Mam dość czekania, aż Sarkov rozwiąże moje problemy.
Sama nas naprawię.
SERIAL NETFLIX
- Jak chcesz to zrobić? - Nie wiem, ale wiem jedno.
Wszystko, czego Sarkov potrzebował, było w tym laboratorium.
Cholera.
Nie zostawił ci wiele materiału.
- Jakoś to rozwiążemy, wiem o tym. - My?
- Ja żyję z rysowania komiksów. - No i?
I dr Burke mówiła, że to może zająć parę lat.
Zanim odkryłyśmy, że mitochondria odpowiadają za skutki uboczne.
Nie mamy miesięcy. Nie jestem naukowcem…
Nie potrzeba miesięcy.
Sarkov to zrobił w tydzień.
Nie mamy tygodnia!
Sarkov szykuje nanorobotyczne piekło.
- Musimy go znaleźć. - Słyszałeś dr Burke.
Mamy skupić się na leku.
Mówiła, że chce znaleźć Sarkova.
Wiem, że martwisz się o Tildę, ale sama nie dam rady.
Nie chodzi o Tildę.
Wiesz, jakie to uczucie być pod ich kontrolą.
To było straszne.
Umarłbym za to, by Paloma tego nie doświadczyła.
I zabiję każdego, kto spróbuje ją w to wciągnąć.
Z tego, co wiemy, Sarkov wyjechał z miasta.
Odtworzenie leku ma najwięcej sensu.
Odszukanie Sarkova ma najwięcej sensu.
Wiesz co?
Nie potrzebuję pomocy. Miłej zabawy w prywatnego detektywa.
Miłej zabawy w szalonego naukowca.
Poprawny termin to „zbuntowany naukowiec”.
Spokojnie. Dasz radę.
DZIEWIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
- Mogę służyć czymś jeszcze? - Nie wiem, możesz?
Wystarczy rachunek.
Już pan wychodzi?
Szkoda.
Flirtował z tobą.
- Oczywiście, chce napiwku. - Może mu się spodobałeś.
- Jasne. - Zaproś go na randkę.
- Nie, dzięki. - Czemu nie?
Mam go zapytać? I tak robię za ciebie wszystko.
- Cześć. - Cześć.
Mówiłem, że nie. Przestań.
- Piętnaście dolarów plus napiwek. - Rany.
Wybacz, że chciałam pomóc.
Już wystarczy, że cały wydział ze mnie żartuje.
Nie chcę być puentą twoich żartów.
Ja nie żartowałam.
Oboje wiemy, że jestem dosłownie wybrykiem natury.
Nie mów tak.
Wszyscy tak mówią.
I mogą ssać legion fiutów.
- Jestem twoim szefem, masz być miła. - Nie muszę.
Nie zwolnisz mnie.
Nikt inny nie zniósłby wszystkich twoich kaprysów.
Czemu ty znosisz moje kaprysy?
Bo się przyjaźnimy i cię lubię.
Łamie mi serce, że nie widzisz, jaki jesteś super.
A jak się nie zgodzi?
To się nie zgodzi.
To nie koniec świata.
Przynieść resztę?
Nie trzeba, dziękuję.
Mam ciebie.
Nie potrzebuję nikogo innego.
Okej. Wracajmy do laboratorium.
ZORG sam się nie wyleczy.
Zdecydowała się pani?
- Najlepsze kanapki z tuńczykiem w stanie? - Trzeci rok z rzędu.
Którym stanie?
Washington.
Świetnie.
Poproszę cheeseburgera z frytkami i koktajlem.
Przerwa od diety.
Jesteśmy blisko domu.
Wciąż musimy tam dotrzeć
i zatrzymać niespodziewane przemiany.
Bardziej martwi mnie Flux. Będą nas ścigać.
Spójrz na swoją rękę.
Urocze. To coś nowego.
Komórki macierzyste nie są wieczne.
Rozkład to oznaka, że wkrótce umrą.
Wiem, co to wyczerpanie komórek macierzystych.
Plamy wątrobowe to oznaka tego wyczerpania.
Trzeba to naprawić.
Potrzebujemy Alexa.
- Nie możemy go zabić. - Niczego nie obiecuję.
- Gdzie ta druga pani? - W łazience.
Powiedziała, że mogę to zjeść.
Na jej koszt.
Będzie musiała zapłacić za talerz!
Świetnie.
TEREN DLA UPOWAŻNIONYCH
Odizolowany.
ZAKAZ WSTĘPU
Opuszczony.
Obwarowany.
I straszny.
Idealnie w stylu Sarkova.
Nie jestem pewien, czy strach i odizolowanie mają tu coś do rzeczy.
Burke. Sarkov.
Bio-hakerzy z Portland. Monday.
- Zbuntowani naukowcy. - Aha.
Wszyscy mieszkali w opuszczonych lub odizolowanych miejscach,
jak najdalej od innych ludzi.
To zdecydowanie melina zbuntowanego naukowca.
Lub fabryka mety.
Chcesz pomóc czy nie?
Jestem tu, prawda?
Jaki mamy plan?
Wejść i się rozejrzeć.
Jeśli Sarkov tam będzie, zmienisz się w chupacabrę.
Tylko jeśli będę musiał.
Chodźmy.
Czyste ruskie.
Obie palety.
Tak, tamte dwie są dla ciebie. A to dorzucę za darmo.
Sprawdź, ile waży.
- Obaj się myliliśmy. - Owen, cicho.
Kto się tam skrada? Wychodzić, kurwa.
Do boju.
- Co to za pajace? - Greg, mówiłeś, że to bezpieczne miejsce.
Bo jest bezpieczne, Elliot.
- Co wy za jedni? - Nikt taki.
Nic nie widzieliśmy.
Bardzo przepraszamy, że wam przerywamy… dzień.
A teraz wyjdziemy. Owen, chodź.
- Nigdzie nie idziemy. - Owen.
Szukamy Sarkova, żaden z nich nie jest Sarkovem.
- Ale to przestępcy. - Przestępcy?
Jestem cholernym przedsiębiorcą.
Owen!
- Dopiero co dostałem tę koszulkę. - Owen, obaj mogliśmy zginąć.
A ty o mało nie zabiłeś tego typa. Dobrze, że tam byłem i cię powstrzymałem.
I zatrzymałem krwawienie. I wezwałem karetkę.
Nie musiałbyś tego robić, gdybyś mnie posłuchał.
Dziwi mnie, że chciałeś sobie wyjść,
gdy ten typ sprzedawał nielegalną broń.
Ten typ nie jest ważny.
Liczy się tylko znalezienie Sarkova.
- Zmieniłeś się. - No co ty.
Nie mówię o chupacabrze.
Mówię o tobie. Gdy to się zaczęło, myślałem:
„Jeśli jest ktoś, kto użyje swych mocy, by walczyć ze zbrodnią,
to będzie Juan”.
- Wiesz czemu? - Czemu?
- Bo jako dziecko czytałem komiksy? - Nie.
Bo kochasz komiksy. Ty i ja… Pamiętasz, co robiliśmy jako dzieci?
Gadaliśmy, jak byłoby super, gdyby Sarkov dał nam supermoce.
- Pamiętasz to? - Nie pamiętam.
Ja pamiętam.
I pamiętam, że powiedziałeś: „Nieważne, jaką dostaniesz moc.
Superbohater to osoba, nie jego supermoc”.
Nie…
Tego też nie pamiętam.
Aha.
No co ty.
Zabieram to.
Cześć, bracie.
Paloma pyta, gdzie odpowiedź na jej zaproszenie na urodziny.
- Przyjedziesz, prawda? - Chcę, ale…
Co jest ważniejsze od urodzin twojej bratanicy?
To pytanie z haczykiem, Alejandro.
To zwykłe pytanie.
Co jest ważniejsze dla ciebie niż urodziny twojej bratanicy?
Nic.
Widzimy się w sobotę.
Pamięć proprioceptyczna.
Słucham?
Konflikt pomiędzy pamięcią a odczuwaniem sensorycznym.
Dlatego drapiesz się po protezie nosa.
Swędzi mnie.
Wcześnie przyszedłeś.
Ja się dziwię, że w ogóle tu jesteś.
Proszę cię. Jestem niezniszczalna.
Jak karaluch.
Nie lekceważ karaluchów, agencie.
Gdy wszystko inne na Ziemi umrze,
one wciąż tu będą.
Skoro o tym mowa.
Znaleźliśmy to przy wybrzeżu.
Doktor Burke wciąż żyje.
Masz coś z tym zrobić. Użyj wszystkich sił.
Wciąż stoisz w moim biurze.
Prosisz, bym wysłał swój cały oddział na jedną naukowczynię?
- Nie proszę, każę. - Jedną osobę?
Jedną niezwykle groźną, zbuntowaną naukowczynię, która jest UO,
dlatego powinna być dla ciebie priorytetem.
Czemu?
Pytam z ciekawości.
Nie płacą ci za ciekawość.
Jeśli żyje, to wkrótce to się zmieni.
Chcę wizualnego dowodu.
Pewnie, że chcesz.
Tak.
Nie.
- Hej. Czemu dzwonisz tak późno? - Posłuchaj.
Po pierwsze, nie mów o niczym mamie.
- O czym? - Po drugie, pewnie to nic takiego.
Ben, co jest grane? Mów.
Mama wyczuła guzka.
Gdzie?
No wiesz.
- Tu. - Na Boga, Ben, to nasza matka.
Możesz powiedzieć „w piersi”. Co mówią lekarze?
Wciąż czekamy na wyniki.
Już miała biopsję. Czemu nie zadzwoniliście wcześniej?
Mama nie chciała cię martwić. Wiesz, jaka jest w tych sprawach.
Tak, wiem.
Ale gdybyś przypadkiem chciała przylecieć do domu…
- Tylko na weekend? - Znam to.
- Byłaby zachwycona. - Coś wymyślę.
Przylecisz?
Jak tylko będę mogła.
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ
PRZEPROWADZKI
Otwarte.
- Sydney? - Świetnie. Podejdziesz tu?
Muszę wiedzieć, czy to dobre miejsce na obraz.
O mój Boże.
- Co się stało? - A tak.
Zwykły krwiak w oku.
Rozcięta warga. Może złamane żebro?
Parę siniaków od tępych uderzeń. Na pewno wstrząs mózgu.
Ale jak? Jak to się stało?
To zabawna historia.
- Kanapa tam nie zostanie, co? - Nie zmieniaj tematu.
- Musisz jechać do szpitala. - Wykluczone.
Żaden szpital, żadna policja.
Alex, kto ci to zrobił?
Pamiętasz grant na badania?
To nie był grant.
Dostałeś 150 000 dolarów. Kto by ci dał takie pieniądze?
Ktoś, kto robi coś takiego, jak nie opłacę pożyczek na czas.
Mam im zwrócić pieniądze do soboty…
albo mnie zabiją.
Sydney, nie wiem, co robić.
Co ty sobie myślałeś?
Że potrzebujemy kasy na badania.
Że już dość pieniędzy z procesu w to włożyłaś.
Pieniądze się nie liczą.
Proces Yake'a opłacił mi całe życie.
- Nie mamy się o co martwić. - Ty nie masz.
- Ja nie mam nic. - Wiesz, że to bzdura.
Ile?
Ćwierć miliona dolarów.
Zadzwonię do banku.
Nie możesz mi tyle dać.
Nie daję ci tych pieniędzy.
Inwestuję w ciebie.
Pomożesz mi w wyleczeniu ZORG.
Nigdy tego nie zapomnę.
Bo ci nie pozwolę.
Ty błyskotliwy idioto.
Może gdybyś pracowała, a nie pisała ze swoim chłopakiem,
nie byłoby teraz tej dyskusji.
To nie byle dyskusja. Juan mówi, że nanoboty są niebezpieczne.
A Juan to nie mój chłopak.
Twój kolega, który jest chłopakiem, chce zniszczyć moją pracę,
bo jest zły na to, że go oszukałaś?
A ty się zastanawiasz, czemu nikt cię nie lubi.
Wcale nie.
Nie zastanawiam się nad tym. Wcale.
Kłamca.
Cały ten koncept, że życie to jakiś konkurs popularności, jakoś mi umyka.
Nie musisz zgrywać samotnego wilka.
Jeśli ktoś rozumie zalety maskowania się,
to laska, która założyła punkową kapelę za pieniądze z karty tatusia.
Niech ta rozmowa się skończy.
Troska o innych to nie słabość, Al.
Widziałam twoją minę, gdy znaleźliśmy tego trupa w aucie.
Nazywał się Hank.
Widzisz? To jest troska.
To… Właśnie przez to Monday zbudowała roboty.
Dałem ci zadanie do wykonania. Wracaj do roboty.
Tak jest.
Cholera jasna.
Hannah.
Abbi.
Wiem, że chciałaś przestrzeni.
Ale moja mama być może ma raka i muszę z kimś pogadać.
Przykro mi to słyszeć. Jeśli mogę jakoś pomóc…
Możesz. Próbuję odtworzyć naprawcze komórki Sarkova.
Przydałaby mi się pomoc w laboratorium.
Raczej nie pomogę za dużo.
Mogę cię przeszkolić.
Juan i Tilda nie mogą ci pomóc?
Są zajęci swoimi sprawami.
Przykro mi, Abbi. Nie mogę.
Czemu wszyscy robią mi pod górkę?
Nie robię, ale nie mogę ci pomóc.
Pomogłam Finch i zginęli ludzie.
Pomogłam tobie i potem mnie torturowano.
To co innego. Nie stanie ci się nic złego.
Nie możesz tego obiecać.
Przykro mi.
Wiesz, że robię coś, co ci pomoże, tak?
- Dzięki mnie wciąż żyjesz. Hej. - Przez ciebie utknęłam z tym ciałem.
- Cholera. - Nie mam innego wyjścia.
Eksperyment musi się udać. Muszę wytworzyć lek.
Proszę, zgódź się mi pomóc.
Czy ty siebie słyszysz?
Brzmisz jak cholerny Sarkov!
Nic by mi się nie przytrafiło,
gdybyś mnie zostawiła w spokoju.
Przez ciebie jestem potworem!
Hannah.
Nie jesteś potworem.
Nie.
Ty nim jesteś.
Juan.
Hej.
Chciałem wpaść wcześniej, pomóc przy przygotowaniach.
- Ale jeśli to problem, mogę… - Nie. Jesteś rodziną.
Zawsze jesteś mile widziany.
Renata. Paloma.
Przyjechał tío Pendejo.
Zabiłoby was odkurzenie mieszkania, ćwoki?
- Co tu robisz, Finch? - Wyluzuj, Cobra Kai.
Nie planuję rewanżu. Jeszcze.
Gdzie jest Sarkov?
Wolałabym o tym porozmawiać z doktor Burke.
Tak? To słabo.
Nie mamy za wiele wpływu na to, kto tym kieruje.
Czemu? Co się stało?
Crain próbowała odtworzyć lek Sarkova z martwego ćwoka z Portland.
Zamawiamy pizzę.
Wstrzyknęła go nam w trakcie przemiany i teraz zmiany są przypadkowe.
O ile nie udało ci się
odtworzyć naprawczych komórek, naprawdę potrzebujemy Alexa.
Dzięki, Finch.
- Udało ci się? - Nie, ale jestem blisko.
Jak blisko?
Próbowałam stworzyć nowe mitochondrium z naszych nieuszkodzonych sekcji,
ale nie wyszło.
Jeśli cię to pocieszy, też próbowałam, też nie wyszło.
Na pewno nasza współpraca
spowoduje wykładniczy wzrost efektywności.
Doceniam optymizm, ale nie bez powodu Alex zrobił
w tydzień to, co nam się nie udawało miesiącami.
Wiem. To supergeniusz.
I może być wszędzie.
Wciąż jest w mieście.
Skąd ta pewność?
Doktor Burke?
Bo znamy go przez całe życie.
Wciąż tu jest, bo jest niecierpliwy.
To dobrze, bo zaczyna mnie to boleć.
- Nie tak, jak lubię. - To niedobrze.
No co ty.
Im dłużej będziemy się tak zamieniać,
tym szybciej nasz system się wyczerpie.
Mam setki pomysłów na ciekawszą śmierć.
Juan go szuka. My bardziej przydamy się tutaj.
Nie rozwiążesz tego. Jesteś przyzwoitą osobą.
- Nie myślisz tak, jak on. - Jak zbuntowany naukowiec?
Po co te ogródki. To jebany szaleniec.
To będę myśleć jak jebany szaleniec.
Okej.
Jestem Alexem Sarkovem, egocentrycznym, samolubnym narcyzem.
- Zawsze mam rację. - No ba.
Muszę naprawić uszkodzone DNA mitochondrialne.
Ale nie będę metodycznie szukać problematycznych fragmentów.
Nie. Po co troska o obiekty testów?
Mam lepsze rzeczy do roboty.
Dlatego…
po prostu…
zastąpię je własnymi mitochondriami.
To jest to.
Abbi, to dość śmiała hipoteza.
Warto ją wypróbować.
SIEDEM LAT WCZEŚNIEJ
Czemu to takie ważne? Zmarli, jak miałem dwa lata.
Tak, ale dziś rocznica.
Może chcesz uczcić ich pamięć.
Nawet nie pamiętam, jak wyglądali.
Jak mam opłakiwać kogoś, kogo nigdy nie znałem?
To twoi rodzice.
Na pewno coś do nich czujesz.
Dr Hallenbeck mówił, że uczucia to strata energii.
Hallenbeck był twoim promotorem, nie rodzicem.
Tak to jest, gdy przyjmują cię na uniwersytet w wieku 5 lat.
Wychowują cię naukowcy,
którzy wolą zrobić z ciebie komputer
niż dać ci dzieciństwo.
Ale miałem torty na urodziny.
Chodzi mi o to, że coś musisz czuć. Cokolwiek?
Zero.
Może lekki żal za ich samolubstwo.
To już coś.
Nikt nie chce słuchać, jak wściekasz się na zmarłych w pożarze domu rodziców.
Złość jest w porządku, jeśli to właśnie czujesz.
Chcę, byś wiedział, że nie ma złego sposobu na opłakiwanie bliskich.
Kogo mam według ciebie opłakiwać?
Nikogo.
Za tydzień zaczynamy kliniczne próby na dzieciach…
Chcesz dopilnować, bym ich nie zraził
swoją nieprzyjemną osobowością?
Nie. Myślę tylko, że trochę wrażliwości nie zaszkodzi.
Nie zaszkodzi.
Przykro mi, że nie jestem lepszą osobą.
Nie o to mi chodziło.
Wiem.
Dużo o tym ostatnio myślałem. Tyle dla mnie zrobiłaś.
Pożyczyłaś mi ćwierć miliona.
Mówiłam, że pieniądze się nie liczą.
Dla mnie się liczą.
Jesteś moją pierwszą przyjaciółką.
Szczerze to jesteś moją jedyną przyjaciółką i…
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił. Czy coś.
Nigdzie się nie wybieram. Czy coś.
Były tu obie, parę dni temu.
Wyłudziły darmowego burgera.
Pamięta pani coś jeszcze?
Pamiętam, że musiałam zapłacić za niego z napiwków.
Zamówiły koktajl.
I ukradły talerz.
Ta mówiła, że bardziej martwi ją jakiś „Flax”.
Ta mówiła: „Nie zabijemy go”.
Muszę wracać do pracy.
Benning.
Trzy UO od Burke. Bierzemy ich pod obserwację.
Lepiej by było poświęcić ten czas na szukanie Alexa.
Jak możesz mu ufać po wszystkim, co ci zrobił?
Bo wiem, skąd się bierze jego zachowanie.
Pod nieprzystępną maską jest…
Nieprzystępne wnętrze?
A jeszcze głębiej jest
przerażony chłopiec, który miał piekielne dzieciństwo.
Dosłownie wychowano go w laboratorium i eksperymentowano na nim.
Był traktowany jak sprzęt.
Jak myślisz, jak to się może skończyć?
On nie jest ofiarą.
Ona ma rację. Twoje przywiązanie wynika ze złych pobudek.
Sama widzisz.
Zamknij się.
Co?
Mówię do Finch.
Alex nie jest też złoczyńcą.
Całe życie odpychał innych,
bo sądzi, że bezpieczniej jest być samemu niż kogoś stracić.
Doktor Burke, to bardzo smutne,
ale to tylko wyjaśnia jego czyny, nie usprawiedliwia ich.
Nic tu nie ma.
Nie potrzebujemy mitochondriów Alexa. Każde nieuszkodzone się nada.
Nie zaryzykuję.
Jedyne nieuszkodzone, jakie tu były, to te Alexa.
Wiemy, że wyleczyły Nate'a.
Może użył łazienki na górze.
Chwila. Chyba coś znalazłam.
Tak.
Nie ma za co.
Wkraczasz na grząski grunt.
Wolisz dotrzymać sekretu Alexa czy przeżyć?
Szczerze? I to, i to.
W końcu.
Co wy tam do siebie gadacie?
Jeden kanister?
Wiem, że nanoboty są małe, ale to i tak niedużo.
Sprawdzam, czy drukarka działa.
W tych okolicznościach to wydaje mi się…
Przeciwieństwo do „lekkomyślne”?
Rozważne.
Czemu to miałoby być rozważne?
Sprawdzam, czy nanoboty nie są niebezpieczne.
Przez SMS-y od chłopaka?
Te roboty komunikują się między sobą.
Tak.
To nanoboty.
O to w nich chodzi.
Komunikują się ze sobą. Dlatego ich tyle potrzebuję.
Tak więc biegusiem.
Zdradziłam przyjaciół, bo wierzyłam w twoją pracę.
Ale jeśli boty są tak złe, jak mówi Juan,
to mamy problem.
Obiecuję ci, Tilda.
Nie stanowią zagrożenia.
Cholera.
Masz coś?
Jeszcze nie.
- Chcę spojrzeć. - Czekaj.
Są stabilne.
Udało się.
Mitochondria Sarkova to klucz. Powinny wszystko wyleczyć.
W tym nieprzewidziane przemiany?
Tak, wszystkie skutki uboczne.
Udało mi się.
Wspaniale.
- Pokaż. - Czekaj. Nie!
Powiedz, że masz tego więcej.
Tylko tyle DNA Sarkova znalazłyśmy.
Kurwa. Musimy znaleźć Sarkova.
Musimy znaleźć Sarkova.
- Czujesz magię? - Tak.
Pokaż swoje magiczne palce.
Śmiało. Dobrze.
- Powiedz „abrakadabra”. - Abrakadabra.
Abbi: MOGĘ NAS WYLECZYĆ!
O kurde.
ALE POTRZEBUJĘ DNA SARKOVA!
Nie, no kurwa.
Perdón. Miłej zabawy. Burgery zaraz będą.
Uważaj na słownictwo.
Jestem trochę rozkojarzony.
W Seattle sporo się dzieje.
- Co to za dziewczyna? - Nie, to nie tak.
Więc to może zaczekać.
Jesteś tu, z rodziną.
Dobrze, że tu jesteś.
Cieszę się, że tu jestem.
DZWONI: TILDA
O cholera.
To ona? Nie mówiłeś, że to nic takiego?
To zajmie tylko chwilę, przyrzekam.
Zaraz wrócę.
Oby była tego warta!
Cały tydzień mnie olewasz, a teraz dzwonisz?
Zaczęłam pisać odpowiedź na twoje ostrzeżenia.
Pisałam i pisałam, aż zrozumiałam…
że to nie temat na SMS-y i muszę zadzwonić.
Więc…
oto dzwonię.
Serio myślisz, że możesz dzwonić i udawać, że nic się nie stało?
Powstrzymałam cię od zbłaźnienia się.
Ani ty, ani Abbi nie przechytrzycie Ala.
Mów szczerze.
W skali od jeden do…
„ja pierdolę”, jak złe są te nanoboty?
Jak nas zostawiłaś, wniknęły nam w ciała i przejęły kontrolę.
Byłem uwięziony we własnej skórze.
Czyli „ja pierdolę”. Okej, czaję.
Tak. Ja pierdolę. Mów, gdzie jesteś.
Nie.
Tilda, czemu to robisz?
Im dłużej mu pomagasz,
tym trudniej będzie potem wrócić do normy.
PJ był moją normą.
Och, Tilda.
Tilda, nie…
Ty się nadasz.
Cześć.
Przyjęcie jest z tyłu.
Ja nie na przyjęcie.
Gdzie jest doktor Sydney Burke?
Jesteś z Flux?
Nawiązała z tobą kontakt?
Czego od niej chcesz? I co to za głupi kostium?
Skup się, bo zrujnuję wielki dzień twojej bratanicy.
Trzeba było tego nie mówić.
- Napij się. - Dzięki.
Gdzie jest Juan?
Musiał odebrać telefon.
Niech się pospieszy, bo przegapi burgery.
Myślę, że burgery to ostatnie, co teraz ma w głowie.
Okej.
O kurwa.
Juan?
Hej…
Czyli masz coś ważniejszego niż urodziny bratanicy.
- Nie mam wyboru. - Masz wybór.
Ale nie wiem, czemu nigdy nie wybierasz nas.
Gdybym ci powiedział, nie uwierzyłbyś mi.
Jeśli teraz wyjedziesz, nigdy tu nie wracaj.
To nie w porządku…
Nie w porządku jest to, że traktujesz moją rodzinę,
swoją rodzinę, jak coś drugorzędnego.
Nie jesteście drugorzędni, przysięgam.
Udowodnij to.
Wróć na przyjęcie. Seattle może zaczekać.
Nie może.
- Naprawdę nie może. - Chłopaki.
Chodźcie. Czas na tort.
Alejandro, co się dzieje?
Juan wyjeżdża.
- Musisz jechać? - Zdecydowanie.
Ale czemu?
Co się stało?
Przepraszam.
Cześć.
Mam problem.
Nie wiedziałem, do kogo zadzwonić.
Czy… O cholera.
Agent naprawdę był klaunem?
Myślałam, że to metafora.
Juan. Już dobrze. Będzie dobrze.
Powinienem był zostać z tobą i ci pomóc.
Ale byłem samolubny i tego nie zrobiłem.
Nie. To ja byłam samolubna.
Nanoboty to była wymówka, by znaleźć Tildę.
Próbowałam zaferomonować Hannah, by mi pomogła.
Chyba wygrałaś.
Tak. Ale przynajmniej…
Zrozumiałam, że powinnam was przeprosić.
Mówię, że nie chcę używać feromonów,
ale sięgam po nie, jak czegoś potrzebuję.
Może gdybym była mniej samolubna, nie wpadlibyśmy w to bagno.
Pochowajmy klauna i wracajmy do laboratorium.
Tak.
Hej, Abbi…
myślisz, że możemy znów być ludźmi?
Genetycznie, jasne.
Po tym, co zrobiliśmy?
Nie wiem.
Aha.
Tak myślałem.
Ale się dowiem. Tak jak ty.
Jak to zrobisz?
Najpierw musimy dotrzeć do tego mostu.
- Most. - Jaki most?
- Wiem, gdzie jest Sarkov. - Co?
Jak rozmawiałem z Tildą, usłyszałem ten dźwięk i…
Chodź.
Widzisz? Posłuchaj.
Są w Fremont.
No dobra.
Coś jest nie tak z nanobotami.
W końcu. Dzięki.
Nie szkodzi, rozwiążemy to przed kolejnymi testami.
Kolejnymi?
Tak, nauka nie jest doskonała, Tildo.
Gdybyśmy czekali na ideał, nigdy byśmy nic nie osiągnęli.
Nie tak się umawialiśmy.
Wcale się nie umawialiśmy. Prowadzę badania.
Jeśli mi nie pomagasz, to mi zawadzasz.
Miałeś ratować ludzi, a nie zmieniać ich w robo-potwory.
Rozczarowałaś mnie, Tildo.
Naprawdę myślałem, że rozumiesz, co próbuję osiągnąć.
Oboje się myliliśmy.
Najwyraźniej.
Kurwa, co?
Skąd to zdziwienie?
Sam ci mówiłem, że noszę broń.
Przykro mi. Chyba nic z tego nie wyjdzie.
Aha, okej.
Ale zanim pójdę…
Nie.
Ani, kurwa, kroku.
Miałaś rację. Był zbyt niecierpliwy, by wyjechać z miasta.
Jak tam wejdziemy, dajcie mi mówić.
Nic mi nie jest, dzięki.
- Chodźmy. - Przemiany przyspieszają.
- Może to oznaka wyczerpania komórek. - W takim razie…
Proszę.
Wszystko muszę robić sama.
Drukarka robotów to kluczowy element mojego planu.
Masz pojęcie, co narobiłaś?
Pewnie ułatwiłam jej życie.
Nawet nie wiesz.
Oczywiście, że tu jesteś. Nie mam czasu.
Wróć później. Rozwiązuję problem HR-owy.
Nie ma opcji. Muszę tu zostać na stałe.
Ty mi w tym pomożesz.
Czemu miałbym to zrobić?
Dam ci nową metodę transmisji.
Wektory wirusowe.
Bzdura. Sydney mówiła, że to by nie zadziałało.
Sydney cię okłamała.
Zrobiłbyś to, prawda?
Zdradziłbyś przyjaciółkę dla jej oszalałego id
przez głupie badania.
To zły moment.
O Boże. Oby nie.
Naprawdę mam nadzieję, że mnie ocalisz.
Nie zawsze się zgadzaliśmy, ale zawsze się o ciebie troszczyłam.
Zawsze byłaś moją najlepszą przyjaciółką.
Uwierz mi, co by się nie stało,
nie masz się o co martwić.
- Za to ty… - Alex.
Zaraz będzie po wszystkim.
Napisy: Joanna Kaniewska