SERIAL NETFLIX
MIEJSCE PARKINGOWE
Uspokój się.
To tylko kolacja.
STREFA BIUROWA
Tak, z moimi rodzicami. Parą zwyczajnych ludzi.
Zakochają się w tobie.
Bo ja cię kocham.
Widzimy się za godzinę.
Halo?
- Abbi Singh? - Mogę spytać, kto mówi?
Maxwell Schifrin, Program Dobrego Życia. Dzwoniłaś.
Tak, Maxwell. Cześć.
Dzięki, że oddzwoniłeś.
Miałbym cię olać po tak szczegółowej wiadomości głosowej?
Przepraszam.
Przykro mi z powodu twojej sytuacji.
Właściwie to waszej.
Nie wierzę, że Sarkov zrobił to celowo.
My też byliśmy w szoku.
Mówisz, że pojawią się u nas efekty uboczne?
Tak. Różnią się w zależności od osoby.
Zauważyłeś u siebie jakieś niezwykłe objawy?
Czuję bóle w całym ciele i mam kłopoty z oddychaniem.
Mam się martwić? Robimy zbiorowy pozew?
Wystarczy mi, że nas naprawi.
Dlatego właśnie dzwonię.
Szukam doktora Sarkova,
a wiem, że miał kontakt z innymi osobami z programu.
Widzę się z nim jutro.
Do Portland jest daleko,
ale może wam pomoże, jak z nim pogadacie osobiście.
Na pewno możemy do ciebie dołączyć?
- My? - Tak.
Pracuję nad tym z dwiema osobami z programu, Juanem i Tildą.
- Wyślę ci adres. - Bardzo ci dziękuję.
Nie ma za co.
DZWONI: OKSFORD
Jak bardzo złe są te efekty uboczne?
Wybacz, muszę odebrać telefon z pracy.
Widzimy się jutro.
Będzie tu jutro, z dwoma innymi obiektami.
- Jakie mają efekty uboczne? - Nie wiadomo.
- Musimy wiedzieć, do czego są zdolni. - Racja.
Lepiej wiedzieć, w co się pakujemy.
Musimy być gotowi na wszystko.
Nie możesz jechać do Portland po tym, co się stało.
Właśnie dlatego muszę jechać do Portland.
Możemy o tym porozmawiać?
Nie ma o czym. Mogłem cię skrzywdzić.
Ale nie skrzywdziłeś, więc…?
Nie rozumiesz?
Mogłem cię zabić.
To jest potwór, tamto coś.
Myślę, że jesteś za surowy dla Chupiego.
Żadnego imienia.
To coś nie ma imienia.
Nie!
- To nie jest „coś”. - Nie.
To szlachetne stworzenie, które ma prawo istnieć!
Jest groźne! Zabija zwierzęta, ludzi, mogło zabić ciebie.
Trzeba to zniszczyć.
Juan, nie chcę się o to kłócić.
Jeśli tego chcesz, to… Masz moje wsparcie.
Dziękuję.
Kurwa, co jest?
Jak się go pozbywasz, daj mi go zobaczyć ostatni raz.
Dlaczego to zrobiłaś?
Chcę sprawdzić, czy dobrze uchwyciłam proporcje.
Porozmawiamy o tym, jak wrócę.
Gdzie te cholerne kluczyki?
Dlatego mi się dobierałaś do spodni?
Nie tylko dlatego.
Tilda, już mówiłem, że nie.
Muszę dojechać do Portland.
- A my musimy jechać na koncert. - Ach tak.
- Dziś jest wielki debiut Rose. - Właśnie.
Nikogo to nie cieszy. Nawet Rose.
Niektórzy odwołują koncerty, gdy wokalista jest chory.
A nie go zastępują.
Musimy grać, bo nie będzie do czego wracać.
- I jest rano. - Brzmisz jak menadżer.
- Dawaj to. - Puść.
- Sam widzisz. - Przepraszam.
Nie chcę twojego współczucia.
- Kluczyki wystarczą. - Hej.
- Doktor Burke? - Laboratorium.
Mam wspaniałe wieści.
Ja również.
- Proszę. - Co to?
Skoncentrowane cyklodekstryny.
Będziecie jechać do Portland razem,
stąd ten pomysł.
Powinno zneutralizować twoje feromony na dwie godziny.
- A co najlepsze… - Nie ma zapachu.
- Mały dar dla nas wszystkich. - Dziękuję.
- Mówiłaś coś o wieściach? - Abbi, jesteś tam?
To może zaczekać.
Doktor Burke zrobiła mi bezwonny antyferomon.
- Nowy…? - Tak.
Super.
Pewnie nie masz niczego na zapobieganie moim przemianom?
Jeszcze nie, ale pracuję nad systemem ostrzegania.
Nałóż to.
Zarejestruje ciśnienie, tętno i tempo oddychania.
Jak się dowiemy, czego szukamy,
może uda nam się nad tym zapanować.
Mieliście czekać na zewnątrz!
Słyszałam, że rozdajesz dary.
Dawaj.
Tak. Jasne.
Ty…
- Co dostaliście? - Mam nowy zegarek.
To pomoże na przeczulicę.
- Rany, dzięki. - Nie musisz mi wypijać całego wina.
Na pewno nie chcesz jechać?
Jeśli Alex nie pomoże,
ja będę się musiała zająć skutkami ubocznymi.
Nawet gdyby pomógł, mam sporo do roboty.
Nie robisz morfogenetycznej identyfikacji białek, co?
Będziesz mieć co robić, jak wrócisz.
Tak…
Ja też nie wiem, czy jadę.
Boję się, że się przemienię.
Nie martw się, zajmę się tobą.
Mocniej.
Proszę.
Nie każda kobieta zna podwójne węzły preclowe.
Mały skaut zna się na węzłach.
To nie skauci nauczyli mnie kinbaku.
A kto cię nauczył?
- Studiuję sztukę. - Możecie flirtować po drodze?
- Musimy jechać. - Nie flirtujemy.
Młodsi mnie nie kręcą.
Co jak będą roboty drogowe? Wypadek? Sarkov przyjdzie wcześniej?
Albo jeśli ten złom się rozpadnie?
Wtedy spróbujemy kolejnego testowanego.
- To nie koniec świata, Abbi. - Może dla ciebie!
Okej, coś cię wyraźnie dręczy. Dawaj.
- Oksford zaproponował drugą rozmowę. - To świetnie!
Sarkov naprawi mnie najpierw.
Dlatego nie chciałam mówić.
Logika. Ja najbardziej cierpię.
A mnie mogą rozszarpać.
- Chcesz się dostać na Oksford. - A ty chcesz grać.
Darcy chyba jara mój chupacabra.
Ma fetysz potworów. Zawsze miała.
Od kiedy ojciec zabrał ją na Piękną i bestię Cocteau.
Chciała iść na film Disneya, ale on był filmowcem.
- Uznał, że walić to. - Skup się.
Skąd ona w ogóle o nim wie?
Podobno wczoraj się przy niej przemieniłem
i teraz ma obsesję.
Dziś rano próbowała…
Po prostu, wiecie…
Nazwała to „Chupi”.
Kto jest dobrym Chupim?
Chupi!
Ty jesteś dobrym Chupim!
- Nienawidzę was. - Kochasz nas.
Dobra. Jedziemy.
Cholera.
Jak zadzwonisz, ego wzleci mu do nieba.
Mówi doktor Yake.
Zaoszczędzi mi tygodni pracy.
Doktor Brian Yake. Halo?
Doktor Brian Yake. Halo…
Po prostu zadzwoń. Okej.
Nie wiem, kto tam, ale mam lepsze rzeczy do roboty.
Brian? Tu Sydney Burke.
Sydney?
To ty się przed chwilą rozłączyłaś?
Nie.
Zaskoczyłaś mnie tym telefonem.
Pewnie słyszałaś o Reggiem?
- Reggie Lindt? Co z nim? - Nie żyje, Sydney.
Rozlał jakieś chemikalia w samochodzie, zrobiła się komora gazowa.
O mój Boże. Biedny Reggie.
Jeśli nie dlatego dzwonisz, to o co chodzi?
Niedawno dzwonił do mnie Alex.
Mówił, że dokonał przełomu ze skutkami ubocznymi.
Że problem nie ma nic wspólnego z jądrem.
Sprawdziłam jego badania i sądzę, że może mieć rację.
Znowu pracujesz z Alexem Sarkovem?
Nie. Wciąż badam ZORG, a Alex robi swoje projekty.
Ale jego odkrycie może wpłynąć na moje badania,
więc potrzebuję drugiej opinii.
Różnicowanie komórek to twoja specjalizacja.
Prawdę mówiąc, dziwi mnie, że mnie o to prosisz.
Po tym, co zaszło.
Zadzwoniłam do ciebie, więc… Co było, minęło.
Wiesz co, wyślij mi wszystko, co masz.
Nie mogę się doczekać. I wiesz, Sydney…
miło cię słyszeć.
Nawzajem.
Palant.
…poliploidów było więcej niż diploidów.
Aha. Diploidy.
Ludzie z Oksfordu się śmiali.
Którzy cię zaatakowali przez twoje feromony?
O Boże.
Mam przesrane! Nieważne, czy Sarkov mnie naprawi.
Po mnie i po Juanie.
Na pewno się nie dostanę. Chcą sobie załatwić alibi.
„Miała drugą rozmowę na Zoomie, nie była dość dobra”.
Nie zadręczaj się. Robisz zaszczyt Oksfordowi, że chcesz tam iść.
A doktor Burke ewidentnie chce twojej pomocy z…
z morfowaniem geriatrycznym… czegoś tam.
Morfogenetyczną identyfikacją białek.
Widzisz? Znasz się na tym. Jesteś mądra.
Dobra, posłuchaj.
Jak znajdziemy Sarkova i go namówimy do pomocy,
może naprawić cię jako drugą.
Rany, dzięki, Tilda.
Jestem szczodra.
Ja miałem być drugi.
Juan, nie bądź samolubny.
Abbi tego potrzebuje.
Dzięki.
My dziękujemy.
Lepiej jedźmy.
Zapłacimy potem, okej?
HOBERMAN I SYNOWIE, FARBY - OLEJE
Ktoś tu naprawdę mieszka?
To na pewno właściwy adres?
Maxwell wysłał ten.
Przyda mi się pomoc.
Jak przekonamy Sarkova, by nam pomógł?
Skopiemy mu tyłek i wrzucimy do vana.
Cieszy mnie twój entuzjazm i to dobry plan B,
ale myślałam o bardziej inkluzywnym podejściu.
Nie użyjemy twoich feromonów?
Wolałabym nie.
- Ludzie od nich głupieją. - Mogę go zbanszować,
ale możliwe, że bym mu zrobiła kisiel z mózgu i Juan go zje.
- To był jeden raz. - Dobra.
Zaferomonuję go, ale to tajemnica.
Mówiłam Maxwellowi o rozmowie z Sarkovem.
Nie o porwaniu. Może się wycofać, jeśli go wtajemniczymy.
Istnieje czasownik od „banshee”?
Teraz tak.
Abbi, Juan, Tilda.
- To Maxwell? - Minęło siedem lat.
- Abbi, miło cię widzieć. - Żartujesz, prawda?
- Jasne, Tilda. Abbi. - Nie jestem przytulalska.
Zapamiętam. Ja jestem.
Świetnie wyglądacie.
Też nieźle się trzymasz.
Nie wiedziałem, czego oczekiwać.
Abbi mówiła o efektach ubocznych.
Myślałem, że może zmieniliście się w ryboludzi.
- Nic tak ciekawego. - Jeszcze raz dzięki.
- Musimy trzymać się razem, nie? - Aha.
Gdzie moje maniery? Wejdźcie.
- Tędy, proszę. - Dzięki.
Znalazłaś Yake'a?
Tak. Właśnie je obiad.
Nie spuszczaj go z oka.
Okej. Czemu go śledzę?
Tak samo, jak z Lindtem i Sarkovem.
Ludzie wokół niego często cierpią.
Zwłaszcza kobiety.
To absolutny śmieć.
Skoro o tym mowa, jak poszło z Lindtem?
Lepiej, niż myślałam. Bez ciebie nie dałabym rady.
Tylko sprawdziłam markę i model jego samochodu.
I udawałaś jego asystentkę.
Chciałabym zobaczyć jego minę,
jak zobaczył zalane kwasem auto.
Tak.
To samo będzie z tym klaunem, doktorem Yake?
Teraz potrzebuję godzin pracy
oraz planów budynku i dróg ewakuacyjnych.
Chcę z nim spędzić więcej czasu.
Bułka z masłem.
Wraca do biura. Zadzwonię później.
TERT-BUTYLOLIT
To się nada.
Duża chata.
Tak, to był pomysł Qamary.
Wielki zakup, podziel i rządź.
To wasza branża? Nieruchomości?
Możesz nas nazwać spekulantami.
Ta sprawa z doktorem Sarkovem musi być stresująca.
Na waszym miejscu chodziłaby teraz po ścianach.
A ona by siedziała w necie.
Ja bym to ignorował, liczył, że to zniknie…
gdyby mi się pogorszyło.
Coś się zmieniło w tej kwestii?
Na razie nie. Oby tak zostało.
Jakie wy macie skutki uboczne?
Sądząc po nausznikach, jakaś wrażliwość na bodźcie?
Już minęła druga.
Maxwell, może mógłbyś zadzwonić do doktora Sarkova.
O patrz, właśnie napisał. Będzie bliżej czwartej.
Możecie tu zaczekać.
To zaczekamy.
Mogę skorzystać z toalety?
Jasne. Zaprowadzę cię.
Hej, Tilda. Oprowadzić cię?
Jasne, czemu nie?
Chciałam zapytać o twój komiks.
Sugar Skull?
Pewnie.
Mogę gadać o komiksie, jasne. Co chcesz wiedzieć?
Wszystko.
Jak wpadłeś na taki pomysł?
Miło, że pytasz.
To wina mojego brata, Alejandro. Był wielkim…
Pokażę ci piętro.
Hej…
jak stąd wrócić do salonu?
Skąd ten pośpiech?
Chcę sprawdzić, co u Juana. Średnio sobie radzi z obcymi.
- Jasne. Wraca się tędy. - Okej.
Sama znajdę łazienkę.
- Tylko wskaż drogę. - Przestań, to nie problem.
Lepiej, jak nie przebywam wśród ludzi
tak długo i tak blisko.
Cokolwiek ci zrobiły te komórki macierzyste, Sarkov to naprawi.
Maxwell wie o komórkach macierzystych?
Sarkov wspomniał o nich przez telefon. To tutaj.
- Nie spodziewaj się luksusów. - Nie spodziewam się.
Wiesz, strasznie tu gorąco.
Dzięki za pomoc.
Dla ciebie wszystko.
- Wszystko. - Zacznijmy od prawdy.
Skąd Maxwell wie o komórkach macierzystych?
Nie wiedział.
Prawdziwy Maxwell nie żyje.
Co mu zrobiliście?
Próbowaliśmy go ocalić, ale…
sztuczne komórki zmieniły go w coś w rodzaju człowieka-ryby.
- Jesteście naukowcami? - Wolimy termin „bio-hakerzy”.
Czemu nas okłamaliście?
Odkryliśmy komórki po śmierci Maxwella.
Dopiero zaczynamy rozumieć ich potencjał.
Potem zadzwoniłaś…
Chcecie na nas eksperymentować?
Powinnam ci to wstrzyknąć. Z kliniki weterynaryjnej.
Odpłynęłabyś na parę godzin,
a potem… miałam plany na eksperymenty.
Lepiej sama go sobie wstrzyknij.
Perwersja.
Jeśli to cię kręci.
Ciężki jest ten typ. Nate, pomóż mi.
Muszę się zająć swoją ofiarą.
O mój Boże.
Och, Maxwell.
Tak mi przykro.
Sprawdzę, co z Qamarą.
Cholera.
Nie możesz ich zostawić.
Nie zostawiasz ich. Idziesz po pomoc.
Cholera, Abbi.
- Biuro Yake'a jest w tamtym budynku… - Okej.
Ćwiczysz do podcastu ASMR?
Mów normalnie. Szepty przyciągają uwagę.
Biuro Yake'a jest w tamtym budynku, na drugim piętrze.
Ochrona sprawdza budynek co godzinę.
Jadą windą na górę i posuwają się w dół.
Ma dziś wieczorem zajęcia, więc będzie tam do późna.
Ktoś cię widział?
Nikt mnie nie widzi.
Ja cię widzę.
Detektyw Moore.
Numer budynku i biura.
Na serio.
Powinnaś sprzedać tę swoją kawiarnię i zostać prywatnym detektywem.
Lubię swoją kawiarnię.
To co robisz tutaj?
Zawsze byłam wściekła na Sarkova za to, co mi się przytrafiło.
Ale nigdy nie sądziłam, że mam prawo tak się czuć.
Aż poznałam ciebie.
Sarkov nie miał prawa eksperymentować na tobie bez twojej świadomej zgody.
Ani on, ani inni jak on. Yake, Lindt…
Burke.
To drapieżnicy.
Zrozumieją, jak to jest czuć się ofiarą.
Zasługują na poznanie bólu, który przetrwałaś.
Nawet na więcej.
Niszczenie samochodów, demolowanie biur.
Powiedziałabym, że im się upiekło.
Zaufaj mi. Ich kara odpowiada zbrodni.
Mogę zrobić więcej.
Chcę zrobić więcej.
Będę o tym pamiętać.
Sydney, tu Brian.
Chyba znalazłem przyczynę skutków ubocznych.
To błąd białka.
Co jest błędem białka?
Oddzwoń, jak to usłyszysz.
W czym mogę pomóc?
Jestem tu w imieniu wszystkich,
których życia zniszczyłeś eksperymentami.
Hej. Proszę przestać!
Proszę iść się oburzać gdzie indziej.
Ja robię wszystko, by zadbać o bezpieczeństwo testowanych.
A twoje eksperymenty z Sarkovem?
Kto dbał o ich bezpieczeństwo?
Niech pani natychmiast wyjdzie, bo wezwę ochronę.
Ej. A to co?
- Tert-butylolit. - Ostrożnie z tym.
Jest piroforyczny.
W atmosferze pali się samoistnie.
I mamy ten protekcjonalny ton, którego używasz tylko wobec kobiet.
Co robisz? Nie. Przestań, proszę. Nie.
Tak wnioskuję z tego, co się stało.
Powinno być coś warte.
- Co Sarkov próbował osiągnąć? - Zadzwońmy do Flux.
- Oddajmy ich. - To nie takie proste.
Jak to nie takie proste?
Masz kontakty w Fluxie czy nie?
Mam, ale nie pójdę i nie powiem:
„Hej, tu Nate. Mam dla was naukę”.
Mówiłeś, że możesz tak zrobić.
- To bardziej zawikłane. - To to rozwikłaj.
Przekaż kontaktowi, co mamy.
Tak zrobię. Ale najpierw testy.
- Nate. - Wiedza to większy zysk.
- Nie mamy dość informacji. - Wiesz, czego jeszcze nie mamy?
Warunków do przetrzymywania uzdolnionej trójki.
- To nie superbohaterowie. - I nie potrwa to długo.
Zwłaszcza jak Nate się nimi zajmie.
- Nie moja wina, że Maxwell zmarł. - Ona nam zagraża.
Po jej feromonach zrobiłabym wszystko, o co poprosi.
- Zrobiłam wszystko. - Dobra.
Ja się nią zajmę. Ty spróbuj odkryć sekret Juana.
- Dobra. - Chcemy mieć próbki jej feromonów.
- Tak sądzisz? - Zrobisz wymaz?
Leniwa buła. Dobrze, że jesteś śliczny.
Potencjalne feromony z gruczołów pachowych mają strukturę steroidu.
- To będzie najlepsza próbka. - Nie, musi być mocna.
Zdrapcie górną warstwę skóry i zanurzcie w metanolu.
Podkręćcie ogrzewanie, debile. Za godzinę będę dość spocona.
To ma sens.
No dalej.
- Spragniona? - Aha.
Czyli…
jesteście tak jakby piratami nauki, tak, dranie?
Usłyszałaś to, tak?
Mamy do czynienia z formą supersłuchu.
Fiut.
Nie musimy być antagonistami.
Możemy sobie pomóc.
Pomóc? Tak jak pomogliście Maxwellowi?
Tak, to też słyszałam.
Chcieliśmy mu pomóc.
Ale nie dało się opanować jego komórek.
Ciągle się przemieniał, więc podaliśmy mu inhibitor…
I on go zabił?
Mój fart, porwanie przez niekompetentnych naukowych piratów.
O ile wiem, ZORG może się objawiać jako różne dziedziczne schorzenia genetyczne.
Jak się objawiał u ciebie?
Objawiał się jako „pierdol się”.
Wrócimy do wywiadu później.
Zacznijmy od pobrania krwi.
Powinno zaboleć bardziej.
W wodzie jest lek uspokajający.
Zgaduję, że to osłabiło efekt, jaki chciałaś osiągnąć.
Serio zaczynam nienawidzić naukowców.
O nie.
Dopiero go dostałem.
Co zrobiliście z Tildą i Abbi?
Moi koledzy ich badają.
Wiemy już o feromonach Abbi i supersłuchu Tildy.
Pytanie brzmi, co dolega tobie?
Chcesz wiedzieć?
Pokażę ci.
No dalej.
Już zaraz.
Masz zaparcia? To jest twój dar?
Dalej, ty tchórzu. Dasz radę. Dalej.
Szkoda.
- Myślałam, że zrobimy to przyjaźnie. - Czekaj. Nie.
Espérate. Quédate ahí! Nie zbliżaj się. Nie!
Tilda, odwróć ich uwagę.
Tilda, słyszysz mnie?
Mówiłaś coś?
Tak. Pytałam, jak poznaliście Maxwella.
Przez Qamarę.
Pracuje dorywczo w przychodni.
Maxwell przyszedł, bo w nocy wyrosły mu skrzela.
Był przerażony.
Mówił, że był częścią eksperymentu Alexa Sarkova.
- Wzięła go do domu. - I?
Sprzedaliście eksperyment Sarkova Fluxowi jako własny?
Mniej więcej.
O kurwa.
- Jak mogę być na ciebie zła? - Jeśli serio ci zależy, rozwiąż mnie.
Oczywiście. Co ja sobie myślałam?
Dla ciebie wszystko.
- Wybaczysz mi? - Nigdy więcej mnie nie dotykaj.
- Ale bez ciebie umrę. - Może powinnaś.
Masz rację.
Nie mogę żyć w świecie, w którym mnie nienawidzisz.
Melanie, nie!
O kurwa.
- Skurwiel. - Nie bądź taką beksą.
Jeszcze kilka i skończymy.
Gdzie jest Juan?
Tuż za miejscem, gdzie cię znalazłem.
- Pokażę ci… - Wiem, gdzie.
Znokautuj się, proszę.
Dla ciebie wszystko.
Super widok, jak dajesz czadu feromonami.
Proszę.
Ochraniacze.
- Proszę. Nie ma za co. - Dzięki.
Nie, Abbi. Serio dziękuję. Słyszałam cię przy wyjściu.
Gdybym ja się uwolniła, nie wiem, czy bym została.
Moje nowe motto: „solidarność potworów”.
Dobre motto. Zgarniemy Juana i wynosimy się stąd.
Przestań. Proszę. Por favor. Nie! Proszę, przestań.
- Myślisz, że mnie to kręci? - Szczerze mówiąc, trochę tak.
Wiesz, jak to zakończyć.
Okej. Nie. Czekaj. Por qué? Okej.
Jestem chupacabrą.
Co ja mówiłam o żartach?
Nie żartuję.
Jestem Postrachem Tacomy.
A jak się przemienię, rozerwę ci gardło.
Bzdura.
Qamara! Odłóż to i puść naszego przyjaciela.
Cofnijcie się pod ścianę.
Trzeba było ją zaatakować.
Skąd miałam wiedzieć, że ma broń?
Zamierzasz uwieść feromonami kulę?
Zdecydowanie nie.
Wypuść Juana, to odjedziemy.
Nigdy więcej się nie spotkamy.
Syntetyczne komórki macierzyste mogą być warte miliardy.
Nie zrezygnuję z tego.
Zwiąż ją. Szybko.
- Serio? - Odruch.
Bo ją zabiję.
- Nie. - Podnieś taśmę i ją zwiąż.
Nie będę się powtarzać.
W końcu się pokazałeś.
O mój Boże.
- Nie! Chupi, wracaj! - Juan, czekaj!
- Juan? - Chupi!
Ani, kurwa, ruchu.
Zabiliście Melanie.
- Sama to zrobiła. - A Juan zabił Qamarę.
Zostałeś jeszcze ty.
- To ja zabiję was. - Ano właśnie.
Ten lek uspokajający, który zjebał mi głos?
- Co z nim? - Przestał działać.
Nie.
Znajdźmy naszego pieska.
Zabójczo.
Juan!
- Juan! - Hej.
Co to za graty?
Moje rzeczy i masa badań biohakerskich.
Mogą pomóc dr Burke.
Okej. Miałyśmy szukać Juana, nie plądrować miejscówkę.
Sama bym coś wzięła.
Znalazłam jego telefon, portfel i smartwatch, ale Juana nie.
Zaczekajmy na niego. Może tu wróci.
Nie możemy tu zostać. W środku są cztery trupy.
Jak chcesz iść, idź. Ja go nie zostawię.
To nasz przyjaciel, i do tego dzieciak.
Tilda, serio. To nie jest dzieciak, tylko młody facet.
I maszyna do zabijania.
Nie jest już uwięziony, może walczyć.
Oksford. Zupełnie zapomniałam.
Powinnaś odebrać.
Odwieźmy to do doktor Burke.
Jebani naukowcy.
Benny?
Tu Sponson.
Przyślij tu do mnie sprzątaczy.
Nie jestem pewien, z czym mamy do czynienia, ale to coś…
Zdążyło już uciec.
Napisy: Joanna Kaniewska