwórz!
- Wszyscy do środka. - Ruchy!
Cherokee! Otwórz, proszę!
Zamknął się z Espadą.
- Cherokee! - Nie wchodzić, bo go zabiję!
- Co się stało? - Przytknął mu broń do głowy.
Musisz go wydostać.
Są uzbrojeni. I to wszyscy.
Hugo dał im broń, a teraz siedzimy po uszy w g…
- Gdzie Hugo? - Poszedł za Montes.
Porwała Simóna i chce go wydać.
Kurwa. Znajdźcie ją.
- Jak to? - Nie wiem.
- Szukajcie. - Chodźmy.
- Weź dzieci i ukryjcie się. - Dobra. A Espada?
Najpierw muszę odzyskać kontrolę. Ukryjcie się.
Ktoś wie, o co chodzi z Cherokeem i doktorem?
Zawsze szanował Espadę. Mówi do niego na „pan”.
A my, kurwa, w samym środku.
Nie wychylajmy się. To jest sprawa Cherokeego.
Cherokee!
Nie wychodzić, póki nie powiem!
Ile razy to się stało?
Wiele.
Ile razy co się stało?
Powiedz, co robił.
Zamykał drzwi gabinetu.
Kazał mi siedzieć cicho.
Co?
Potem wkładał mi ręce pod bluzkę.
- Nie. Cherokee, ja… - Nie przerywaj jej.
Weź brata i poczekajcie tam.
Potem mnie rozbierał i kazał mi tak stać.
Nago.
A on patrzył na siebie i mnie dotykał.
Kazał na siebie patrzeć.
To nieprawda.
Ona mówi. Kontynuuj.
Kiedy kończył, mówił mi, że pomoże mi z przepustką
i żebym nie ważyła się donieść,
bo i tak nikt mi nie uwierzy.
Że zadba o to, żebym nie miała lekko.
Cherokee, na Boga.
Po strażnikach bym się tego spodziewał.
Ale pan?
Ile razy o niej rozmawialiśmy? „To świetnie. Należy tworzyć więzi.
Dobrze, że coś do niej czujesz.
Ona cię odmieni”.
Bla, bla, bla.
A ty tymczasem, kurwa…
Nie!
Cherokee!
- Pistolet. - Cherokee!
Posłuchaj mnie.
Słuchaj jej.
- Carmelo, pistolet. - Kurwa, posłuchaj.
Spytaj ją o Emmę!
Cherokee. Spytaj Manuelę, czy to Emma kazała jej ci to powiedzieć.
Zabij go.
Kim jest Emma?
Manuela. Powiedz mu, kto to jest.
Czy jest z tobą?
Gdzie?
Co ci powiedziała?
Manuela.
Żeby powiedzieć, co mi robił doktor.
Żeby powiedzieć Cherokeemu.
Po co?
Żeby go zabił.
Wyjaśnij Cherokeemu, dlaczego nie widzi Emmy.
Bo Emma wybrała Manuelę. Tylko ją.
Tylko ja ją widzę.
Cherokee, Manuela jest chora. Cierpi na zaburzenia…
Sam masz zaburzenia, skurwysynu!
Cherokee.
Emilio.
Nic mi nie jest.
Muszę wiedzieć, co się dzieje, więc odpowiesz na parę pytań.
Dostaniemy Simóna i pójdziemy.
Na razie nigdzie się nie wybieracie.
Posłuchaj. Po dobroci czy nie, jakoś mnie stąd wydostaną.
Po co wam Simón Lago?
Wypuść mnie, a nikt więcej nie zginie.
- Jak gdyby nic tu nie zaszło? - Właśnie.
Widziałem twoją twarz.
Tak, ale nic nie powiesz.
Niby dlaczego?
Nazywasz się José Antonio Bastos García.
Urodzony w roku 1970.
Pracujesz w tym więzieniu od 11 lat.
Masz byłą żonę i synka, którego prawie nie widujesz…
Jeszcze słowo o nim, a zabiję cię tu i teraz.
Wybacz.
Po chuja grupa policjantów próbuje odbić więźnia?
Lepiej martw się tym, co faktycznie cię dotyczy.
Jeden z twoich cię wsypał.
Doniósł na ciebie za przemoc wobec więźniów.
Mają Ruso.
Zabrali go do bloku czerwonego.
- A Sara? - Sara?
Chyba też jest w środku.
Widzieli ich twarze, wiedzą, kim są…
Strażniczka spuści Simóna Lago z dachu.
- Szykuj się. - A co z Ruso?
Rób, co mówię.
Simón.
Idziemy.
Za ile będziesz na dachu?
Już jestem, ale potrzebuję czasu.
Jakiś problem?
Potrzebuję kluczy. I muszę unikać Hugo, który mnie śledzi.
Hugo popełnił błąd, ale ty uratujesz dziś wiele osób.
Postępujesz słusznie.
Nie pierdol. Wiem, że jesteś gliną.
Jaka jednostka? Tajne służby? Siły specjalne?
Na kolana.
Skup się na Simónie, o reszcie zapomnij.
Chcę wiedzieć, z kim mówię.
Przypominam, że to ja mam to, czego chcesz.
No dobrze.
Jeśli jesteś tym, kim myślę,
Macareną Montes,
to byłaś policjantką, więc wiesz, co i jak.
Mnie wzywa się, kiedy nie ma kogo wezwać.
Piętnaście minut.
Wstawaj.
Plan nie zakładał, że Laura umrze.
Jeśli ktoś tu nie zasługuje na śmierć, to właśnie ona.
Muszę zadzwonić przed pierwszą.
Dać znać, że wszystko idzie dobrze.
Wtedy jej nie zabiją.
To zależy od ciebie.
Wstawaj.
BUNKIER
SCHOWEK NA MIOTŁY
Tędy.
Diego.
Może jej nie szukajmy?
Możemy pozwolić go wydać i wezwać pomoc z dachu zielonego.
- Mamy rozkazy. - Hugo kłamie.
Jak to?
- Czegoś nam nie mówi. - Skąd wiesz?
To oczywiste.
Są tu jego dzieci, a on podejmuje takie ryzyko?
Nie. Coś za tym stoi.
Idziemy po Montes, bo takie mamy polecenie.
SIŁOWNIA
GARAŻ
DACH
Montes!
- Montes! - Cisza.
TEREN BUDOWY
Ruszaj się.
WSTĘP WZBRONIONY
Od sześciu miesięcy każda twoja rozmowa telefoniczna
i każdy twój ruch na oczach kamer
idą prosto w ręce sędziego.
Na Boga, przez ciebie więzień jest w śpiączce.
Kto doniósł?
To nieistotne. Ważne, że mogę ci pomóc.
- Espada? - Nie słuchasz.
To Willy. Ten skurwysyn.
- Wyciągnij mnie, a donos zniknie. - Zamknij się.
- Wypuść mnie. - Morda!
Obaj chcemy, żeby to się skończyło, bo obaj chcemy wrócić do bliskich.
Montes!
Ruchy!
- Montes! - Hugo!
Ani piśnij.
Zabiłaś już kiedyś.
Nic o mnie nie wiesz.
Wiem, że zabiłaś.
To coś, co nas łączy.
Nic nas nie łączy.
Dalej, Montes.
Dalej.
To był mój obowiązek.
I liczysz, że dam ci dobry pretekst,
żeby znów go wypełnić, prawda?
Minęło wiele czasu, odkąd potrzebowałem pretekstów.
Tyle że ty jesteś potworem.
No cóż,
nieco upraszczasz sprawę,
ale tak.
Montes!
To kwestia motywacji.
O czym ty mówisz?
O wszystkim, co się stało i stanie tej nocy.
Dlatego w ciągu kwadransa zginiesz.
Jeśli próbujesz mnie przestraszyć, to zapomnij. Nie boję się.
Montes.
Wiem, że wiele osób zginęło za moją córkę.
I stawię czoła konsekwencjom.
Ale przysięgam, że nikt więcej nie umrze.
Nie wydawaj im Simóna.
Nie pozwól zabić mojej córki.
Zrobię, co chcesz. Dam ci, czego tylko chcesz!
Odezwij się!
Gotowa?
Jeszcze nie. Dam ci znać.
Przestań, Montes.
To znowu ty, Hugo?
Proszę.
Montes robi to, co trzeba. Nie wtrącaj się.
Nie mogę wydać więźnia. Mam obowiązek go chronić.
Jaki, kurwa, obowiązek?
- Czemu nie chcesz go oddać? - Mają jego córkę.
Słucham?
- Porwali jego córkę, żeby im pomagał. - Cicho, Montes!
Słuchaj, Hugo.
Jeśli to prawda…
to mogę ci pomóc.
Nie może.
Tylko ja mogę mu pomóc.
Bez odbioru.
Czemu po ciebie przyszli?
To skomplikowane.
Ktoś to zorganizował. Raczej nie ten na zewnątrz.
Nie. To nie on.
A więc kto?
Mój przyjaciel.
To skomplikowane.
Myśl o sobie.
Wypuść mnie. Donos zniknie i przestaną ci się przyglądać.
Ale musisz otworzyć łącznik i pozwolić po mnie przyjść.
- Żeby nas wymordowali? - Nikt nie chce kolejnych ofiar.
Nie jesteś jedynym zakładnikiem.
Mamy tę blondynkę. Byłą więźniarkę.
Nie wiedziałeś?
Musisz ją tu przyprowadzić.
Nie da rady.
Bez niej nie odejdziemy.
Jeśli chcesz to szybko zakończyć,
otwórz te pierdolone drzwi i przyprowadź dziewczynę.
Co o nich wiesz?
No weź, pracujesz z nimi.
Że są niebezpieczni.
- Co cię to obchodzi? - Podpadli mi.
O cokolwiek chodzi, zapomnij. Mogą ci spierdolić życie.
Nie mam nic do stracenia.
Nie popełniłem morderstwa, za które tu siedzę.
Twoi kumple mnie wrobili.
I czego chcesz?
Najpierw odzyskać moje życie.
A potem im się odpłacić.
Możesz mi pomóc?
Wiele mogę.
Zapomnij, stary. Wypuść doktora.
Myślisz, że ona kłamie?
Manuela widzi nieistniejącą pannę.
Nie o to pytam, Carmelo. Wierzysz Manueli czy doktorowi?
Wierzę, że mamy plan ucieczki, a ty to zaprzepaścisz.
A jeśli to prawda?
No weź. Ledwo co ją znasz.
Czasem ją widywałeś i…
Carmelo, tylko ty możesz to zakończyć.
Proszę, otwórz drzwi i mnie wypuść.
Nie jestem taki.
Elisa!
To, co mówiła Manuela, to…
Wiem, że to nieprawda.
Wydostanę cię stąd. Dobrze?
- A jeśli to prawda? - To nieprawda.
Skąd ta pewność?
Po prostu wiem.
Od kiedy ją widzisz?
Nie pamiętam.
Zawsze jest z tobą? Cały czas?
Nie.
Musisz mi powiedzieć.
Nie Emma, tylko ty.
Czy Espada robił ci…
te rzeczy?
Tak.
Wierzysz mi?
Wierzę.
Co mam zrobić?
- Gdzie go opuści? - Nie wiem. Rozstaw ludzi na rogach.
- A co potem z Ruso i Sarą? - Coś wymyślę.
Jej mogą dać kulkę w łeb. Ale Ruso to jeden z nas.
Sara to jedna z nas.
Na pewno?
Odblokowaliśmy jej tablet.
Proszę spojrzeć.
Rozstaw ludzi na rogach.
Trzymam go za jaja.
Jego i jego szefa. Mam plany.
Jakie plany? Nie mówiłaś, że jest niebezpieczny?
Ja też jestem.
Załóżmy, że ci pomogę.
W zamian też musiałbyś mi pomóc.
Nie ma sprawy.
Coś cicho, co nie?
Może Cherokee zabił doktora.
A tobie coś robił?
Espada. Czy on…?
Nie. A gdyby próbował, odrąbałabym mu jaja.
Dlatego z tobą nie próbował. Ani ze mną.
Manuela wam o tym mówiła?
Nie. Ale wiem, że mówi prawdę.
Co to ma być? Pobicia, gwałty… Co to, kurwa, jest?
Miejsce, w którym żyjesz.
Pozwolisz mu mnie zabić?
Znam go. Kiedy coś postanowi…
To będzie współudział.
I co? Niby co mi zrobią?
Carmelo, wiesz, że to jest złe.
Tu się dzieje wiele złego.
Czego chcesz?
Mogę cię stąd wyciągnąć.
Skoro tak możesz, to co ja tu robię?
Pociągnę za sznurki i cię wypuszczą.
Ale musisz mi otworzyć te drzwi.
Mnie nie da się kupić.
Manuela mówi prawdę.
I chcę usłyszeć, jak ty to mówisz. Masz pięć sekund.
Mów prawdę, a przeżyjesz.
- Wierzysz pacjentce? - Pięć, cztery, trzy, dwa…
- Jeden! - Tak! Zrobiłem to!
Ona…
Ona mówi prawdę.
Żadnych głupstw.
Nie ruszaj się!
Wypuść go.
Nie.
Nie zmuszaj mnie, żebym strzelił.
A jeśli trafisz jego?
Montes, puść go!
Wstawaj.
Ruchy.
Chcę usłyszeć, jak to mówisz.
Co zrobiłeś?
To, co mówiłaś.
Wszystko.
Powiedz.
Dotykałem jej.
Dotykałem cię pod ubraniami
i kazałem na siebie patrzeć.
Pani doktor! Słyszała pani?
Tak.
Słyszałam.
Cherokee, wypuść go, proszę.
Ni chuja.
Ma zapłacić za to, co zrobił?
Właśnie.
Kiedy to się skończy, stanie przed sądem.
- Wypuść go! - Bo tak ufam sądom.
Zabij go.
- Idź. - Cherokee…
Cherokee!
- Mówiłeś, że jeśli powiem prawdę… - Idź.
- Cherokee! - Ruszaj się.
- Elisa! - Zabij go.
Cherokee!
Cherokee, nie!
Proszę, przestań!
Najpierw drzwi, potem dziewczyna.
BLOK CZERWONY – GODZ. 23.51
Jak idzie?
Jestem. W tylnym rogu.
Idziemy do ciebie.
Na kolana.
- Nie wiem, czy uda się go opuścić. - Jeśli złamie nogę, to nie szkodzi.
Dobra.
Willy, masz Montes?
Nie.
A Hugo?
Też nie.
- Ruszaj się. - Mówiłem, że to kwestia motywacji.
A on jest najbardziej zmotywowany.
Laura.
Laura!
Masz dzieci?
Córkę.
I jak byś się czuła, gdyby została porwana?
Nie! Żadnych gierek. Na nic ci się to nie zda.
Zastanów się przez chwilę.
Kim jest Simón?
Napisaliście: „Jeśli wydasz Simóna…”
- Wiem co. - „…zginę”.
Nie wiesz, kim on jest?
Ty też nie?
Jesteśmy tu przez gościa, którego żadna z nas nie zna? Czekaj!
- Ona nie wie, kim jest Simón. - Kurwa, Rosa, nie rozmawiaj z nią.
Do kiedy ma zadzwonić?
Mamy tylko pół godziny.
Napisy: Juliusz P. Braun