SERIAL NETFLIX
Wcześnie jesteście. Poproszę sałatkę owocową.
Naleśniki zostawię na deser. Chyba że dziś sobota.
Wtedy mnie w nie zawińcie.
Hej. Panowie, co…?
Koniec z naleśnikami i sałatkami owocowymi.
Wiedziałam, że nie można ci ufać.
To nie ja spiskuję z fizyczną manifestacją swojej podświadomości,
by zniszczyć własne badania.
- Nie spiskujemy. - Grasz na zwłokę.
Ona niszczy sprzęt.
Ja jestem metodyczna, jej się nie da kontrolować.
Doktor Burke, nie graj nigdy w pokera.
Okej. Chcesz postępów?
Skutki uboczne to sprawka mitochondrialnego DNA.
Sadzę, że Sarkov też doszedł do tego wniosku.
Alex nigdy nie przekazałby ci próbki.
Umyślnie nie.
Kto to?
Pierwszy potwór wyleczony przez komórki naprawcze.
Zasługa Alexa Sarkova.
Dobra. Wystarczy.
Ja nie…
To był doktor Nathaniel Lang.
Był genetykiem. Mieszkał w Portland.
To jeden z dupków, który chciał ukraść mi badania.
Czemu Alex miałby go leczyć?
Nie wiem, jak otrzymał próbkę, ale wygląda na to, że działa.
- Przyznaj, że pracował dla was. - Inaczej niż niektórzy,
dr Lang i jego zespół odezwali się do nas,
gdy zrozumieli potencjał swojego odkrycia.
To złodzieje, a ty byłaś kupcem.
Jak mówiłam, uznajemy potencjał sztucznych komórek macierzystych.
Ale z ciebie nic nie będzie.
Okej. Tylko…
- Nie w twarz. - I tyle? Poddajesz się?
Jeśli to ma być ostatni posiłek, wezmę naleśniki.
Ile razy mam ci to powtarzać?
Flux nie zabija naukowców.
Jesteśmy badaczami, nie mordercami.
Zostanę obiektem eksperymentów.
Zgadza się.
Musimy omówić dystrybucję.
Jasna sprawa.
Myślę o nanobotach.
Trochę przesada jak na coś dla 25 osób.
Przesada to omawianie dystrybucji dla 25 osób.
Rozmawiamy o dwóch różnych rzeczach?
Tak jest.
To, co tu widzisz, to ponad 10 lat wysiłku i ambicji.
W tej szalce znajduje się następny krok ludzkiej ewolucji,
a nawet, ośmielę się rzec, zbawca ludzkości.
Tak, twoje potwororoby.
Tilda mówiła o twoim olśnieniu.
Jeśli musimy jakoś nazwać moją pracę, możemy dać jej lepszą nazwę?
„Potwororoby” mi pasują.
- Jak wlejemy moje SuperKomórki… - Potwororoby.
…do zbiornika z pożywką,
komórki będą się dzielić i dzielić.
Aż będzie ich dość.
By zawładnąć światem?
Ci od władzy nad światem są tacy jak ci od nieśmiertelności.
Nauka ich nie obchodzi. Nie mam na to czasu.
Nie wiem, co gorsze.
To, że niektórzy naukowcy chcą rządzić światem,
czy to, że jest ich dość, by stworzyli swoją subkulturę.
Najgorsi są ci od perpetuum mobile.
Nigdy się nie zamykają.
Jestem zabawny.
Pewnie pożałuję, że pytam, ale czemu nanoboty?
Tradycyjne szczepionki okazały się
boleśnie nieadekwatne, jeśli chodzi o globalną dystrybucję.
To nie szczepionki, tylko genetyczna napaść.
Nie miałaś nic przeciwko, gdy od tego zależało życie Hannah.
To co innego.
- Czemu? - Po prostu.
Na szczęście nie dbam o to, czy się zgodzisz.
Mamy ci pomóc, żebyś nas wyleczył?
Tak. Choć mówisz to, jakbym był złoczyńcą.
No dobra.
Co mamy zrobić?
Mamy się włamać do laboratorium i je okraść?
Cholerny Sarkov.
Mam go serio dosyć.
Wiecie, że to nie najgorsza rzecz, którą zrobiliśmy?
Wiecie, kim jest dr Monday?
Oczywiście, że nie.
To najlepsza specjalistka od robotyki i AI.
Oraz orędowniczka praw robotów.
- Nie tworzy Terminatorów? - Wręcz przeciwnie.
Nanoboty, które mamy ukraść dla Sarkova,
mogą prowadzić nieinwazyjne operacje, dystrybuować leki,
stymulować regenerację tkanek.
Mieszka w Flat Creek, Idaho. Jutro będziemy z powrotem.
- Słuchałaś, co mówię? - Nie.
Wyciszam hałasy, nawet bez słuchawek.
Mamy okraść jedyną żywą naukowczynię z jakimkolwiek kodeksem moralnym.
Hej.
- Racja. Poza doktor Burke. - Hej.
- Abbi, nie uważam cię za naukowca. - Co?
To komplement.
Każdy naukowiec myśli, że ma kodeks moralny.
Al uważa, że potwororoby uratują ludzkość.
Od kiedy ty i „Al” jesteście najlepszymi przyjaciółmi?
Od nigdy.
- Mówię, że naukowcy to dranie. - Nie wszyscy.
- Okej. - Ale nie w tym rzecz.
Nie możemy mu przekazać nanobotów.
Jak chcesz się wyleczyć i go powstrzymać?
Nie mam pojęcia.
Jak odmówimy, myślicie, że odpuści?
Pewnie nie.
No właśnie. Ludzkości nie ocalimy.
Spróbujmy ocalić siebie.
FLAT CREEK, STAN IDAHO
Czemu wszyscy naukowcy mieszkają na zadupiu?
Żeby nikt nie słyszał krzyków ich ofiar.
Nie wszyscy naukowcy są źli.
Niedługo dotrzemy na miejsce. Omówmy plan działania.
Serio?
Zaferomonujesz Monday i powiesz, żeby oddała nam nanoboty.
Nie.
Abbi, kiedy zrozumiesz, że twoje feromony to nie klątwa?
Nie wiem, czy pod ich wpływem dr Monday mnie pocałuje, czy zabije.
Nieważne. Mam lepszy plan.
- Jasne. - Czekaj, Tilda.
Wysłuchajmy jej.
Powiemy jej prawdę.
Nie wierzę, że twój cały plan to szczerość.
A nie, w sumie to wierzę.
Jest naukowcem. Rozsądek do niej przemówi.
Abbi, chcemy ją okraść.
Z Ocean's 11 i sequeli wiem,
że plany nigdy nie idą zgodnie z planem.
Mój optymizm oparty na sprawdzeniu celu jest nieuzasadniony,
ale twój pesymizm, oparty na trzech filmach, już się liczy?
W zasadzie to czterech filmach.
Teren prywatny. Idźcie sobie.
Doktor Monday, mówi Abbi Singh.
Dr Sarkov chce, byśmy ukradli pani technologię nanobotów.
Chcemy go powstrzymać, musi nam pani pomóc.
- Chcecie mnie okraść? - Nie, doktor Sarkov chce panią okraść.
My tego nie chcemy.
Byłoby łatwiej wyjaśnić to osobiście.
Jedną chwilę.
Widzicie?
Nie otworzyła drzwi.
- Mówiła, że otworzy. - Nie ma jej w środku.
Jest za domem i gra na czas.
Pewnie wzywała tego drona.
Jakiego drona?
Tego.
Chodźmy po nią.
Dr Monday, chcemy tylko porozmawiać.
Uprzejmi z was napastnicy, to wam przyznam.
Dzień dobry.
Jak to zrobiliście?
To długa historia.
Jeśli pozwoli nam pani ją wyjaśnić,
zrozumie pani, czemu powinniśmy współpracować.
Nie zabierzecie moich dzieci.
- Co to za hałas? - Impuls elektromagnetyczny.
Za minutę zniszczy wszystkie urządzenia elektroniczne w laboratorium.
Nie weźmiecie ich żywcem.
Abbi, zaferomonujesz ją?
Zaferomonuje?
Dr Monday, proszę wyłączyć impuls
i dać mi szansę to wyjaśnić.
Nie mogę na to pozwolić.
Nie możesz wpisać kodu dezaktywacji, który brzmi NCC1701.
C17…
Wyłączone.
Czemu to zrobiłam?
Nie chcę was tutaj, ale mnie nie zostawiaj.
To przez moje feromony.
Dr Sarkov stworzył sztuczne komórki macierzyste…
- Weźmiesz w końcu te głupie roboty? - Musi nam je przeprogramować.
Nie przeprogramujesz ich, mają swoje zwyczaje.
To może być problem. Sarkov nie może ich użyć?
Jasne, że nie. Nie mogą opuścić laboratorium.
Ale są w tamtej stalowej szafce.
W końcu.
Hej.
- Mam to. - Uwaga!
Nie.
Mam tego dość.
Tilda…
co z nanobotami?
Po co, skoro mamy drukarkę do nanobotów.
- Powinniśmy ją pochować. - Nie mamy czasu.
Jak możesz być tak ambiwalentna?
Skąd ta złość? To dla nas nic nowego.
Ostatnio śmierć chodzi za nami wszędzie.
- Ale Tilda… - Chcecie być naprawieni?
- Oczywiście. - To jest nasz sposób.
Jeśli damy to Sarkovowi, wszyscy będą jak my.
- Świetnie ubrani i zajebiści? - Potworami.
To nie zdolności robią z nas potworów, tylko czyny.
Nie widziałaś, co się stało?
Mówisz o twojej panice czy o tym, jak ocaliłam życie Juanowi?
- Nie możemy dać tego Sarkovowi. - Okej.
To jaki jest plan?
Jak chcecie zdobyć lek nie oddając Sarkovowi nanobotów?
To może nie powinniśmy wracać do Seattle,
dopóki nie wymyślimy jakiegoś planu.
Jesteś ubrany?
Jedwabiste jaja Chupiego nie są w moim typie.
W moim też nie.
Dobrze. Bo jutro o tej porze
jedwabiste jaja Chupiego będą tylko wspomnieniem.
Świetnie.
Okej. Już drugi raz nie zareagowałeś na „jedwabiste jaja Chupiego”.
Co jest grane?
Abbi martwi się o ciebie.
Nie. Jest na mnie wściekła.
Ty się o mnie martwisz.
Ale szczerze mówiąc,
nie czułam się tak dobrze od ostatniego koncertu.
Jesteś inna, od kiedy zginął PJ.
Prawie jakby…
Mów.
Nadal chcesz, by cię wyleczono, prawda?
Jak możesz o to pytać?
Tam u doktor Monday to wyglądało, jakbyś straciła nadzieję.
Wręcz przeciwnie. Bez nas normalni ludzie tego nie ogarną.
Wiem o tym.
Wciąż jesteśmy normalni, Tilda.
Wcale nie.
- Tilda, nie jesteś potworem. - Jestem.
Bo zaraz się przeze mnie naprujecie!
Abbi, chodź tutaj!
Nie mam humoru na świętowanie.
Czemu? Musimy odreagować.
- Za co pijemy? - Za doktor Monday.
Nie zmienimy przeszłości, ale możemy ulepszyć przyszłość w jej imieniu.
Wiecie, co mnie gnębi?
Dr Monday była pacyfistką.
Czemu zbudowała robota, który strzela laserem?
Poprawnie to chyba nazywa się „killbot”.
Serio to jest teraz ważne?
Juan, twoja kolej.
Za bycie normalnym.
- Zdrowie. - Salud.
Tak mówimy po hiszpańsku.
Wiecie, co jeszcze mnie gnębi?
Czemu killbot nie zaatakował od razu?
Czemu tyle zwlekał?
Może chciał nas zwabić w pułapkę.
Abbi, odpuść.
Już po wszystkim.
Moja kolej.
Wypijcie to.
Jutro wszystko będzie inaczej.
Dla nas wszystkich.
A jeśli już nigdy się nie zobaczymy,
chcę, byście wiedzieli, jak jesteście dla mnie ważni.
Ale czemu mielibyśmy się już nie zobaczyć?
Nie chcieliśmy tej przyjaźni.
Połączył nas gówniany przypadek.
- I tak się przyjaźnimy. - Ale pomyśl.
Gdybyśmy nie zostali potworami, pewnie byśmy się nie spotkali.
Ale cieszę się, że się spotkaliśmy.
Ja też.
Z wami dam radę z każdym gównianym przypadkiem.
Chyba kocham whisky.
- Mogę cię o coś zapytać? - Jasne.
Chodź tu.
Dobrze, że nie skrzywdziłaś Nate'a.
To nie jest pytanie.
To, co zrobił Hannah…
PJ-owi i Darcy…
było okropne.
To on jest potworem. Nate.
Nate jest potworem.
Z pewnością.
I w końcu…
karma go dopadnie.
Obiecuję.
Banshee Girl, agentka karmy.
Czytałbym taki komiks.
Powinieneś go narysować.
- Pij swoją whisky. - Nie.
Już nie chce mi się pić, Tilda.
Wiem.
Ale musisz zasnąć.
Czemu?
Bo już straciłam jedną osobę, którą kocham, i to i tak jest za dużo.
Dobra, idę do łóżeczka.
Czas do łóżeczkowego łóżeczka.
Chodź.
Do góry.
Nie.
Zapomnieliśmy o podwójnym krzyżowaniu.
Zajmiemy się tym jutro. Już dobrze.
Nie wierzę.
Jutro będę jak nowy.
To jak Boże Narodzenie.
Tak…
właśnie tak.
Znowu apartament małżeński.
O nie, to ty.
Poproszę dr Burke.
Uznałyśmy, że to powinnam być ja.
Mam lepszą tolerancję bólu.
Pa, skarbie.
Okej, dobra.
Wolałabym podać komórki macierzyste doktor Burke.
Bo jeśli zadziałają, wolisz mieć do czynienia z nią niż ze mną.
- Jesteś mądrzejsza, niż wyglądasz. - A jak odmówię?
Zobaczmy. Zagroziłabym ci wiwisekcją.
- Ale tobie się to podoba. - Co ja poradzę?
Znajdę coś, czego naprawdę nie znosisz.
Przywołam Sydney.
Odwróć się.
Co? Id nie może się krępować?
Nie zajęło ci to długo.
Cóż…
Jak wiesz, co robisz, jest łatwiej.
Świeża próbka pomogła?
Nie zaszkodziła.
Jeśli to się nie uda…
to co wtedy?
- Wtedy pewnie umrzesz. - Weź, to dzieło mojego życia.
Zbadamy twoje zwłoki,
znajdziemy przyczynę porażki i zrobimy kolejny test.
To ciekawe. Mówisz, że Flux wspiera dobre pomysły.
Ale naprawienie błędu Alexa to bardzo wąska kwestia.
Jak dr Sarkov wypuści nową formułę,
musimy być w stanie wyleczyć jego ofiary.
- Skąd o tym wiesz? - Powiedziałaś mi.
Wcale nie.
Nie ty. Finch.
Twoje alter ego jest rozmowne i ma skłonności sadomasochistyczne.
- To kłamstwo. Ta pierwsza część. - Nie chcecie złapać Alexa.
Chcecie, by wypuścił nową formułę w świat.
A to zabawna teoria.
Trochę paranoiczna, ale zabawna.
Dobra, Finch. Twoja kolej.
Tylko to sobie utrudniasz.
Twoje odbicie jest brutalne, nieprzewidywalne i niebezpieczne.
I ma grubsze nadgarstki.
- Powinnyśmy ją zabić. - Nikogo nie zabijamy.
Musimy zbadać powiązania Alexa z Fluxem.
Banshee Girl Agentka Karmy
Tilda?
Czyj to samochód?
Co się dzieje?
Tilda.
Tilda?
Tilda.
Tilda, proszę, nie.
Tilda!
Najpierw ucieczka, potem zamartwianie się o psiapsióła, okej?
Nie martwię się o niego, chcę wiedzieć, co planuje…
Kurwa mać.
Cholera.
Zabiła Nate'a? Jesteś pewien?
- Nie powiedziała tego wprost. - Co dokładnie powiedziała?
Banshee Girl, Agentka Karmy.
Albo jestem wciąż pijana, albo mam kaca,
ale nie rozumiem.
To znaczy, że zabiła Nate'a.
Nie miałaby jak.
Od porwania Hannah ciągle byliśmy razem.
Widziałaś mój telefon?
- Właśnie go znalazłam. - Super.
Dzwoniła na telefon Hannah, jak Nate go ukradł.
Może damy radę ich dogonić.
Nie mogłeś wziąć wozu z radiem satelitarnym?
Gdyby mnie to obchodziło, rzekłbym, że wcale nie marudzisz na radio.
Wolałam cię, jak nie chciałeś ze mną gadać.
Lubię gadać w podróży.
To mam farta.
Jeśli masz mi pomóc, zrozum jedno.
To nie jest demokracja.
Zrobisz to, co powiem, kiedy powiem.
Jak ci się to nie podoba, możesz spadać.
Już tego nie chcę.
Powinniśmy to dać Abbi i Juanowi.
Gdyby nie oni, nie miałbyś swojej drukarki.
Próbowali mnie przechytrzyć.
Cytując Rosalind Franklin, mogą mi naskoczyć.
Kim jest Rosalind Franklin?
Chemiczka, która odkryła strukturę DNA.
Ukradziono jej zasługi.
Zgugluj to.
Wchodzisz w to czy nie?
Zespół trzy, zgłoś się.
Tu zespół trzy, wracamy.
Musimy poprawić oba zawory.
Okej.
B? Nie, musimy dostać się do łodzi na…
POZIOM C3 - ŁODZIE
…poziomie C.
Uwaga, alarm dla całej jednostki.
Obiekt 1108 uciekł. Zezwalamy na użycie broni śmiercionośnej.
Cześć.
To moje.
Poziom C.
Według sprzedawcy ktoś o podobnej twarzy
i wrednym zachowaniu do Sarkova był tu godzinę temu.
Była z nim Tilda?
Nie mówił.
Zadzwonię znowu.
Nie nagrywaj się na pocztę, babciu. Napisz SMS-a.
Napiszę do niej.
- Nie odbiera. - Proszę, przestań.
Nie odbiera.
To nie znaczy, że działa z nim.
Tak czy siak, musimy ich powstrzymać. Dasz radę czy nie?
Zajmę się Sarkovem.
Abbi.
Co ty robisz?
- Jedziemy w złą stronę. - To nie ja. Patrz.
Jak nie ty, to kto?
Wyłącz silnik.
- Hamuj. - Nie działa.
Spróbuj drzwi.
Jak myślisz, dokąd nas zabierają?
Do domu.
Jak ciężko jest znaleźć jedną kobietę?
Finch, schowaj się.
Powiadom zarząd, że jest wyłom w przechowywaniu.
Potem rozpocznij protokół sterylizacji.
Wszyscy mają się ewakuować w ciągu 15 minut.
Jazda!
Wyłączcie ten cholerny alarm.
Uwaga, alarm dla całej jednostki.
Obiekt 1108 uciekł…
Musimy pogadać z Crain.
Chcesz wrócić do laboratorium?
Muszę wiedzieć, co jest grane.
Twoja zabawa w Nancy Drew zaraz sprawi, że wybuchniemy.
To świetne książki.
Wyłom w przechowywaniu.
Rozpoczęto protokół sterylizacji.
Masz 10 minut, by udać się na bezpieczny dystans.
Doktor Burke.
- Nie sądziłam, że cię na to stać. - Odsuń się od biurka.
To twoja szansa. Zastrzel ją.
Zamkniesz się?
- Nic nie mówię. - Ja czy ona?
Obie.
A zatem możecie się komunikować.
Dlatego wiem, że mnie okłamałaś.
Czemu pracujesz z piratami nauki?
- Nie pracuję. - Zabij ją.
Mów prawdę.
Bo ja ją zastrzelę.
Finch, nie teraz.
Wyłom w przechowywaniu.
Rozpoczęto protokół sterylizacji.
Masz dziewięć minut, by udać się na bezpieczny dystans.
Finch? Jesteś tam?
Ta suka musi zginąć.
Dojdziemy do tego.
Szykuj cycki.
Czemu tu wróciły?
To mi mniej przeszkadza niż wizja Tildy pracującej z Sarkovem.
Padł.
Pojedziemy samochodem Monday.
Masz kluczyki?
O rany.
Uwaga na nanoboty.
Jest tylko jeden sposób, by sprawdzić, czy ma kluczyki.
Okej. Dobra.
Papier-kamień-nożyce.
Juan. Ty jesz ludzkie mięso. No wiesz…
Więc mam zajmować się trupami?
- Wiesz… - Rany, Abbi. Dzięki.
To obserwacja, nie osąd.
Nie jem ludzkiego mięsa.
To chupacabra je ludzi.
Proszę?
Juan.
Mam je.
Mam po uszy umarlaków.
Wyłom w przechowywaniu.
Rozpoczęto protokół sterylizacji.
Masz pięć minut, by udać się na bezpieczny dystans.
Coś jest nie tak.
Łódź ratunkowa jest tutaj.
Nie mogę przejąć kontroli.
Naprawiła nas.
Gdyby nas naprawiła, nie byłoby tej rozmowy.
Musimy się dowiedzieć, co zrobiła.
Może najpierw ucieknijmy z wybuchającej platformy?
Tam jest. Nieźle.
Dzięki.
No to…
Doktor Monday ma drony, tego killbota, ale po co jej impuls elektromagnetyczny?
To nie powstrzyma złodziei, tylko zniszczy jej pracę.
To jakbym spalił wszystkie komiksy Sugar Skull,
bo nie zatrudnili Diego Luny do ekranizacji.
Dziwnie konkretna ta analogia.
Byłby świetnym Sugar Skullem.
A jeśli nie chciała odstraszyć nas,
tylko zatrzymać nanoboty w środku?
Ale nanoboty wróciły do domu.
Więc po co się martwić?
Wróciły uwolnić resztę.
- Włącz impuls. - Okej.
Oddaj mi to.
- Pospiesz się… - Jakie tu było hasło?
Numer statku Enterprise.
- Co? - NCC1701.
NCC…
O rany, nie mogę tak pracować.
- Udało się. - Aktywacja systemu.
Nie!
Juan.
Nie.
AKTYWACJA IMPULSU ZA:
Chyba impuls zadziałał.
Czuję się, jakbym zjadł wiadro piachu.
Nigdy się tak nie czułam.
Jakby…
Uwięziono cię we własnym ciele?
Tak. Chwila pod kontrolą nanobotów była jak wieczność w piekle.
Wszystko pamiętam.
Pewnie o to jej chodziło z tym, że mają swoje zwyczaje.
Skoro wiedziała, że są tak groźne, czemu ich nie zniszczyła?
Bo są żywe.
Może to był przypadek, ale stworzyła sztuczne życie.
Jeśli dr Sarkov ich użyje do dystrybucji komórek…
stworzy rój nano-potworów.
Musimy ostrzec Tildę.
Juan.
Nie. Nie chcę tego dłużej słuchać.
To moja przyjaciółka.
Muszę do niej zadzwonić i mnie nie powstrzymasz.
Impuls spalił ci telefon.
Musimy coś z tym zrobić.
Mamy większe zmartwienia na głowie.
Ty na pewno masz.
Jesteś cielesna. Wszystko dla Sydney.
Nie ma nic lepszego niż słuchanie, jak ciągle narzekasz.
DZWONI
Halo?
Juan. Dzięki Bogu. Tu Sydney.
Dr Burke. Gdzie jesteś?
Jeszcze nie wiem.
Alex jest z wami?
Wytworzył lek?
Tak, ale wymieniliśmy go za Hannah. To długa historia.
- Gdzie on jest? - To nawet dłuższa historia.
Posłuchajcie mnie.
Potrzebujemy leku. Flux chce, by Alex…
Doktor Burke?
- Dr Burke! - Dr Burke.
Doktor Burke.
Czemu to zrobiłaś? Przez ciebie upadł nam telefon.
To się po prostu stało.
Niespodziewana przemiana?
Mogło być gorzej.
Nie, nie mogło.
Musimy dotrzeć do Seattle.
Oczywiście, że potrzebujemy leku.
Po co nam mówi coś, co wiemy?
Może Flux czegoś chce od Sarkova. Ale czego?
O Boże. Kolejna zagadka do rozwikłania?
Tak.
Zawsze jak już jest blisko wyleczenia…
ktoś zrzuca na nas coś nowego.
Nie wiem, czy to wytrzymam.
Nie musimy.
Mam dość czekania, aż Sarkov rozwiąże moje problemy.
Sama nas naprawię.
Dobra.
Jesteśmy w domu.
Jak długo to planowałeś?
Szczerze?
Przez całe życie.
Dobra, zaczynajmy.
Napisy: Joanna Kaniewska