Despois de tanto K-drama, nada podería ser máis perfecto.
Podería bicarte eternamente.
- E eu. - Entón, por que non me sinto perfecta?
Mais...
Deberiamos falar.
Levamos anos falando. Agora por fin podemos non falar.
Certo.
Pero aínda teño moitas dúbidas.
Cando soubeches que querías volver comigo? Como se decatou Yuri?
- Estiveches namorado de min todo o tempo? - Estiven, si.
Entón por que estabas con Yuri?
Porque...
cometín un erro.
Dae,
quero ser a túa moza outra vez.
De verdade. En persoa.
Pero como sei que podo fiarme de ti?
Hora de marchar.
O bus sae en 20 minutos.
- Deus. - Tío, só imos de acampada.
En tendas de campaña, na natureza, dous días.
Xa o sei. Non ves que levo a maleta pequena?
Todo ben con Kitty?
En realidade non. Quere saber todo o que pasou con Yuri.
Non digas nada. É unha trampa.
Din que queren sabelo para pasar páxina, pero logo obsesiónanse.
- Madison é así? - Madison?
Non, ela non se complica para nada.
A verdade é que é xenial.
Temos que falar do noso pasado, pero non facemos máis que papar.
Como? Que un tío hetero non quere falar de sentimentos?
Cando viviamos lonxe falaba de sentimentos.
En persoa é distinto, é menos comunicativo.
Moi ben, e ti pensas comunicarlle a Yuri que che gusta?
Non me gusta. Só foi un soño.
Si, claro.
Grazas.
Quero gardar as formas nesta situación.
Non pasa nada. Xa me superou.
Superoute?
Hai unha semana fóiselle o testo e tirouche un batido.
Hai que deixar os aloumiños diante dela.
E en privado tamén?
Ata que non falemos, si.
Non pode ser.
É un sinal. Somos os compañeiros de viaxe ideais.
Somos. Ata che vou deixar sentar na ventá.
Non, ho, senta ti na ventá.
- Prefiro o corredor. - Ai, si?
É que me fai falla. Teño as pernas longas.
Na ventá éntrame claustrofobia e teño ataques de pánico.
Veña logo.
Hai unha semana, unha inundación destruíu o xardín de rosas de miña avoa.
Pero agora, ela e a súa aldea poderán recuperalo.
Grazas a Madison Miller e a tódolos alumnos da KISS.
Véxovos esta finde.
Ocean Park lisca.
- Mi madriña! - Dixo o teu nome!
Xa, e todo grazas a Min Ho e á estrela da súa nai.
Ocean Park era o seu fillastro n'A canción do amuleto do tigre ameigado
e a directora cancelou a finde de esquí
para podermos ir á aldea da súa avoa!
Lim quere que meu pai estea contento, acepta o que sexa.
- Sábelo ti? - Claro.
Só entrei na escola por iso.
- Túa nai move ben os fíos. - Normalmente para facer mal.
Víchelo? Que chulo!
Ei, vou sentar con Alex.
Vale, véxote despois entón.
Ola.
Non queres sentar co teu mozo?
Non, porque non quere falar do que eu quero falar.
E ti es a única persoa coa que podo falar do outro tema do que quero falar.
O espiñento tema da adopción?
Sigo a darlle voltas para ver se o entendo.
Penso que Lee nin sabía que Jina quedou embarazada.
Penso o mesmo.
Iso quere dicir que teño que falar antes con Jina...
e cambiarlle totalmente a vida.
Seguro que Yuri non quere saber nada disto?
Si, fixo.
Yuri aínda pensa que as dúas namoraron de Lee
- e por iso desamigaron. - E ti que tal estás?
Que che parece todo isto de Jina e túa nai?
Pois o de miña nai paréceme incrible.
Vin aquí para coñecela mellor.
Pensei que se viña ós mesmos sitios ca ela,
podería captar a súa esencia.
E obviamente isto non é o que agardaba descubrir,
pero estou impresionada co boa amiga que era miña nai.
Deixarlle usar a Jina o seu nome no hospital foi incrible.
Se túa nai era tan amable e leal como semella...
dende logo que tes a súa esencia.
Pensaba que miña nai gardara isto porque querería atoparte algún día,
pero gardouno porque no fondo do corazón sabía
que sería Jina a que querería atoparte algún día.
Grazas, Kitty.
Ei, esperta. Cámbiame o sitio.
Non te vexo moi contento.
Non estades ben vós os dous?
Non, creo que non se fía de min.
Sabe que non llo estou a contar todo.
E como non llo podo contar, o que fago é bicala.
Pensa que son unha persoa totalmente distinta.
Os homes que non falan sonche do peor.
E ti que tal? Véxote moito mellor.
Si, miña nai morre co medo polo que poida facer
agora que sei que Juliana marchou pola súa culpa.
E pagáronme ben pola exclusiva da nosa ruptura.
Déronme 500 de máis por tirarche o batido.
Xa teño dabondo para o voo a Islandia.
Xenial.
Non che importa que as túas esbirras anden tras doutra?
Nin o máis mínimo.
Non me fan falla agora que teño amigos de verdade.
Polo menos as cousas vanlle ben a un dos dous.
Non...
Vouche axudar eu tamén.
Como?
Non estou segura.
Estamos no monte. É extremadamente perigoso.
Hai moitos animais salvaxes.
Ademais, podedes dicirme con quen queredes compartir cuarto?
Eu comparto con Kitty.
Ai, si?
Non vaias de amiguiña e lle contes que son seu irmán. Prométesmo?
Prométocho. Non somos amiguiñas.
Máis ben planea asasinarme.
Moi ben, xa temos a primeira parella. Alguén máis?
Vós os dous? Adiante, rapaces.
Os terceiros, veña.
Que noxo... natureza.
En fin, xuntas sacarémoslle partido.
Vasme rapar mentres durmo ou que? Que tramas?
Que?
Non, sen rancor.
Iso mesmiño dixo Dae e non me ten sentido ningún.
Eu gardaba rancor cando te elixiu.
Moito.
- E ti es peor ca min. - Kitty...
Nada ten sentido.
Cando descubrín que saïades, pensei que era unha relación falsa.
Non me mires coma se fose paranoica.
Pasoulle a miña irmá Lara Jean co mozo, Peter Kavinsky, pero...
En fin, que cando por fin asumín que o voso ía en serio,
- Dae quixo volver. - Kitty.
Pero nesta nova versión non quere falar comigo.
- Kitty. - Estou farta, agochádesme algo.
Kitty!
Vaia, es tan simpática e sincera...
É ata molesto.
E fai que me sexa moi difícil seguir mentíndoche.
Mentirme? En que me mentes?
Sempre tiveches razón.
- Era unha relación falsa. - Sabíao!
E por que me fixestes iso ti e Dae?
Con que escusa me vas saír agora?
Son lesbiana.
E a familia que teño non me deixa selo.
Non ías de acampada?
Si, pero non temos wifi nas tendas.
Mándalle saúdos a Ocean.
Sabía que lle iría ben.
Só ben? Mamá, ten 20 millóns de seguidores!
En serio?
- A ver, cóntamo todo. - Decidín...
darlle unha oportunidade a Madison e saír con ela.
Adórame.
Iso era cando che andaba detrás. Agora que te pillou...
Tranquila, o que leva a voz cantante son eu.
O dez de copas!
Sabes que significa, non?
Respírase amor!
Alucinaches co de que son lesbiana?
Non, alucinei porque...
a semana pasada eras a miña inimiga, a que me roubou o mozo,
e hai un intre dábasme pena por tercho roubado eu a ti.
E agora...
Que?
Agora enténdote.
En serio?
Fixeches todo isto por amor.
Entendo o amor.
Así que supoño que agora...
estou do teu lado.
Pero tamén estou cabreada contigo e con Dae.
Arrastrástesme nisto e mancástesme.
El só intentaba axudarme.
Sabes que é boa persoa e que te quere.
Pois foille ben fácil mentir a alguén que quere.
Non lle foi fácil.
Empurreino a facelo e non lle dei saída.
Ódiame a min se queres, pero a el perdóao.
Quero perdoalo.
Sigo queréndoo, pero aínda non sei como perdoalo.
Sinto que túa nai fixera marchar a túa moza.
Párteme o corazón.
Xa.
E o peor é que non logro contactar con ela en Inglaterra.
Pensará que me esquecín dela?
A miña irmá Margot vive en Inglaterra, en Londres.
Moi ben por ela.
Non, dígoo por se pode atopar dalgunha maneira a Juliana.
- Sabes a que escola vai, non? - Si.
Cun xesto así de especial
parecerá que non pasou o tempo.
Falarei con Margot.
Túa irmá buscaría unha rapaza que nin coñece
só por que llo pidas ti?
No fogar dos Song Covey son famosa polo meu poder de convicción.
Aínda que Margot non lle chamaría así.
E farías iso por min?
Por suposto.
Son unha celestina.
Ademais, dei por sentado que teño unha familia incrible
que me apoia sempre.
Debe ser un fastío
non...
ter algo así.
Si que é.
Grazas, Kitty.
Yuri díxome que cho contou todo.
- E non te cabreaches. - Con ela non.
Non é nela en quen confiaba con toda a alma.
Morría de ganas de dicircho, pero...
Como podería? Non era o meu segredo.
Abofé,
pero sigo cabreada, poderías terme dito algo.
Podes...
dicirme que facer?
O Dae que coñecía non precisaría que llo dixese.
Vide todos aquí.
Veña.
Hoxe, a nosa tarefa
consistirá en recuperar a beleza que tiña este xardín antes da inundación.
Como recompensa,
levaredes o incalculable valor de saber que axudastes a salvar unha comunidade.
Bárbaro.
Ademais, hoxe poderedes ir á cama unha hora máis tarde.
- Agora si, xenial. - Si!
Estamos? Fantástico. Veña, a limpar!
Xenial. Teño uns anciños.
Tomade.
Moitas grazas.
Xenial, canto traes!
Mi madriña!
Ei, Florian.
Ola?
Que?
Leñador sexy.
Non soltas o teléfono.
Xa, é que teño que contestar unha mensaxe moi importante.
Ultimamente tes moitas mensaxes importantes.
Ola, mamá.
Sigo tendo boas notas, non é necesario!
Chámame papá, agarda.
Dime, papá.
Xa o sei, acaba de chamarme.
Non, papá, non quero ir vivir a París.
Non hai motivos para mandarme coa yaya e o pappous.
Mira, papá, non podo...
Vaia.
Acabas de colgarlles a ámbolos teus pais?
Se lle colgase a meu pai poñeríase...
Florian.
A miña vida é un desastre.
Agás por ti, é un desastre.
Que pasa?
Os meus pais andan a pelexar pola custodia e a pensión
e queren que elixa un bando.
As notas estanme a empeorar e meus pais non o toleran.
E agora miña nai ameázame con mandarme de volta a Grecia
para vivir con ela e os meus avós grecortodoxos,
que non saben que son gay.
E obviamente non poden sabelo, así que...
Yuri! Miña irmá contestou!
Atopouna.
Juliana chamarame e podes falar con ela.
Mi madriña, es incrible!
Dotes de celestina. Non chas perdín aínda.
Ás veces só fai falla un xesto especial.
- Mimá, é Ocean Park! - Está aquí!
Non, son eu, Madison Miller. Vin para axudarlle á túa avoa.
A miña fan número un!
Fun verte a Nova York, Istambul, Tokio...
En Dubai parecías esgotado, pero foi incrible!
Grazas.
Ola. Dami, miña nai, mándalle saúdos, señor Park.
Dami.
Túa nai é unha muller incrible.
Contouche o da vez que coincidimos en Sundance?
Deume calor nunha noite ben fría.
Perdón?
Sacamos un selfie?
Ei, bótasme unha man?
Tenme que quedar mallado.
Onde me levas?
É unha sorpresa.
Ímosche poñer brillo de labios.
E imos probar un peiteado diferente.
Moi ben.
Ai, unha araña! Vaise arrastrando aí!
É o que adoitan facer, si.
Xa marchou, saíu pola ventá.
Xa pasou.
Salváchesme.
Estás ben?
Si, claro.
Sabes que non che vou entrar, non?
Seino, si.
Toc, toc.
Chegou a túa cita.
A miña cita, claro.
Ola.
Estás guapísima.
Ola.
Grazas.
MADISON - ONDE ANDAS? TÉÑOCHE UNHA SORPRESIÑA NA TENDA.
Aínda non chegamos?
Avísote cando cheguemos.
Espero que o seu plan me axude a perdoalo
e a desbotar eses confusos sentimentos por Yuri.
Dous chanzos.
E...
xa chegamos.
Ninguén fixo nunca algo tan bonito por min.
Oxalá puidese regresar á festa de benvida.
Xusto ó intre no que te vin aparecer con aquel vestido.
Para poder...
bicarte.
Antes invítame a cear e logo xa veremos.
Moi ben.
Ola.
Onde estabas? Por que non me contestaches?
- Ocean Park... - Quieta aí.
Deixáchesme colgado por el?
Déixame rematar.
Ocean Park convidoume a cear coa súa avoa no seu hanok.
Ocean Park nin estaba. E non son unha groupie.
Pretendes que crea que me deixaches colgado por unha avoíña?
Exacto.
Se non me cres, é que non me entendes.
Deixáchesme colgado por unha avoa, peor mo pos.
Que máis che dá?
Non imos en serio, non son a túa moza.
Non?
Pensei que estabamos na mesma onda. Por iso me gustabas, para comezar.
Non o pillo. Estabas obsesionada comigo.
Si, adoito facer iso.
Douno todo cando ando detrás de alguén, pero despois paso.
Síntoo.
Pero podemos seguir papando.
Non creo que vaia dicir isto, pero penso que quero algo máis.
Estou listo para unha relación.
Caín na conta grazas a ti e á semana que pasamos xuntos.
Sempre cho agradecerei.
Adeus, Madison Miller.
Moi ben, pois véxote mañá no bus.
Vale, eu...
sei que te preocupa que non sexa o mesmo rapaz
que crías que era.
Preocupábame, pero...
Déixame rematar.
Non o son.
Non son o mesmo rapaz.
Ti non es a mesma rapaza.
Como iamos selo?
Cando nos coñecemos eramos uns cativos e xa pasaron catro anos.
- Non é incrible? - É, si.
Todo este tempo fuches a única persoa na que pensei.
Eu tamén.
Nunca che gustou ninguén máis?
Nin unha soa vez?
A ver...
- Unha vez si, durante uns cinco minutos. - Quen?
- Mihee, ós 14 anos. - Vaia.
Non sei por que, pero comezou a maquillarse...
cunha sombra de ollos de purpurina e non foi nada...
Non tes que xustificarte. Pílloo.
Ben.
Supoño que que che guste alguén é parte natural de medrar.
Supoño.
Mais...
Cando te vin buscando a quen bicar na festa de Min Ho,
sentín que me arrincaban o estómago.
E iso vai moito máis alá dun namoro de nada.
Creo que iso é...
amor.
Quérote, Kitty.
Sempre te quixen.
Eu tamén te quero.
Ola.
- Como foi? - Foi perfecto.
Alédome moito por ti!
E por Dae.
É Juliana.
Atopáchesme?
Esperaba que o fixeses, pero sigo sen crelo.
Ai, Deus, sinto moito ter tardado tanto.
- Boto de menos a túa cara. - Bótote toda de menos.
Non a coñezo, pero dálle as grazas a Kitty.
Dareillas.
Ai, que linda estás.
Yuri merece toda a felicidade do mundo.
Igual que Dae mais eu.
Todo vai como debería.
Estás contenta?
Bótote de menos.
Eu tamén.
E quérote moito, moitísimo.
Entón por que semella que me están arrincando o estómago?
Subtítulos: Abraham Díaz López