SERIAL NETFLIX
O cholera.
Tilda?
Tilda!
Boże. Tilda!
Nie, nie zasługujesz na to.
Nikt na to nie zasługuje.
Chcę powiedzieć, że to nie twoja wina,
ale czego się spodziewałaś po współpracy z Sarkovem?
Wiedzieliśmy, że to samolub.
Nie mogłaś magicznie uczynić go lepszym.
Tylko ty urządziłabyś pogadankę trupowi.
Niech to szlag.
Co?
To nie twoje pierwsze wskrzeszenie.
To niczego nie ułatwia.
Pomóż mi wstać.
No już, biegusiem.
Chyba dostaliśmy trochę tego DNA nieśmiertelności.
Nie.
Gdyby tak było, Maxwell wciąż by żył.
Słuszna uwaga.
Nie wierzę, że ten chuj do mnie strzelił.
Co za niespodzianka.
Zniszczyłam jego cenne nanoboty…
Po tym, jak mu je dałaś.
O mój Boże.
Nie mam czasu na to twoje gówno!
Moje gówno?
Jaja sobie robisz?
Tilda!
- Cały ten burdel to twoja sprawka. - Abbi…
Żałoba po PJ-u nie znaczy, że możesz robić z ludzi szczury laboratoryjne.
- Abbi… - Nie. Posłuchaj mnie.
Może ty już nie chcesz leku,
ale ja go chcę, Juan go potrzebuje, a dr Burke bez niego umrze.
- A do tego reszta Programu. - Nie mówię do ciebie.
Pokaż się, dupku.
O mój Boże.
Nie mamy teraz na ciebie czasu.
Możemy pogadać lub walczyć.
Jak pogadamy, twój przyjaciel może przeżyje.
O czym on, kurwa, mówi?
Finch zabrała Juana.
Chyba chce, by Sarkov na nim robił testy. Nie bij mnie.
Teraz mi to mówisz?
Byłam zajęta twoją śmiercią!
Hej.
To jak będzie?
Już raz mnie dziś zastrzelono.
Wciąż tu stoję.
Przestańcie się puszyć.
Gdyby chciał nas zabić, już by strzelał.
- Racja. - A ty.
Pewnie czegoś od nas chcesz, skoro wciąż żyjemy.
Porządna dedukcja.
Okej. Chcesz gadać? Pogadajmy.
Tylko przestań mi celować w twarz.
Od ponad 20 lat jestem cynglem Fluxa.
Zawsze miałem jedno zadanie.
Likwidować potwory.
Po Portland to się zmieniło.
Wasze fiuty z Portland dostały, na co zasłużyły.
To nie nasze fiuty.
Słyszałam ich.
Mieli wam sprzedać komórki Sarkova.
Crain wysłała mnie do Portland, bym sprawdził, czy są tam biohakerzy.
Znalazłem ich badania i martwego ryboludzia.
Tak się o was dowiedzieliśmy.
Po Portland Crain chciała was złapać, nie zabić.
Mimo oczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa.
Potem przejęła pieczę nad Burke.
Po co jej to było?
Umówiła się z Burke, jej badania za nasze bezpieczeństwo.
My się nie umawiamy.
Crain się umawia, jak widać.
A jeśli Crain pracuje z Sarkovem?
To by wiele wyjaśniało.
To by wszystko wyjaśniało.
Skąd jeden naukowiec by miał pieniądze na taką miejscówkę?
Musicie zbadać, co knuje Crain z Sarkovem.
To nie nasz problem.
Teraz już tak.
Jeśli znajdziemy jakieś powiązania, co z tego będziemy mieli?
Życie.
Uważaj, otrzesz sobie ręce.
Teraz ci się zebrało na empatię.
W samą porę.
Jeśli chcesz omawiać porażki,
pomówmy, po co wyciszyłaś swój przełom.
Nie miałam żadnego przełomu. Finch kłamie.
To niedobrze.
Wolałbym utrwalić twoją obecność, nie jej.
Zdradziecki sukinsyn.
Nie dziw się tak.
- Co? - Nie ty. Finch.
Jest wściekła, że chcesz ją wykiwać.
Ona przekazuje mi twoje badania.
Ty mnie nimi szantażujesz.
Wykiwać, szantażować. Robisz z tego takie paskudztwo.
Alex, jeździsz po Seattle z zakładnikiem.
Z dwoma, licząc Finch.
Trzema.
Juan leży z tyłu.
Gdy się poznaliśmy, pomyślałem, że w końcu ktoś rozumie, wiesz?
Rozumie, że prawdziwa nauka, czysta nauka,
musi istnieć w etycznej pustce.
Co się z tobą stało?
Jeśli się przyjaźniliśmy, bo myślisz, że tak jak ty nie mam zasad,
miło mi cię rozczarować.
To nie brak zasad, to brak lęku.
Jak będzie po wszystkim, będziemy musieli pogadać
o dotrzymywaniu słowa.
Ciesz się, że masz coś, czego chcę.
Teraz chcę tego z góry.
Co?
Kurwa, ale zabawa.
Tak, nie jest dobrze.
Mówiłem, że masz zaczekać.
Mówiłeś, że twój nos filtruje moje feromony.
To nie znaczy, że chcę się tulić.
Czemu nas tak nienawidzisz?
Macie w nosie bezpieczeństwo ludzi.
Nie mamy do końca w nosie.
Chyba nie rozumiesz.
Niech mnie szlag, jeśli ktoś z was znów się zbliży do mojej rodziny.
Znowu?
Co się stało?
Dron śledził Sarkova i Burke aż do starej kliniki.
Ty się stałeś.
Też jesteś potworem, tak?
- Mają waszego kumpla. - Kto na tobie eksperymentował? Flux?
Co ci zrobili?
Nie twoja cholerna sprawa.
Przyjrzyj mu się.
Taka będziesz, jeśli się nie pogodzisz ze swoimi feromonami.
W końcu się wyszykowałaś.
Jak daleko byśmy zajechali, jakbym wyglądała jak Carrie?
Niedaleko.
Jedziemy. Jadę z przodu.
Nie. Jedźcie sobie osobno.
Dobra. Weźmiemy wóz Ala.
Nie.
Zadzwońcie, jak znajdziecie Sarkova.
Wcześniej macie być offline.
A co ty będziesz robił, jak zrobimy twoją pracę za ciebie?
Odciągnę uwagę Fluxa.
Dzięki.
Chwila. Komórki macierzyste.
Zniszczę je.
Nie kłamie. Możesz mu zaufać.
Umiesz rozpoznać, gdy ktoś kłamie?
- Aha. - Czemu masz wszystkie dobre moce?
Ocknąłeś się.
No bez jaj. Chwila.
Dobra. Okej. Czemu tym razem jestem przykuty do wyrka?
Przez ciebie Tilda zniszczyła nanoboty.
Zuch dziewczyna.
Na szczęście panna Finch posiada wiedzę, dzięki której nie będę ich potrzebował.
To czemu też jest przykuta do łóżka?
Bo Sarkov to skurwiel.
To już wiem.
Wolę termin „ostrożny”.
Jeśli zmienisz się w Sydney,
kto wie, jak będę musiał się bronić.
To nie Sydney powinieneś się bać.
Na nieszczęście dla ciebie,
Finch przekaże mi tę wiedzę w zamian za utrwalenie.
Nie zaryzykuję eksperymentu na niej.
Nie mam innego wyjścia
niż zrobienie z ciebie chupacabry na stałe.
Nie możesz tego zrobić.
Tak, mogę.
On mówi o moralności.
Tak, mogę.
To lepiej się pospiesz.
Bo jak Tilda i Abbi tu się zjawią…
Tak.
Nie czekałabym na ratunek ze strony przyjaciółek.
Nie znajdą nas na czas.
Przykro mi, Juan.
Zawsze byłeś moim ulubieńcem.
Wiele to nie mówi.
Godzinę temu byłam martwa.
Nie możesz kogoś zaferomonować, by nam pożyczył auto?
Nie użyję feromonów na niewinnej osobie.
Straszna z ciebie hipokrytka, jeśli o nie chodzi.
Wiem.
Okej? Wiem o tym.
To dobrze.
Potrzebowałam pomocy, gdy mnie opuściliście.
Chciałam odtworzyć lek.
Juan chciał zniszczyć nanoboty.
- Tak naprawdę szukał mnie. - Zdecydowanie szukał ciebie.
Chciałam dopilnować, by Sarkov dał nam lek
i oddał nam roboty, ale odmówił.
Nie mogłaś go skłonić do zmiany zdania.
Byłoby łatwiej ratować Juana, gdybyśmy się nie żarły.
Rozejm?
Rozejm.
Naprawdę nie chcesz już leku?
- Wiesz, co on z nami zrobi? - Będziemy ludźmi.
- Będziemy słabi. Nigdy więcej. - No tak.
Bo kiedy Tilda Weber czuła się słaba?
Przez całe życie.
PJ zawsze się zastanawiał, skąd moja obsesja kontroli.
Stąd, że wcześniej miałam zero wpływu na własne życie.
Tata wybierał mi szkoły, zajęcia dodatkowe, chłopaków.
To nie wychowanie, to dręczenie.
Nie chcesz leku, bo masz kompleks tatusia?
Co za uproszczenie.
Bycie człowiekiem to nie słabość, Tilda.
Zniknięcie skutków ubocznych nie zrobi z nas ludzi.
Chodźmy do kliniki.
Nie jesteśmy blisko kawiarni Hannah?
Nie.
To gdzieś tutaj.
Dwie przecznice stąd.
- Może nas podwiezie. - Nie chcę jej widzieć.
Benning. Tu Sponson.
Znalazłem Burke.
Jest w Fremont, w Larson Brewing Building.
Sarkov też tam jest. Myślę, że planują sporą akcję.
Potrzebujemy wszystkiego.
Jak tam dotarliśmy, eksperyment był zniszczony,
a Burke i Sarkov znikli bez śladu.
Co z agentem Sponsonem?
Zaginął.
Możliwe, że nie żyje.
Nie jesteście pewni?
Znaleźliśmy kałużę krwi na podłodze.
I jeszcze to.
Wiadomo, co planuje Burke?
Zaginął jeden z twoich najlepszych ludzi, a ty myślisz o Burke?
To okropne, że Jim zaginął.
Jeśli faktycznie nie żyje,
naszym priorytetem jest likwidacja doktor Sydney Burke.
I doktora Alexa Sarkova.
Jeśli udowodnisz, że Burke i Sarkov pracują razem,
zmodyfikujemy nakaz likwidacji.
Bądź pewna.
Udowodnimy to.
Kurwa.
Benning: Myśli, że nie żyjesz. Co teraz?
Sponson: Zwróć mi mój nos.
A potem czeka nas robota.
Juan.
Juan, obudź się.
Juan.
Jak się czujesz?
Czuję się jak dupa.
Chyba mogło być gorzej.
Jak ty się czujesz?
W sumie podobnie.
Przepraszam za wszystko.
Za co konkretnie?
Za porwanie?
Za eksperymenty?
Za inne straszne rzeczy, o których jeszcze nie wiem?
Ciągle mi się przypomina ten dzień w lobby.
Wyglądaliście na zdradzonych, przerażonych i wściekłych,
gdy wam powiedziałam, że lek już nie będzie działał.
To było jak…
jak wtedy, gdy wam powiedziałam o diagnozie ZORG.
Przeżywaliście piekło.
A ja myślałam tylko o tym, że może pomożecie mi znaleźć Alexa.
Bo też przeżywałaś piekło.
Znałam ryzyko.
Moje badania zniszczyły wam życie, a wy się tego nie spodziewaliście.
Dzięki tym badaniom moi rodzice nie musieli mnie opłakiwać.
Dziękuję.
Nie dziękuj mi.
Byłam samolubna.
Czysty altruizm nie istnieje.
Nie ma w tym nic złego.
Robisz coś dla innych.
Wolno ci czuć się dobrze z tego powodu.
Mądre słowa.
Sugar Skull, numer 10.
Juan… Nie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Chodzi o Tildę.
- Ona… - Ona co?
Doktor Burke.
Tilda cię nie ocali.
Naprawdę cię nie lubię.
Naprawdę?
Ty jesteś moim ulubieńcem.
Wysadzę was na rogu Pierwszej i Denver.
- Klinika jest dwie przecznice dalej. - Nie jestem waszym Igorem.
Okej. Dzięki za pomoc.
Wiem, że nie chcesz mnie znać,
ale dziękuję ci za pomoc.
Juan zasłużył na pomoc.
Masz rację.
- Jeszcze raz… - Przepraszasz.
Ona to wie, ja to wiem.
Ludzie, którzy byli w kawiarni, jak weszłyśmy, też wiedzą.
Będę to powtarzać, aż przestanie mnie nienawidzić.
Nie nienawidzę cię, Abbi.
Bardzo bym chciała, ale…
nie umiem.
Nie chcę być twoim wrogiem.
Nie jesteśmy wrogami.
A czym?
Chcę przyjaźni.
- Jesteśmy… - To jak mogłaś mi to zrobić?
Nie wiem.
Gdy Ben mi powiedział, że mama może mieć raka…
I ty jej nie pomogłaś? Rany.
Tilda.
Dobra.
Byłam samotna i przerażona.
Tylko ty mogłaś sprawić, że przestanę się tak czuć.
Szkoda, że zamiast to powiedzieć użyłaś feromonów.
Też żałuję.
Chyba mogę was zawieźć pod klinikę.
- Dzięki. - Robię to dla Juana.
Okej.
Ja jestem gotów, panno Finch.
Ty sadystyczny sukinsynu.
Serio pozwolisz Sydney umrzeć?
Czy poświęcę jedno życie, by przetrwał cały gatunek?
Tak. Znamy odpowiedź na to pytanie.
Nie powinnaś mu tego mówić.
Skupiłeś się na retrowirusach. Sydney użyła lentiwirusa.
Którego? Czekaj. Niech zgadnę.
Niedokrwistość zakaźna koni?
Choroba Jembrana?
Maedi-visna?
Wirus zapalenia stawów i mózgu kóz.
Teraz podaj mu komórki macierzyste.
Jak zmieni się w chupacabrę.
Wykluczone.
Tilda nie żyje i to twoja wina.
Nie.
Nie!
Zimny skurwiel z ciebie.
Nauka wymaga emocjonalnego dystansu.
Nie ma za co!
Muszę iść ratować Juana,
przekonać Sarkova, by mi dał próbkę krwi,
rozwiązać tajemnicę Fluxa, wyleczyć nas…
Abbi. Chodź.
Ale może potem mogłybyśmy pójść na kawę?
Nie.
Pracuję w kawiarni.
- No tak. - Abbi.
To może na drinka?
- Może. - Abbi.
Abbi.
- Abbi. - Idę!
- Co z tobą jest nie tak? - Wiele rzeczy.
Przykro mi z powodu twojej mamy.
Dzięki.
Pamiętaj, potrzebujemy krwi Sarkova do leku.
Spokojnie, krwi nam nie zabraknie.
Nie mogłaś sprawdzić, czy są otwarte?
Juan!
- Nie powstrzymacie tego. - Zamknij się, Finch.
Komórki macierzyste działają.
Hej.
To jeszcze nie koniec.
Tilda.
- Hej. - Hej.
Tak się cieszę, że żyjesz.
Nic ci nie będzie.
Posłuchajcie.
Jeśli stanę się chupacabrą na stałe, zróbcie mi przysługę.
Co tylko zechcesz.
Mów.
Zabijcie mnie.
Walcz z tym.
Juan.
No dalej.
Jest człowiekiem.
Nie.
Nie możecie mnie zabić.
Zawsze będę częścią niej.
- O mój… - Serio, Finch, zamknij ryj.
O kurwa.
Hej.
Abbi kazała ci odpoczywać.
Nie jestem zmęczony.
Jest dobrze. Jesteś wyleczony.
Skąd ta pewność?
Gdy zmieniałeś się w chupacabrę, twoje ciało okropnie hałasowało.
Skręcanie i łamanie kości, tego typu hałasy.
Nigdy mi nie mówiłaś.
Ciężko się tego słuchało.
Nie lubiłam myśleć o tym, że cierpisz.
Dzięki za zniszczenie nanobotów.
Wiesz, że to nie powstrzyma Sarkova.
Nic go nie powstrzyma.
Jedna rzecz tak.
Nie mogę.
Czemu nie?
Bo już nie jestem potworem.
Zabicie Sarkova nie zrobiłoby z ciebie potwora.
Ani bohatera.
Taki z ciebie bohater.
Nigdy nie weźmiesz leku…
prawda?
Chcę wiedzieć, czym się stałam.
Ty też nie jesteś potworem.
Jestem.
To nic złego.
Nie wiem, czy zauważyłeś, ale w każdym z nas jest mały potwór.
Zbok.
Jak się czujesz?
Chcesz mnie zamordować…?
Nie bardziej niż zwykle.
No to masz oficjalną diagnozę wyleczonej.
I nie ma za co.
Wiedziałem, że nam się uda.
Serio mam uwierzyć, że cały czas chciałeś mnie uratować?
Nadstawiałem za ciebie karku.
Nie. Chciałeś wektorów wirusowych.
Po co mi one?
Żaden pojedynczy wirus nie zapewni
wystarczającej zmiany genomu,
która by dorównała moim komórkom.
Chyba że zaprojektowałabyś system
wielu współpracujących wektorów.
To było twoje rozwiązanie, tak?
To praktycznie geniusz.
Praktycznie.
Właśnie dlatego musimy współpracować.
Właśnie że nie.
Gdy ja widzę, że coś jest groźne, zostawiam to.
- A ty byś to wypróbował. - Na pewno to wypróbuję.
Część ciebie też ma na to ochotę.
- Wiem, bo poznałem tę część. - Tak.
I próbowała cię zabić.
- Sydney. - Żegnaj, Alex.
I tak do ciebie w tej sprawie zadzwonię.
Sydney.
Hej.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dawno się nie czułam tak dobrze.
Dziękuję wam.
Wciąż mamy masę pracy.
Flux.
Właśnie przyjechali.
Gdzie on jest?
Za mną, wykrywaczu kłamstw.
A tak. Tilda umie wykrywać kłamstwa.
Dostaje wszystkie fajne moce.
Dominique Crain?
Chciałaby, żebym z nią pracował.
Mówi prawdę.
Musi być jakiś związek.
Ja spróbuję.
- To na mnie nie zadziała. - Tak? A to czemu?
Bo jestem na to odporny nawet bez środka na feromony.
Mój zaawansowany zmysł analityczny…
przezwycięży moje…
reakcje emocjonalne.
Twoje feromony będą…
bezużyteczne.
Fajnie masz.
Czemu nie odpowiesz na pytania agenta Sponsona?
Bo są strasznie nudne.
Ale dla ciebie mogę.
Dominique Crain.
To nie jest pytanie.
To nawet nie jest zdanie.
Co was łączy?
Już mówiłem, nic.
Wyglądasz dziś olśniewająco.
Wręcz zabójczo.
Jeśli tak mówi, to tak jest.
Nie nasza wina, że to nie pasuje do twojej wizji.
Zrywam umowę.
Dotknij tego pistoletu, a zginiesz.
Przestańcie. Musi być jakieś powiązanie.
To jedyne sensowne wyjaśnienie.
Inaczej czemu Crain by dała mu uciec?
To proste.
By dalej mieć sens istnienia.
Polujecie na zbuntowanych naukowców i ich twory, tak?
Tak.
Co by się stało, gdyby nie było na kogo polować?
Myślisz, że Crain pomaga zbuntowanym naukowcom, by zachować pracę?
Jak zaczniecie kopać, na pewno wykopiecie powiązania Crain
z biohakerami z Portland i pewnie z doktor Monday.
I z tobą?
Wątpię. Wszystkie pieniądze mam z grantu Instytutu Helix.
Tak.
Benning.
Sprawdź dla mnie jedną rzecz.
Skąd miałem wiedzieć, że Instytut Helix to wydmuszka?
Jak ktoś ci daje pieniądze, pytasz, skąd się wzięły?
Czy ile możesz dostać?
Sydney, nieważne, co o mnie myślisz,
nigdy nie chciałem wyleczyć Finch.
Zapytaj Tildy! Ona ci powie, czy mówię szczerze.
Nie potrzebuję do tego Tildy.
Idziemy.
Jeśli chcesz mnie przeprosić, to ostatnia szansa.
Nie, dzięki.
Jeszcze wasza trójka.
Jesteście do kitu.
Co z Crain?
Zatrzymana na przesłuchanie.
To legalne?
Wystarczająco.
Zachowujcie się.
To chyba na tyle.
Nie. Jeszcze nie.
Trzeba cię wyleczyć. Najchętniej gdzieś, gdzie jest wino.
Tilda, jesteś pewna…?
Jest pewna.
Następny przystanek: Oksford.
Może.
Co za zmiana.
Nie wiem, czy mi zostało dość hartu, by być naukowcem.
Za późno.
Obawiam się, że już nim jesteś.
Dziękuję, doktor Burke.
Nie ma za co.
Poczujesz ukłucie.
Nie było tak źle.
Darcy: Musimy pogadać.
To pilne.
Naprawdę pilne. - Darcy.
Jest przytomna. I wyleczona.
- Abbi, jesteś wyleczona. - Ty też.
Nie muszę jeść ludzkiego mięsa.
- Chyba że chcesz. - Naprawdę nie chcę.
Po prostu…
- Nie wierzę, że to koniec. - Koniec? To dopiero początek.
Muszę powiedzieć Hannah, że mamy lek.
I reszcie z Programu. I Zoe…
Kto wie, kto jeszcze będzie nas potrzebował.
Ludzie, serio?
Wystarczy już.
- Ale… - Żadnych ale. Jestem wykończona.
- Mogłabym przespać cały miesiąc. - A potem do pracy.
Odzyskaliście swoje życia.
Idźcie je przeżyć.
Doktor wam każe.
Myślisz, że Tilda miała rację, wtedy w motelu?
Że zaprzyjaźniliśmy się
tylko przez sytuację, która nas spotkała?
Tak.
Myślę, że miała rację.
Okej.
Ale się zaprzyjaźniliśmy.
To prawda.
No to…
Do zobaczenia.
Wiesz, że idziemy w tym samym kierunku.
Racja.
To wcale nie było niezręczne.
Myślę, że to całkiem miłe.
Finch?
Jesteś tam?
Finch.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
W jednym Sarkov miał rację.
Nie jestem bohaterką.
Jeśli już, to jestem trochę narcyzką.
Myślałam, że moja muzyka może zmienić świat.
Nie może.
Przynajmniej nie tak, jak chciałam.
Mówiłem ci, dziwolągu, że masz się tu nie pokazywać.
Nie robię nic złego.
Robisz. Oddychasz.
Mogę coś na to zaradzić.
Ale jedna rzecz się spełniła.
Wybierz kogoś ze swojego gatunku, dupku.
Zaczekaj na swoją kolej, co? Suka.
Nie umieraj.
Muzyka to faktycznie magia.
- Kiedy to ci się stało? - Parę tygodni temu.
Zapisałam się na badanie leku na alergię.
I stało się to.
Zadzwoń do doktor Sydney Burke, ona ci pomoże.
Zaczekaj.
To ty, prawda?
Jesteś Banshee Girl.
Kim?
Wiesz, czemu superbohaterowie są tak popularni?
Bo każdy chce być bohaterem.
Chcemy ratować niewinnych, łapać złoczyńców.
Ale wiesz, czego ci nie mówią o byciu bohaterem?
Nie wiem.
Że to jest naprawdę przerażające.
Istnieją…
potwory, szaleni naukowcy, złowrogie klauny,
które chcą cię dopaść.
Wtedy zrozumiałem, że bohaterstwo to nie to, co robisz.
To jest to, co przezwyciężasz.
Na przykład?
Na przykład strach.
Egoizm.
- I, no wiesz… - Juan.
Alejandro wraca do domu.
Muszę się zbierać.
Bądź grzeczna.
Dzięki za wszystko.
Powiedz Alejandro, że…
Po prostu pozdrów go ode mnie.
Pozdrowię.
Miło cię widzieć.
Nawzajem.
Tęsknię za Chupim.
Hej.
Nie musisz za nim tęsknić.
Jest tutaj.
Tak.
Z tego całego koszmaru nauczyłam się jednego.
Co trzeba cenić, dowie się tylko ten, kto tostraci.
Myślałam, że będę tęsknić za nauką.
Ale okazało się, że nie mogę żyć bez rodziny i przyjaciół.
Mam cię, ty nanobotyczny śmieciu.
A mimo to zajmujesz się nauką.
Nie mogłam ich zostawić na wolności.
Ale mogłaś to zrzucić na Flux,
zamiast budować czujnik nanobotów
i miesiącami polować na zombie-szczura Tildy.
To szczur-zombie-robot.
No i wiem, jak Flux pracuje.
Chodzi mi o to, że ty już nie musisz się z tym zmagać.
To kto ma to robić?
Muszę iść do kawiarni.
Nie znoszę sobotnich inwentaryzacji.
Nie zapomnij, dziś kolacja u twojej mamy.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Coś wymyślę.
Miłego dnia.
Nawzajem.
Co ja z tobą zrobię?
Próbujesz uczynić świat lepszym i tak właśnie ci dziękują.
Teraz mogę tylko marzyć o różnych „a gdyby”.
O końcu chorób, śmierci słabości,
powstaniu homo superior, którzy z łatwością
stawiliby czoła niepewnej przyszłości.
Tak, bo kiedy grzebanie w eugenice skończyło się źle?
Ja się tym zajmę, agencie.
Sydney.
Flux miał wakat.
Zaproponował szczodrą rekompensatę.
To zaleta sytuacji,
gdy jeden z ich ludzi próbuje cię zabić.
Zapamiętam to sobie.
Zakładam, że należą ci się gratulacje.
Tobie również.
Zmieniłeś świat.
Tylko nie tak, jak planowałeś.
Brawo ja.
Jak mi się to udało?
Crain dostrzegła, że twoje komórki
mogą zapełnić świat potworami.
Jak długo istnieją potwory, istnieje i Flux.
Ludzie tyle są w stanie zrobić dla stabilności zatrudnienia.
Nie tylko ciebie sponsorowała Crain.
Finansowała zbuntowanych naukowców z funduszy Flux przez lata.
Mamy spory bałagan do posprzątania.
„Posprzątania”.
Dlatego tu jestem?
Chyba nie oczekujesz, że pomogę ci dławić postęp nauki.
Działania Crain pomogły mi przekonać zarząd,
że Flux musi zmienić swój sposób myślenia.
Naukowcy zawsze będą grzebać w nauce.
Pokonaj wroga zawierając z nim sojusz.
Coś w tym stylu.
A co w zamian?
Twoje poprzednie przewinienia nie zostaną ukarane.
Okej.
Chcę też naukową platformę, o której mówiłaś. Wielką.
Z górnej półki.
Na pewno coś razem wymyślimy.
Popatrz na nas, stara ekipa znowu razem.
Wiedziałem, że mnie nie znielubisz.
Nienawidzę cię za to, co zrobiłeś.
Ale umowa to umowa.
Finch?
Skończyliśmy.
Miło mi będzie z tobą pracować.
To takie super, że jesteś w komiksie.
Mogę to zatrzymać?
Mogę…
ukraść mu portfel?
Dzięki za komiks.
Z ostatniej chwili, z Denver, Kolorado: media społecznościowe pękają
od doniesień o wirusie potworów, który sunie przez miasto.
Lokalne władze sądzą,
że to dobrze zorganizowana mistyfikacja.
Jednak dla bezpieczeństwa mieszkańcom zaleca się
pozostanie w domach oraz zamknięcie drzwi i okien.
Będziemy informować o rozwoju sprawy na bieżąco.
To zły pomysł.
Juan?
Wszystko w porządku?
Naprawdę musisz wracać.
Zaraz wyjdę.
Abbi. Widziałaś wiadomości?
Przyjął ofertę?
Tak. Jutro przenosimy go na platformę.
Daj mu przeciekającą. Numer siedem.
Na pewno niczego nie podejrzewa?
Z tego, co wie, jest supergeniuszem, doktorem Alexem Sarkovem.
Nie ma pojęcia, że jest produktem eksperymentu.
Jest moim największym błędem.
Dosłownie.
Jest pan wobec siebie za ostry, doktorze Hallenbeck.
Genetyczny projekt superintelektu był…
jest jedynym sposobem na nadciągający kryzys.
Po co komu superintelekt,
skoro nie skupia się na najważniejszym problemie?
Przekonamy go.
Był rozdarty między swoją ambicją i naszą przyjaźnią,
a to oznaka olbrzymiej poprawy.
Przyjaźnią.
Sydney, co ja ci zawsze mówiłem o eksperymentach?
Nigdy nie używaj swojego genomu?
Nie twórz więzi.
Weź to sobie do serca.
Tak zrobię.
Obiecuję, tym razem zmusimy go do rozwiązania problemu.
Oby.
Dla dobra nas wszystkich.
Napisy: Joanna Kaniewska