UMOWA O ZACHOWANIU POUFNOŚCI
Co to jest, Dae?
Co?
Skąd to...?
Od kiedy umawiasz się z Yuri Han?
Kitty cię rzuciła?
Co się stało? Powiedz.
Nie przejmuj się.
Dae Heon.
Miałem zawieźć cię na kampus,
ale muszę jechać do prezesa Hana.
- Dobrze. - Tato,
to teraz nieważne.
O Dae jest głośno w sieci.
„Dae Heon Kim, skromny chłopak hotelowej dziedziczki Yuri Han,
ratuje nadszarpnięty wizerunek Grupy Han Hotel”.
„Przejęcie Miller Hospitality wciąż możliwe”.
Wszystko w porządku? Powinienem o czymś wiedzieć?
Nie martw się.
- Wszystko się ułoży. - Dobrze.
Jadę.
Uważaj na drodze.
Miłego dnia.
Dae.
Pobawimy się przed wyjściem?
Nie, jesteśmy spóźnieni.
Szykuj się.
Dobra.
Spakowałaś tornister?
Super.
Bora...
Co ci się stało z butami?
Pewnie za szybko rosnę. To nic.
Jak to nic?
To będzie wyglądać dziwnie, ale...
Podnieś stopę.
Na razie możesz tak chodzić.
Nikt nie zauważy.
Nie szkodzi. I tak się ze mnie nabijają w szkole.
Co?
Chodź.
Wsuwka powinna być wyżej.
Dzięki.
Zapraszam.
To może iść tam.
A to tutaj.
- Co tu jeszcze robisz? - Wynająłeś ludzi?
- Kitty, jesteś tu. - Owszem.
Wezwę ochronę i każę ją usunąć.
- Nikogo nie wzywaj. - Dae, musimy pogadać. Już.
- Od czego zacząć? - Jestem spóźniony. Muszę się przebrać.
Widziałam cię w telewizji.
Całkiem niezły występ.
- Na pewno masz pytania. - Tak. Na początek...
Co...?
Na początek, dlaczego goniłeś mnie w piżamie,
błagałeś, bym została, i prawie pocałowałeś?
- Kitty. - Też bym cię pocałowała,
gdyby nie porwała cię
rodzina drugiej dziewczyny.
Mogę wyjaśnić.
Świetnie.
Zacznijmy od kłamstw.
Kłamstw? Liczba mnoga?
Masz dwie dziewczyny, tak?
Czy to podwójne kłamstwo?
I dlaczego tyle lat udawałeś bogatego?
- O czym jeszcze kłamiesz? - Nigdy nie kłamałem.
Dzwoniłeś z eleganckiego auta
i pominąłeś fakt, że twój tato jest szoferem.
Myślałeś, że przejmuję się takimi rzeczami?
Było mi wstyd.
Piękna dziewczyna na rodzinnych wakacjach
zainteresowała się mną.
A co do Yuri...
Musimy lecieć, bo się spóźnimy.
Nie zamykam.
Dae, już.
Znajdę cię później i porozmawiamy.
I obiecuję,
że wszystko wyjaśnię.
Nie mogę się doczekać.
KOTEK: WSZYSTKO GRA?
NIE DOSTARCZONO
GDZIE JESTEŚ? NIE DOSTARCZONO
ZADZWOŃ
Piszesz do Dae?
Tak.
- Spytaj, czy podpisał już umowę. - Nie.
To i tak dziwne.
Zrobiliście z tego sprawę biznesową.
Dobrze.
Jesteś gotowa?
Daj mi chwilę.
Dobrze, otwórz.
Boże.
Jesteś taka utalentowana.
- Mogło być lepiej. - Żartujesz sobie?
Ekstra piosenka. Co to?
To DJ, o którym ci mówiłam.
Ten, co będzie na Sylwestra?
Polecimy do niego na Islandię.
Wspólne tańce pod zorzą polarną?
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
Yuri! Spóźnimy się.
Idę!
ROMANS NA KONFERENCJI PRASOWEJ
NOWY DODATEK YURI!
YURI I DAE? UROCZO!
Podpisałeś umowę?
Uważaj, paparazzi za nami.
Mama każe mnie śledzić.
To łatwiejsze, niż myślałam.
Chodźmy.
Uśmiech.
Kitty za dużo się domyśliła. Muszę powiedzieć jej prawdę.
- Nie możesz. - Wiem, ale mam sumienie.
Udaję twojego chłopaka i okłamuję prasę, ale chcę być uczciwy.
Nie. Dosłownie nie możesz jej powiedzieć.
Albo zostaniesz pozwany.
Nieważne. Powiedz mi tylko jedno.
Kim jest „Kotek”?
- Nie twoja sprawa. - Dobra.
Nie mów. Powiem prawnikom twojego taty.
Sprawdź telefon.
To Juliana.
Jestem z Julianą.
Co to znaczy?
Jesteś z Julianą?
Miała przyjść na imprezę,
ale nie zjawiła się.
Jej wszystkie konta zniknęły.
A telefon nie odpowiada.
Sądzę, że rodzice ją odesłali przeze mnie.
Mogę jej więcej nie zobaczyć.
Wskakuj.
Co robisz?
Nie możemy się spóźnić pierwszego dnia.
Zaufaj mi. Wskakuj.
Dziękuję.
To musi być udawane.
Nie sądzisz? Gdy ludzie się tak obnoszą?
Kitty Song Covey. Miło cię poznać.
Prześladowczyni z Portland!
Nie szkodzi. To pierwszy dzień.
Posłucham ulubionej piosenki mamy...
i skupię się na tym, że też tu chodziła.
Zapomnę o chłopaku.
To będzie świetny dzień.
Dzięki za tamto.
Nie ma sprawy.
Wiem, że nie mogę powstrzymać cię przed powiedzeniem Kitty prawdy.
Ale ona musi zachować to w tajemnicy.
Rozumiem. Kitty też zrozumie.
Nikomu nie zdradziła moich sekretów.
Ale nie może znać prawdziwego powodu.
Wiem. Nie zdradzę jej tego.
Jeśli zapyta, zmyślę coś.
To stresujące.
Skończyłeś moją pracę dla profesora Lee?
Wiesz, że to część opłaty za twoje czesne?
Bez urazy, ale liczę, że szybko zerwiemy.
Nie ty jeden.
Co jest?
- Juliana? Boże, jesteś tu. - Cześć.
Tylko na chwilę.
Rodzice wysyłają mnie do Oakham.
- Nie. - Wiem. Dobrze, że to nie klasztor.
To moja wina.
- Powinnam być ostrożniejsza. - Przestań.
Co mam tu robić bez ciebie? Wszystko jest do bani.
Nadal będziesz mnie mieć, nawet jeśli nie będziemy rozmawiać.
Nie zrobiłyśmy tego, co planowałyśmy.
Sylwester, zorza polarna.
Trzymanie się za ręce.
W końcu miałyśmy być sobą.
I nadal możemy, bo jesteś geniuszką.
Wykorzystanie Dae dla odwrócenia uwagi?
Mówili o tym w ulubionym programie mamy.
I kibicuje wam.
- To tymczasowe. - Tego nam trzeba.
Udawajcie publiczną parę,
by moi rodzice zapomnieli o plotkach.
A wtedy wrócę do ciebie
i będziemy całować się o północy w Islandii.
- Jak? - Nie mam pojęcia.
Ale jeśli obiecasz, że tam będziesz,
obiecuję, że też się zjawię.
Idź. To twój pierwszy dzień.
Nie możesz się spóźnić. Dyrektorka cię ukarze.
Idź.
Od razu to zauważyłem.
Użyte słowa, struktura zdań.
Yuri jest zwykle bardziej kolokwialna.
Udowodni pan, że korepetytor to napisał?
Cóż... nie.
Zatem to koniec dyskusji.
- Słucham? - Chyba się zgubiłaś.
- Idę na literaturę. - Na górę i w prawo.
Super, dziękuję.
Profesorze Lee.
Miło pana poznać.
Chodzisz do mnie na zajęcia?
Nie, poznaliśmy się już.
Na obiedzie.
- Jestem nowym nauczycielem. - No tak.
Super.
Wielu uczniów przychodzi tu jedynie ze znajomością
podstaw zachodniego kanonu.
Musimy iść razem na obiad.
To się tutaj zmieni.
Do jutra.
Dae, ty i Yuri jesteście uroczy.
Macie razem inne zajęcia?
Nie wiem.
Znał mój plan lekcji, choć byłam tysiące kilometrów dalej.
Pan Udawacz.
Dae, zaczekaj!
Panno Song Covey, proszę zaczekać.
Po przejrzeniu twoich wyników
zapisałem cię do biura korepetytorskiego.
Super. Udzielałam korepetycji w liceum Adler w Portland.
- Chodziłam na dodatkowe... - Nie będziesz korepetytorką.
Będziesz się uczyć.
Twoje wyniki są poniżej średniej, a będzie tylko ciężej.
Zgłoś się po szkole do biblioteki. Przypiszą ci korepetytora.
- Na pewno... - Możesz odejść.
Prześladowczyni z Portland jest biała?
Boże. Ma babeczkę na tacy.
Mało jej po wczoraj?
Cześć. Co słychać?
- Ty jesteś... - Prześladowczyni z Portland.
Zostałam okrzyknięta morderczynią pierwszego dnia.
Nie powinienem z tobą rozmawiać.
Muszę być w drużynie Dae.
A czy drużyna Dae wie, że byliśmy razem od lat,
a ta sprawa z Yuri jest dziwna i pewnie udawana?
Dziwna - tak. Ale udawana?
Życie to nie telenowela.
Widziałeś te iskry między nami dziś rano?
Dzieliły nas sekundy od pocałunku.
Może jest rozdarty i ma mętlik.
Nie ma mętliku. Jest nieszczęśliwy.
Wiem, co mówię. Wierz mi.
Moja siostra była w udawanym związku z Peterem.
Z mojej winy. Potem zmienił się w prawdziwy. I nadal są razem.
Ale z Yuri i Dae tak nie będzie.
Wiem to.
Jestem swatką.
- Nadal nie... - Lubisz go.
Floriana?
Nie.
On ziewnął,
potem ty ziewnąłeś. To zaraźliwe...
To snob.
Uważa, że nielubienie filmów Marvela to charakter.
Jasne.
Jesteś przystojny, on też. Do dzieła.
Wybacz. Zapomniałam, że nie jestem w Portland.
I nie powinnam zakładać, że jesteś gejem
ani że się ujawniłeś, ani nic innego.
Ujawniłem się.
Nie zrozum mnie źle, ale w porównaniu z USA
Seul nie jest przyjazny gejom.
Ale mam rodzinę w Iranie i na Filipinach.
Każde wakacje spędzam na letnim obozie hetero.
Poza tym, nawet jeśli byłbym zainteresowany,
Florian nie.
Nienawidzi sportowców, a ja mam umięśnione uda.
Pomogę ci.
Dziękuję, ale nie, dziękuję.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Uśmiechasz się? Rób to jak należy.
Uśmiech.
MAMA: PRZYJDŹ DO MNIE.
WPŁATA Z GRUPY HAN
- Muszę lecieć. - Muszę lecieć.
Co znów zrobiłam?
Profesor Lee podejrzewa, że Dae napisał twój letni esej.
To mój korepetytor. Pomagał mi.
Oddaj kartę kredytową.
Jaki to ma związek z moją kartą?
Bez pieniędzy nie ma kłopotów.
Zbyt długo robiłaś, co chcesz.
Latasz na festiwale
i twoja twarz pojawia się w tabloidach Juliany.
Juliana odeszła.
Co mam zrobić, żeby odzyskać kartę?
A co jest takie ważne, że musisz w tej chwili kupić?
Nic.
Po prostu...
obiecałaś, że polecę na festiwal noworoczny w Islandii.
Wrócimy do tego, gdy twoje zachowanie się poprawi.
Jeśli ten festiwal jest dla ciebie tak ważny,
nie zawal tego.
Yuri...
To dla twojego dobra.
NIEZALEŻNA KOREAŃSKA SZKOŁA
Dae.
Bora. Jakiej marki buty mają wszyscy twoi znajomi w szkole?
FILA Disruptors.
Kupię ci je.
Dużo teraz zarabiam.
Naprawdę? Jesteś najlepszy.
Zadzwonię niedługo. Pa.
Pa.
Tak!
- Gratuluję, Kitty. Zdążyłaś. - Dziękuję.
Zaczynam się tu odnajdywać.
Możesz zniknąć z mojego życia?
Wierz mi, też nie chcę obok ciebie siedzieć.
Wracaj do domu.
Dae wyraził się jasno.
Im dłużej zostajesz, tym żałośniej wyglądasz.
Żaden pryszczaty playboy nie będzie mnie pouczać.
Od czterech lat mam czyste pory.
No proszę, a ja widzę tu pryszcza.
To w ogóle twoje zajęcia?
Profesorze Finnerty, chcę prosić o nową partnerkę.
Prześladowczyni chodzi na zajęcia wyrównawcze.
Nie.
To nieprawda. I nie nazywaj mnie tak.
Prześladowczyni z Portland?
Tak to już bywa z ksywkami.
Zostają na zawsze.
To chyba prawda...
Zafajdany Bobasie.
- Jak mnie nazwałaś? - Słyszałeś.
To on.
Dobrze, wystarczy.
Każdy może sobie wybrać partnera. Byle szybko.
Chemia sama się nie zaliczy.
Cześć.
Hej, Yunis.
Min Ho chce być twoim partnerem.
- Co robisz? - Swoje.
Cześć.
Cześć. Florian, prawda?
Cześć.
Powinnam z góry przeprosić.
Amerykański system edukacji
nie jest tak wyjątkowy, jak myślałam.
Zrozumiem, jeśli zechcesz zrobić wszystko sam.
Nie wybaczyłabym sobie, gdybyś przeze mnie nie zaliczył.
Beznadzieja.
Ktoś tu siedzi?
- Cześć. - Hej.
I to właśnie chemia.
Siema.
BIBLIOTEKA
Dzień dobry. Przyszłam na korepetycje.
Katherine Song Covey.
Tak, proszę tu zaczekać.
Mama pewnie tu stała.
Tyle historii.
Mama.
MISTRZOWIE DEBATY
Odnalazłaś tu swoje miejsce.
Obym ja też odnalazła.
Ciekawe, czy któryś z tych kolesi był twoim tajemniczym chłopakiem.
Katherine?
To Dae, będzie cię uczył.
Dae, to Katherine, uczennica z Ameryki.
Cześć.
Mamo, tato, głowa do góry
Mamo, tato, kocham was
Boże. Min Ho to Zafajdany Bobas?
Tak, Kitty wygadała się na chemii.
Skąd ona to wie?
Dae jej chyba powiedział.
Muszę lecieć.
Yuri!
Możesz to powtórzyć?
- Nie rozumiem tego. - Jasne.
Jeśli chcesz zrobić to, nie możesz przejść do tego.
- Tu powinno być 30. - No tak.
W końcu poszła.
- Chcę ci tyle powiedzieć. - Ja też.
Jeśli ci to ułatwi, chyba wiem, co chcesz powiedzieć.
- Świetnie, bo... - Dae, tu jesteś.
Słyszałeś?
Ktoś wygadał, że Min Ho
- to Zafajdany Bobas. - Co?
Powierzył to zaufanemu przyjacielowi,
a ta osoba wygadała całej szkole.
Trzeba uważać, komu powierza się sekrety.
Pa, kotku.
Zachowanie poufności.
To było dziwne.
Twoja dziewczyna jest ostra.
Nie wierzę, że powiedziałaś Min Ho.
Wybacz, ale zachowywał się jak dupek.
Skoro to była tajemnica, mogłeś mi nie mówić.
Tak, mój błąd.
Dae, przepraszam.
To się nie uda.
Co?
Co się nie uda?
Ja i ty.
Przykro mi.
Dlaczego rano kazałeś mi zostać, skoro teraz ze mną zrywasz?
Bo zależy mi na tobie.
Jesteś moją przyjaciółką.
Podejdę jutro do biura i załatwię ci innego korepetytora.
- Dae... - Przykro mi.
Naprawdę.
Ale jestem teraz z Yuri.
Ale to nieprawdziwe?
To prawdziwe.
Nosił go cały czas?
Trzymał blisko serca.
To dlaczego teraz łamie moje?
Przepraszam.
Myślałam, że to Dae.
Słyszałem.
Trzymasz się?
Nie.
Ale nie będę płakać,
bo nie mogę mieć zapuchniętych oczu na zdjęciu.
To rodzinna tradycja, którą zapoczątkowała mama.
Jestem tu dla niej.
Ja to zrobię.
Dzięki.
KLASA 11
Florian zaczął obserwować mnie na Instagramie.
- Serio? - Kurczę.
To wypadło.
Opaska szpitalna.
- Urodziłaś się w Korei? - Nie.
To imię mojej mamy.
Po koreańsku.
Dwunasty sierpnia 1993.
Boże.
Co?
O Boże!
O co chodzi?
Chyba...
moja mama urodziła tu dziecko.
Napisy: Michał Urbaniak