SERIAL NETFLIX
- Nawet tego nie przegadamy? - Nie ma czego.
Jedziesz do Europy i nawet mi nie powiedziałaś.
Mówiłam, że się zastanawiam.
Właśnie, zastanawiasz.
Pokazałam ci hotel, który zarezerwowałam w Paryżu.
Dyskutowaliśmy o zaletach i wadach Eurail Pass.
Byłeś ze mną na odnawianiu paszportu.
Ale nie powiedziałaś, że jedziesz.
A trzy miesiące to długo.
Tak długo, jak sam uznasz.
I to tyle? Zostawisz mnie tutaj?
I to na parę sposobów.
Nie bądź takim Jeffem, Jeff.
Kurwa.
Jeff? O Boże.
Jeff.
Pomocy!
Niech ktoś pomoże.
Ja mogę pomóc.
To mój chłopak.
Chyba jest…
O mój Boże.
Hej.
Jak się czujesz?
Pytasz o postrzał czy o to,
że zmieniłaś mnie w potwora bez mojej zgody?
Nie jesteś potworem.
Powstałam z martwych.
To definicja potwora.
Ale żyjesz.
Super. Pierwsze życie miałam takie super.
Gdybym mogła cię ocalić inaczej, zrobiłabym to.
Wiem, że chciałaś postąpić dobrze, po prostu…
Cholera. To boli.
Od kiedy miałam pięć lat, słyszałam, że umrę, zanim skończę 40.
Całe życie przygotowywałam się na wczesną śmierć.
Pogodziłam się z nią.
Rozumiem.
Po takich przygotowaniach
świadomość, że jesteś nieśmiertelna, musi być szokująca.
Jak to „nieśmiertelna”?
Myślałam, że ci to wyjaśniłam.
Czyli zawsze będę żyć w ciągłym, przeszywającym bólu
- po postrzale? - Nie zawsze.
- Sarkov tworzy lek. - Lek?
Syntetyczne komórki macierzyste bez skutków ubocznych.
Wierzysz mu, że to zrobi?
Nie. Pilnuję go.
Wszyscy go pilnujemy. Jeśli nawali, znajdę inny sposób.
Już dość zrobiłaś.
To nie twoja wina.
Trochę jest.
Tak i nie. Zrobiłaś coś niewłaściwego.
- Ale z właściwych pobudek. - Powiedz to Hannah.
Przejdzie jej.
Musi się tylko pogodzić ze swoją nieśmiertelnością,
której dzięki tobie ma pod dostatkiem.
To nie jest śmieszne.
Trochę jest.
Jesteś w dobrym nastroju.
Jasne. Sarkov mnie naprawi.
Będziemy naprawieni.
- Naprawieni. - Kogo Sarkov naprawi?
- Nas. - Właśnie.
Nie wiemy kiedy. Nie nakręcajcie się.
Będziesz mogła znowu śpiewać.
A ty przestaniesz zabijać, kogo popadnie.
Rozumiecie, że są też minusy rezygnacji ze zdolności, prawda?
Minusy niezabijania ludzi?
Będzie nam trudniej uratować doktor Burke.
Co to zmienia? Ty nie korzystasz ze swoich feromonów.
Korzystam.
- Niechętnie. - Nieistotne.
Syd mówiła jasno.
Nie ratujemy jej.
Coś musimy zrobić.
Poszła z Fluxem, żeby nas chronić.
Jak ruszymy za nią, znowu zaczną nas ścigać.
To dziwne.
I irytujące. Co to?
Powiadomienie na niusy o chupacabrach, potworach i Wielkiej Stopie.
Wielka Stopa to mit.
„Postrach Tacomy znowu atakuje”?
Ach, to ty. Dobrze.
Poradzimy sobie.
To nie więzienna cela.
Jasne, że nie.
Jak myślisz, czym zajmuje się Flux?
Myślę, że jesteście okołorządową agencją z uprawnieniami
do miażdżenia odkryć naukowych, które uznacie za zagrożenie dla USA.
Nie robimy tu waterboardingu.
Przed chwilą zdjęłaś mi worek z głowy.
Tak, mamy obowiązek wyplenienia groźnej nauki.
Ale też dbamy o naukowców z konstruktywnymi pomysłami.
Nie ma okien.
Faktycznie dbacie.
To dla twojego bezpieczeństwa.
I twojego?
Może trochę.
Zaintrygowały mnie twoje sztuczne komórki macierzyste.
Ich potencjał jest oczywisty.
Mogą okazać się panaceum na każde schorzenie genetyczne.
Pytałaś mnie, co to za miejsce.
To zależy od ciebie.
Może to twoja więzienna cela.
A może to twoja chwila sławy.
Muszę tylko udowodnić wartość swoich syntetycznych komórek.
Widzisz?
Wiedziałam, że jesteś mądra.
Jak mam to zrobić?
Czy to nie oczywiste?
Lekarzu, lecz się sam.
Tilda, to taśma policyjna.
Zdecydowanie potwór.
Spójrzcie na ścianę.
Coś ją musiało podrapać.
Ale kto? Żaden z testowanych nie miał skutków ubocznych podobnych do Juana.
Znając Sarkova, to może być kolejny eksperyment.
Ktokolwiek to jest, na pewno jest sam i się boi.
Darcy?
Darcy. Patrzcie, to Darcy.
Chodź tu. Hej.
Co ty…? Co ty tu robisz?
- Sprawdzam, czy żyjesz. - Aha.
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Po Portland włączyłam funkcję śledzenia.
Na twoim telefonie.
Ale czemu? Po co to zrobiłaś?
By wiedzieć, czy żyjesz.
A właśnie.
- Darcy. - To za olewanie mnie przez dwa dni.
Powiesz, co w tym czasie knułeś?
Przez dwa dni?
Powiem, obiecuję. Ale musimy wracać do domu.
Na wolności jest potwór.
Drugi Chupi?
- Nie ma drugiego. - Nie wiemy, co to.
Przedyskutujemy to w domu.
Chodź, Darcy.
Na razie. Widzimy się potem, okej? Pa.
Zostałyśmy we dwie.
Może pomówmy z ocalałą.
Samochód na koncerty.
- Cholera, to PJ. - Sama nie dam rady.
- Weź Hannah. - Ona potrzebuje przestrzeni.
Podwieziesz mnie choć do domu? Muszę się przebrać.
Dobra.
Nie spodziewałbym się wiele.
Lekarze mówią, że ma nieustanne halucynacje.
Mogę jakoś pomóc?
Przyniesiesz mi kawę?
Już się robi.
Korzystam z feromonów.
Ślady neurotoksyny?
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale nie powinnaś tu być.
To teren zastrzeżony.
- Dokumenty. - Aha.
Chwileczkę.
- Dokumenty albo oberwiesz. - Co pan robi? Szukam.
Skąd mam wiedzieć, że nie masz broni?
Boisz się, bo ja się boję.
Okej.
Oboje musimy się uspokoić.
Spokojnie.
Nie trzeba eskalować sytuacji.
Pokaż tylko dokumenty.
Proszę. Widzi pan?
Abbi Singh.
Piękne imię.
Dziękuję panu.
Oby bak był pełen.
Nie gadaliśmy od kilku dni i tylko to cię obchodzi.
Pokazałaś, że nie interesują cię rozmowy.
Byłam zajęta.
Widzę.
Okej.
Kim jest autor?
Jest dobry.
To szkicownik Juana.
- Tylko się przyjaźnimy. - Na pewno.
Dobra, trochę na mnie leci.
To dość oczywiste.
Ale nic więcej.
Poza tym ma dziewczynę.
Ten doktor w ogóle istnieje?
Czy to wymówka, by zrobić sobie wakacje?
Tak właśnie myślisz?
Jasne, że Sarkov istnieje, dupku.
- Znaleźliśmy go i mnie naprawi. - Pierdolisz.
- Naprawi cię? - Naprawi mnie.
- Serio? To wspaniale. - Tak.
Kiedy? Będziesz mogła pojechać w trasę?
Może. Nie wiem. Ja…
Boże, przepraszam.
Przepraszam, że cię odcięłam.
Po prostu…
Zespół jest dla ciebie wszystkim.
Ty jesteś dla mnie wszystkim.
Nie masz za co przepraszać.
Ty za to masz.
Bywam zazdrosny, okej?
Nie okej.
Juan to tylko przyjaciel.
Oby tak było.
Milcz i pokaż, że przepraszasz.
Tak, moja królowo.
Tak.
Nie potrzebuję niańki.
Dobrze, nie chcę ci zmieniać pieluch.
Sydney kazała was naprawić, więc to zrobię.
Spakuj swój udawany kramik naukowy i sio stąd.
Nie udaję. Próbuję wytropić potwora.
Zrób to na górze i nie próbuj sztuczki z feromonami.
Stworzyłem własny neutralizator.
Mam sobie iść?
To podziel się opinią.
Tetrodotoksyna.
Żegnam.
Tak myślałam.
Tylko że ta tetrodotoksyna wytwarza trwały stan halucynacji,
o ile nie zabije ofiary.
Jak trwały?
Ponad 15 godzin.
- Skąd to masz? - Potwór zaatakował wczoraj parę.
Neurotoksyna zabiła jedną osobę,
a drugą uwięziła w niekończącym się koszmarze.
Widziałeś coś takiego?
Potwór na wolności. Na pewno jest mój.
Nie oskarżam cię o nic.
Powodzenia w polowaniu.
To nie polowanie.
Jak go zrozumiem, będę mogła mu pomóc.
Wkładasz wiele wysiłku w to zrozumienie.
Ktoś musi mu pomóc.
Aż się zastanawiam, czemu nie pozwalasz pomóc sobie.
Powiadomię Juana i Tildę.
Jesteś nierozsądny. Zabicie Chupiego
to jak odcięcie nosa, bo nie lubisz twarzy.
To coś jest groźne.
Czemu tego nie rozumiesz?
Zdaje się, że broni twoich bliskich.
Powinieneś dać mu szansę.
Wiem, że masz hopla na potwory, okej?
Co to znaczy „hopla”?
- Myślisz, że tylko o to chodzi? - Tak.
Moja sztuka to nie fetysz.
To wewnętrzne piękno, razem z wadami.
Akceptuję Chupiego, bo jest tobą.
- Darcy. - Wiesz co?
- Zostań tu. - Nie. Darcy.
Darcy?
Ja…
Bezmyślny.
Niewrażliwy. Idiota.
Chupi!
Co ty mi zrobiłeś?
Połatałem cię. Nie ma za co.
Darcy. Nic jej nie jest?
Jedzie do Vancouver.
Żyje?
Jeśli nie, to będzie przerażający kurs.
Wróci.
Jak będzie bezpiecznie.
Muszę z nią pogadać.
Ona nie chce z tobą gadać.
Tak powiedziała?
Nie, ale jak byłeś otruty, próbowałeś odgryźć jej twarz.
Uznała, że potrzebuje przestrzeni.
- Jak się czujesz? - Jak się czuję?
Dziewczyna mnie rzuciła przez naukowca.
Mówię fizycznie.
Nie obchodzą mnie twoje emocje.
Jestem trochę obolały.
I ta trucizna naprawdę namieszała mi w głowie.
Widziałem diabła.
Jego pierś była klatką.
W środku byli moi rodzice.
Chciałem im pomóc, ale nie mogłem się ruszyć.
Neurotoksyna wywołała paraliż i halucynacje.
Oberwałeś dawką, która zabiłaby nosorożca.
- Zgadnij, skąd to wiem. - Wolę nie.
W każdym razie, jesteś trochę obolały i miałeś zły sen.
Chyba mam szczęście.
To nie kwestia szczęścia.
Chupacabra metabolizuje truciznę. Moje komórki ocaliły ci życie.
Dzięki.
Chyba.
Późno wyjechaliśmy.
PJ chciał nadrobić drogę, jechał szybko.
Na pewno nie chcesz piwa?
Rose i PJ kłócili się o setlistę.
Oczywiście.
Nagle PJ zaczął krzyczeć.
„Weźcie je ze mnie”.
Ja mówię: „Nic na tobie nie ma, ziom”.
Myślał, że łażą po nim pająki.
Zjechał autem z mostu.
Następne, co pamiętam, to jak do vana wlewała się woda.
Dopłynąłem do brzegu i obejrzałem się.
Auta nie było.
A Rose…
też nie było.
PJ-a…
też nie było.
Już dobrze.
Cholera.
Finch, nie znowu.
Cześć.
Spocznijcie. Już jej nie ma.
I posprzątajcie to.
Widzę, że zniszczyła kolejny sekwenser.
Nie wiem czemu.
Nie wiesz, co ona planuje?
To bardzo ciekawe.
Ona doskonale wie, co robisz.
I wcale jej to nie cieszy.
Rozmawiałaś z nią?
Przelotnie. Ale bez skutku, inaczej nie zniszczyłaby czwartego sekwensera.
Zastanawiam się, skąd ta jednostronność przepływu informacji.
Ty wiesz, co myśli twoja podświadomość?
Racja.
Jeśli chcesz się wyleczyć, lepiej się pospiesz.
Kończą nam się sekwensery.
Jakiś problem?
Tak, ona…
Chyba naprawdę nie znosi tego obrazu.
Nie powiem, że się z nią nie zgadzam.
Tak więc…
„Wypowiedz moje imię”.
To nie jebany Sok z Żuka.
Wstęp tylko dla personelu.
Poproszę dokumenty.
- Oby nic mu nie było. - Serce mu bije.
Co robisz?
Simon mówił, że PJ rozbił wóz,
bo myślał, że łażą po nim pająki.
Miał arachnofobię?
Tak, od dziecka.
Tutaj.
Nasz potwór to zrobił.
Dowiemy się tylko w jeden sposób.
To jego trucizna, ja to wiem.
Lepiej sprawdzić niż żałować.
Pa, kotku.
Jak się trzymam? O to chciałeś zapytać, tak?
Chciałem powiedzieć, że mi przykro.
I sprawdzić, czy wszystko okej.
Super. Siedzę i marnuję czas,
czekając, aż Abbi powie mi, co już wiem.
Nawet jeśli ten potwór to zrobił…
Nie wiemy, czy celowo.
Moja empatia dla tego stwora skończyła się z życiem PJ-a.
Wiem, że tak nie myślisz.
Jak długo się znamy?
Siedem lat.
Nie. Wiemy o sobie od siedmiu lat.
Znamy się parę tygodni.
Czy to wystarczy, żeby być ekspertem od Tildy?
A jak powiem, że wiem, jak to jest stracić bliskich?
Nienawiść cię zje od środka, ale musisz jakoś to światu wybaczyć.
Dla siebie samej.
Czy to przywróci PJ-a do życia?
Nie.
To po co przebaczać?
Abbi skończyła testy.
Tilda, nauszniki.
Już ich nie potrzebuję.
Po wielu testach
jestem niemal pewna, że PJ-a zabił ten sam związek,
co poprzednie ofiary.
Sama ci to mogłam powiedzieć. I mówiłam.
To nie wszystko.
W neurotoksynie znalazłam markery sztucznych komórek.
Czyli to wina Sarkova.
Tak i nie. Nie pasowały do żadnej z próbek Sarkova.
Pasują do tej z Portland.
- Nate. - Nate.
Ale czemu teraz nas ściga?
Bo jest potworem.
Źle.
Może wyglądać jak potwór, ale ma ludzkie pobudki.
Bo ty się na tym znasz.
Tak. Bo się na tym znam.
Zabiliśmy Melanie i Qamarę.
Mogę prosić o „w poprzednim odcinku”?
Dziewczyny Nate'a.
Ach, czyli się na was mści.
Ale nuda.
Atakuje naszych bliskich, mamy cierpieć jak on.
Mama i Ben. Jeśli atakuje bliskich, moja rodzina będzie następna.
Tego nie wiemy.
Nie mogę ryzykować.
- Dobra, pojadę z tobą. - Ja też.
- To zły pomysł. - Nie pytałam cię.
Hej! Młodzieży.
Uwaga, szokujące.
Mam w nosie wasze czadowe śledztwo.
Jak chcecie leku, potrzebuję ochotniczki o imieniu Tilda.
Czemu mnie?
Ich DNA już przetestowałem. Muszę zbadać i twoje.
Dobra.
Zaczynamy?
To twoich rodziców?
Mieszkaliśmy nad szkołą sztuk walki taty,
a mama miała piekarnię obok.
Chyba fajnie dorastać obok piekarni.
Zapach świeżego chleba.
Raczej dźwięk przemysłowych pieców chlebowych
od czwartej rano.
Tęsknię za nim.
Oba biznesy rozkwitały.
Byliśmy szczęśliwi.
Od kiedy to piekło się rozpętało, nie byłam bliżej domu.
Źle jest widzieć pożądanie w oczach przyjaciół,
ale jakbym je zobaczyła na twarzach rodziny…
Przynajmniej myślą, że jesteś szczęśliwa w Oksfordzie.
Mama tego potrzebuje.
Od śmierci taty nie jest taka sama.
Najzdrowszy facet na świecie, a powalił go zawał serca.
Wynajmujemy lokal księgarni, by związać koniec z końcem.
Mamie i Benowi jest strasznie ciężko.
Mnie też.
Czuję się jak pięciolatka.
Chcę do mamusi.
Znam to uczucie.
Czemu pijani kierowcy zawsze uchodzą z życiem?
- Jak sprawy między tobą i bratem? - Znowu ze sobą rozmawiamy.
I…
Zbliżają się urodziny Palomy.
Chętnie na nie wpadnę.
- Bez chupacabry. - Tak.
To okropne chronić rodzinę przed nami samymi.
Za lekarstwo Sarkova.
Juan, uwaga.
Czy to Nate?
Nie wiem. Miał na głowie kaptur, jak zaatakował Darcy.
- Idzie do piekarni. - Nigdy nie wejdzie do środka.
WEJŚCIE TYLKO DLA PRACOWNIKÓW
Cholera.
- To nie był potwór. - To był mój brat.
Zawsze jest głodny po imprezach. Mama go zabije za tak późny powrót.
Przynajmniej go zobaczyłaś.
Dzięki, że go nie zjadłeś.
- Możesz się odwrócić? - Tak.
Tak naprawdę mnie nie potrzebowałeś, prawda?
Nikogo do tego nie potrzebuję.
To czemu tu jestem?
Bo chciałem ci złożyć kondolencje.
Jasne.
Szczerze. Czy ja domyślnie brzmię sarkastycznie?
Okej, dobra.
Przykro ci, że PJ zmarł.
- Dziękuję. - Ilu ludzi straciłaś?
Tak, że to odczułaś.
Nie mówię o dziadkach i chomikach.
Tylko PJ-a.
W wieku dwóch lat nie miałem już nikogo.
- Jak to się stało? - To.
Właśnie to. O tym mówię.
Jesteśmy tak przejęci drobnymi zmiennymi wokół śmierci,
że ignorujemy najczęstszy symptom.
Kruchość.
Jesteśmy słabi jako gatunek.
Nie wyleczysz śmierci.
To znaczy możesz.
Ale nie powinieneś.
Nawet nie chcę.
Nieśmiertelność, pomyśl.
Nigdy niczego nie robisz, bo „zawsze jest jakieś jutro”.
To prawda.
PJ-a spotkała bezsensowna tragedia,
zwłaszcza ze względu na jej niefortunny czas.
Bo wiesz, Tilda, jestem tak blisko wyleczenia tej kruchości.
Myślisz, że twoje komórki by go ocaliły?
Widziałaś, jak Juan zneutralizował toksynę.
Nie wiadomo, czy PJ miałby zdolności Juana.
To prawda.
Część skutków ubocznych zależy od jednostki.
Ale część może być uniwersalna. Popatrz.
Na tej płytce toczy się walka gladiatorów.
Neurotoksyna Nate'a kontra twoje białe krwinki.
Zgadnij, kto wygrywa.
Super. Twoje sztuczne komórki są lepsze od Nate'a.
Oczywiście.
Wciąż nie ma gwarancji, że zapobiegną śmierci.
Nie szukam gwarancji.
Wystarczy mi szansa.
Ty, Juan i Abbi,
wszyscy macie tę szansę.
Proponujesz, by wszyscy byli jak my.
Potworami.
Twoje słowo, nie moje.
To ty zabijałeś nieudane eksperymenty.
Myślałem, że cierpią.
A co ważniejsze, oni myśleli, że cierpią.
Dzięki wam zrozumiałem swój błąd.
DNA nie tworzy z nas potworów. Nasze czyny to robią.
Nie powinieneś pracować nad lekiem?
Do rana będzie gotowy.
Naprawcze sztuczne komórki macierzyste.
Czyniące z was słabeuszy.
To znaczy, ludzi.
Brawo.
Martwię się o Tildę.
Tak, wiem.
Ja też.
Nic jej nie będzie.
Skąd ta pewność?
Bo ty się nią opiekujesz.
Tilda: Załatwione.
Lek Sarkova jest gotowy.
- Cholera, Abbi. - O mój Boże.
- Abbi! - O mój Boże.
- Do kogo dzwonisz? - Do Hannah.
Nie za wcześnie?
Wolałbyś czekać na takie wieści?
Słusznie.
Abbi? Trochę wcześnie, nie sądzisz?
Sarkov zrobił lek. Jest gotowy.
- Jest gotowy? - Jest gotowy.
Naprawi nas?
Naprawi nas.
Kto was naprawi?
- Hannah, kto to? - Nie.
Nie, proszę!
Hannah?
Jedź. Szybko.
Hannah!
- Hannah! - Hannah?
Hannah?
Cholera.
Abbi.
Hannah!
Dzwoni: Hannah Moore
Gdzie jesteś?
Chcesz odzyskać koleżankę?
Ja chcę ten lek, o którym mówiła.
Nate?
Hannah?
Drzwi po lewej. Jest sam.
- Macie lek? - Gdzie ona jest?
Powiem, gdzie jest, jak znów będę człowiekiem.
Najpierw dowód, że żyje.
Oboje wiemy, że żyje.
Nic jej nie zabija.
A próbowałem.
Do dzieła.
Nie ty, śmierdzielko.
Wyszczekana.
Pamiętajcie, jeśli umrę…
O cholera.
O Boże.
Żyje.
Al mnie ostrzegał, że tak może być.
Al?
Ja nie…
WYPOWIEDZ MOJE IMIĘ
Wypowiedz moje imię.
Wypowiedz.
Wypowiedz moje imię.
WYPOWIEDZ MOJE IMIĘ
Wypowiedz moje imię.
Isabel Finch.
Co za absurd.
Jesteś nią, prawda?
Nie boję się ciebie, Finch.
Długo ci to zajęło.
Cholerne koszmary.
Co ty nie powiesz.
Finch?
Tak. W końcu.
Koniec z krzyczeniem w pustkę.
Przestań niszczyć laboratorium.
Narażasz moje życie… Oba nasze życia.
- To ty je niszczysz. - Nie bądź śmieszna.
To wymarzona placówka, ma wszystko, czego potrzeba…
By zabić nas obie.
Crain mówiła, że jeśli wyleczę siebie,
to pokaże, że sztuczne komórki mają wartość.
W głębi duszy wiesz, że kłamie.
Okej, to co teraz robimy?
Ty mi powiedz.
Ty tu rządzisz.
Obudził się.
To działa.
Jestem człowiekiem.
Człowiekiem.
I kręci mi się w głowie.
Gdzie jest Hannah?
Jedźcie trasą I-5 na południe.
Za 15 minut wyślę dokładną lokalizację.
A może zabiję cię teraz.
Wtedy nigdy jej nie znajdziecie, obiecuję.
- Abbi, a jeśli kłamie? - Nie mogę ryzykować.
Abbi rozumie sytuację.
Tilda, musimy ratować Hannah.
Zabiłeś PJ-a.
Wiesz, że nie pierdolę się w tańcu.
Nie jesteśmy potworami.
Idiotka.
Doktor Crain? Tu doktor Lang.
Doktor Nate Lang.
Tak, z Portland.
Jak najbardziej żyję.
I mam coś, czego pani chce.
Jest tam.
- Hannah! - Hannah!
Hej, tu Abbi. Jesteśmy z tobą. Wszystko będzie dobrze.
Pomóżcie mi.
Już dobrze, Hannah. Jesteś bezpieczna.
Nie czuję się bezpieczna.
Straciłam rachubę, ile razy umarłam.
Powiedz, że go zajebaliście.
Tak jakby.
Wymieniliśmy lek na ciebie.
Czyli uciekł?
Inaczej byśmy cię nie znaleźli. No i wiemy, że lek działa.
Dostaniesz go jako pierwsza.
Wybacz, że cię nie obroniłam. Nie sądziłam, że zaatakuje ciebie.
- Że ty i ja… - Wiedziałaś o nim?
Tak.
I nie ostrzegłaś mnie przed tym mściwym potworem?
Chciałam dać ci przestrzeń.
Myślałam, że zaatakuje moją rodzinę.
Nie wiem, jak to robisz, naprawdę.
Muszę stąd odejść.
Ty też, zanim coś albo ktoś cię zabije.
Jeszcze nie mogę.
Abbi.
Tu nie ma nic dobrego.
Ale będzie.
Dobra, to na przyszłość.
Jak będziesz wiedzieć o jakimś potworze, to mnie ostrzeż, okej?
Darcy.
Nie musisz się wyprowadzać.
Mogę znaleźć inne mieszkanie.
Juan, to jest twoje mieszkanie.
Ale co z twoimi meblami?
Wywiozę je później.
A co z twoimi obrazami?
To tylko obrazy.
Darcy, proszę.
Wiem, co chcesz powiedzieć.
Nie mów tego.
Darcy.
Te amo.
Właśnie idę od tyłu.
Chwilę.
Widzę panią. Jestem tu.
Dzwoni: Abbi Singh
Abbi, nie mów, że wciąż szukasz Hannah.
Spokojnie, znaleźliśmy ją.
Tilda.
Dobrze, cieszę się.
Zabawne, jako bestia byłem gotów zrobić wiele rzeczy,
których teraz żałuję.
Jak spotkasz Hannah, przekaż jej, że wszystko spoko.
Właściwie to mam wiadomość od Hannah.
I Darcy.
I PJ-a.
Tak. To…
Doktorze Lang.
Dr Crain mnie po pana przysłała.
Napisy: Joanna Kaniewska