- On żyje! - Kurwa!
SERIAL NETFLIX
Gdzie jest Sarkov?
Gdzie on jest, potwory?
Abbi.
On właśnie powstał z martwych.
Tak to wyglądało.
Doktor Burke! Trzeba zbadać szyję Tildy!
Tilda, oddychasz?
Świetnie.
To niemożliwe.
Teraz wiemy, jaki ma skutek uboczny. Miał. Ma.
Doktor Sarkov nie chciał zmartwychwstania?
Nie. Alex zawsze uważał, że nieśmiertelność to wypaczenie.
Coś w tym jest. Większość naukowców
zajmujących się zmartwychwstaniem i nieśmiertelnością ma problemy.
Ilu naukowców szuka klucza do nieśmiertelności?
Zdziwiłabyś się.
A co z nami? Jesteśmy nieśmiertelni?
Serio chcesz to sprawdzić?
Nie muszę.
Zobaczcie serce.
Nie! Musimy to zatrzymać!
- Nie! - Dekapitacja, jak w Nieśmiertelnym!
To nie Nieśmiertelny! Nie wiemy, czy to coś da.
Spójrz na niego!
Musimy zbadać krew, zobaczyć, z czym mamy do czynienia…
Misja zakończona.
- Miło, że Tilda pomogła. - Gardło ją boli.
Mogła coś powiedzieć, zanim ucięła mu głowę.
- Jakby myślała, że tu rządzi. - To cię martwi?
- Między innymi. - Rozwiązała nasz problem.
Będziesz jej bronił, bo się w niej podkochujesz?
- Nie podkochuję się. - Jasne.
Nie bronię jej. I mam dziewczynę.
Okej.
No cóż…
Żegnaj…
martwy człowieku.
Żałujemy, że nie znamy twojego imienia.
Że nie mogliśmy zwyczajnie porozmawiać.
Zapytalibyśmy, co robiłeś w biurze Sarkova.
Czy wiesz, gdzie jest? Czemu nas zaatakowałeś?
Ale nic z tego.
Nie byliśmy twoimi wrogami. Może nawet moglibyśmy ci pomóc.
Tak więc wybacz nam, że cię zabiliśmy.
Dwa razy.
Właściwie to trzy.
Ty w klinice, ja i Tilda w laboratorium.
- Ale to była samoobrona. - Tak. Tak, to prawda.
- Wyłącznie samoobrona. - Tak. Właśnie.
Okej.
Hej.
To chyba stary aparat.
Umarlak nas śledził.
Pracował dla Sarkova. To jego aparat.
To mój aparat. A nawet go szukałam.
Wasze rozdanie Gregorów.
To Oscary genetyki.
Rany, to Hannah Montana.
To bardziej brzmi jak Grammy genetyki?
Nie ta Hannah Montana. Ta z Programu.
Wkurzająca dziewczynka z poczekalni.
Zawsze śpiewała refren „Ordinary Girl”.
A jeśli Sarkov wstrzymał jej leki?
Kto wie, co z nią zrobiły komórki macierzyste.
Pewnie ma jakieś tiki.
Musimy ją znaleźć.
Ktoś pamięta jej prawdziwe imię?
Bo ja nie.
MAJ-SIERPIEŃ 2019, CZERWIEC-WRZESIEŃ 2015
„H. M. skarżyła się doktor Burke na silny ból stawów”.
H. M. Niemożliwe.
Abbi: Znalazłam wzmiankę o H. M. w dzienniku.
Bóle stawów. Może naprawdę nazywa się Hannah Montana?
Tilda: Nie.
Dr Burke: To pomoże. Dzięki.
Nowa wiadomość: Paul Musimy porozmawiać o tamtym wieczorze.
Abbi!
Abbi: Wcale nie.
Hej, mała obca. W końcu nauczyłaś się dzwonić?
Cześć, tato. Pamiętasz, jak zdiagnozowano mi ZORG
i miałam to eksperymentalne leczenie?
Chętnie bym pogadał, ale muszę zawieźć siostrę do stajni.
Ćwiczenia dresażu.
Narzekasz, że nie dzwonię,
a potem wolisz wziąć swoje nowe dziecko na koniki?
Dobrze wiedzieć.
Dresaż to sport olimpijski.
Trampolina też. Wyślij kasę!
Spokojnie. Nie zostaję.
Po co rozmawiać, jak możesz unieść się gniewem?
O czym mamy rozmawiać? Zdecydowaliście. Rose mnie zastąpi.
Powiedz, co ci dolega, a nie mnie odcinasz.
Chcesz słuchać, że nie mogę śpiewać, bo rozbijam szkło?
Nie śmieszą mnie twoje żarty.
Albo że przecznicę dalej słyszałam, jak wywalacie mnie z zespołu?
Kto ci powiedział o Rose?
Jebany Simon. Mówiłem, że ja ci powiem.
Słyszałam was!
„Rose. Byłaś świetna.
Tak. Naprawdę mocne.
Ratujesz nas przed szukaniem wokalistki”.
Podłożyłaś nam pluskwę?
Przeczulica słuchowa, głupku.
Jak supersłuch, tylko że męczy w cholerę.
Super. Znowu żartujesz.
Moje leki… Zaczęło się, jak mi się skończyły.
Mam super wrażliwy słuch, robi się coraz gorzej.
Pierdzielisz.
Nie, nie pierdzielę.
Tak.
Twoje twarde mięśnie są bardzo rozpraszające.
Cholera jasna.
Drań.
Daj mi się na ciebie wkurzyć.
Skoro to leki, to kup nowe.
Teraz nie zadziałają.
Koleś, który mi to zrobił, spierdolił.
Szukamy go, ale nie wiemy, gdzie zacząć.
No to… Jaki mamy wybór?
Włączcie mnie w dyskusję. Udawajcie, że to trudna decyzja.
To jest trudna decyzja.
Daj spokój. I tylko tymczasowa. Wszyscy się zgodziliśmy.
A jeśli to nie jest tymczasowe?
To nie wiem.
- Gdzie idziesz? - Naprawić to.
No weź.
JUAN RUIZ 2015, SZKICE LUDZI 3
Juan: Na imię ma Hannah.
Kim jest Hannah?
Abbi: Jeszcze tylko nazwisko.
Hannah. Nikt taki.
Jedna z pacjentek Programu Dobrego Życia.
To z nią się wczoraj widziałeś?
Nie, nie widziałem jej od lat.
Spotkałem osoby z programu, jak byłem w klinice po leki.
Rozmawialiśmy o Hannah, ale zapomnieliśmy jej imienia.
To czemu wróciłeś do domu dopiero rano?
Poszliśmy na piwo.
Powinienem był zadzwonić. Przepraszam.
Przyjmuję.
Program Dobrego Życia.
No już.
KLINIKA DOBREGO ŻYCIA
Świetnie.
Halo?
Jest tu kto?
Abbi, to ty?
Dr Burke! Wszystko dobrze?
Tak… to był tylko koszmar.
Brzmiał bardzo koszmarnie.
Zaczęłam brać nowe leki.
Na alergię.
Koszmary to chyba skutek uboczny.
- Zamienię się. - W tym dostałam młotkiem w czaszkę.
Wciąż się zamienię.
Coś było w liście pacjentów?
Dziwne. Myślałam, że to był sen.
To pudło?
Dodaj lunatykowanie do listy skutków ubocznych.
I myślenie życzeniowe.
W moim śnie lista była tutaj.
Coś się udało?
Muszę wziąć leki.
Może nie powinnaś.
Wykluczone.
A jej co jest?
Szkodliwa reakcja na nowy tryb leczenia.
- Po ludzku. - Ma koszmary.
Zamieńmy się!
Nie przyłożę ręki do wykroczeń nieletnich.
W Meksyku już mogę pić.
Niech będzie.
Na razie mamy jej imię.
- Może. - Na pewno miała na imię Hannah.
Imię nie pomoże na to, że zespół chce mnie wywalić.
Radzimy sobie stosunkowo dobrze.
Uważaj z tym sprejem, Abbi.
To wino jest… czerwone.
Tilda ma rację. Nic nie mamy.
Musimy znaleźć Sarkova. Szybko.
Paul: Proszę, zadzwoń.
Mam dość okłamywania dziewczyny.
- Coś podejrzewa. - Znajdziemy Hannah.
- I Sarkova. - I Sarkova.
Głupio mi.
- Na pewno. - Proszę.
Kieliszek Abbi jest w połowie pełen, a mój w połowie pusty.
Zapytajmy umarlaka, gdzie jest Hannah. Tylko musimy mieć ouiję.
Wcale nie musimy.
Przyznam szczerze, że nie planowałam dzisiaj czegoś takiego.
Znam dość horrorów, by wiedzieć,
że wskrzeszanie ludzi to zły pomysł.
Tak zły, że można oberwać maczetą w serce.
Myśl pozytywnie.
Pozytywnie myślę, że to zły pomysł.
Następnym razem miej złe pomysły przed zakopaniem ciała.
Nie będzie następnego razu.
Jesteście pewni? Wskrzeszanie bywa paskudne.
Według filmów.
Widzicie? Doktor się ze mną zgadza.
- Co? To był twój pomysł. - Nie. Ja żartowałem.
- To był twój pomysł. - A ktoś ma lepszy?
To wskrzesimy… Umarlaka.
Skąd wiemy, że to zadziała?
Rana klatki piersiowej goiła się post mortem.
Myślę, że mamy 50% szans.
Znak, że syntetyczne komórki macierzyste działają. Mogę?
- Co jest w pudełku? - Przestań.
O mój Boże.
Niesamowite.
Czuć przyciąganie. Jak magnetyczne.
Nigdy nie zapomnę tego dźwięku.
Okej. Obiektywnie, to jest odlotowe.
Ja bym tak nie powiedział.
Paul: Proszę, nie olewaj mnie.
- Nie odbierzesz? - Nie.
- Ile to potrwa? - Trochę.
Cała głowa musi mu przyrosnąć.
- Co zrobimy w międzyczasie? - Ja zamówię pizzę.
- Hej! - Hej.
Nie możesz spać?
Żartujesz? Jak można spać w takim hałasie?
No tak.
Rozumiem problem.
Ty słyszysz grobową ciszę.
Ale ja słyszę hałasy żołądków, potajemne bąki i mruczenie.
Na przykład Burke irytuje nasza rozmowa.
Cicho tam, niektórzy próbują spać.
Najgorszy jest ten dźwięk gojenia się szyi umarlaka.
Jak zatkany kibel w piekle.
Wciąż myślisz, że to zły pomysł?
Myślę, że chcę znaleźć Sarkova.
By mnie naprawił.
- A ty? - Próbował mnie zabić.
Nie obraziłabym się, gdyby pozostał martwy.
- Nawet gdybyś miała tak zostać? - Co cię tak martwi?
Ty możesz się przykuć do grzejnika.
I żyć sobie dalej.
Nie wiem, co Darcy na to powie.
Przynajmniej się dowiesz, czy to jest prawdziwa miłość…
czy też nie.
Mówisz o PJ-u?
Opowiedz mi o Darcy. Jaka ona jest?
Jest świetna.
Poznaliśmy się na pierwszym roku.
Jest… Jest malarką.
Nie o to pytam.
Była wcześniej w złych związkach.
Bywa przez to płochliwa.
Nawet jeśli kłamię, by ją chronić, to nie pomaga.
Może powiedz jej prawdę.
Powiedziałaś PJ-owi prawdę?
Chyba nie jestem najlepszą osobą, by dawać związkowe rady.
Chyba ożył.
Ktoś powinien z nim pogadać.
- Abbi! - Abbi!
- Ten ból! Proszę! - Okej.
- Proszę!
Doktor Burke kazała ci to podać. Lepiej?
Trochę.
Czuję się, jakby ktoś mi odciął głowę. Co mi się stało?
Nie poznaliśmy się jak należy.
Jestem Abbi. A ty?
Gdzie jest Sarkov?
- Co mu zrobiliście? - My…
Nie wiemy, gdzie on jest.
Jasne, że zwiał.
- Boże! Kurwa! - Może go znajdziemy, jak nam pomożesz.
Pomogę? Pochowaliście mnie żywcem.
Nie żyłeś.
Nie wiem, co Sarkov mi zrobił, ale ja nie umieram.
Nie tak naprawdę.
Wciąż czuję zimno. Czuję mokrą ziemię. A także…
Karton.
Jak się poznaliście z Sarkovem?
Wywiesił plakat w siłowni.
Że testuje nowy wzmacniacz mięśni.
Wydawał się okej. Płacił gotówką.
Przez chwilę to działało. Byłem silniejszy, szybszy.
Zacięcia po goleniu goiły się od razu.
Brzmi idealnie.
Rana się leczyła, ale wciąż czułem ból.
Powiedziałem Sarkovowi.
Wtedy zaczął… eksperymentować.
Rozumiem.
Czemu do niego wracałeś?
Nie miałem wyjścia.
Musiał mnie naprawić.
Czemu go szukacie?
Eksperymentował na mnie, jak byłam młodsza.
Teraz musi mnie naprawić.
Powodzenia.
Nie wiesz, gdzie jest, prawda?
Liczyłem, że wy wiecie.
A co z tą dziewczyną? Hannah Jak-Jej-Tam?
Czego Sarkov chce od niej?
Ty chcesz czegoś.
I ja chcę czegoś.
Brzmi rozsądnie.
Zabijcie mnie.
Tylko tym razem porządnie. Jeśli mi to obiecasz…
Powiem wam, co wiem.
Możesz pomóc nam go znaleźć.
Wszystko ciągle mnie boli.
Chcę, by to się skończyło.
Porozmawiam z resztą.
Jeszcze jedno!
- To ma być bezbolesne. - Bezbolesne unicestwienie?
Coś wymyślę.
Na świecie jest już dość potworów.
Wiecie, że rozmawiamy o zabiciu człowieka? I to znowu.
- Ale dostaniemy, czego szukamy. - Może.
Masz inny pomysł?
Ciężko to teraz nazwać samoobroną.
Pomoc w samobójstwie jest legalna w stanie Washington.
Tak ocalisz swoją dziewczynę.
Na tyłach kliniki Sarkova jest laboratorium.
Ma tam laptopa z wszystkimi informacjami.
Tam będzie to, czego szukacie.
Nie! Nie chcemy ściągać uwagi. Nie powinno nas tu być.
Naszą granicą nie do przekroczenia jest włamanie?
Mogę cię tylko przepraszać.
- Chcesz o tym pogadać? - O czym?
- Czemu od dwóch dni ignorujesz SMS-y. - Nie wszystkie.
Okej.
Mój bliski przyjaciel…
chyba najbliższy, miał kontakt z moimi feromonami.
Widziałam, jak nim owładnęły,
i nie wiem, czy mogę o tym zapomnieć.
Przykro mi, że to cię spotkało.
Mnie również.
To nie laptop.
Nie. To jakiś relikt.
To trochę zajmie.
Jak twoja szyja?
Przez ciebie boli.
Jakbyś obudziła się na stole
i ktoś by ci grzebał w brzuchu, co byś zrobiła?
Nie próbowałabym zabić niewinnego świadka.
Uderzyłaś mnie stołem.
Ty zaatakowałeś pierwszy. Nie jesteśmy złoczyńcami.
Jasne, bohaterowie zawsze rozcinają nieprzytomnych ludzi.
Kto tak robi? Zabiera ludzi do domu i ich rozcina?
Naukowcy.
Jebani naukowcy.
Za ciasne łańcuchy?
To boli.
Wszystko. Cały czas.
Zasługa Sarkova.
Aha.
Ja mam przeczulicę słuchową.
Jak kichniesz, ja poczuję, jakby mi ktoś walił kamieniem w skronie
i przekłuwał bębenki w uszach.
Nawet jak je noszę.
Tyle mi naobiecywał.
Zmienił mnie w nieumarłego potwora.
Dlatego go szukamy, żeby mógł nas naprawić.
Jak podasz mu rękę, policz potem palce.
W ogóle, jestem Tilda.
Tak, wiem.
Śledziłem cię, pamiętasz?
Doug.
Lepiej nie złam mi ręki.
Lepiej mnie zabij.
Okej.
Świetnie. Teraz luna-lekuję.
- Syd, co się stało? - Nic, miałam koszmar.
- Nic mi nie jest. - Musiał być straszny.
Śniłam, że wzięłam lek, którego nie powinnam brać.
Tak, to jest straszne.
Jestem zajęta, jeśli to nie problem.
Co… Jak zajmiesz się Dougiem?
- Mówisz o umarlaku? - Tak, o nim.
Poddam go eutanazji za pomocą końskiej dawki pentobarbitalu.
Straci przytomność, ustanie praca mózgu i serca.
Dla niego to będzie jak zaśnięcie.
Dobrze. Brzmi przyjaźnie.
Potem pokroimy jego ciało i rozpuścimy w kwasie.
W kwasie?
Trzeba zniszczyć mu komórki.
- To okropne. - Skuteczniejsze od dekapitacji.
Ucięłam mu głowę, zanim go poznałam.
On wciąż czuje, gdy jest martwy.
Jestem pewna, że nie poczuje.
Okej, „bierzemy 80% od wejściówki”.
Jak ludzie z baru,
obiecują duży zysk z biletu, a dają tylko 20%.
Gdzie „na świecie jest dość potworów”?
A gdzie dotrzymywanie obietnic?
- Dyskutowaliśmy o tym? - A musimy?
Jeśli masz lepszy pomysł, zamieniam się w słuch.
Bez urazy.
- W końcu. - Wpisz „Program Dobrego Życia”.
Tak.
PROGRAM DOBREGO ŻYCIA: 0 WYNIKÓW
- Nic. - Sprawdź swoje imię.
- Nie. - Spróbuj Tildę.
Twoje imię.
Coś musi być. Czasem ludzie piszą moje imię przez igrek.
Przykro mi, ale nic tu nie ma.
Dobra. Chodźmy. Wyłącz to.
Dobra. Mieliśmy umowę.
- Tilda, gdzie on jest? - Ciszej.
Tilda? Nic ci nie jest?
- Nie. - Zrobił ci krzywdę?
Nie. Dzięki, że pytasz, Juan.
Gdzie on jest?
Wypuściłam Douga.
Kim jest Doug?
- To umarlak. - Co? Czemu?
- Kwas boli. - Każdy to wie.
To czemu Burke tak chciała go uśmiercić?
Prawdziwa śmierć wymaga zniszczenia komórek.
A to oznacza kwas!
Brzmisz dosłownie jak Burke.
Idiotka!
O co jej chodzi?
Okłamał nas. W laboratorium nic nie było.
Juan? Wypuśćmy go.
- Proszę. On nam nie pomoże. - Tego nie wiemy.
Ja wiem.
Zaufaj mi, Juan.
O Boże. Tu jest. Doug! Nie!
- Obiecaliście bezbolesną śmierć. - Wiem.
Przepraszam. Ale nie zawsze tak się da.
Hej!
- Powiedz, jak znaleźć Sarkova. - Powiedziałem.
W laboratorium nic nie było.
To nie mogę wam pomóc.
A wy nie pomożecie mi.
Ale… czekaj. Chodzi o śmierć w kwasie?
Przynajmniej sam to wybrałem.
Oby to był kolejny koszmar.
To zdecydowanie koszmar.
Ale już po wszystkim.
Wcale nie.
Daleko jeszcze.
W szopie są wiaderka. Weźcie, ile dacie radę.
Okej.
Teraz jest w niebie.
Jest w moim szambie.
To była metafora.
Potraktowaliśmy go jak potwora, ale to my nimi jesteśmy. Mam dość.
Hej.
Jedna wtopa i już się poddajesz?
Doug nie żyje, Hannah znikła, Sarkov to cholerny dżoker.
- Nic tylko się poddać. - Ma rację.
Wcale nie.
Alex zrobił wam coś potwornego, ale da się to odwrócić.
- Wierzysz w to? - Muszę w to wierzyć.
Jak mamy go znaleźć? Facet dosłownie zniknął.
Nie przypisuj mu takich mocy. To nie czarodziej.
Tylko jeden z najmądrzejszych ludzi na Ziemi.
Tak. Ale to wciąż człowiek.
Ludzi da się znaleźć.
Wskrzeszenie Douga nie wyszło zgodnie z planem.
Gdyby to był eksperyment,
porzuciłabyś teorię czy spróbowała znowu?
Spróbowałabym znowu.
Nie jestem naukowcem.
A gdyby nie wyszedł ci rysunek?
Zacząłbym od nowa.
Ja bym się wkurzyła i coś rozwaliła.
A potem?
Niech będzie, zaczęłabym od nowa.
To co robimy teraz?
Doug mówił, żeby iść do laboratorium.
Przeszukaliśmy je.
Wy tak. Ja nie.
Chodźmy.
Nie musicie iść wszyscy.
Ktoś mógłby mi pomóc sprzątnąć Douga.
Chcę was przeprosić.
Tak się skupiłam na znalezieniu Sarkova,
że nie pomyślałam, co robię Dougowi i nam.
Nie ma sprawy.
Ta cała przemiana w potwora,
zabijanie szopów, psów, ludzi,
sam jestem od tego półprzytomny.
- Ile psów zabiłeś? - I szopów. I ludzi.
Tak. Ale pieski.
Cicho bądźcie.
Wiesz, że próbuję was przeprosić?
Przeprosiny przyjęte.
A teraz cicho.
Za tą szafą chodzi jakiś sprzęt.
Dużo sprzętu.
Sekretne drzwi?
Schowane za szafą. Po prostu kiepsko ustawione.
Tak czy siak, my ich nie znaleźliśmy. Dobra robota.
Chodźmy.
A ta klatka to, kurwa, na kogo?
- Wygląda jak krew. - Znalazłem.
Mam laptopa.
„Gregor Mendel”.
- Ojciec współczesnej genetyki. - Przewidywalne.
Oto testowani w 2015 roku w ramach Programu.
„Hannah Moore”?
Przez to psikanie klienci czują się nieswojo.
Proszę przestać lub wyjść.
Hannah.
To ja, Abbi. Z Programu Dobrego Życia.
- Abbi. O Boże. - Cześć.
- Nie psikaj albo wyjdź. - Jasne.
W sumie dlatego tu jestem. Masz minutę?
- Minutę. - Jak się masz?
Wciąż umieram. Dzięki, że pytasz.
Przykro mi to słyszeć.
Proces zwolnił dzięki nowym lekarzom.
Już prawie minuta.
Pamiętasz doktora Sarkova?
A co?
Brałaś leki, które nam wysyłał?
Nigdy nic nie brałam.
Mój organizm odrzucił komórki macierzyste.
Albo, jak to elegancko ujął doktor Sarkov, byłam porażką.
Jego zachowanie pozostawiało wiele do życzenia.
Pytasz o leki. Ja nic nie brałam. Czy to już wszystko?
Jeszcze jedno.
Masz drugą minutę.
Doktor wysłał jednego z testowanych, by nas śledził.
Nas?
Mnie, ciebie, Juana Ruiza i Tildę Weber.
Czemu mnie?
Nie wiem.
Ale wiem, że po siedmiu latach
przestał wysyłać nam leki i wszyscy źle na to reagujemy.
Mogłabym ci to dokładnie wyjaśnić, ale ze względu na limit czasu…
- Tilda to banshee. - Co ty nie powiesz.
Juan to chupacabra.
A ja jestem sukkubem.
Sukkubem.
- I jak się z tym czujesz? - Dość okropnie.
Dlatego doktor musi nas naprawić.
To go o to poproście.
Nie możemy go znaleźć.
Zastanawialiśmy się, czy miałaś z nim kontakt.
Dzwonił do mnie. Prosił, bym przyszła na badanie krwi.
- Tak? Co mu powiedziałaś? - Że ma iść do diabła.
Mogłabyś mu przekazać, że zmieniłaś zdanie?
I co potem?
Będziecie czekać obok, ze szponami w gotowości?
Może nie szponami.
Okej.
A jak go złapiecie, może bez szponów?
Zmusimy go, by nas naprawił.
I tyle?
Nie rozumiem. Co jeszcze mamy robić?
Muszę wracać do pracy.
Dasz mi numer, z którego dzwonił?
Zastrzeżony.
Naprawdę miło było cię zobaczyć.
Pozdrów Juana, a Tilda niech się wali.
A potem kazała pozdrowić Juana i Tildę.
Dziwne. Zwykle kazała mi się walić.
Chyba już ją pamiętam.
Komórki się nie przyjęły, mimo 25 serii zastrzyków.
Auć. Nic dziwnego, że go nie znosi.
- Po co Sarkovowi jej krew? - Jej organizm pokonał sztuczne komórki.
Jeśli zrozumie, czemu,
może wzmocnić komórki macierzyste.
Czy on nas odciął od leków i szuka Hannah,
by stworzyć lepszego potwora?
Nie jesteście potworami.
Mówię o waszych komórkach macierzystych.
- To też nie są potwory. - Pokażesz tę listę, Juan?
Jasne.
Okej. Jeśli pobiera krew od testowanych,
to jest nasz trop z okruszków.
Tak znajdziemy doktora Sarkova.
Zaczniemy do nich dzwonić.
Wyślę ci listę.
Muszę znaleźć klienta mailowego i… Co to?
NIEDOSKONALI
„Niedoskonali”.
Może lepiej tego nie oglądać.
Teraz wiemy, kto tu jest potworem.
Naprawdę chcemy go znaleźć?
A mamy wyjście?
Nie.
Nie mamy.
Paul: Nie będę cię już dręczył.
Wiedz tylko, że zawsze będę się za to nienawidził.
Jestem potworem.
Abbi: Nie jesteś potworem.
Okej. Jeszcze raz, od początku.
Kurwa mać.
Juan? Jesteś w domu?
Juan?
Obyś był w domu.
Skarbie?
Jesteś tam?
Juan?
Wszystko w porządku?
Ładny lokal.
Niezależny.
Mali dostawcy.
Anty-GMO.
Wyczuwam pewien wzór.
Ja wyczuwam rozmowę, którą nie jestem zainteresowana.
Jestem zajęta, a poza tym zamykamy.
- Szukam Hannah Moore. - To ja.
Jestem Isabel Finch.
Chcę porozmawiać o Alexie Sarkovie.
Wystarczy mi rozmów na ten temat.
Abbi Singh mi wszystko powiedziała.
A to, że komórki macierzyste, które ci wstrzykiwał, były syntetyczne?
Tego nie powiedziała.
Nadal ci wystarczy?
Pani też go szuka?
Tak.
To proszę się pospieszyć.
Abbi go ściga, razem z przyjaciółmi.
Świetnie. Oby go znaleźli.
Zaoszczędzi mi to pracy.
Tymczasem są pewni naukowcy,
jego koledzy,
tak samo lekkomyślni i niebezpieczni…
I tak samo zasługują na karę.
Uznaj ich za…
Przystawkę przed głównym daniem.
Chętnie coś zjem.
Jesteś pewna?
To najlepszy sposób zbadania skutków ubocznych.
- Szkoda, że nie mówiłaś wcześniej. - Też żałuję.
To duża ulga, mówić o moim ZORG.
Doktor Burke!
TRZEBA ICH ZNISZCZYĆ
Napisy: Joanna Kaniewska