SERIAL NETFLIX
Niecodziennie się widzi coś takiego.
Ja nie chcę tego wcale widzieć.
Spójrzcie na serce.
Aorta zstępująca jest dwa razy większa, niż powinna.
Za sercem ma trzecie płuco.
Niesamowite.
Szkoda, że musieliśmy go zabić, żeby to zobaczyć.
My? To twoja robota, Scooby-Doo.
- Nie chciałem. - Powiedz to jego szyi.
O Boże.
Na dodatek jestem teraz kanibalem.
Jasne, że nie.
- Ludzie są kanibalami. - Mówiłaś, że jesteśmy ludźmi.
„Technicznie rzecz biorąc”.
Jak nie jesteśmy ludźmi, to czym?
Jesteście…
Miewałam dobre chwile Miewałam złe
Wspięłam się w umyśle na wulkan kokainy
Kim są ci ludzie? Czemu o tym mówimy?
O wiele za dobrze wciągasz mnie w bagno
PRZEDTEM
Jak tylko wchodzisz mi do głowy
Myślę o facetach w mej alkowie
Nie wierzę, że wciąż jeszcze nie umarłam
Ale nie umarłam
Zostań
Ale nie umarłam
Nie umarłam
Muzyka to magia.
Dzięki Bikini Kill przeżyłam katolicką szkołę.
Celebrity Skin Hole pomogło mi rzucić chłopaka numer jeden i trzy.
Od kawałków Brody Dale skacze mi adrenalina.
Muzyka to koc na zimne dni.
Flaga, którą macham przy burzeniu barykad.
Dzięki niej uwalniam się od siebie i patrzę na świat inaczej.
To dowód na istnienie Boga.
No to…
Jeśli The Itchy Nipples mają przekazać tę magię
waszej publiczności, potrzebne nam piwo z importu.
Nie możemy doczekać się trasy.
Moja królowo!
To nie poziom Kanye.
Wolę lagery z importu niż granitor z kokainą i koniakiem.
- Jesteś lodowata. - To nic.
- Zapomniałaś pigułek? - One zapomniały o mnie.
Dostawa nie przyszła. Oszczędzam.
Tak, ale…
Jesteś zimna…
Jak lodówka w szpitalu.
W czasie negocjacji zmieniam się w królową lodu. Rozgrzej mnie.
Rodzice nigdy nie chcieli, bym szła w ich ślady.
Tata był mistrzem Kalaripayattu, ale nie zmuszał mnie do walki.
Według The Seattle Times mama robi najlepsze bagietki w mieście,
ale nigdy nie ciągnęła mnie do kuchni.
Rodzice chcieli, bym robiła coś, co kocham.
A ja kocham naukę.
Nauka to prawdziwa ostatnia granica.
- Nie wierzę, że to wysłałaś. - Czemu? To prawda.
Bo to desperacja.
Równie dobrze możesz napisać, że masz nową chorobę genetyczną.
Miałam, czas przeszły. To jest w kolejnym akapicie.
Olej ją. Ja sądzę, że ten list jest świetny.
Oddaje ciebie. Twoją pasję i szczerość. Oksford nie może cię nie przyjąć.
- Dzięki, Paul. - Oksford.
Co za strata czasu.
Jak chcesz badań, złóż papiery na Flux.
To DARPA biogenetyki.
- Chyba Blackwater. - Odpisali.
- Już? - To chyba niedobrze.
Zapraszają na rozmowę!
Jeśli się uda, wyjadę do Anglii.
Będę musiała rozwiązać umowę o Internet i prąd.
Kanapę oddam biednym.
Poczekaj, aż się dostaniesz.
Będę musiała załatwić dostawy leków.
Przenieś sobie receptę.
Nie mogę. Ciężko jest je dostać.
To wina mojego brata, Alejandro. Był wielkim fanem komiksów.
Dorastałem pochłaniając komiksy o El Puerto, Sonambulo, Weapon Tex-Mex,
Jaguarze.
Wszystkie kochałem.
Ale potem chciałem poszerzyć horyzonty.
Alejandro nie był zachwycony.
Nie uważał, by Marvel, DC lub manga mogły mnie nauczyć, kim jestem
i skąd się wywodzę.
Mówiłem mu, że jestem obywatelem świata,
a on odpowiadał, że światowym idiotą.
Po prostu czytałem je dalej.
A potem stało się życie i takie tam.
Nie mylił się.
Było tyle światów do badania,
zrozumienia komiksów, z którymi dorastaliśmy.
Dlatego zacząłem tworzyć Sugar Skull.
Zajebisty prywatny detektyw, ukośnik zapaśnik…
A jego głowa to czaszka z cukru.
Tak, Alejandro byłby zachwycony.
Ty to wymyśliłeś?
Wymyśliłem, napisałem, narysowałem, nałożyłem tusz, kolory i litery.
Pytam pana, panie Ruiz…
„Ruiz”. Mocne „er”.
Gdzie pan to wydrukował?
W naszym instytucie?
Na naszym sprzęcie i papierze, naszym tuszem?
- Ile egzemplarzy? - Tego numeru?
Jakieś…
Jakieś 2000.
Dwa tysiące?
Tego numeru? Ile jeszcze pan opublikował?
Tylko 11. I w dużo mniejszym nakładzie.
Popyt wzrósł po recenzji Comic Conu.
Koniec nadużywania szkolnych materiałów.
Instytut Sztuki Seattle
nie jest sklepikiem przyziemnych bredni.
Przekażę panu 5% przychodów brutto.
- Dwadzieścia. - Dziesięć.
Dziesięć.
Panie Ruiz?
Dobrze się pan czuje?
Tak. Jestem todo bien.
Czuję się świetnie.
Tylko trochę mi się kręci w głowie.
Może to pan wziąć gdzie indziej.
- Tak. Dziękuję. - Tak.
Bo poliploidy były liczniejsze niż diploidy.
Bo poliploidy…?
Były liczniejsze…
- Niż diploidy! - Niż diploidy!
To taki głupi żart.
Ależ skąd. Wydziałowi biogenetyki przyda się nieco frywolności.
Panno Singh, wnosi pani niezwykłą świeżość.
- Niezwykle imponujące. - Niezwykle.
- Chcę jako pierwsza… - Chętnie zostanę pani promotorem.
Byłem pierwszy.
Gareth, proszę. Pytanie brzmi, kogo zechce Abbi?
Myślę, że woli mentorkę-kobietę.
Kogoś, kto wie, jak ciężko jest kobietom w naukach ścisłych.
On pani nie zrozumie tak jak ja.
To bardzo miłe z pani strony.
Wybaczą państwo na chwilę?
- Dokąd pani idzie? - Do łazienki.
- Jest moja. - Nigdzie nie idziesz.
- Przepraszam. - Co pan robi?
- Przepraszam ponownie. - Muszę…
Przepraszam!
- Wybaczę ci wszystko. - Co?
- Abbi! - Abbi.
- Muszę ci coś wyznać. - Puść mnie!
Abbi, czekaj!
Gareth, odbiło ci?
W drodze, w drodze
Czas ruszyć w drogę Tym fajniej, im gorzej
Wezwałeś mnie, gdy to się działo
Jesteś w drodze, to już się stało
Kto stracił zmysły?
Nieważne czemu, nieważne co
Nieważne, czy żyję, czy już zgon
Wysoko w górze środkowy palec
Nie spocznę, dopóki nie zawładnę światem
Jestem złym towarzystwem
Wiesz, że to jest złe, ale tak jest
Znalazłeś kogoś nie jak ja
Utknąłeś głęboko w swoich…
A jej co jest?
Nieważne czemu, nieważne co
Nieważne, czy żyję, czy już zgon
Wysoko w górze środkowy palec
Wszystko płonie jak napalm w sianie
Tak bardzo się starałam
Co jest?
Nieważne czemu, nieważne co
Nieważne, czy żyję, czy już zgon
Wysoko w górze środkowy palec
- Co to było? - Miała kiepski wieczór, Rose.
- Zdarza się. - Jak na Bumbershoot.
Kurwa, Simon, stul pysk. A jak cię usłyszy?
- Jest w środku. - Skończ pakowanie.
Jeszcze raz.
Wiem, że jest źle, ale nie aż na burbona.
Kłamiesz.
Myślą, że to powtórka z Bumbershoot, co?
„Tilda spanikuje, spieprzy w ostatniej chwili”.
Jebany Simon. Mówiłem mu, by się zamknął.
Proszę cię. Nie trzeba być profesorem, by wiedzieć, co ci idioci myślą.
Ale to nie powtórka z Bumbershoot. Prawda?
Jeszcze raz.
- Nie dość już wypiłaś? - Wciąż cię słyszę, więc nie.
My już jedziemy.
Nie musisz czekać.
Wyglądasz jak kupa.
To ma sens. Tak się czuję.
Nie dostałeś jeszcze leków?
- Ile dni minęło? - Trzy.
- Zadzwoń do kliniki. - Dzwoniłem. Dwa razy.
Nie odbierają.
Sam mówiłeś, że musisz brać je regularnie.
Będzie dobrze.
Nie jest dobrze. Masz gorączkę. Chodźmy. Położę cię do łóżka, okej?
Jesteś dla mnie za dobra.
Na razie mi wystarczysz.
- Przepraszam. - Ładny obraz.
- Podoba mi się kompozycja. - Dzięki.
- Co to za profesor? - Myślałam, że ty go…
Juan?
Skarbie?
- Hej, słonko. - Wcześnie wstałeś.
Miałem straszny koszmar. Aż mnie obudził.
Chcę skoczyć po kawę.
Chcesz to, co zwykle? Potrójna flat white z mlekiem migdałowym, nie?
Nie mów nic o płynach. Muszę siku.
Chcesz coś jeszcze do kawy?
Juan. Otwórz drzwi.
Może egzemplarz New York Times?
To jak Internet, ale na papierze!
Juan.
W końcu.
Zrobiłem wczoraj coś dziwnego?
Poza tym, że padłeś po dwóch piwach?
Nie.
Działo się coś ciekawego na imprezie?
ATAK SEATTLE SOBOTA WIECZÓR
Profesor próbował siedzieć do końca.
W końcu wywaliłam go koło drugiej.
I padłam.
POSTRACH TACOMY
„Postrach Tacomy”?
Croissanty.
Co?
Pytałeś, czy chcę coś do kawy. Chcę croissanta.
Nie chcesz się ubrać?
Tilda, prawda?
Nie musisz wrzeszczeć.
Mały Juan.
Teraz po prostu Juan.
- Ile to już lat, siedem? - Tak.
Co za paskudne lato. Tyle wizyt.
Tyle zastrzyków.
Jak tam… Jak twój zespół?
- Znasz Itchy Nipples? - Ciężko nie znać.
Jasne, stalkerze. Tylko nie proś o autograf na klacie.
Ludzie o to proszą?
Na klacie, na tyłku, jeden typ chciał podpis na fiucie.
W sumie więcej niż jeden.
I… I co zrobiłaś?
Powiem ci, czego nie zrobiłam. Nie użyłam swojego długopisu.
Mały Juan. Byłeś taki uroczy.
Już nie jestem taki mały.
Zbok.
Nie o to mi chodziło, ja…
To znaczy, o to też.
Zbok!
Nie, to nie…
Jest doktor Sarkov?
- Jill Nye, pani wielka naukowczyni. - Abbi.
Cześć.
W zdrowej ciekawości nie ma nic złego.
Rozumiem, że nikt z was nie dostał recepty?
- Nie. - Nie.
- Sarkov tu w ogóle jest? - Kłóci się z kimś na zapleczu.
Skąd wiesz?
To niewłaściwe etycznie i niezgodne z prawem.
Dzięki za opinię.
Może wyjdź, zanim wezwę policję?
Musicie wyjść! Trzymajcie się od niego z daleka.
Nie rozmawiaj z nimi! Wzywam gliny.
To nie koniec, doktorze Kurwov!
Tego jeszcze nie słyszałem. Bardzo oryginalne.
Może spróbuj „dr Ssijkow”?
To wariatka, nienawidzi genetyki.
BIURO
- Abbi! Abbi Singh! - Dzień dobry.
- Wciąż nauki ścisłe, mam nadzieję. - Genetyka.
- Pan mnie zainspirował. - To zaszczyt. Dzięki.
Chcę się przenieść na studia w Oksfordzie.
- Wiele lat tam uczyłem. - Wiem.
Po 20. urodzinach przyjechałem tutaj.
Wspaniała historia. Wzruszająca. Chcę swoje leki.
Tak. Wszyscy potrzebujemy leków.
Juan. Tilda. Dostałem wszystkie wiadomości.
Wybaczcie mi. Asystentka urodziła dziecko. Ohyda.
Chciała, bym odebrał poród.
Nie jestem doktorem od tego.
Nie wiedziałbym nawet, na co patrzę!
Mamy iść za nim?
Oto i one.
Dzieci z Programu Dobrego Życia.
To wasza wina.
Dzięki wam udowodniłem, że Zespół Ostrego Rozpadu Genów
zachodzi po kontakcie
czynników środowiskowych i ludzkiego genomu.
- Myślałam, że dr Burke odkryła ZORG. - Tak.
A ja udowodniłem.
A potem opracowaliśmy metodę Sarkova,
modyfikację genów uszkodzonych przez ZORG, i dzięki temu…
Powiedzmy, że jesteście ziarnami nieuchwytnej przyszłości.
Pigułki.
Jasne. Wasze leki są tam.
Albo gdzieś w pobliżu.
Ale na razie powiedzcie mi, jak się czujecie bez nich?
- Nie najlepiej. - Okej.
Czuję się bardziej sobą, jak je biorę.
To by się zgadzało.
Tak samo.
Wspaniale.
Wspaniale, że przyszliście tu teraz.
Będę mógł pobrać wam krew,
sprawdzić postępy i dostosować leki w razie potrzeby.
Z całym szacunkiem, nie potrzebuję dostosowania.
Same leki mi wystarczą.
Czułam się dobrze, dopóki się nie skończyły.
Och, złotko.
Wzięło cię to z zaskoczenia, prawda?
Tilda, siedź!
Poprawię ci samopoczucie!
- Nie! - Tak!
Nie! Przepraszam!
- Widzi pan? - Do kurwy nędzy!
No dobra! Zacznijmy od pobierania krwi!
Zakładam, że to się łączy z chorobą.
Zaczęło się wczoraj.
Każdy, kto spędza przy mnie dużo czasu,
zaczyna odczuwać do mnie nienaturalnie silny pociąg.
Jesteś zła, bo jesteś atrakcyjna?
Jestem zła, bo mam nadaktywność feromonów.
- To istnieje? - To jedyne wyjaśnienie.
Nie jedyne. Hipochondria, syndrom Munchausena…
- Nie zmyślam. - Nie mówię, że zmyślasz.
Ale szczerze, mogło być gorzej.
O wiele gorzej.
Chciałabym zobaczyć to gorzej.
Dla mnie to brzmi jak przeczulica słuchowa.
Nie mam przeczulicy słuchowej.
Mam supersłuch.
Jedno i to samo.
Może pozostać na zawsze. Ale jesteś cała i zdrowa, mniej więcej.
Jest.
Coś jeszcze, o czym powinienem wiedzieć?
Nie. Tylko zaćmienia. Nic więcej.
Jeśli to prawda, jak na razie jesteś najmniej problematycznym testowanym.
Naprawdę?
Wiesz, jak w reklamach leków mówią o skutkach ubocznych?
Tak?
Byłoby cudnie, gdyby zaćmienia były najgorszym z nich.
A…
Jakie efekty uboczne mają inni testowani?
Tajemnica lekarska.
Ale pan jest naukowcem.
Jedno i to samo.
Wszyscy nosimy kitle i nie umiemy patrzeć w oczy.
Widzisz?
Która ręka?
Nie jestem dzieckiem.
Tylko dorosłym, który rysuje komiksy.
- Powieści graficzne. - Okej.
Ananas.
Super.
Weź jeszcze to.
- Dziękuję. - A teraz zmiataj.
- Wie pan… - Nie, serio zmiataj.
Dziękuję.
Ech ci młodzi.
Hej!
- Hej! - Rose. Byłaś świetna.
- Tak myślisz? - Tak.
Naprawdę mocne.
Ratujesz nas przed szukaniem wokalistki.
Super, nie znoszę przesłuchań.
Tilda wyzdrowieje, jak dostanie leki, nie?
A co, jeśli nie wyzdrowieje? Co wtedy?
Trasa przepadnie, jak nie odzyska głosu.
- Czy co to było. - Simon ma rację.
Musimy podjąć decyzję. Jednogłośnie.
Okej.
Okej?
Kurwa, co jest?
Daj mi spokój!
Abbi!
- Tylko… - Abbi, wpuść mnie!
- Abbi, wpuść mnie, proszę! - Nie!
- Ty i ja. - Potrzebuję cię!
Nie słuchaj ich.
- Kocham cię! - Abbi!
- Wpuść mnie! - Abbi, proszę!
Nie! Zostawcie mnie!
Otwieraj!
Abbi!
- Ty i ja! - Abbi!
Wpuść mnie! Proszę!
- Co nas opętało? - Nie wiem, co mnie naszło.
- Abbi, jesteś cała? - Czemu stoisz pod prysznicem?
Nie.
Po pierwszym zastrzyku
wszystkie obszary skurczenia mózgu wykazują znaki regeneracji.
DZWONI ALEX SARKOV
Powtórzenia CAG w genie HD pacjenta spadły do dziesięciu.
NIEODEBRANE
Dwa miesiące temu…
było ich 44.
DZWONI ALEX SARKOV
- Halo? - Sydney, mam przełom.
„Hej, Sydney. Tu Alex”.
„Minęło trochę czasu, masz może chwilę”?
„Wiesz co, nie. Nie mam”.
Skoro nie masz, czemu odbierasz?
Co to za przełom?
Szukaliśmy nie tam, gdzie trzeba.
Skutki uboczne nie mają związku ze zmienionym DNA.
- To nie jądro. - Jasne, że to jądro.
Wiem, bo rozwiązałam ten problem bez ciebie,
gdy opuściłeś projekt.
Wcale nie. I nie opuściłem projektu.
Zaproponowałem inną terapię, której nie zrozumiałaś.
Twoja terapia była nielegalna, niemoralna
i arogancka.
Twoja jest skazana na porażkę.
Patrzę na MRI pacjentki, wykazuje oznaki
pełnego wyleczenia bez efektów ubocznych.
Gratulacje.
Opóźniłaś nieuniknione, ale ona odczuje efekty uboczne,
bo to nie jest jądro.
Skąd wziąłeś tę teorię?
Alex, co zrobiłeś?
Myślisz, że chcesz to wiedzieć,
a potem mi powiesz: „Nie chciałam tego słyszeć”.
Oczywiście. Muszę kończyć.
Możesz ogarnąć ego i posłuchać?
- Bo to ważne. - Moje ego.
Nie o to mi chodziło.
Żegnaj.
Cholera.
NAZWISKO PACJENTA: BURKE, SYDNEY
Dał nam placebo. Aspirynę dla dzieci.
Są do niczego.
Mówił, że nic nam nie będzie.
- Kłamał. - To mógł być wypadek.
Jak mu powiedziałam o swojej sytuacji, poczuł ulgę.
O twojej sytuacji?
Jak dołączyłam do Programu,
mój ZORG objawiał się kaszakowatością.
Łagodne cysty na gruczołach łojowych.
Część genetyków sądzi, że gruczoły łojowe
wytwarzają feromony, co chyba mogę teraz udowodnić,
bo moje feromony teraz szaleją.
Podniecam innych ludzi.
Bardzo krążyłaś z przekazem, że seksownie pachniesz.
To trochę skomplikowane, jak się jest asem.
- Jestem asem. - Przyjęłam.
- Nie. - Nie pachniesz seksownie.
- Nie rób tak. - Tylko trochę cytrynowo.
- Nie podniecam cię? - Nie.
- Ciekawe, skąd ta odporność.
Jakie ty miałeś objawy?
To nie był szczątkowy ogon?
Nie, ktoś inny go miał. Ja…
Nieważne, co miałem.
Ważne jest to, że teraz jestem Postrachem Tacomy.
Co?
Zeszłej nocy… Straciłem przytomność…
i zmieniłem się w to.
Jesteś wilkołakiem.
Nie, jestem chupacabrą.
U mnie ZORG psuł słyszenie i struny głosowe.
Teraz słyszę wszystko.
I mogę zrobić tak…
Chociaż masz prawdziwą supermoc. Całkiem spoko.
Nie, nie jest spoko.
Uszy mnie ciągle bolą od hałasu i nie mogę już śpiewać.
Ale jak powiedział Troy McClure: „Słodki likier łagodzi gorzkie żale”.
Chupacabra, banshee i sukkub?
Lepiej niż Jill Nye.
Chupacabra, banshee i sukkub spotykają się w parku.
Jaka jest puenta?
My?
Nie wierzę, że dr Sarkov zrobił to nam umyślnie.
Musi być jakieś wyjaśnienie.
No to chodźmy je znaleźć.
Najpierw wpadnę do monopolowego.
Idziemy!
- Doktor Sarkov! - Juan!
Dobra. Tequila się trzyma.
Szybko.
Doktor Broke.
Burke. Kim jesteście?
Waszymi brudnymi pomyłkami.
Szukamy doktora Sarkova, jest tutaj?
Nie mam pojęcia.
Rozmawiałam z nim, ale potem się nie odzywał.
Jego asystentka wróciła?
Musimy z nim porozmawiać.
Ta klinika jest zamknięta od 7 lat.
To jak mamy dostać nasze leki?
- Jak długo ich nie bierzecie? - Prawie tydzień.
Leki, które dla was stworzyliśmy z Alexem,
miały zapobiegać skutkom ubocznym, nie je usuwać.
Powrót na leki to strata czasu.
- Mamy przesrane. - Nie powiedziałabym.
Ja tak.
Muszę się napić.
Oby tam wciąż była butelka.
Naukowcy. Zero manier.
Musicie coś wiedzieć o naukowcach. Oni…
Nie znoszą nowych odkryć,
bo to znak, że wcześniej się mylili.
Gdy udowodniłam, że pozornie niepowiązane
nowe genetyczne schorzenia są powiązane, podważano to.
Gdy przewidziałam, że przyspieszą
i doprowadzą do nieodwracalnych zmian ludzkiego genomu w ciągu 30 lat,
wyśmiewano mnie.
Tylko jeden genetyk chciał mnie wysłuchać: Alex.
- Alex? - Doktor Sarkov.
Uważaj.
Razem zaczęliśmy Program Dobrego Życia.
Szukaliśmy pacjentów jak wy, z syndromami,
które zdawały się rozwijać de novo.
Bez dziedziczenia po rodzicach.
Ach tak. Oczywiste.
Wynaleźliśmy…
sposób na naprawę uszkodzonych genów
z pomocą syntetycznej komórki macierzystej Alexa.
Syntetycznej?
Mówiliście, że to nasze komórki macierzyste.
Tak. Skłamaliśmy.
Eksperymenty? Bez naszej zgody?
Wasi rodzice podpisali pozwolenia.
Syntetyczna komórka dokonywała fagocytozy na uszkodzonej
i wytwarzała zdrowe zastępstwo.
Jak aktualizacja systemu operacyjnego, ale genetyczna.
- Dobra analogia. - Dzięki.
Alex uznał, że może wykorzystać sztuczną komórkę macierzystą
do zastąpienia ludzkiego genomu swoim ulepszonym projektem.
Zakończyliśmy współpracę przez różnicę zdań co do kierunku badań.
A co z naszymi lekami?
Stabilizowały zmodyfikowane komórki.
Alex nie umiał tego uzyskać w późniejszych eksperymentach.
Wszystkie obiekty badań odczuwały…
poważne skutki uboczne.
Bo mieli tyle sztucznego DNA.
To jest moja teoria. Owszem.
Czemu nam je teraz zabrał?
Nasze skutki uboczne.
Był ciekaw, czy się rozwiną skutki uboczne.
Zniszczył mi życie dla kaprysu.
Nie jestem człowiekiem?
Chyba. Może nie. Technicznie rzecz biorąc tak.
Kurwa, wspaniale.
Nie. To nie jej wina.
Ale nie jest niewinna.
- Chcę pomóc. - Nie pracujecie razem,
ale czy pani pracuje nad tymi komórkami?
Skupiłam się na szukaniu lekarstwa na ZORG.
Alex sądzi, że to już umiemy.
- To są syntetyczne komórki? - W różnych wersjach.
- Muszę wiedzieć, czy ma rację. - A naprawi nas pani?
Mogę spróbować.
Z Alexem byłoby prościej.
To go znajdźmy.
Mogę?
„Technicznie” oznacza,
że wciąż jesteśmy ludźmi, czy że już nie?
Jasne, że wciąż jesteście ludźmi.
Technicznie rzecz biorąc.
- Ktoś idzie. - Na pewno?
Wasz szczur doświadczalny dostał supersłuchu.
Chciałam wam pomóc. Wciąż chcę, jeśli nie zauważyłaś.
- Znamy się? - Kompozycja.
Abbi.
Daj mi to.
- Kurwa, co? - Nie!
Abbi!
Tilda?
Ostatnia szansa.
- Jesteś cała? - Kurwa.
Tak.
Ja pierdzielę.
Kurwa, co robimy?
Spierdalamy stąd.
Dobry Juan. Dobry piesek.
Dobry Juan.
Grzeczny chłopiec.
Cholera.
Hej, kolego.
Juan.
Hej. Juan-Juan.
Cześć.
- Gdzie jestem? - W domu Burke.
Ma świetną kolekcję win.
Oby to nie było Chateau z 1974 roku.
To jest to.
To nie był mój pomysł.
O nie.
To ma sens.
W takim razie to był mój pomysł.
Mogłabyś?
Nie zabijesz mnie?
Przysięgam.
Dobra. Jak chcesz.
Ay no. O nie.
Jak on tu trafił?
Ukradłyśmy jego ciało.
Przesunęłyście ciało? To najgorsze, co można zrobić.
Zabicie go to najgorsze, co można było zrobić.
Mogą ci się przydać.
Mówiłaś, że jesteśmy ludźmi.
„Technicznie rzecz biorąc”.
To czym jesteśmy?
- Ty jesteś… - Zabójcą.
Nie będę Juanem Ruizem, komiksiarzem, laureatem Eisnera.
- Będę Juanem Ruizem, mordercą. - To się nie wyklucza.
Powinniśmy wezwać gliny.
To coś dla normalnych ludzi.
Już nimi nie jesteśmy.
Pomyśl o tym tak.
On próbował nas zabić, ocaliłeś mi życie.
I chciałeś mnie zabić. To 50% sukcesu.
Większa wydolność płuc i kardio.
Wszystko ma powiększone.
Widziałaś kiedyś coś takiego?
Raz, ale nie wyglądało tak dobrze.
Alex już prawie to osiągnął.
Co takiego?
Tak ma wyglądać „ulepszony genom” doktora Sarkova?
Nie jestem pewna, ale…
To mój pomysł!
Co takiego?
Struktura naczyniowa w tym płucu. To mój pomysł, nie jego.
- Wyszło świetnie. - To kolejny eksperyment.
Byliście punktem startowym,
a on jest najbliżej tego, co jest dla Alexa metą.
Skoro dr Sarkov tego chciał, to jaki jest skutek uboczny?
Co jest z nim nie tak?
Nie mam pojęcia.
Ktoś jeszcze to słyszy?
Brzmi jak…
woda z kranu?
On żyje.
Ja…
Gdzie jest Sarkov? Gdzie on jest, potwory?
Gdzie jest Sarkov?
Napisy: Joanna Kaniewska