SERIAL NETFLIX
Nie wierzę, że Owenowi tak odwaliło.
Straszny z niego ćwok, ale jego telefon się przyda.
Myślisz, że Owen napisałby na końcu wiadomości „ziom”?
Myślę, że lubi emotki.
Czekam na miejscu, ziom.
Cały Owen.
Owen: Czekam na miejscu, ziom.
Założę się, że Sarkov nie odpisze.
Sarkov: W drodze.
W drodze. Hej.
Jeśli będzie mieć broń, nie wypuszczaj Chupiego.
- Potrzebny nam żywy. - Po co mu broń?
Ktoś zabił jego dwóch kolegów.
- Weźmie broń. Ja bym wzięła. - Zakład, że nie.
O ile?
Dobra.
Zagramy na kary.
Jak wygrasz, zrobię coś, co chcesz.
Jak ja wygram, ty zrobisz coś, co chcę.
Czyli co?
Przestaniesz żartować z mojego wieku.
Nie wiedziałam, że to tak cię boli.
Nie no, nie boli, ale…
Czasami to brzmi obraźliwie.
Od kiedy rodzice zmarli, radzę sobie sam.
Od teraz przestaję. Przyrzekam.
Wybierz coś innego.
Wyścigi gokartów.
- Nabijasz się ze mnie. - No co?
Są fajne. Darcy by nie poszła. Powiedziałaby, że to dziecinne.
Ma rację. Ale to nie ma znaczenia, bo ja wygram.
A jak wygram, pokażesz mi swój szkicownik.
- Mogę ci jakiś pokazać. - Nie jakiś. Ten.
Co jest w nim takiego ciekawego?
Właśnie to.
Gokarty kontra szkicownik. Zakład?
Wiesz, że robimy zakład o to, czy Sarkov zechce nas zabić?
Wiesz, że mogłeś się założyć o mój pocałunek?
- Mogę zmienić zakład? - Nie.
- Tilda? - Proszę, oby to nie był on.
„Owen pisze Ziom przez duże Z. Marnujecie czas”.
Okej. Telefon Owena jest spalony.
Jak to wyjaśnimy Abbi i Burke?
Zostaw to mnie.
Miał was na muszce? To nie pasuje do Alexa.
Ale mógłby tak zrobić, prawda?
Może. Ma naturę paranoika.
- Wygrałam. - To o niczym nie świadczy, Tilda.
Sarkov narzekał na czas spotkania
z powodu rozkładu promów.
Wyspa Shaw.
Wyspy San Juan. Miał tam dom.
Pewnie wciąż ma. Cisza, odosobnienie.
Idealne miejsce na tworzenie potworów.
Naukowcy nie próbują tworzyć potworów.
Ale jeśli próbują, to robią to na odludziu.
- Nie żebym ja próbowała. - Jutro o ósmej rano jest prom.
- Zróbcie rezerwację. - My? Co tam będziemy robić?
Ma broń, pamiętacie?
Pojechałabym, ale próbujemy znaleźć błąd Yake'a.
Proszę.
Weźcie to.
Jeśli to go nie przekona, by pojechał z wami, to nie wiem.
Możesz na nas liczyć.
Jeśli przyjedziesz po mnie o siódmej, może zdążymy.
- Zgoda! - Szykuje się randka.
Nie o to mi chodziło.
To oczywiste, że najbardziej im zależy na uzyskaniu pomocy Alexa.
Tak.
Dziękuję.
Ale gdybyście chcieli coś zjeść, jest takie romantyczne bistro.
- Z jakim menu? - Juan.
To nie randka.
Ale jeść musimy.
Abbi, myślisz, że Tilda nas słyszy?
- Jesteśmy w piwnicy, oby nie. A co? - A jakże.
Wyhamujcie z żartami o randkach.
- Chyba ich nie lubi. - To były żarty.
Tak, ale znasz Tildę.
Okej. Jasne.
Ktoś z was może tu zostać na straży?
Muszę coś załatwić,
a nie chcę zostawić doktor Burke samej.
Jasne.
Świetnie.
Abbi niech robi swoje.
Przypilnuję Burke, dopóki nie wróci.
To takie dziwne, jak to robisz. Jakbyś była jasnowidzką.
Albo jakbym słyszała rozmowy z naprawdę daleka.
- Jeśli o to… - Nieważne.
Jeszcze mnie uznasz za zbyt wrażliwą.
Nie o to mi chodziło.
- Do jutra, Juan. - Hej, Tilda. Hej.
PARKING DLA PRACOWNIKÓW
Finch: Złapali cię. Nie szkodzi.
Wypadki się zdarzają.
Liczy się to, jak sobie z tym radzisz.
Nie zakapowałaś. Jesteś mistrzem.
Hannah.
- Chcesz mnie przesłuchać? - Chcę wiedzieć, czy nic ci nie jest.
- Jak się trzymasz? - Świetnie. A ty?
W porządku. Prawie złapaliśmy dziś Sarkova.
Potem zagroził bronią Tildzie i Juanowi i uciekł.
To był sarkazm.
Muszę wracać do kawiarni.
Wiesz coś o morderstwie Yake'a?
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie pójdę na policję. Chcę tylko usłyszeć prawdę.
Bo użyjesz swojego seksi zapachu, żebym zaczęła gadać?
Nie potrzebuję feromonów, by wiedzieć, że coś ukrywasz.
UWAGA: WSTĘP TYLKO DLA PRACOWNIKÓW Z MORALNOŚCIĄ
Finch: Zaczynam się niepokoić.
Nie masz wątpliwości, prawda? Mam nadzieję, że nie.
Mam kolejne zlecenie.
Kolejne?
Kurwa.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Świetnie.
Znowu turyści.
Aha. Nie jesteśmy turystami. Szukamy kogoś.
Wy też? Moja córka zaginęła. Zoe.
- Widzieliście ją? - Nie, przykro mi.
Szukamy przyjaciela.
- Mieszka tu… - Nie przyjaciela.
- Obyście go znaleźli. - Oby pani znalazła córkę.
Betsy, możesz zakryć plakat z Belvedere.
Ten pies już dawno zmarł z przyczyn naturalnych.
Tu nie ma przyczyn naturalnych.
Nie od kiedy on się pojawił.
ZAGINIONA
Mówicie, że kogoś szukacie?
Tak. Alexa Sarkova.
Podobno ma dom na tej wyspie.
Wsiądźcie do samochodu, zjedźcie ze wzgórza
i na pierwszym zakręcie w prawo.
Jestem pewien, że to droga z powrotem do promu.
Właśnie.
- Miła z was para… - Nie para.
- Mam dziewczynę. - Oszczędźcie sobie zmartwień.
Wracajcie na stały ląd.
Pan niech zgoli brodę i przestanie udawać Mikołaja.
Nie bawimy się w „co jest nie twoją sprawą”?
- Tilda. - Nie chcecie jechać do Sarkova.
Tam dzieją się złe rzeczy.
No co pan.
Ja prowadzę, ty robisz zakupy.
Sprawdziłam czynnik transkrypcji Sox2,
c-MYC i KLF4 na pluripotencjalność.
Możemy je dodać do rosnącej listy
rzeczy, które nie wywołują skutków ubocznych.
Wiesz, co mówią. Do 49 razy sztuka.
Raczej do 149.
A jeśli Yake się mylił?
Bardziej by mnie zdziwiło, gdyby miał rację.
Czemu tracimy na to czas?
Bo nawet błędne odpowiedzi prowadzą nas do właściwej.
Przez siedem lat Alex był przekonany, że wada jest w jądrze.
Spodziewasz się kogoś?
Morderca raczej nie zadzwoni do drzwi.
Hannah?
Zdziwniej i zdziwniej.
Nie przesadzasz trochę?
To ty nie doceniasz sytuacji.
Czego chcesz?
Wiem, kto zabił Yake'a i Lindta.
- Ty? - Nie. Isabel Finch.
A to co za jedna?
Jest tutaj z kimś jeszcze. Załatwmy to szybko.
- Skąd wiesz, że to on? - Każde ciało ma swoje własne brzmienie.
Tętno, przepływ krwi, tempo oddychania, szkielet…
Muzyka twojego ciała.
Brzmienie Sarkova jest dziwnie radosne, jak bossa nova.
Twoje jest jak rymowanka dla dzieci.
Jasne. Bo jestem taki młody.
Bo masz mocną piątą i szóstą składową harmoniczną.
To chyba przez chupacabrę.
Obiecałam, że nie już nie będę.
Są na dole.
O co chodzi z tymi światłami?
A ja wiem.
To nie przeczucie.
Nigdy nie słyszałam czegoś takiego.
Jakiego?
Nie wiem, nigdy tego nie słyszałam.
Po czyjej jesteś stronie?
Pojebane.
Wiecie, co narobiliście?
Powstrzymaliśmy cię przed zabiciem kolejnej ofiary.
- Wypuściliście potwora. - To ty jesteś potworem, nie ona.
Wygrałam zakład.
To twoja odpowiedź na wszystkie problemy?
Nie na wszystkie.
Tylko na potwory, które mogą kogoś zabić, jak uciekną.
- Bo je wypuściliście. - To nie nasza wina.
Ten „potwór”, którego próbowałeś zabić, nazywa się Zoe?
Matka nauczyła mnie nie nazywać eksperymentów.
Zero poczucia humoru…
Bo nie ma nic śmiesznego w tym, co robisz ludziom! Nam!
- Dlatego mnie dręczycie? - Szok i zgroza.
Widzieliście, co mam na głowie. Spójrzcie na mój dywan. Wam się upiekło.
Ty masz przeczulicę. Czy to problem? Może.
Czy to niewygodne? Jasne!
Tak jak godziny działania jedynego dobrego baru tutaj.
I wiesz co? Takie jest życie. O, to się nada.
Moje życie to absolutny koszmar i to wszystko twoja wina.
Może, ale przynajmniej nie zabijasz każdego, kogo spotkasz.
Ona jest zagrożeniem dla siebie i dla wszystkich wokół,
powstrzymanie jej to mój obowiązek.
Może jest szansa na niezamordowanie Zoe.
Sydney serio myśli, że problem to pozajądrowe DNA?
Aha.
I komórki.
Jaką miałeś ocenę z biologii?
Mocne trzy.
Z minusem.
To się zgadza.
Okej, jeśli Sydney ma rację,
to by rozwiązało wszystkie problemy.
Z jakiegoś powodu chce twojej pomocy.
Dobra, pogadam z nią.
Jak tylko zabiję tę abominację.
Zoe.
Jeśli dr Burke ma rację, możesz ją naprawić.
Od tego „jeśli” zależą życia.
Nie będę ryzykował, dopóki nie będę pewien.
Z nami zaryzykowałeś.
Proszę cię.
Przeczulica i utraty świadomości.
Na skali zagrożenia jesteście co najwyżej dwójką.
- Dwójką? - Skali?
Mówiła, że jest aktywistką.
Że ty i Sarkov eksperymentowaliście na nas bez naszej zgody.
Twoi rodzice podpisali zgodę.
Mówiła, że Yake i Lindt pomagali Sarkovowi
robić nielegalne eksperymenty na ludziach.
- I pomogłaś jej ich zabić? - Nikogo nie chciałam zabić.
Co robiłaś?
- Zbierałam informacje. - Dlatego tu wtedy przyszłaś?
By zbierać informacje o mnie?
Miałam wywabić Abbi, Tildę i Owena z domu.
Chciała być z tobą sama.
Gdy powiedziałaś o Yake'u, zrozumiałam czemu.
Powiedziałaś: „On nie żyje”, nie: „Kto nie żyje”,
- jak o tym usłyszałaś. - Tak.
Abbi, skup się.
Myślałam, że rozwalamy biura, niszczymy twarde dyski, uwalniamy szczury.
To wszystko.
- Wierzę ci. - A ja nie.
- Dzwonię na policję. - Mówiłaś, że nie zadzwonisz.
To nie ja dzwonię. Zaczekaj.
Nie wzywaj policji. Obiecałam, że tego nie zrobimy.
Przyznała się do współudziału w morderstwach.
- Finch ją zmanipulowała. - Tego nie wiemy.
Nie wiemy, czy Finch istnieje.
Ja jej wierzę. Proszę, to jedna z nas.
- Musimy jej pomóc. - Policja Seattle.
Doktor Sydney Burke do detektywa Ortiza.
Powiedz im wszystko, tylko bez jej imienia.
- Mówi Ortiz. - Detektywie, tu Sydney Burke.
Dowiedziałam się, że ktoś o nazwisku Isabel Finch
może mieć związek ze śmiercią Yake'a.
- Skąd pani zna to nazwisko? - Proszę, nie.
Dostałam anonimowy telefon.
Wiesz, że ranking zagrożenia dla twoich ofiar jest pojebany?
Właściwie to konieczność.
Ile bym nie grzebał przy komórkach macierzystych,
wyniki są zawsze ułomne.
Na szczęście z reguły w nieszkodliwy sposób.
W większości.
- Gdzie jest Zoe na skali zagrożenia? - Mocna szóstka.
- Przypomina człowieka… - Bo nim jest.
Z nieopanowaną zdolnością absorbowania elektryczności,
dopóki przypadkiem nie wybuchnie,
co zagraża bezpieczeństwu innych.
- Zrozumiałe? - Tak.
Zabijasz ją, bo jesteś porażką.
Tilda.
Mam obowiązek zadbać, by moja praca nikogo nie narażała.
- Masz się za bohatera. - Wcale nie.
Bohaterowie nie mordują swoich ofiar,
gdy mogą je naprawić.
A jeśli Sydney się myli?
Pozwolimy Zoe siać zniszczenie w okolicy?
Ile osób musiałaby zabić, byś zrozumiała,
że jest nie do odratowania?
Jest do odratowania.
Ale wyczucie czasu.
Zaczekaj.
To wóz Hanka Chinaskiego. Zajmował się moim domem.
To był porządny facet. Nie zasłużył na to.
Jedna z nielicznych osób na wyspie, którą znosiłeś?
Jedna z nielicznych osób, która znosiła mnie.
Dlatego trzeba zniszczyć moje błędy.
Trzeba zapobiec takim tragediom.
Albo rzuć naukę.
- Moja praca jest zbyt ważna. - Na pewno?
Jak twoje komórki wynagradzają śmierć Zoe albo kogokolwiek innego?
Nie zrozumiecie.
Hej. Musi wrócić i nam pomóc. Pamiętasz?
Musi też wiedzieć, że jest kogo i po co ratować. Pamiętasz?
Jedyny naukowiec, którego rysuję z pamięci.
Chyba nigdy nie piłam lepszej kawy.
Chociaż tak mogę się odwdzięczyć.
Za użycie feromonów na Burke.
Nie użyłam. Poprosiłam ją i się zgodziła.
Czemu zrobiła to dla ciebie?
Bo się przyjaźnimy.
Czemu ty zrobiłaś to dla mnie?
Bo dr Sarkov eksperymentował na nas bez pozwolenia.
- Mnie nie zmienił w jakiegoś… - Potwora.
- Nie to chciałam… - Mamy swoje powiedzenie.
„Solidarność potworów”.
Jesteś naszym członkiem honorowym.
- I wspólniczką morderstwa. - Gorzej, kochasz Hannah Montanę.
- Wybacz, to nie było śmiesznie. - Nie było.
Według policji Isabel Finch nie istnieje.
Nie ma prawa jazdy ani numeru ubezpieczenia.
- Ostatnia szansa. - Nie wymyśliłam jej.
Masz jej numer telefonu? Zadzwoń do niej.
Jest gdzieś w domu.
Cześć, tu Isabel Finch. Po sygnale spierdalaj.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Jak skończysz, rozłącz się lub wciśnij 1, by poprawić wiadomość.
Zadzwoń znowu.
Mówiłeś, że nie zrozumiemy, co próbujesz osiągnąć?
Bo nie możecie, panie Trzy Minus.
Próbowałeś kiedyś wyjaśnić komuś, co robisz?
Próbowałeś kiedyś wyjaśnić mechanikę kwantową kotu?
- Nie. I auć. - Nie chcę cię obrazić.
Taką masz naturę?
Nie, te teorie są tak skomplikowane.
Klątwa bycia geniuszem.
Zawsze będę postrzegał świat w sposób, którego zwykli ludzie nie pojmą.
Mam w nosie naukową część. Chcę…
Chcę zrozumieć, czemu to robisz.
Okej.
Istnieją skomplikowane powiązania
między niszczeniem ludzkiego genomu,
kryzysem klimatycznym
i wykładniczym wzrostem ludzkiej trzody.
Czy „trzoda” to dobre słowo na grupę ludzi?
Wskazówka. Mów mniej, ucz się więcej.
W dawnych czasach
ludzka ewolucja była zgodna z naturalnymi zmianami klimatu.
Ale teraz zmiany przyspieszają, a ewolucja nie.
Zamiast rozwijać nowe zalety, biedny ludzki genom się rozpada.
- I to jest ZORG? - Właśnie.
Nie chcesz, by ludzie byli
pierwszym gatunkiem, który wywoła swoje wyginięcie?
Masz czwórkę minus.
Jak wygląda idealny człowiek? Jak ty?
Bo na pewno nie jak Zoe. No to…?
Nie chodzi o wygląd, tylko o siłę, wytrzymałość.
- O inteligencję. Właśnie. - Zdolność adaptacji.
Jest haczyk.
Za sto lat 98% życia na Ziemi wymrze.
- Wymrze? - Wymrze.
A pozostałe 2% będą na was polować.
Mój nadczłowiek będzie dość sprytny, by przewidzieć nadchodzące zagrożenia,
dość bystry, by się na nie przygotować i dość zaradny, by przed nimi uciec.
- Sarkov. Gdzie jest moja córka? - Cholerny doktorek!
Powinienem był to przewidzieć.
Musimy zwiewać. Cholera.
- Jak weszła do twojego pokoju? - Jak weszła do mojego domu?
Okej. Wy zaczekajcie. Ja wejdę pierwsza.
Może ją przekonam, by się poddała, zanim się nakręci.
Wiemy, że tam jesteś, Finch.
Hannah, zadzwoń znowu.
Możecie wchodzić.
A to skąd się tu wzięło?
Jest coś jeszcze.
Rzucisz tę swoją strzelbę?
Niekoniecznie.
Ach, to pytanie retoryczne.
Okej. Już ją odkładam.
Powinienem… Rrrr?
A chcesz zginąć?
Nie bardzo.
Kupno domu tutaj to był błąd.
Zawsze, gdy ktoś umiera lub znika na tej zadupiastej skale,
obwiniacie o to mnie.
Bo jak ktoś ginie lub znika, to przez ciebie.
Ale od dzisiaj koniec z tym!
Teraz musimy coś z tym zrobić.
Tak, powinniśmy.
Okej.
Dobra, Tilda. Będzie dobrze. Damy radę.
Tilda.
Nagroda Coventry dla wybitnych akademików?
Lindt i ja się o nią ubiegaliśmy.
Decydował egzamin z proteomiki. Mieliśmy tyle samo punktów.
Profesor dał mu dodatkowy punkt za pismo.
Bardzo chciałam zdobyć tę plakietkę.
Ale nie w taki sposób.
Brian Yake i ja zwiększyliśmy produkcję etanolu w GMO kukurydzy.
Gdy złożył wniosek o patent, zapomniał mnie wpisać.
Przypisał całą zasługę sobie.
Chciał zgarnąć wszystkie zyski, więc pozwałam go i wygrałam.
Zatrzymał certyfikat, na którym było tylko jego nazwisko.
Ona zbiera trofea.
Jak jakaś cholerna seryjna morderczyni.
Była w tym domu wiele razy. Wiesz, co to znaczy.
- Powinnam zatrudnić ochronę? - Wciąż może tu być.
Musimy przeszukać dom.
- Nie ma jej. - Nie wiemy.
Wciąż żyję. To jasna wskazówka.
Schowaj się w laboratorium. To najbezpieczniejszy pokój w domu.
Nie, dajcie mi tylko kilka minut na…
przetrawienie tego wszystkiego.
Ale powinnyśmy przeszukać dom.
Nie ma sprawy.
- Jak kogoś zobaczysz, krzycz. - Taki miałam plan.
To niemożliwe.
Wiem, że to palant, ale go potrzebujemy.
Kto wie, co tam się stało. Może już nie żyje.
Z tego, co słyszę, przykuli go do czegoś przy Gas and Bait.
To po drugiej stronie wyspy.
Jak daleko sięga twój słuch?
Dość daleko, zależy od ilości hałasu.
Jeśli słyszysz ich, możesz usłyszeć Zoe.
Możemy udowodnić, że wciąż żyje.
Rany. Naprawdę?
Cały czas wiedziałaś, że tu jest? Czemu nic nie mówiłaś?
Słyszałam też grupę
i uznałam, że Sarkovowi przyda się nauczka.
- Dałaś tłumowi zabrać Sarkova? - Jaki tłum, co najwyżej banda.
- Nie podchodźcie. - Chcemy ci pomóc.
Jesteśmy tacy jak ty.
Eksplodujecie prądem, który zabija ludzi wokół?
Mniej więcej jak ty.
Przez Sarkova zmieniam się w chupacabrę.
A Tilda jest banshee.
Jak dotarło do mnie, czym jestem, myślałem, że nie ma nadziei.
A teraz?
Cóż, mam trochę nadziei.
Ja się tym zajmę. Wiesz, jakie są fakty?
Sarkov zrobił coś okropnego, zwłaszcza że cię okłamał.
Mówił, że skutki uboczne mogą być złe.
A mówił coś o dziwnych zdolnościach?
- Pewnie nie. - Mówił.
To czemu mu pozwoliłaś na eksperymentowanie na tobie?
Mówił, że próbuje ocalić ludzkość. Chciałam mu pomóc.
Śliski drań.
Oszukał cię, mówiąc ci prawdę.
Czemu to oszustwo?
Nie o to chodzi. Twoja matka powinna wiedzieć, że żyjesz.
- Nic z tego. - Dokąd idziesz?
Jesteśmy na wyspie, wiesz?
Masz coś?
Ani śladu.
- A ty? - Nic.
Może jej tu nie ma.
To ona. To Finch.
Co zrobi, jak cię zobaczy?
Unikałam jej, więc może chcieć mnie zabić.
- Świetnie. - Jak to świetnie?
Zoe, czekaj. Chcemy tylko pomóc.
- Nie. - Uratowaliśmy ci życie.
Możesz chociaż się poddać.
To wasza wina. Trzeba było mnie zostawić!
Dlatego nie mogę być przy matce.
Musicie uciekać.
Nie, Zoe. Proszę. Tylko Sarkov może nas naprawić.
- Kurwa. - Nie widzieliście tego?
Jak wybuchnę przy ludziach, mogę ich zabić.
- Nas nie zabiłaś. - Zabiłam pana Chinaskiego.
To nie była twoja wina. Zabił go wybuch wtórny.
Ja go spowodowałam.
To nie twoja wina. Sarkov ci to zrobił!
Nieważne, jak do tego doszło. Teraz ja za to odpowiadam.
Nic się nie stanie.
Obiecuję.
- Jak to możesz obiecać? - Może.
Najpierw zepsujemy prąd.
Widzisz?
- Szukałam cię. - Spóźniłaś się.
Burke już wie o tobie wszystko. Powiedziałam jej.
Skarbie. Nie wiesz o mnie nic.
Zajebię was.
Za chwilę.
- Skąd to umiesz? - Miałam nauczanie domowe.
Zwiążmy ją i zobaczmy, czemu nienawidzi Burke.
Nie szukam Burke.
Szukam Sarkova.
Skąd wiesz, że tu będzie?
To mój zasrany interes, nie twój.
Twoja obecność tutaj to przekleństwo dla wyspy.
Hank Chinaski to nie moja wina.
- Co zrobiłeś Hankowi? - Przecież mówię.
Nic.
To za moją Zoe.
I za Hanka.
Za każdego, kogo skrzywdziłeś.
Mam wrażenie, że nikt mnie nie słucha, to aż niewiarygodne.
Mogłem zgadnąć, że mu sprzyjacie, dziwolągi.
- Dziwolągi? Jak małomiasteczkowo. - Kto jest małomiasteczkowy?
Uspokójcie się wszyscy! Dobra? Spokojnie! Wszystko gra.
Czemu zawsze musisz się kłócić?
On zaczął.
Dobra. Dobrze, możesz wyjść.
Zoe?
Dzięki Bogu.
Och, skarbie. Kochanie. O Boże. Dzięki Bogu, że jesteś cała.
Przepraszam, że cię przestraszyłam. I za pana Chinaskiego.
Nie szkodzi. Cieszę się, że nic ci nie jest.
Jak mnie fałszywie oskarżono o porwanie, to chcą mnie zabić.
Ona przyznaje się do morderstwa i wszystko gra.
Wskazówka. Mniej gadaj, więcej żyj.
Skoro pani córka żyje, jak widać,
możemy zabrać dobrego doktorka do siebie?
A bierzcie go.
OTWARTE
Skąd się wziął ten prąd?
Z generatora zapasowego. Wreszcie.
- Co ci ten człowiek zrobił? - Przepraszam!
- Co zrobiłeś mojej córce? - Podpisała zgodę.
Wtórne wybuchy.
Juan.
Zoe, kochanie, jesteś cała?
- Hej. - Nawzajem.
Nic mi nie jest.
Dzięki, że pytacie.
Och. Okej.
Zwiąż mnie ciasno. Poczujecie się bezpiecznie.
Zostaw mnie.
Czyżbym miała doświadczyć słynnych feromonów Abbi Singh?
Skąd o nich wiesz?
Wiem też, że Juan jest cholerną chupacabrą.
A Tilda jest samolubna. Zgadza się?
No i wiem, że Sarkov tu jedzie.
Wiem to od małej Burke.
Sprawdź.
- Znikła. - Znikła.
Wyciągnęłam ją przez balkon.
Finch zabrała ją przez balkon.
Gdzie ona jest?
O Boże. Naprawdę chcę ci powiedzieć. Chcę cię uszczęśliwić.
To mów.
Nie wiesz, jak bardzo bym chciała.
Ale chyba bardziej chcę zabić Alexa.
Jestem niegrzeczna?
Kurwa!
Pilnuj jej. Ja poszukam Burke.
Zimno.
Idiotka.
- Naprawdę jest w tym zła. - Milcz.
To coś więcej niż zwykłe utraty świadomości.
- Daję ci siódemkę. - Dlatego musisz mi pomóc.
- Bez laboratorium nie pomogę. - Skorzystasz z tego u Burke.
A Zoe będzie miała gdzie poczekać na twój lek.
- Chociaż zdejmijcie mi taśmę. - Aha.
Jak dojedziemy do Burke.
Hej.
Skoro ocaliłem ci życie…
możemy znów być przyjaciółmi?
Skąd ta myśl, że nie jesteśmy?
Bo tak mnie traktowałaś.
Nie chodzi o to, że cię nie lubię.
Mówi, że jej się podobasz.
Zamkniesz się?
- Wiem, co mówi. - Jasne, kolego.
- Powinniśmy jechać. - Hej.
Wydaje mi się…
- Że wygrałaś zakład. - Też tak myślę.
Ale muszę mieć pewność.
Czy wczoraj miałeś broń?
Za jakiego naukowca mnie masz? Jasne, że miałem.
Mówiłam.
- Musisz iść ze mną na gokarty. - Jak słodko.
Może potem idźcie do centrum handlowego.
Może ty zacznij dojrzewać.
To Abbi.
Hej. Już jedziemy.
Mamy Sarkova.
Co się stało?
- Ktoś porwał doktor Burke. - To na co czekacie?
Jedziemy!
Są tutaj.
Ostatnia szansa, by to naprawić.
Dzięki, nie chcę.
Guzik prawda.
Zrób sobie przysługę i powiedz, co z nią zrobiłaś.
Chyba co jej zrobiłam.
Co jej zrobiłaś?
Mam zepsuć niespodziankę?
Alex!
Jak miło znów cię widzieć.
- Byłaś w moim laboratorium. - Tak.
Tak jak ona. Tak jak on.
- I jak ona. Cześć. - Gdzie ona jest?
Spokojnie.
Nic jej nie grozi. Na razie.
- Jeśli ją skrzywdzisz… - To co?
Uronisz nad nią łezkę?
- Znów ją porzucisz? - Słuchaj.
Ona jest dla mnie jak rodzina.
Jak siostra. Jak ją skrzywdzisz, zobaczysz.
- Co zrobisz? - Jezu. Boże.
Hej.
Chyba ma jakiś atak.
O rany.
Alex?
Sydney?
Kurwa, co jest grane?
Napisy: Joanna Kaniewska