SERIAL NETFLIX
Nie wierzę, że Burke i Finch to Jekyll i Hyde, jak Juan.
Ja nie jestem Jekyllem i Hyde'em.
- A jaka jest różnica? - Wiesz…
Finch planuje, kogo zabije.
Chupacabra jedzie na instynkcie.
Usprawiedliwiasz się.
Dziwisz się?
Nie, nie dziwię.
Powiem wam, co ja mogę zamordować. Więcej nachosów.
Klucz to rozsmarowanie fasolki.
Nie można rzucać dodatkami i liczyć na farta.
- Potem… - Cicho.
Burke i Sarkov omawiają jej symptomy ZORG.
Wiedziała, że coś jest nie tak, ale nie wiedziała co. Okej.
Nie wierzę, że nam nie powiedziała.
Zrobiła więcej. Okłamała nas.
- Koszmary od leków na alergię? - Na pewno miała powody.
Mieliśmy odwalić za nią brudną robotę,
dlatego się zachowywała, jakby robiła nam przysługę.
Ale pomyślcie.
Doktor Sarkov jest tu dzięki doktor Burke.
Naprawi nas dzięki doktor Burke.
A ona trafia na początek kolejki. Okej.
Może naprawi mnie w tym samym czasie.
Nie? Ja i Burke jesteśmy zmiennokształtnymi.
„Transformery” to lepsze określenie.
- Nie. Transformery to roboty w ukryciu. - Jak chcesz.
Nawet jeśli ty i Burke jesteście…
trans-morferami, to nie znaczy, że możecie się wpychać w kolejkę.
Jestem pierwsza, jasne?
Wszystkie skutki uboczne są wywołane tym samym błędem,
więc lek dr Burke wyleczy nas wszystkich.
- Serio? - Nie widzę powodu, żeby nie.
Okej. Ale kogo wyleczy? Juana czy chupacabrę?
Nie chcę być chupacabrą na zawsze.
Nie martw się, szanse na to są znikome.
Mam nadzieję.
Jeśli zostanie Chupim, nie będę go wyprowadzać.
Jego kupy muszą być straszne.
Wciąż tu jesteś.
- Uber nie przyjechał. - Pewnie masz fatalne oceny.
- Raczej nie mam zasięgu. - To dziwne.
- Zwykle tu jest zasięg. - Zostały nachosy.
- Nie, dzięki. - Może ktoś z nas cię odwiezie.
Lub wrócisz pieszo.
Też tak myślałam.
Hannah, czekaj. Tilda.
Co?
Ale ci podskoczyło ciśnienie.
Pewnie przez stres transformacyjny.
- Jak źle jest? - Bardzo nieprzyjemnie.
Nie wierzę, że eksperymentowałaś na sobie.
Co sobie myślałaś?
Że wolę to, niż umrzeć na syndrom, który sama odkryłam.
- Ale ja to popieram. - Serio?
Trzeba było zadzwonić. Powinnaś była zadzwonić.
- Nie odbierałeś. - Ten telefon bym odebrał.
Fakt, musiałabyś zostawić szczegółową wiadomość.
Ale bym oddzwonił.
Jesteś tu, co oznacza, że Juan pokazał ci wnioski Yake'a.
Nie tylko dlatego. I nie sądzę, by to był on.
Nigdy nie był tak dokładny.
Znalazł wadę w nieprawidłowym białku.
Sprawdziłyśmy to z Abbi i myślę, że coś w komórkach
wywołuje wpływ na mitochondrialne DNA i syntezę białek.
Jak chcesz naprawić te skutki uboczne?
Mam nadzieję, że razem.
„To nieetyczne, Alex.
Leczenie ludzi to co innego
niż zmienianie ich wedle swego uznania”.
- Ja tak nie brzmię. - Dokładnie tak.
Razem możemy usunąć wadę oraz odwrócić skutki uboczne.
Oboje skorzystamy.
Gdy ostatnio o tym rozmawialiśmy, nie chciałaś, bo „kodeks moralny”.
Kiepski mam kodeks, skoro moje alter ego to seryjna morderczyni, co nie?
Hannah. Czekaj.
Wiem, że do Tildy trzeba się przyzwyczaić.
Przyzwyczaić się można do kawioru. Tilda jest wredna.
Wcale nie.
Mówisz tak, bo ona wszystko słyszy.
Nie, serio tak myślę. Porozmawiam z nią, obiecuję.
Słuchaj, rozumiem, że się zżyliście i w tym utknęłaś,
ale ja nie.
Chciałam ostrzec Burke przed Finch i to zrobiłam.
Zrobiłam swoje.
Ale dzięki za propozycję ustawienia Tildy do pionu.
- Doceniam to. - Nie ma za co.
Jak będziesz w okolicy, wpadnij do kawiarni.
Z chęcią.
Co?
Myślałam, że twoje feromony…
Nieważne.
Koniecznie wpadnij.
Ktoś się zabujał w naszej koleżance.
- Sarkov i Burke? - Abbi i Hannah.
Sarkov i Burke brzmią jak lekcja przyrody.
- Abbi. - Abbi mówi Hannah, że jest asem.
Brawo, Hannah, poprawna odpowiedź.
Co powiedziała?
Teraz rozmawiają o komórkach, białkach, nowych eksperymentach…
- Abbi i Hannah? - Sarkov i Burke, głupku.
- Ach, racja. - To jak…
Jak gdyby jeździły tu ciężarówki.
Za dużo hałasu.
Może…
Wyobraź sobie, że dźwięki to są ścieżki w piosence, co nie?
I wycisz te, których nie chcesz słyszeć.
Masz szczęście, że jesteś słodki.
- Warto spróbować. - Okej.
Okej.
Snajper na pozycji?
Potwierdzam.
Cel namierzony?
Jestem celem?
- Ktoś strzelał? - Na ziemię.
- Gotowi! - Ruszać się!
Nie próbuj. Brak zasięgu.
- Kto to? - Nie wiem.
Jest ich co najmniej dziesięciu. Wszyscy mają broń.
Strzelec dostał reprymendę.
Mają nas nie zabijać.
Jeszcze.
Czemu wszyscy chcą nas zabić? Jestem uroczy, nie?
Pewnie te dupki, które nas ścigają od Portland.
Kto was ściga?
Agencja okołorządowa zwana Flux.
Agencja do spraw nauki. Sądzimy, że to oni.
Agencja? Chyba taka jak FBI.
W skrócie, to tajna naukowa policja.
Wszyscy się zgadzamy, że to dupki.
To wszystko wyjaśnia. Dzięki, Tilda.
- Zostańcie tutaj. - Abbi, uważaj.
A więc…
Podobno do kawioru można przywyknąć.
- Brzmi jak strzały. - To są strzały.
- To Flux. - Nie wierzę, że rozważałam u nich pracę.
Cholera. Nie teraz.
Mogłaś o nich wspomnieć.
- Nie były potrzebne. - Nie sądzę.
To nie zatrzyma ich na zawsze. Wydostańcie mnie stąd.
- To nas ścigają. - To nie konkurs, Annie.
- Jestem Abbi. - Oni nikomu nie podlegają.
Nie mają nakazów aresztowań. To naukowi mordercy.
Wiecie, co to zimna fuzja? Promień śmierci Tesli?
- Silniki wodne? - Legendy miejskie.
Flux chce, byś tak myślała.
Są tutaj, więc ja nie mogę tu być.
Biegusiem.
Mam znaleźć ci drogę ucieczki?
Jak najszybciej. Jeśli się dowiedzą, co tu robimy…
Teraz chcesz sławy.
- To ty nie chciałaś tego robić. - Dobra.
- Doktor Burke? - On ma rację. Musimy stąd uciekać.
Okej.
Jest koszmarna.
- Musimy wydostać stąd Burke i Sarkova. - Powodzenia.
Jest tu przenośna jednostka dowodzenia i masa żołnierzy.
Poprawna nazwa tej sytuacji to „przejebane”.
- Powinnam była wyjechać. - Teraz idzie ich armata.
- Na ziemię wszyscy! - Padnij!
Na pewno?
Tak, na pewno.
- Kto tam? - Szukam Abbi, Juana lub Tildy.
Skąd zna nasze imiona?
Nie wiem, ale ciebie wymieniła pierwszą.
Głupi porządek alfabetyczny.
Okej, idę. Proszę nie strzelać.
Fajny samochód.
Firmowy.
Doktor Dominique Crain, główna oficer naukowa Flux.
Pani jest tą „armatą”?
- Stary przydomek. - Skąd się wziął?
Od strzelania do nieuzbrojonych cywili?
Jeden z agentów był nadgorliwy.
- Dostanie pouczenie. - To bardzo sprawiedliwe.
Na jego obronę, twój przyjaciel zjadł mu nos.
Tylko go odgryzłem. To różnica.
Poradzę sobie, Juan.
Protokół przewiduje taką procedurę,
gdy UO okaże się niebezpieczna.
- UFO? - UO. „Uzdolniona osoba”.
Flux tak mówi na ludzkie eksperymenty, które poszły nie tak.
Zwykle ścigamy radioaktywne małpy i świecące się w nocy szczury, ale…
co jakiś czas natykamy się na paskudne eksperymenty na ludziach.
Spotkania z UO bywają dość szorstkie.
- Dosłownie. - To znaczy?
Po Portland trafiliście na naszą czerwoną listę.
Stąd ten pokaz siły.
Wasz agent groził Juanowi i jego rodzinie. Tylko się bronił.
A ten bajzel w magazynie?
Wasi ludzie, którzy chcieli nas porwać na eksperymenty?
Gdyby to byli moi ludzie,
nie rozmawiałybyśmy teraz.
Zagrażamy tylko tym, co nas atakują.
Dzięki mnie możecie to udowodnić.
Pojedźcie z nami. Dajcie nam zrobić testy.
Wszyscy wygrywają.
A jak odmówimy?
Większość ludzi nie rozumie Flux.
W zależności od rozmówcy jesteśmy…
„naukowymi kontrolerami”, „policją nauki”…
„Naukowymi mordercami”.
Ja sądzę, że nasza misja jest dużo prostsza.
Dzięki nam ludzie nie muszą wierzyć w potwory.
I dała nam 15 minut na wyjście.
To było… cztery minuty temu.
Wszystkim?
- Nam i doktor Burke. - O mnie nie mówiła?
Chyba nie wie, że tu jesteś.
- A jak się poddamy? - Wszyscy ocaleją.
- Nie wiedzą o mnie? - Mogę im powiedzieć.
Nie. Jak mnie złapią, nadzieja na lek przepadnie.
Przetrwanie do rana jest ważniejsze.
Skoro Flux uważa ich za zagrożenie, a ona odpuściła ucieczkę…
Nie odpuściłam.
Najlepsza opcja to dalsze testy.
Stworzenie komórki, która usunie skutki uboczne,
zajmie dużo dłużej niż… dziewięć minut.
Musisz grać na czas.
Skupmy się na pozajądrowym DNA mitochondrialnym.
Musimy zobaczyć je w akcji.
Gdybyśmy mieli stabilną, powtarzalną mutację do obserwacji.
Co? Nie. Na pewno będziecie tu bezpieczni?
Oczywiście.
To zły pomysł. Wiemy, jak traktuje testowanych.
Może zrobilibyśmy inaczej. Ale nie mamy czasu.
- Mogłabyś pomóc. - Pomagam.
Słucham żołnierzy i mam oko na ciebie.
Co ja ci zrobiłam?
Musisz pytać?
Finch nie zagrażała Burke! Finch jest Burke!
Nie wiedziałaś o tym.
Przez ciebie dwójka ludzi nie żyje.
Nie pozwolę, by ktoś bliski został numerem trzy. Ani Sarkov.
Te dupki z Flux ścigają was.
To wasz problem. Ja stąd spadam.
- Pomogę. - Co robisz?
- Wychodzę. - Nie możesz.
- To niebezpieczne. - Jest dorosła.
Cześć. Jestem Hannah Moore.
Z Wyżyny Moralności.
To kawiarnia w dzielnicy uniwersyteckiej.
Nie jestem z tymi dupkami. Nie mówię o tobie.
Nie jestem naukowcem, nie mam dziwacznych mocy.
- Bez urazy. - Nie no, to jest dziwne.
Chcę tylko wrócić do domu.
- Co mówią? - Nic nie mówią.
- Hannah, proszę. - Abbi, nie.
Hej, co się dzieje?
Hannah robi dramę!
Abbi, wracaj do środka.
Ruch przy drzwiach. Dwa obiekty.
- Wyjdę z tobą. - To niebezpieczne.
- A to nie? - Odbiło ci?
- Do środka! Co wy robicie? - Zezwolenie na akcję?
- Juan! - Zezwalam.
Wstrzymać ogień.
Postrzelili mnie!
A jednak nie.
- Juan, idź po apteczkę. - Przyniosę ręczniki.
Hannah. Już dobrze.
Hannah?
Spójrz na mnie. Nic ci nie będzie.
Wszystko będzie dobrze. Nic ci nie będzie.
Kazałam wstrzymać ogień.
Postrzeliłeś cywila.
Nie ma czegoś takiego.
Są tylko UO, uciekinierzy i świadkowie.
A wiesz, co rada myśli o świadkach.
Teraz te UO myślą, że wypowiedzieliśmy im wojnę.
Bo tak jest.
Ja działam inaczej.
Chcę ich żywych,
a twoja chęć zemsty tylko przeszkadza.
Zignoruj znów rozkaz,
a spędzisz resztę kariery na myciu klatek w menażerii.
Podoba ci się to?
Tak sądziłam.
Ilu chcesz poświęcić?
Straciłeś słuch razem z nosem?
Żadnego!
Nie mówię o twoich cennych UO.
Ilu agentów chcesz stracić?
Widziałaś, co te potwory zrobiły w Portland.
I widziałam tę nędzną norę w Portland.
Mamy o wiele lepsze protokoły przetrzymywania.
Naukowcy zawsze tak mówią.
A ja zawsze muszę po nich sprzątać.
Jeśli chodzi o potwory, zasada jest jedna.
Jak długo dajemy im żyć, giną ludzie.
Ale powiew nostalgii.
Myślałam o tym samym. Stanford.
Stanford. Pamiętasz kurczakozaura?
Kurczakozaur. Nawet się nie przedstawiłeś.
Od razu zacząłeś przechwałki o de-ewolucji kurczaka w dinozaura.
A ty mi powtarzałaś, że gadam bzdury.
- Ile miałeś lat, 15? - Czternaście.
I tak jesteś najmądrzejszą studentką, jaką uczyłem.
- Co się stało z tym kurczakozaurem? - Był przepyszny.
Gotowa?
Pamiętaj. Próbka krwi, skóry i śliny.
Mam przeczucie, że krew i skóra pójdą gładko, ale…
jak spróbuję pobrać ślinę, zacznie gryźć.
- Okulary. - Tak.
I rób zdjęcia.
- Ty. - Cześć.
- Poczujesz lekkie ukłucie. - Sukinsyn.
Jeszcze jedno.
Skurwy…!
Obedrę cię żywcem ze skóry i będę ją nosić jak kostium.
Cudowny obrazek. Ale co ja ci zrobiłem?
To, co zrobiłeś jej.
Ach, bo jesteś id Sydney.
Co za nuda.
Jak zwykle redukcjonizm.
Myślę o sobie jak o Sydney
bez emocjonalnych ograniczeń narzuconych przez społeczeństwo.
Jestem Sydney, której nie wbito do głowy kompleksów.
Sydney, która ma wszystko gdzieś!
- To miło. - Nawet nie słuchasz, prawda?
- Jeszcze jedno ukłucie. - Kontynuuj.
Jak cię zabiję, zrobię to powoli.
Ale się boję.
Znowu dzwonią na pogotowie.
Przekieruj do mnie.
911, w czym mogę pomóc?
Przyślijcie karetkę. Moja przyjaciółka jest ranna.
Halo?
Cześć, Abbi, tu Dominique.
Karetka jest w drodze.
Jak się poddacie, wpuścimy ją.
Co za chore pojeby używają życia jako karty przetargowej?
Jeśli umrze, przysięgam…
Przypomnij sobie naszą rozmowę.
Uważałabym na to, co teraz powiesz.
Wepchnij sobie 15 minut w dupę.
Jeśli tak zwykle działasz, spędzimy tu całą noc.
Miałeś rację co do Portland. Jebany bajzel.
- Ale zebraliście dużo danych. - Nie tylko danych.
Próbki krwi i tkanek. Również feromony.
To, czego mi brakuje, to wiedzy, co potrafią.
Oboje możemy dostać to, czego chcemy.
Rozważę wszystko, po czym dostanę prawdziwą kawę.
Tilda?
Puls słaby.
Wolny.
Jeśli wkrótce nie trafi do szpitala…
Ledwo ją znam,
a czuję, jakby ktoś mi wyrwał serce.
- Wiem, że to brzmi głupio. - To nie jest głupie.
Nie trzeba kogoś znać długo, by się o niego troszczyć.
Nie musiała tu być. Chciała nam tylko pomóc.
Podjęła parę złych decyzji.
Chcesz ponieść karę za każdą złą decyzję w życiu?
Nie zasługuje na śmierć.
Trzeba było pomyśleć, zanim ją stąd wygoniłaś.
Pilnujcie jej. Muszę coś załatwić.
Nie miała tego na myśli.
Miała. I ma rację.
Wygląda jak skóra zdarta z mojej babci. O, filmik.
Za brzydki jesteś, by być tak głupi.
Uwolnij mnie, a zakończę twe cierpienia.
I brzmi jak ona.
Przywitaj się z Sydney. Cześć, Sydney.
Widać, że cię kocha.
Co jeszcze mówiła?
- Całkiem sporo. - Powiesz coś więcej?
Jest twoją podświadomością. Ale to już wiesz.
Nie przejmuj się tym, co mówi. To psychopatka, nie jest mną.
Technicznie rzecz biorąc jest.
Psychologicznie oraz genetycznie.
- To samo DNA? - Tak.
To jesteś ty, a to Finch.
Niesamowite.
- To samo DNA, ale inna ekspresja. - Pokaż mi ramię.
- Nic nie ma. - Właśnie.
Pobrałem stamtąd pięć próbek.
- Pięć? - To dobra liczba.
Rzecz w tym, że twoje rany nie są jej ranami.
Czyli moje komórki mogą wracać do postaci macierzystych, zanim zmienią się w nią.
Ciekawe, czy zranienia się przemieściły. Wątroba mnie boli.
Musimy zbadać tę przemianę. Gotowa?
- Nie użyłabym tego słowa. - Okej.
Doktor Burke!
- Jesteśmy zajęci. - Co się stało?
- Postrzelili Hannah. - Co?
Która to Hannah?
Której użyłeś na Dougu?
- To był nieudany eksperyment. - Której?
Powiedz jej.
- Ale… - Mów.
Tej.
Może się wstrzymaj.
Twój słuch całą noc ratuje nam tyłki.
Bo Hannah to bardzo pomogło.
Nie ty ją postrzeliłaś, tylko Flux.
Czemu jesteś dla mnie taki miły?
Bo zależy mi na tobie.
To mam duże szczęście.
Bo ty, Juanie Ruiz, masz olbrzymie serce.
- To komórki macierzyste? - Douga.
- Na pewno chcesz to zrobić? - Nie.
To nie powinnaś tego robić.
Czego, ratować jej życia?
Doug przez nie cierpiał. Wszystko ciągle go bolało.
Mógł wybrać, czy chce żyć. Hannah też zasługuje na wybór.
Ale ty nie dajesz jej wyboru.
- Hej. - Abbi?
Nic ci nie będzie.
I co teraz?
Maskują ruchy za pomocą muzyki.
- To działa. - Gdzie twoje nauszniki?
- W salonie. - Idź na górę.
Tilda, pilnuj parteru.
Ja zajmę się resztą domu.
Ja zaczekam tutaj.
Wyizoluj ścieżki.
Wyizolowana ścieżka. Cholera.
Leci gaz.
Ja mogę oddychać, ale ty nie.
Sydney miała rację.
Komórki wracają do stanu macierzystego,
zanim zmieniają się w komórki Finch.
Słyszysz, co się tam dzieje?
- Walczą. - Ludzie poświęcają się dla ciebie.
Walczą dla samych siebie.
- Wmawiaj to sobie. - Dotrzymuję umowy.
Oni chronią laboratorium, żebyśmy mogli skończyć lek.
- Masz w nosie lek. - Tego nie wiesz.
Sydney wie.
Ma nadzieję, że się opamiętasz i postąpisz właściwie.
Ale my cię znamy, prawda?
- Jesteś męcząca. - Nie możesz się powstrzymać.
Jesteś jak skorpion w tej głupiej alegorii.
- Jest ktoś, kogo bym utopił. - Nie masz na to jajników.
Twoje komórki pamiętają, gdzie powinny być.
Pamięć to fascynująca rzecz, co nie, Al?
- Już wiesz, prawda? Kłamca. - Wcale nie.
Chyba mam ciebie dość.
Ona już nigdy ci nie zaufa.
Wiesz o tym, prawda?
Nikt nie przejdzie przez te drzwi.
Strzelili do mnie z armaty sonicznej.
Tylko mnie wywróciła.
Na mnie próbowali broni elektrycznej. Poczułem łaskotki.
Ja jestem odporna na gaz.
Wycofują się.
To nie ma sensu. Mieli nas na widelcu. Czemu teraz się wycofują?
Myślą, że mają to, czego chciała Crain.
Hannah.
Dzięki Bogu.
O nie.
Nie.
To wszystko moja wina.
Wcale nie.
Te bronie, których używali.
Sprawdzali nasze ograniczenia.
To wszystko był test.
- Studiowali nas. - Znowu.
UO to nie „uzdolnione osoby”, to „udokumentowane obiekty”.
I wiecie co? Mam tego, kurwa, dość.
Wolę umrzeć w walce niż żyć pod mikroskopem!
Chcą zobaczyć, co potrafimy zrobić,
to im, kurwa, pokażmy, co potrafimy.
- Pokażmy, że obiekty mogą gryźć. - Zajebiście!
Chcecie potworów?
Damy wam jebane potwory.
- „Obiekty gryzą”? - Na Tildę podziałało.
To chyba nie przemowa na nią podziałała.
Jebane feromony.
Ten sprzęt powinien natychmiast zabić cele.
Te UO są nadzwyczajne.
I mordują z zimną krwią.
Tak.
Chcę Burke żywą.
Agencie Sponson, ruch przy głównym wejściu.
Sprawdź to.
Ci dwaj idioci
plus ośmiu między nami a centrum dowodzenia.
I dwóch snajperów na drzewach.
Juan, snajperzy.
Tilda, maski.
Na kolana, już.
- Idź. Nie jestem wrogiem. - Mówię coś.
Wy jesteście.
Mój Boże.
Wiem. Myślałem, że skutki uboczne to porażka, ale tak nie jest.
Siedem lat naprawiałem coś, co nie jest zepsute.
Rozwiązałeś to? Możesz nas naprawić?
Tak. I nie uwierzysz, jakie to proste.
Muszę tylko zapanować nad białkową ekspresją mitochondriów.
I tyle.
Zrobisz to?
- W końcu tak. - Alex.
Nie, posłuchaj.
- Jesteśmy tak blisko. - Musimy pomóc tym dzieciakom.
Nie widzisz, co się dzieje? Musimy zrobić z nich ludzi.
I zrobimy. Oczywiście.
- Tylko… - Wprowadzenie do poezji współczesnej.
Nie wierzę, że wyciągasz to teraz.
Wprowadzenie do poezji współczesnej.
To nie w porządku.
Sydney, miałem wtedy osiem lat.
Nie zdałbym licencjatu…
Wprowadzenie do poezji współczesnej.
Po co ci o tym mówiłem.
Dobra.
Zrobię lek.
Ale potem będziemy kwita.
Jasne?
A co z Fluxem?
Ja zajmę się Fluxem.
Juan.
Pomożesz mi?
Ferro, zgłoś się. Uwaga na szóstą.
Goreman, słyszysz mnie?
Hudson?
Doktor Crain? Ma pani chwilę?
Posiłki już jadą.
Nigdy nie dotrą na czas.
Okej, chwila przerwy.
Obie strony popełniły błędy.
Chyba wszyscy się zgodzimy, że nie tego chcemy.
- Prawie mnie nabrałaś. - Nie mamy o czym rozmawiać.
- Wspaniale. - Hannah.
- Może ci się przydać. - Aha.
To chyba nie najlepsza pora.
Nie chcę żadnych kłopotów.
Opuść broń.
Wolałabym nie.
- Widziałaś, co zrobiłam twojemu kumplowi? - Koledze z pracy.
Przemyśl, co chcesz teraz zrobić.
Trafiliście na czerwoną listę.
Stąd ten pokaz siły.
Urocze.
Wypada dać wam szansę na poddanie się.
A jeśli odmówię?
To my się poddamy.
Nie do końca to miałam na myśli.
Inaczej będziemy musieli zabić Crain i całą resztę.
W tym cię wyprzedzili.
A nawet to nie powstrzyma Flux. Nigdy nie przestaną was ścigać.
Tu się nie myli.
Mam wszystko, czego chcecie.
Teorię sztucznych komórek macierzystych,
a także żywą próbkę.
Puśćcie ich, a dostaniecie mnie.
A jeśli odmówię?
Wrócimy do planu A.
Ja jestem za.
Zgoda.
Hannah.
Cieszę się, że znowu żyjesz.
Co to znaczy „znowu”?
Nie ratujcie mnie.
Mówiłaś coś?
Nie. Tylko myślę na głos.
Nie pozwolili mi dużo spakować.
Czas na nas.
Doktor Burke.
Dziękuję.
Abbi.
Podlewaj mi kwiatki.
Wiesz, że jeśli będziesz brykać, z umowy nici?
Wiem. I oni też wiedzą.
Jesteś żywą próbką, ale nie powiedziałaś, na co cierpisz.
- Zastanawiasz się, czy było warto? - Mniej więcej.
Już jesteś martwa.
Słyszysz, Crain?
- Już nie żyjesz. - To jest dobre.
To co, dodajemy ratowanie Burke do listy do załatwienia?
Nie ratujemy Burke.
Kto tak mówi?
Burke.
Wyszeptała wiadomość.
„Trzymajcie się Alexa, on was naprawi.
Nie ratujcie mnie”.
Tak powiedziała?
Coś mi mówi, że nie będzie łatwo się go trzymać.
Nie. Właśnie próbuje się wykraść.
Żartujesz, prawda?
- Chciałem się przewietrzyć. - Z tym całym szajsem?
Nie całym.
Nigdzie nie idziesz.
Jak chcesz mnie zatrzymać?
Poradzę sobie.
Wprowadzenie do poezji współczesnej.
- To nie twoja sprawa. - Prosiła, bym ci przypomniała.
Jeśli was naprawię, będziecie mi winni przysługę.
Jak sobie chcesz.
I zajmuję pokój gościnny.
A więc…
To koniec.
Naprawi nas.
To czemu się czuję, jakbyśmy zawarli pakt z diabłem?
Napisy: Joanna Kaniewska