Czas na urlop, Jack.
Znalazłem to w obroży.
Wygląda na to, że pies połknął biżuterię.
"Matildzie. Kocham cię, Jimmy". Pani sprawdzi zamówienia...
Nie mamy komputerów.
Siedzi niewłaściwy morderca, a jeśli właściwi grasują i coś się stanie?
Znalazłeś tu jelenia?
A obok wiadro z wnętrznościami?
To nie śrut, tylko wypełnienie dentystyczne.
To ludzkie jelita.
A jeśli to Kable z nami pogrywa?
Dalej śmierdzi.
W 1998 porwał mojego brata.
W Long Lartin Penderecki został pobity.
Nie ja go pobiłem, tylko jego kumpel z celi.
Dowiem się, co wie. Nie można żyć bez odpowiedzi.
Poszłam do ciebie po rzeczy, ale nie weszłam, bo było otwarte.
Tak. Wiem.
Nie. Nigdy nie mieliśmy z nimi kłopotu, a nagle są wszędzie.
Nie wiem, ale nie lubię owadów.
Wymioty, pleśń... Ale żadnych owadów.
Na szczęście jest.
W innych domach jest podobnie, dlatego był w okolicy.
Spryska, ale muszę wyjść na cztery godziny. Co mam ze sobą zrobić?
Za wcześnie na picie?
Nie to chciałam usłyszeć.
W takim razie poczytam sierotom.
Pewnie, że idę do pubu. Ty też się zachowuj.
Przepraszam.
Świetnie.
Pokaz wliczony w usługę?
Czyli to dla mnie?
Rozumiem.
Cudowne!
Jest pan naprawdę dobry.
Przepraszam. Rozproszył mnie pan.
Dokąd?
Urocze.
Tango na pewno odpada.
Dziękuję, że tak szybko pan przyjechał.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby całą noc po mnie łaziły.
Muszę wyjść, zanim pan zacznie,
a zablokował pan drzwi.
Niestety więcej nie ma.
ŚMIERTELNE ŻNIWO
WILK
SCENARIUSZ
To RoboMajor.
Pojawił się w 2004, sześć lat po zaginięciu brata.
- To nie Ewana. - Zostawił go dla ciebie?
Tak, ale do tej pory zostawiał jego rzeczy lub podobne.
Nie to.
Wie, że się poznam.
- Gdzie leżał? - W pokoju.
- Nocą był w twoim domu? - Tak.
- Ty też? - Spałem.
- Zrobił coś jeszcze? - Spoko, nic mi nie jest.
- Nie boję się. - Dzięki.
Poważnie.
Nie boję się. Sam to na siebie ściągnąłeś.
Cała ta sprawa z sąsiadem jest dziwna.
On to robi, nie ja.
Wróciłeś, żeby to ciągnąć.
Po przyjęciu ludzie mówili o twoim sąsiedzie.
Odcisków nie będzie, ale i tak sprawdź. Dzięki.
Chwileczkę.
Myślałam, że zmądrzejesz i znikniesz.
Przepraszam. Nie jestem zbyt mądry.
Wiesz, że gdy kogoś widzimy, odkrywamy, że za nim tęskniliśmy?
- Tak nie jest? - Ani trochę.
- To może pójdę? - Świetna myśl.
Zabił ją krwiak podtwardówkowy.
Znalazła ją siostra. Po kilku dniach.
Broni brak, ale uraz czaszki był poważny.
- Sądzimy, że ją pchnął, a ona upadła... - Na stolik.
Ale zachowała przytomność.
Próbowała się czołgać do torebki.
- Był w niej telefon? - Tak.
Mąż ma alibi?
Kolacja służbowa, ale dojdziemy prawdy.
Łatwizna.
Pójdę już. Dziękuję.
To na pewno szef. Cały czas z nami pogrywa.
Tylko nie wiem czemu.
Czemu nam to robi?
Strasznie dużo zachodu.
Gdyby był na nas zły, zabiłby nas, ale tego nie zrobił.
Zabił kogoś innego, wyjął jelita
- i zostawił nam w wiadrze. - Tobie.
Mówię tylko, że to skomplikowane.
Może to próba?
Chce sprawdzić, jak sobie radzimy w sytuacji stresowej.
Czyli to dobrze. Musimy tylko zaliczyć próbę.
Nie, to nie jest dobrze, pojebie!
Wiesz, jaki jest rąbnięty, skoro nas tak testuje?
A jeśli oblejemy? Co nam zrobi?
Ty...
Co?
Zabiłeś już kogoś?
Bo ja nie i liczyłem, że ty tak.
- Jeden z nas... - Dziś kończymy zlecenie.
- Telefon nie działa. - Improwizujmy.
Dasz radę, sierżancie Molina?
Tak, komisarzu Honey.
Tędy.
Życie przed Internetem.
Mroczne czasy.
Tu mamy grawerunki.
- To już wszystkie zamówienia? - Tak. A co?
Żaden James nie poślubił Matildy, a Matilda nie wyszła za Jamesa.
- Pani firma... - Ojca.
Ojca firma wykonała obrączki,
ale mąż i żona nie zamawiali osobiście.
Ktoś zrobił to za nich.
To może być każdy.
Mogę wziąć?
Oliver? Oliver?
Dziś jest ten dzień.
Otwórz auto.
Dokąd jedziemy?
Nie. Nie zostawię rodziny.
Naprawdę nie wiesz, że nie masz nic do powiedzenia?
Już.
- Lucia! - Mamo, nie!
Usłyszą cię!
Są na zewnątrz!
- Na pewno? - Słyszałam, jak wychodzą.
Zabrali twojego ojca.
On nas z tego wyciągnie.
- Nie da rady. - Wiem, że znajdzie sposób!
Dziś jest dzień, w którym uciekniemy!
Nie powinno cię tu być.
- Zdobyłeś informacje o moim bracie? - Tak.
- Mów, co wiesz. - A pies?
Mam listę nazwisk, której sprawdzenie zajmie tygodnie. Powiedz, co wiesz.
Nie.
- Mówiłem... - Nie wierzę w obietnice.
- Nie kłamię. - Mieliśmy umowę!
Chcę to zakończyć.
- Muszę to zakończyć! - Wróć, kiedy zrobisz swoje.
Odejdź.
Stój.
Dalej.
- Nie złapiecie zasięgu. - Milcz.
- Do kogo chcesz dzwonić? - Zamknij się.
- Chyba w coś walnąłem. - Na pewno.
Nie można widzieć wszystkiego!
Wzdłuż podjazdu leżą kamienie. Trzeba było patrzeć w lusterka.
Proszę, proszę! Sygnał.
Nie zawsze masz rację.
Zniknął.
- Mamo, masz coś białego? - Co?
Puszczam pralkę.
- Pierzesz? - Tak.
- Teraz? - Tak.
- Masz coś białego? - Zerknę.
Cześć, stary.
- Z kim byłeś nad rzeką? - Co?
Mówiłeś, że jesteś nad rzeką i coś sprawdzasz. Co?
Nazywamy ich rzecznymi ludźmi. To taka komuna.
Mają tam kemping.
Ohyda.
Co sprawdzasz?
Sporo osób narzeka na hałasy.
Mam białe!
- Myślałem, że jesteś w pracy. - Nie szkodzi.
- Już puściłeś? - Zostaw. Wezmę.
Psuję ci wolne.
W kółko gadasz.
- Zadzwonię. - Nie szkodzi. Możemy gadać.
- Dziewczyna uważa inaczej. - Przejdzie jej.
- Kiedy się tam sprowadzili? - Nie jestem pewien,
ale od kilku lat ich przybywa.
A co?
Bones organizował rave'y w różnych miejscach.
Nagle przestał. To bez sensu.
A jeśli nie przestał?
A jeśli założył sobie obóz?
Jedna kreska. Zwolnij.
- Stój. DROGA PRYWATNA
Dobra, stary. Dzwoń do banku.
- Czyli chodzi tylko o pieniądze? - Dzwoń, ale już.
Mamo!
Jeśli będziesz mogła uciec,
zostaw mnie tutaj.
O czym ty mówisz?
Jeśli będziesz wybierać między mną i sobą
albo mną i tatą,
zostaw mnie.
Wiem, że mnie nie chcecie.
Nigdy nie chcieliście.
Nie, kochanie!
Nie! Kochamy cię!
Jestem popieprzona!
Nie jak Kiernan.
Jesteś naszą córką!
- Kochamy cię! - Przynoszę wam wstyd!
Przynoszę wstyd tobie. Widzę to!
- Chętnie pomogę, panie Anchor-Ferrers. - Dziękuję, Arthurze.
Ale ponieważ to duża kwota, a traktujemy bezpieczeństwo poważnie,
muszę potwierdzić tożsamość, choć oczywiście poznaję głos.
Rozumiem, Arthurze. Kontynuuj.
Oto pańskie pytania bezpieczeństwa.
Jak się nazywało zwierzę z dzieciństwa?
Jałowiec.
Dziękuję.
Ulubiona książka?
"Ivanhoe", sir Waltera Scotta.
A ulubiony utwór muzyczny?
Trzy fragmenty z "Pietruszki". Strawinski.
Dziękuję.
Zweryfikował pan moją tożsamość?
- Tak. Jeśli chodzi o przelew... - Jesteśmy przetrzymywani...
Głupi człowiek!
- Co tu robisz? - Nie odbierasz.
Bo ze sobą nie gawędzimy.
- Kto spiknął idiotę z idiotą? - Matthews.
Norma.
Klucz produktu to 14141-30187-76769.
Na początku rozmowy nie znałam go na pamięć, ale to trwa i trwa.
Z chęcią poczekam.
- Czego chcesz? - Co wiesz o rzecznych ludziach?
Prody mówi, że ich sprawdzasz.
Boi się spytać osobiście?
Jakaś kobieta kiedyś uprawiała z nim seks.
Co musi sobie wmawiać?
Rzeczni ludzie mają związki z handlem bronią w Cardiff,
ale ręczną i słabe, czyli nie możemy wkroczyć.
Nic poza bronią?
Może, ale nie wiemy.
Policja ma priorytety. Znasz procedury.
- To za mało, by działać. - Masz podejrzanego?
Tak.
Czym...?
Rozwiązuje pani problem. Jak konkretnie?
Słyszy pani te wymijające odpowiedzi?
I ten coraz wyższy głos?
Zasłania pani usta dłonią?
Wiedziałam. Pani kłamie.
Jestem policjantką.
Teraz to pani ma czekać.
Chodzi o Donkey Pitch?
Czytanie starych akt to jedno,
ale otwieranie drzwi,
których policja z Newport celowo nie tyka, to coś innego.
Nie jesteś policjantem z Newport.
Poza tym nie ma związku między Donkey Pitch a rzecznymi ludźmi.
Najwyżej stracę czas.
- Podejrzany to Elis Hennion. - Dziękuję.
To mój dom.
Wrócili!
- Z tatą! - Bądź cicho!
Tato?
Związany.
Jest tak.
Jeśli bankier zrozumiał, policja już tu jedzie. Jeśli nie zrozumiał...
- To wszystko gra. - Wcale nie.
Bo telefon nie przeszedł, czyli przelew też.
To źle.
- Bardzo źle. - To było główne zadanie.
Nie wykonaliśmy go, dlatego rąbnięty szef nas zabije.
Z trzeźwą oceną faktów u niego kiepsko.
Musimy uciekać. Teraz.
- Daję słowo... - Nie.
Cholera!
Mówiłem, że nic tam nie ma.
Nie chcesz tego robić.
Nie jesteś zły.
Widzę.
Nie jest za późno, żeby to powstrzymać.
Chodź. Chodź!
Chodź tu!
Elis Hennion to 25-latek z Cardiff,
a także, jak sądzę, mały gnojek.
Jazda po alkoholu, burdy w pubach, zakaz zbliżania się...
Mieszka tam, czyli pasuje.
- Kto wystąpił o zakaz? - Barbara Bell.
Pani Bell,
dlaczego wysłali do pani Elisa?
Próbujemy odzyskać córkę.
Jest z nimi.
- Z kim? - Z Bonesem.
Zechcą coś państwo obejrzeć?
To nasza Jessica.
A ten mężczyzna w skafandrze to Bones.
- Jak naprawdę nazywa się Bones? - Nigdy go nie spotkaliśmy.
Jak spotkała go córka?
Organizował rave'y.
Kiedy pojawił się w jej życiu, wszystko uległo zmianie.
Jej zachowanie, ubiór...
Zaczęła znikać z domu. Czasem na wiele dni.
Zgłaszaliśmy zaginięcie, ale mówili nam, że ona nie zaginęła, tylko jest...
- Nieobecna. - Właśnie.
Czyli nie tam, gdzie powinna, ale wiadomo gdzie.
To niski priorytet.
Przykro mi.
Potem skończyła 18 lat i nic nie mogliśmy zrobić.
Jest dorosła. Mieszka z nim.
Teraz w tym ohydnym obozowisku nad Wye.
Poszedłem tam, próbowałem ją wyciągnąć.
Odtrąciła mnie.
Dlatego namówiliśmy pozostałe rodziny, wynajęliśmy prawników,
nawet negocjatora, żeby namówił ją do powrotu.
Ale gdy tylko ktoś wchodzi na teren rzecznych ludzi,
- mszczą się. - Wysyłając Elisa?
- Tak. - Co on właściwie robi?
Najpierw za kimś chodzi.
Potem jest gorzej.
Oni lubią straszyć.
Co jeszcze mogą państwo powiedzieć o tych ludziach?
To bardziej formalna organizacja, niż się wydaje.
Sekta.
Nasza córka jest w sekcie. Nie ma sensu zaprzeczać.
Oni go czczą. Ona też!
Zrobi dla niego wszystko!
Podejrzewam, że są brutalni. Razem.
Co robisz? Miałeś się pakować.
- Tak sobie myślę. - Akurat teraz?
- A rodzina? - Co z nią?
Jeśli bank nie wezwie policji,
my się zwiniemy, a oni zostaną związani...
Nic im nie będzie.
Oni...
Umrą.
Wiem, że jesteś niebezpiecznie bezmózgi,
ale żadnych wpadek. Rozumiesz?
Idź na górę. Zaknebluj rodzinę.
A kiedy zejdziesz, przytakuj mi.
Sophie i Hugo kupowali Adderall. Na rave'ach z motywami horrorów.
Stał za tym Bones.
- Dzieciaki nic o nim nie mówiły. - To dzieciaki, a obok mieli rodziców.
Rodzice ofiar też milczeli.
- Kryli go? - Nie.
Nie sądzili, że Bones albo rave'y mają coś wspólnego ze zbrodnią.
Jasne. To po co mi ten Bones?
Nękał Sophie i Hugo przed morderstwem w Donkey Pitch.
- Był w ich domach. - Udowodnisz?
- Cóż... - Chryste, to tylko teoria?!
Posłuchaj. Bones jest performerem.
U niego liczy się teatr, spektakl. Jak w Donkey Pitch.
- Słabe. - I ma słabość do jelit!
Bones mieszka nad rzeką Wye, w obozie.
- Przesłucham go. - Wykluczone!
Ma tam wyznawców i dziewczynę, może wspólniczkę.
Albo zabił Minnet Kable, który siedzi, bo się przyznał, a tobie odbiło!
Policja reaguje na zagrożenie.
Tamci ludzie go nie stanowią.
Jeśli wejdziesz z butami, zwieją do miasta i wszyscy będziemy mieć przesrane!
- Chcę tylko... - Kompromitujesz nas
i podkopujesz zaufanie do policji!
Jako starszy stopniem wydaję ci rozkaz zaprzestania dochodzenia.
Wsiadaj do wozu i wracaj do Londynu!
- Mogłem iść z tobą. - Po co ma się wkurzać na obu?
Jak może tego nie widzieć?
Co ma więcej sensu?
Minnet Kable, który nie znał dzieci i nie był agresywny,
czy taki Bones, który miał związek z Sophie i Hugo,
a do tego lubuje się w krwi...
Muszę coś załatwić. Odwiozę cię do domu.
- Idziesz nad rzekę. - Wcale nie.
Ja z tobą.
Prody, jesteś dobrym gliną.
Nie ryzykuj kariery. Nic z tego.
- Oni są groźni. - Odwiozę cię.
- Przyjaciel nie puści cię samego. - Ktoś musi iść.
- Czemu ty? - A czemu, kurwa, nie?!
Odwiozę cię.
Dzień dobry.
- Jesteśmy... - Witam.
- Jesteśmy... - Policja.
- Hrabstwa Newport. Wybaczy pan najście. - Żadne najście!
Wejdźcie. Paskudna pogoda.
Jesteś!
Mamy towarzystwo.
Co za niespodzianka. Strasznie tu samotnie.
Przedstawię się. Kiernan Anchor-Ferrers.
- To mój chłopak. - Narzeczony.
Bardo.
- Miło poznać. Jestem... - Usiądziecie? Coś do picia?
Bez prądu, oczywiście.
W pracy nie wypada. Herbaty?
Nie uwierzycie, co Bardo wyprawia z miodem i kurkumą.
- Dziękujemy, nie trzeba. - Mamy kilka pytań.
Żałuję, że ojciec nie może z wami pomówić.
Nie ma go?
Nie.
Oddaje się wędrówkom.
- Wędrówkom? - Długim. Wielodniowym.
- Wielodniowym? - Tak.
Z początku uroczo kojarzyło się to z Forrestem Gumpem.
Lecz to coś poważniejszego. W każdym razie pojęcia nie mam, gdzie jest.
Zniknął na dobre. Z telefonem.
Lubi wędrować i dzwonić. Mówić różne rzeczy.
- To ciekawe. - I prawdziwe.
Chcemy poruszyć delikatniejszą kwestię.
Jak dobrze znają panowie Becę Van Der Bolt?
Zaginęła.
Podobno jest tutaj gosposią.
Tak, jest nią.
Dlatego tak mnie pan zaskoczył.
To nasza gospodyni. Domowa.
Kiedy ją pan widział?
Rety! Jakiś czas temu.
Kilka tygodni na pewno.
Nie miała tu czasem pracować?
Nie.
Rodzina zgłosiła zaginięcie.
W jej mieszkaniu są ślady walki.
Mówi pan walki?
- Nie możemy zdradzać szczegółów. - Oczywiście! Znowu nie na miejscu.
Chodzimy od domu do domu. Pytamy, czy ktoś widział coś niezwykłego.
Widzieli panowie?
- Nie. - Cóż...
Co uznaje się za niezwykłe?
- Nie widziałeś. - Tylko pytam.
Powiedziałbyś mi.
Wszystko, co pan widzi, a co wywołuje podejrzenia.
A uczucia, które wywołują podejrzenia?
- Podejrzane uczucia? - Tak.
Co wywołało takie uczucia?
- Nie chcę mówić o wizji... - Nie.
Ale ostatnio miałem uczucie,
które wzbudziło we mnie podejrzenia.
Z konkretnej przyczyny?
Nie.
Ale uznałem, że powiem.
Zostawimy wizytówki. Może coś sobie panowie przypomną.
Nie przedstawiliśmy się.
- Komisarz Honey. - Słucham?
Komisarz Honey, a to mój kolega, sierżant Molina.
Żegnamy.
Cześć, Elis.
Wrócisz nad rzekę i powiesz kumplom, że mnie odstraszyłeś.
Że na pewno się tam nie zjawię.
Nie chcesz zadrzeć z Bonesem.
Tak naprawdę bardzo tego chcę.
Kim jesteś? Co tu robisz?
Kogo znasz?
Odłóż to. Dawaj komórkę.
Daj mi ją. Z komórką nie wejdziesz.
I nie wejdziesz, jeśli kogoś nie znasz.
To kogo znasz?
Mnie.
Zna mnie.
Chodź.
Nie znają cię.
Zastanawiasz się, czemu cię wpuściłam?
Elis powiedział mi, kim jesteś.
Wrócisz do moich rodziców?
Powiesz, co widziałeś?
Chcę, żebyś mnie dziś oglądał.
Powiedz moim rodzicom, że jestem szczęśliwa.
I kochana.
Chcę, żeby mnie puścili.
Jeśli nie powiesz,
będę nieszczęśliwa.
A wszyscy tu bardzo nie lubią,
gdy jestem nieszczęśliwa.
Chcesz zobaczyć, jak mnie kochają?
Nie! Robisz mi krzywdę!
Przestań!
Puśćcie go.
A zatem rozumiesz już, co chcę, żebyś zrobił?
Idę. Nie mogę się spóźnić.
Na co?
Na ślub.
Nakarm kroka! Nakarm kroka!
Ona wpadnie!
Wpadnie!
Nic ci nie jest?
- A chcesz tego? - Niezbyt.
Walka ze sztucznymi krokodylami źle wygląda.
Prody złamał kostkę.
- A ja się nasłucham. Dzięki. - Prody tu był?
Wyciągnął cię z wody.
Bones to naprawdę Jacob Adley.
W tamten weekend siedział w areszcie Bristolu.
Nie...
Nie.
Tak, Jack.
Mamy akta, przesłuchanie... Był tam jego prawnik. W Bristolu.
Jessica Bell go odebrała.
Nie oni zabili w Donkey Pitch.
Gdzie cię wyrzucić?
- Na pewno ich tam nie widziałeś? - Mówię. Odjechali i nie wrócili.
To nie są prawdziwe gliny. Te nazwiska...
Przysłał ich szef.
Ile osób jest w to zaangażowanych?
Oddalimy się i wezwiemy policję.
Prawdziwą, anonimowo.
Teraz wiejemy.
Co?
- Mam na dole torbę. - I co?
Boję się iść sam.
- Gdzie leży? - W spiżarni.
Czemu? Nieważne.
Chryste!
Domyśliłeś się już, kim jestem?
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński